บทที่ 11 - ทฤษฎีอำนาจการยิงที่เหนือกว่า

บทที่ 11 - ทฤษฎีอำนาจการยิงที่เหนือกว่า

จากเบาะแสของตำรวจ พวกนักฆ่าน่าจะซ่อนตัวอยู่ในเซฟเฮาส์ลับสักแห่งในย่านถนนสายเก่า อีกเดี๋ยวคงได้ปะทะกันแบบอุตลุดในระยะประชิดภายในอาคาร (CQB) แน่ ๆ

การรบแบบนี้ ถ้าประมาทนิดเดียว ต่อให้เป็นหน่วยรบพิเศษมืออาชีพก็อาจบาดเจ็บล้มตายได้ง่าย ๆ ต้องเลือกอุปกรณ์ให้ดี

ตามหลักแล้ว การรบแบบนี้อย่างน้อยต้องมีสองคน วิธีรับมือที่ดีที่สุดของทหารราบตัวคนเดียวคือหันหลังกลับแล้วเดินหนี... แต่ช่วยไม่ได้ มิลตันไม่มีที่ให้หนีแล้ว

มิลตันข้ามหมวดอาวุธไปก่อน เปิดดูหมวดเครื่องป้องกันเป็นอันดับแรก

ชีวิตจริงไม่ใช่เกม ตายแล้วกดเริ่มใหม่ไม่ได้ จะมาเดิมพันชีวิตแบบไม่คิดหน้าคิดหลังไม่ได้ พลาดแล้วพลาดเลย เกมโอเวอร์ของจริง

ตายคือตายจริง

อีกฝ่ายอำนาจการยิงโหดขนาดนี้ เครื่องป้องกันต้องซื้อแน่นอน

"จะกันกระสุนปืน เทค-9 โดยทั่วไปเกราะระดับ NIJ II ก็พอแล้ว"

"แต่ว่า... เผื่อเหลือเผื่อขาดไว้หน่อยดีกว่า กันเหนียวไว้" มิลตันส่ายหน้า เลื่อนสายตาไปที่หน้าจอซื้อเกราะระดับสาม "ชีวิตจริงโดนยิง ไม่ใช่แค่เลือดลดนะเว้ย"

ในเซฟเฮาส์ของนักฆ่าอาจมีอาวุธที่แรงกว่านั้น การสูญเสียความสามารถในการรบ บาดเจ็บแล้วต้องรักษาตัว... อะไรพวกนี้ ล้วนเป็นอุบัติเหตุและหายนะที่มิลตันในตอนนี้รับไม่ไหว

พอกดแลกเปลี่ยน หน้าต่างระบบก็เด้งข้อความเตือน

[ขอบเขตอิทธิพลและกำลังคนของโฮสต์ในปัจจุบันยังไม่ถึงเกณฑ์ หากต้องการแลกเกราะระดับสาม ต้องใช้แต้มสินค้าต้องห้ามสีแดง]

[ตรวจยึดสินค้าต้องห้ามระดับหนึ่ง จะได้รับแต้มดังกล่าว แต้มปัจจุบัน: 110,380]

เห็นข้อความนี้ มิลตันก็พยักหน้าเบา ๆ

อยากแลกของดีโดยใช้แต้มรน้อยลง ก็ต้องขยายอิทธิพลของตัวเอง

ไม่อย่างนั้นก็ต้องผลาญแต้มสินค้าต้องห้ามสีแดงอันมีค่าเพื่อแลกของ แถมในขั้นตอนนี้ ร้านค้ายังมีของอีกเพียบที่ขึ้นสถานะว่าแลกไม่ได้

ต่อให้ใช้แต้มแดงก็แลกไม่ได้!

ไม่งั้นมิลตันคงยอมจ่ายแพงซื้อกล้องอินฟราเรดตรวจจับความร้อนไปแล้ว มีไอ้นั่นสักเครื่อง การบุกถล่มแก๊งมาเฟียในตึกก็เหมือนเอาเทคโนโลยีต่างดาวไปรังแกคนป่าชัด ๆ

ยังดี ถึงจะซื้อไฮเทคไม่ได้ แต่อาวุธพื้นฐานและเครื่องป้องกันก็ยังแลกได้อยู่

มิลตันกดแลกชุดอุปกรณ์อย่างรวดเร็ว

[แผ่นเกราะระดับสาม Paraclete RAV III พร้อมชุดประกอบ 30,000 แต้ม]

[เวสต์แทคติคอล RAV 2,000 แต้ม]

[หมวกแทคติคอล PASGT 5,000 แต้ม]

เซตเกราะระดับสามรุ่นล่าสุดของพาราคลีท กับหมวกแทคติคอลประจำการกองทัพสหรัฐฯ จัดไปอย่าให้เสีย!

