บทที่ 19 - เครื่องบดเนื้อ

บทที่ 19 - เครื่องบดเนื้อ

มิลตันมองข้าม "บอส" ไปจ้องหน้าแบรนดอนแทน

เป็นตำรวจ น่าจะเคยฝึกการรบในอาคารมาบ้าง หรืออย่างน้อยความรู้พื้นฐานก็น่าจะมี

แบรนดอนมองกับดักหน้าประตู แล้วหันไปมองข้างหลัง ชี้ไปที่ทางแยกรูปกากบาทด้วยความไม่แน่ใจ "ฉันว่า ทางแยกตรงนั้นน่าจะใช้ดักซุ่มได้"

"มุมอับสายตาซ้ายขวาของทางแยกวางคนไว้ฝั่งละคน แล้วให้อีกคนดักอยู่สุดทางเดินข้างหน้า พอศัตรูเข้ามาใกล้ทางแยก เราก็โผล่ออกมายิงพร้อมกัน พวกมันตั้งตัวไม่ทันแน่"

ฝ่ายบุกเวลาเจอทางแยก โดยเฉพาะคนหน้าสุดที่ต้องเคลียร์มุม ต้องประมวลผลข้อมูลมหาศาล ศัตรูอาจโผล่มาจากมุมไหนก็ได้ แถมฝ่ายรับแค่เล็งจุดเดียว

แต่ฝ่ายบุกต้องระวังร้อยแปดพันเก้า

เป็นมุมยิงที่เสียเปรียบสุดๆ

ขอแค่อาวุธไม่ห่างกันมาก ข้อมูลไม่ต่างกันมาก ภูมิประเทศแบบนี้ฝ่ายบุกต้องมีคนเจ็บตัวแน่ๆ เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์

ในทางทฤษฎี มันคือจุดสังหารที่สมบูรณ์แบบ

แต่มิลตันส่ายหน้า "ฉันว่า... ตรงนั้นไม่ดี อย่างแรก ศัตรูชุดนี้อาจพกระเบิดมาด้วย ตรงนั้นอยู่ใกล้ทางเข้าเกินไป ตอนมาถึงตรงนั้น พวกมันยังมีระเบิดเต็มมือ มุมอับสายตาอาจจะไม่ปลอดภัย"

"อีกอย่าง คนเราน้อยกว่า เราจะไปแลกหมัดกับมันไม่ได้... ถ้าดักซุ่มตรงทางแยก คนที่อยู่สองฝั่งจะถอยลงข้างล่างไม่ได้ จะรวมกลุ่มกันไม่ได้ เราจะโดนศัตรูรุมกินโต๊ะทีละส่วน แล้วโดนเก็บทีละคน"

แบรนดอนคิดตาม แล้วก็เห็นด้วยกับมิลตัน "งั้นเราวางระเบิดตรงทางแยกอีกจุดไหม? อย่างเช่นเอาศพมาวางกลางทาง แล้วฝังระเบิดไว้ข้างใต้ ถ้าพวกมันเผลอเตะโดนก็ตูม เป็นไง?"

มิลตันหัวเราะ "ระเบิดน่ะต้องวางอยู่แล้ว... แต่ถ้าวางแบบนาย อย่างมากก็แค่ถ่วงเวลา"

แบรนดอนยิ้มแห้งๆ ส่ายหน้า "ช่วยไม่ได้นี่นา ถ้าพวกมันไม่โง่ พอโดนระเบิดไปลูกหนึ่ง ก็ต้องระวังของแปลกปลอมตามทางอยู่แล้ว"

"นายเพิ่งพูดว่า ตามทาง" มิลตันหันไปมองทางแยกทั้งสองฝั่ง "ตามปกติ กับดักควรวางในเส้นทางที่ศัตรูต้องเดินผ่าน และต้องทำให้เนียนและไม่ทันตั้งตัว เหมือนที่ฉันทำหน้าประตูเมื่อกี้"

"แต่พอศัตรูเริ่มระแวง เราต้องคิดกลับด้าน... ไปวางกับดักในทางที่พวกมันคิดว่า 'จะไปหรือไม่ไปก็ได้' ถึงจะทำให้พวกมันลดการป้องกันลง"

"ดูนะ ทางแยกซ้ายนี่ไปห้องเก็บของเล็กๆ ถ้ามองจากหน้าประตู แทบจะเห็นทั่วห้อง ห้องเล็กแค่นี้ไม่มีใครโง่เข้าไปหลบหรอก มันคือทางตัน... ดังนั้นสำหรับฝ่ายบุก ทางแยกนี้ปลอดภัย"

"ไม่ใช่ทางผ่าน และไม่มีศัตรู แต่ด้วยความระมัดระวัง พวกมันก็น่าจะตรวจค้นแบบคร่าวๆ"

แบรนดอนเริ่มมึน เกาหัวแกรกๆ "เอ่อ แล้วไงต่อ?"

