บทที่ 3 น้องใหม่แห่งสำนักงานนักสืบโมริ

ที่นายพูดเมื่อกี้นี้ เรื่องจริงเหรอ? หลังจากที่เบอร์เบินและคีร์เดินออกไปแล้ว จินถึงได้เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เรื่องจริงสิ ไป๋เหอชิงพยักหน้ารับ

หึ น่ารำคาญชะมัด ในเมื่อสงสัยนักก็ฆ่าทิ้งไปเลยไม่ดีกว่าหรือไง?

จินแสยะยิ้มอันชั่วร้ายที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ไป๋เหอชิงมองเขาแล้วถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

เฮ้อ อยู่ญี่ปุ่นมาหลายปี เสี่ยวจินเปลี่ยนไปเยอะจริงๆ ตอนเด็กๆ เสี่ยวจินยิ้มได้สดใสกว่านี้แท้ๆ ไม่เหมือนตอนนี้เลย พอยิ้มทีไรเหมือนตัวร้ายทุกที

เอาเถอะ เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของรัมไปก็แล้วกัน ถึงเวลานั้นพวกเราแค่ให้ความร่วมมือก็พอ แต่เทียบกับเรื่องนั้นแล้ว มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะถามนายหน่อยนะเสี่ยวจิน...

ทันใดนั้น แววตาภายใต้หน้ากากเด็กยิ้มของไป๋เหอชิงก็ฉายแววคมกริบขึ้นมา ฉันได้ข่าวว่าช่วงนี้มีสมาชิกองค์กรคนหนึ่งถูกฆ่าตาย?

จินเงียบ ไม่ตอบคำถาม

แถมยังได้ยินมาว่า พวกเรายังไม่รู้ตัวคนร้ายที่ฆ่าเขาด้วย?

จินยังคงเงียบ ไม่ยอมตอบ

และสมาชิกคนนั้น ยังพก SD ที่บันทึกรายชื่อสายลับที่แฝงตัวอยู่ในองค์กรติดตัวไปด้วย?

จินยังคงรักษาความเงียบ ไม่พูดอะไร

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เรากลับไม่เจอการ์ด SD แผ่นนั้นในศพของสมาชิกคนนั้น?

จินสะบัดหน้าหนี หลบสายตาของไป๋เหอชิง

ลูกพี่... วอดก้ามองท่าทีของจินแล้วรู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน

ไอ้เจ้าเลเกอร์บ้าเอ๊ย! เรื่องนี้จะมาโทษลูกพี่ได้ยังไงกัน! ทันทีที่ลูกพี่จับสังเกตพฤติกรรมผิดปกติของสมาชิกคนนั้นได้ ก็สั่งเก็บกวาดอย่างลับๆ ทันที  เพียงแต่... เพียงแต่ไม่รู้ว่าเจ้านั่นไปสร้างศัตรูที่ข้างนอกไว้หรือเปล่า ถึงได้ถูกใครก็ไม่รู้ฆ่าตายไปดื้อๆ ก่อนที่คนขององค์กรจะลงมือเสียอีก

ลูกพี่เองก็จนปัญญาเหมือนกันนะเว้ย!

เสี่ยวจิน ความผิดพลาดครั้งนี้ร้ายแรงมากนะ

ไป๋เหอชิงส่ายหัว แววตากลับมาดูอ่อนโยนอีกครั้ง

ว่ามาสิ มีวิธีแก้ไขยังไงบ้าง?

มี

ในที่สุดจินก็ยอมเปิดปาก

นี่เป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เป็นวงกว้าง ทางตำรวจได้ตั้งหน่วยสืบสวนสอบสวนร่วมขึ้นมาแล้ว คนของเราจะแฝงตัวเข้าไปในนั้น เพื่อเข้าร่วมและควบคุมการสืบสวน ค้นหาตัวฆาตกร และทำลายการ์ด SD แผ่นนั้นทิ้งซะ

เลือกคนไว้หรือยัง? เบลม็อทเหรอ?