แลกเครื่องป้องกันชุดเดียว หมดไปเกือบ 40,000 แต้ม แถมเป็นแต้มแดงด้วย ความคุ้มค่าต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

แต่มิลตันไม่มีเวลามานั่งวางแผนการใช้แต้มในอนาคต ต้องแปลงแต้มเป็นพลังการรบเดี๋ยวนี้ เพื่อผ่านวิกฤตตอนนี้ไปให้ได้ก่อน ถึงจะมีอนาคตให้คิด

[แลกเปลี่ยนสำเร็จ กำลังค้นหาจุดเก็บของ (คำเตือน ไอเท็มที่แลกมาจะไม่ปรากฏในมือโฮสต์โดยตรง จะปรากฏในจุดปลอดภัยที่โฮสต์ควบคุมได้ในบริเวณใกล้เคียง โปรดแลกไอเท็มที่จำเป็นให้เรียบร้อยก่อนเริ่มการต่อสู้)]

[ไอเท็มของท่านถูกวางไว้ในช่องเก็บของใต้เบาะหลังรถกระบะ โปรดนำออกมาทันที]

ไม่ใช่เสกเข้ามือแฮะ...

แต่ก็สมเหตุสมผลดี ไม่อย่างนั้นสู้ ๆ อยู่มิลตันเสก RPG ออกมาจากเป้ากางเกงคงดูพิลึกพิลั่นน่าดู

พอแลกเครื่องป้องกันเสร็จ ยังเหลือแต้มอีกพอสมควร มิลตันถึงหันมาดูอาวุธ

ปืนกล 56 อำนาจการยิงเหลือเฟือแล้ว มิลตันใช้แต้มปกติ 3,000 แต้มแลกกระสุน 120 นัด ระเบิดแสง 3 ลูก และระเบิดมือรุก MK3A2 อีก 3 ลูก—ไม่ใช่ไม่อยากแลกเยอะกว่านี้ แต่ร้านค้าขึ้นตัวอักษรว่า [สินค้าหมด กำลังเติมสต็อก]

อิทธิพลไม่พอ ทำอะไรก็ติดขัดไปหมด ระเบิดมือยังแลกได้แค่ทีละสามลูก

ส่วนระเบิดมือรับ เนื่องจากรัศมีทำลายล้างกว้างเกินไป ไม่สะดวกใช้ในอาคาร ในเมื่อจำกัดโควตาแลกได้แค่ 3 ลูก เขาเลยไม่คิดจะแลก

แลกของขว้างเสร็จ มิลตันก็มาดูปืนพก

เขาอยากได้อาวุธรอง หรือก็คือปืนพกนั่นแหละ

ไม่ใช่ว่าปืนลูกโม่ M29 ที่มีอยู่ไม่ดี แต่มันคงไม่เหมาะกับฉากการรบในอาคารที่จะเกิดขึ้น ยากจะใช้กดดันศัตรูที่ถือปืนกลมือ เสียงก็ดัง ลอบสังหารไม่ได้

"ฝ่ายตรงข้ามมีหกคน ถ้าเก็บเงียบได้สักคนสองคนก่อนปะทะ ความยากของการต่อสู้จะลดลงแบบทวีคูณ"

"แลกปืนพกเก็บเสียง กระบอกเก็บเสียง แล้วก็กระสุนซับโซนิกสักชุดแล้วกัน ต่อให้ไม่ได้ใช้ วันหลังจะลอบสังหารใครก็น่าจะมีประโยชน์"

คนจำนวนมากเข้าใจเรื่องกระบอกเก็บเสียงผิด ๆ

บางคนคิดว่ากระบอกเก็บเสียงไม่มีประโยชน์ ใส่หรือไม่ใส่ก็หูแตกเหมือนกัน บางคนก็คิดว่าใส่แล้วเสียงปืนจะเงียบกริบเหมือนเข็มตก

ความจริงแล้ว สำหรับปืนยาว โดยเฉพาะปืนยาวไรเฟิลลำกล้องใหญ่ กระบอกเก็บเสียงมีผลแค่ตอนรบนอกอาคาร ช่วยลดโอกาสที่ศัตรูจะจับทิศทางได้

พูดง่าย ๆ คือ จากที่ได้ยินเสียงปืนตั้งแต่ห้าช่วงตึก ก็เหลือแค่ได้ยินจากฝั่งตรงข้ามถนน

มีผลมากในการรบภาคสนาม แต่ไม่มีประโยชน์เลยในการรบในอาคาร

แต่ทว่า... สำหรับปืนพกขนาดเล็ก กระบอกเก็บเสียงมีผลมหาศาล

ถ้าปืนพกขนาดเล็กพวกนี้ ใช้คู่กับกระสุนซับโซนิกขนาดเล็กที่ลดดินปืนลง ให้ความเร็วต้นปากลำกล้องอยู่ที่ประมาณ 200 เมตรต่อวินาที ก็จะทำให้เสียงปืนเงียบเหมือนเข็มตกได้จริง ๆ

ความจริงแล้ว เสียงรบกวนหลัก ๆ ในตอนนี้ไม่ใช่เสียงระเบิดของดินปืน แต่เป็นเสียงกลไกปืนทำงาน ดังนั้นถ้าอยากให้เงียบที่สุด ควรตั้งค่าปืนพกเป็นโหมดแมนนวล ใช้มือดึงสไลด์ขึ้นลำเอง ไม่พึ่งระบบกึ่งอัตโนมัติ

ขอแค่ศัตรูไม่อยู่กระจุกกันเกินไป ก็สามารถลอบสังหารในห้องได้โดยไม่ทำให้ใครรู้ตัว!