มิลตันอธิบาย "แก๊งฟานคังขายยา เราเอายาแพงๆ ไปวางบนชั้นวางให้เห็นเด่นๆ ไม่ต้องกลัวพวกมันไม่เห็น ร้านยามียาก็เป็นเรื่องปกติ ไม่น่าสงสัย"

ตอนนี้ ตำรวจหนุ่มถึงเริ่มเข้าใจความคิดของมิลตัน "นายหมายความว่า จะใช้ความไม่มีระเบียบวินัยและความโลภของพวกแก๊งมาเฟีย เอาของมีค่าไปล่อให้มันเดินไปติดกับดักในทางที่ไม่จำเป็นต้องเดิน?"

มิลตันตอบ "ใช่ แล้วเราก็วางกรงดักสัตว์ไว้ตามทางเดินหลักที่จะลงชั้นใต้ดินสอง ทางอื่นไม่วาง เพื่อสร้างภาพลวงตาว่า 'กับดักอยู่แต่บนทางหลัก' 'ทางรองปลอดภัย' 'ของพวกนี้จะเอาก็ได้ไม่เอาก็ได้' ยาพวกนี้ไม่ได้แพงเวอร์วัง ยิ่งทำให้พวกมันตายใจ"

สรุปคือ ทำทุกวิถีทางเพื่อใบ้ให้ศัตรูรู้ว่า ตรงนี้ไม่ใช่ทางหลัก ไม่มีใครมาวางระเบิดตรงนี้หรอก ของพวกนี้ก็งั้นๆ นายอยากเดินเข้ามาเองนะ เราไม่ได้ล่อ

แบรนดอนเข้าใจแล้ว แต่ก็ยังแย้ง "ถ้าพวกมันระวังตัวจัดๆ ไม่หลงกลความโลภล่ะ? หรือถ้าพวกมันสะเพร่าเกินไป ไม่ได้ตรวจค้นละเอียดล่ะ?"

"ก็ถือว่าเสียระเบิดไปฟรีๆ ลูกหนึ่ง" มิลตันยิ้ม "บอกแล้วไงว่าตรงนั้นไม่ใช่ทางหลัก ศัตรูไม่เดินเข้าไปก็เป็นเรื่องปกติ... โอกาสอาจจะแค่ 20-30 เปอร์เซ็นต์? ก็แค่วัดดวง"

"จ่าแบรนดอน อย่าคิดว่าการวัดดวงเป็นเรื่องไร้สาระ ชัยชนะมันเกิดจากการสะสม 'ความน่าจะเป็น' ทีละเล็กทีละน้อย ศัตรูอาจจะรอดจากโอกาส '20-30 เปอร์เซ็นต์' ได้ครั้งหนึ่ง สองครั้ง แต่จะรอดได้สิบครั้งเหรอ? ขอแค่เราสร้างโอกาสแบบนี้ได้หลายๆ ครั้ง ตาชั่งแห่งชัยชนะก็จะเอนมาทางเรา เข้าใจไหม?"

"แผนการรบหลังจากนั้น... เอาตามมาตรฐานไปก่อน ดูซิว่าจะใช้ความได้เปรียบของพื้นที่บันไดสร้างอำนาจการยิงหลายระดับได้ไหม... ค่อยๆ ถอย ต้านทานไปทีละชั้น... อย่าอยู่ที่เดิมนาน พอตำแหน่งเปิดเผยให้รีบย้ายไปจุดยิงต่อไปทันทีตามแผน ห้ามลังเล... ระเบิดมือกับระเบิดแสง... นี่วิทยุ..."

แบรนดอนฟังแผนการรบทั้งหมดจบ เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "นาย ไม่ใช่คนของหน่วยกาบิเลสจริงๆ เหรอ?"

รัดกุม และอำมหิต

กาบิเลส คือหน่วยรบพิเศษของกองทัพบกกัวเตมาลา

มิลตันส่ายหน้า พูดเรียบๆ "ศึกนี้หนักหนา หวังว่าอีกเดี๋ยวเราจะได้เจอกันครบทุกคนที่ห้องยานะ ไปกันเถอะ"

"พูดเป็นลาง..."