เปล่า

จินหันไปมองไอริชที่นั่งเงียบอยู่มุมหนึ่งของบาร์ พร้อมกับแสยะยิ้มเย็น

ไอริชต่างหาก

อรุณสวัสดิ์จ้ะ โคนัน

ประตูสำนักงานนักสืบถูกเปิดออก หญิงสาวผมยาวมัดหางม้าคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกล่าวทักทายโคนันที่นั่งอยู่บนโซฟา

เป็นอะไรไปจ๊ะ? ขอบตาดำเชียว เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?

อ่า ครับ ก็นิดหน่อยครับพี่อิง...

โคนันขยี้ตาด้วยความง่วงงุน เงยหน้ามองหญิงสาวผมหางม้าที่เพิ่งเดินเข้ามา

คาราสึมะ อิง อายุ 17 ปี นักเรียนมัธยมปลาย เพื่อนร่วมชั้นของรัน เธอเติบโตที่อเมริกา แต่เพราะอยากหนีจากพ่อแม่จอมบงการที่น่ารำคาญ จึงแอบย้ายโรงเรียนมาที่ญี่ปุ่น

เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เธอเข้าไปพัวพันกับคดีหนึ่งโดยบังเอิญจนได้รู้จักกับครอบครัวโมริ หลังจากที่ 'โคโกโร่นิทรา' ช่วยล้างมลทินให้เธอได้ คาราสึมะ อิงที่กำลังหางานพิเศษทำเพื่อหาค่าครองชีพ จึงถือโอกาสเสนอตัวขอเป็นผู้ช่วยของโมริ โคโกโร่

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคุณหนูอิงผู้เลอโฉม ด้วยนิสัยเจ้าชู้ของลุงโมริ โคนันใช้หัวแม่เท้าคิดก็ยังเดาผลลัพธ์ได้

ด้วยเหตุนี้ คาราสึมะ อิงจึงกลายมาเป็นผู้ช่วยของลุงโมริ ปกติเธอมักจะมาช่วยทำความสะอาดสำนักงานและทำอาหารให้ และเวลาที่มีคดี เธอก็จะออกไปทำงานด้วยกัน...

อ๊ะ! พี่อิงมาแล้วเหรอคะ?

ในห้องครัว โมริ รันที่กำลังทำอาหารเช้าอยู่หันมามองตามเสียงด้วยสีหน้าดีใจ

คาราสึมะ อิงอายุมากกว่าโมริ รันไม่กี่เดือน ดังนั้นรันจึงเรียกเธอว่าพี่อิง

จ้ะ รันกำลังทำอาหารเช้าอยู่เหรอ? มา เดี๋ยวพี่ทำต่อเอง

คาราสึมะ อิงวางกระเป๋าสะพายลง แล้วหยิบผ้ากันเปื้อนอีกผืนจากหลังประตูห้องครัวมาสวมอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะรับทัพพีมาจากมือของรันพร้อมเอ่ยถาม

คุณโมริล่ะจ๊ะ?

พ่อยังนอนหลับอุตุอยู่เลยค่ะ! แหม จริงๆ เลย! ทั้งที่เช้านี้มีประชุมแท้ๆ!

พอพูดถึงพ่อตัวเอง โมริ รันก็อดโมโหขึ้นมาไม่ได้

ประชุม? คาราสึมะ อิงมองเธอด้วยความสงสัย

ใช่ค่ะ สารวัตรเมงูระโทรมาบอกพ่อเมื่อคืน ได้ยินว่าเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้ ทางตำรวจได้ตั้งหน่วยสืบสวนพิเศษขึ้นมา ก็เลยอยากให้พ่อเข้าไปร่วมฟังด้วยน่ะค่ะ...

งั้นเหรอ... คาราสึมะ อิงละสายตากลับมา

พี่อิงได้ยินข่าวคดีนี้บ้างไหมคะ?

ไม่นะ พี่ไม่ค่อยได้ติดตามข่าวเท่าไหร่...

เมื่อคืนหนูได้ยินสารวัตรเมงูระเล่าว่า คนร้ายก่อเหตุข้ามจังหวัดไปหลายที่เลยค่ะ ฆ่าคนในสถานที่ที่แตกต่างกันไป แถมยังทิ้งไพ่นกกระจอกแปลกๆ ไว้ในที่เกิดเหตุด้วย...