แน่นอน นี่เป็นแค่ทฤษฎี การลอบสังหารไร้เสียงในอาคารมันยากเกินไป สภาพแวดล้อมซับซ้อน ตัวแปรเยอะมาก ต้องอาศัยความเป็นมืออาชีพสุด ๆ และดวงอีกพอสมควร

มิลตันก็แค่จะลองวัดดวงดู ถ้าตัดกำลังฝ่ายตรงข้ามได้ก่อนก็ถือเป็นกำไร ถ้าไม่ได้ก็ช่างมัน

[ปืนพก รูกอร์ มาร์คทู 10,000 แต้ม]

[กระสุนซับโซนิก อากีล่า .22 โคลิบรี 20 นัด 1,400 แต้ม]

[กระบอกเก็บเสียง เอาท์แบ็คทู 5,000 แต้ม]

ตรวจสอบรายการแลกเปลี่ยนเสร็จ เพื่อความชัวร์ มิลตันยอมจ่ายแต้มอีกหน่อย แลกปืนกลมือ MP5 พร้อมกระสุนมาอีกชุด

นี่เพื่อป้องกันกรณีที่พื้นที่สู้รบแคบมาก ๆ จนใช้ปืนไรเฟิลจู่โจมไม่ถนัด

ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น ใช้ปืนกลมือจะไว้ใจได้มากกว่า

สุดท้ายก็เป็นพวกของจิปาถะ

ด้านศูนย์เล็ง มิลตันจ่าย 10,000 แต้มแลกกล้องเล็งเอมพอยต์ อิเล็กทรอนิกส์—ข้อดีของกล้องตัวนี้คือไม่ต้องเล็งศูนย์นั่งแท่น ขอแค่เห็นเป้าหมายอยู่ในจุดแดง ไม่ว่าจะมุมไหนก็ยิงได้เลย เหมาะกับการรบในอาคารมาก

ถึงจะเทอะทะ แบตเตอรี่น้อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี

เป้แทคติคอลทาสเมเนียนไทเกอร์ใบหนึ่ง เข็มฉีดยาอะดรีนาลีนหนึ่งเข็ม สายรัดห้ามเลือดแบบหมุน 110 ซม. หนึ่งเส้น หูฟังตัดเสียงรบกวนและขยายเสียงอีกหนึ่งคู่...

ของพวกนี้หมดไปอีก 3,000 แต้ม

[ช่องเก็บของใต้เบาะหลังไม่พอ ไอเท็มส่วนเกินถูกวางไว้ในกระบะท้าย แถมผ้าใบกันน้ำให้หนึ่งผืน]

...

แลกของจนพอใจแล้ว มิลตันปิดหน้าต่างระบบ หัวเราะเยาะตัวเอง "นี่ฉันเป็นโรคกลัวอำนาจการยิงไม่พอระยะที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย?"

ช็อปแหลกครั้งเดียว แต้มเหลือแค่ 40,000 กว่า ๆ

มิลตันเผลอแลกปืนมาเพียบ แลกกระสุนมากองพะเนิน กลัวกระสุนไม่พอ กลัวยิงไม่แรง

ปืนไรเฟิลจู่โจม/ปืนกลมือหนึ่งกระบอก เกราะระดับสามหนึ่งชุด ระเบิดหนึ่งเซต ปืนพกเก็บเสียงหนึ่งกระบอก...

เอาจริง ๆ อำนาจการยิงขนาดนี้มันล้นเหลือแล้ว

ที่เหลือ... ก็ต้องพึ่งฝีมือตัวเองแล้วล่ะ

มิลตันเหยียบคันเร่ง ขับมุ่งหน้าไปย่านถนนสายเก่าในเมืองมาราแคน

ทางไปถนนสายเก่า ต้องผ่านแผงผลไม้ของลิอาพอดี แต่มิลตันไม่เห็นสองพ่อลูก ประตูก็ปิดอยู่ ดูเหมือนไม่มีคนอยู่ข้างใน

อาจจะไปหาของมาขาย หรือไปซ่อมแผงที่พัง...

มิลตันเอาตัวแทบไม่รอด ไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องชาวบ้าน แค่มองแวบหนึ่งแล้วก็ตั้งใจจะขับรถต่อไปยังเขตเมืองเก่า

ทันใดนั้น ผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนรออยู่ข้างทาง คอยสังเกตรถที่ผ่านไปมาอย่างละเอียด พอเห็นชุดทำงานบนตัวมิลตัน ตาก็ลุกวาว รีบเดินเข้ามา โบกมือให้มิลตันอย่างบ้าคลั่ง แล้วสาวเท้าเข้ามาหา เหมือนอยากจะขวางรถ!

[จบแล้ว]