แบรนดอนรู้สึกเหมือนว่าพวกเขาสามคนกลายเป็นทีมที่มีประสิทธิภาพ เข้าขากันได้ดีเยี่ยม

ทำงานกับมิลตันแล้วอุ่นใจ มั่นคง มีประสิทธิภาพ ไม่ว่าจะเจอสถานการณ์แบบไหน เขาก็มีทางแก้เสมอ ไม่เหมือนหัวหน้าห่วยๆ ที่ดีแต่ด่าและบ่น สั่งงานเพ้อเจ้อ ตัวเองไม่มีน้ำยา ทำให้ลูกน้องทั้งไม่ศรัทธาและคับแค้นใจ

แค่ยี่สิบนาที พวกเขาก็หลอมรวมเป็นทีมเดียวกัน! ทีมที่ไม่ถอยแม้ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง

แต่เขากับมิลตันเพิ่งรู้จักกันไม่กี่ชั่วโมงเองนะ?

นี่คือเสน่ห์ของผู้นำหรือเปล่า?

บางที... ติดสอยห้อยตามมิลตันไป อาจจะมีโอกาสรวยและรุ่งโรจน์ เผลอๆ อาจได้ตำแหน่งดีๆ ในโรงพักด้วย

แบรนดอนสูดหายใจลึก เดินตามมิลตันไปข้างหลัง

มิลตันกระชับปืน เดินไปยังจุดยิงที่วางแผนไว้... กับดักทั้งหมด ระเบิดทั้งหมดวางเสร็จแล้ว ช่วงเวลาวางแผนบนกระดาษจบลง ต่อไปคือของจริง

จริงๆ แล้วต้องเจอกับศัตรูอาวุธครบมือห้าคน มิลตันก็ใจตุ๊มๆ ต่อมๆ เหมือนกัน มุกที่มีก็งัดมาใช้เกือบหมดแล้ว แต่ถ้าอยากสร้างทีม อยากให้คนยอมรับ เขาต้องทำเหมือนมั่นใจ ต้องมีทางออกเสมอ

แกล้งทำก็ต้องแกล้งให้เนียน!

ห้านาทีต่อมา หูฟังตัดเสียงของมิลตันจับเสียงบทสนทนาแผ่วเบาจากข้างหน้าได้

"ทำไมข้างนอกไม่มีคนเฝ้าเลยวะ? ประมาทชิบหาย"

"สงสัยมัวแต่กกผู้หญิง... ไอ้พวกนี้ก็งี้แหละ นกกระจอกยังไม่ทันกินน้ำยังจะชอบเที่ยว ฮ่าๆ"

"คิดว่าใครจะเหมือนลูกพี่เรา ออกจากบ้านก็ใส่เกราะ พกอาวุธเต็มอัตราศึก?"

"นายเข้าไปก่อน ไปเรียกไอ้พวกขี้กากนั่นออกมาช่วยขนของที่รถ เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานยังจะมาบ้ากามอีก"

"จับไอ้เจ้าหน้าที่นั่นได้เมื่อไหร่ กูจะเอามันไปให้หมาแดก แขวนคอประจานที่ไฟแดง เสียดาย ยังหาครอบครัวมันไม่เจอ"

"ทำแบบนั้นไม่สะใจ... หาเกย์ที่เป็นเอดส์มารุมโทรมมันให้ตายดีกว่า"

"พอๆ นายเข้าไปขนของ ฉันจะไปตามคนข้างใน"

"..."

ปัง ปัง ปัง!

เสียงเคาะประตูแบบขอไปที จากนั้นมิลตันที่หมอบอยู่มุมตึกก็ได้ยินเสียงเสียดสีน่ารำคาญของกลอนประตูขึ้นสนิมที่กำลังหมุน

นี่คือ... ประตูท่อระบายน้ำถูกเปิดออก

กริ๊ก

กับดักระเบิดปืนครก M374 ทำงาน

พริบตาต่อมา เปลวเพลิงมหาประลัยก็กลืนกินหน้าประตู ฉีกร่างเงาที่เปิดประตูจนแหลกเหลว ต่อให้มิลตันใส่หูฟัง ก็ยังรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนและแรงอัดอากาศที่รุนแรง!

ตูม!

[จบแล้ว]