ทันใดนั้นเอง มือข้างหนึ่งก็เกาะที่ขอบประตูห้องครัว โมริ โคโกโร่ในสภาพงัวเงียตื่นนอนเกาะขอบประตูถามด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรงตามประสาคนเมาค้างว่า

อือ... รัน ข้าวเช้าเสร็จหรือยัง?

คุณพ่อ!

รันหันขวับไปจ้องเขม็งใส่โมริ โคโกโร่ที่ยังสวมชุดนอนอยู่ พร้อมตะโกนลั่น รีบไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!

โอ้โห! หนูอิงนี่นา! วันนี้ก็มาเช้าเหมือนกันนะเนี่ย?

ทว่าโมริ โคโกโร่กลับเมินคำพูดของลูกสาวโดยสิ้นเชิง เขาหันไปมองคาราสึมะ อิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางตื่นเต้นและสายตากรุ้มกริ่ม

ค่ะ พอดีต้องรีบมาช่วยทำอาหารเช้าน่ะค่ะ คาราสึมะ อิงตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

คาราสึมะ อิงเป็นคนสวย รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าแบบชาวเอเชียตะวันออกแต่แฝงไว้ด้วยความคมชัดมีมิติแบบชาวตะวันตก ซึ่งบ่งบอกถึงความเป็นลูกครึ่งของเธอได้เป็นอย่างดี

แต่ไม่รู้ทำไม โคนันถึงรู้สึกว่าคาราสึมะ อิงดูหน้าตาคุ้นๆ ชอบกล ตั้งแต่เห็นเธอครั้งแรกเขาก็รู้สึกแบบนี้มาตลอด เหมือนกับว่า เขาเคยเห็นใบหน้านี้ที่ไหนมาก่อน...

คุณพ่อ!! รีบ-ไป-เปลี่ยน-ชุด-เดี๋ยว-นี้!

เอ๋? ห้ะ? อ้อ! ครับๆ! ไปเดี๋ยวนี้แหละ!

โธ่เอ๊ย ให้ตายสิ พ่อเนี่ยชอบทำตัวแบบนี้ตลอดเลย...

มองดูโมริ โคโกโร่ที่วิ่งหน้าตื่นขึ้นชั้นบนไป โมริ รันก็ถอนหายใจอย่างเอือมระอา ก่อนจะหันมาพูดกับคาราสึมะ อิงด้วยความรู้สึกผิด

ขอโทษนะคะพี่อิง ถึงพ่อจะดูไม่ค่อยเต็มบาท แต่จริงๆ แกเป็นคนใจดีนะคะ...

จ้ะ พี่เข้าใจดี รันไม่ต้องห่วงนะ คาราสึมะ อิงพยักหน้ายิ้มรับ ก่อนจะหันหลังไปหยิบชามสี่ใบออกมาจากตู้เก็บของ

ดีจังเลยนะ... ในจังหวะที่เธอหันหลังไปนั้นเอง รันเหมือนจะได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบาหลุดออกมาจากปากของคาราสึมะ อิง เป็นเสียงที่เบามากจนถ้าไม่ตั้งใจฟังคงไม่ได้ยิน

พี่อิง... รันมองแผ่นหลังของพี่สาวที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมของด้วยความรู้สึกจุกในอก

อาจเป็นเพราะนิสัยที่คล้ายกัน แม้จะเพิ่งรู้จักกันได้แค่เดือนเดียว แต่ทั้งสองก็กลายเป็นเพื่อนคู่คิดที่สนิทใจกัน

ด้วยเหตุนี้ รันจึงพอรู้มาบ้างว่าความสัมพันธ์ของคาราสึมะ อิงกับครอบครัวนั้นไม่ค่อยดีนัก ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่หนีมาญี่ปุ่นคนเดียวแบบนี้

เพียงแต่รันไม่รู้รายละเอียดตื้นลึกหนาบาง อยากจะปลอบใจก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน...