EP.48 : ดิเกอร์ สแปร์โรว์

กลุ่มโจรสลัดดิเกอร์ มีระบบการปกครองที่เป็นระเบียบแบบแผนมากกว่ากลุ่มโจรสลัดอื่นใดในโลก ครบครันด้วย ประมวลกฎหมายโจรสลัด สิ่งนี้ทำให้อาณาเขตของดิเกอร์เป็นสถานที่ที่มั่นคงและเจริญรุ่งเรืองที่สุดในนิวเวิลด์

อย่างไรก็ตาม ความมีระเบียบนี้กลับกลายเป็นการกีดกันพวกโจรสลัดที่รักอิสระและป่าเถื่อนออกไป ทำให้เกิดช่องว่างในขุมกำลังระดับสูงของพวกเขา ถึงกระนั้น กลุ่มโจรสลัดดิเกอร์ก็ยังคงสถานะเป็นหนึ่งในกลุ่มโจรสลัดที่ทรงพลังที่สุดและรักษาตำแหน่ง 'ผู้ปกครอง' ไว้อย่างเหนียวแน่น

ดิเกอร์ไม่ได้เป็นแค่โจรสลัดที่น่าเกรงขาม—แต่เขายังเป็นพ่อค้าที่ชาญฉลาด เขามีพรสวรรค์โดยธรรมชาติในการหาเงินและตอนนี้ได้ชื่อว่าเป็นโจรสลัดที่รวยที่สุดในนิวเวิลด์ อิทธิพลของเขาแผ่ขยายไปในหลากหลายอุตสาหกรรม แม้แต่ สำนักข่าวดาร์กนิวส์ ก็ยังอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

ในบรรดา สามกลุ่มโจรสลัดผู้ปกครอง กลุ่มดิเกอร์มีขุมกำลังโดยรวมที่แข็งแกร่งที่สุด ในทางตรงกันข้าม กลุ่มโจรสลัดปีศาจน้ำแข็ง และ กลุ่มโจรสลัดร็อคส์ ไม่มีหัวคิดเรื่องการวางแผนระยะยาว พวกมันรู้แต่เพียงการปล้นสะดมและบีบเค้นทรัพยากรจากเกาะใต้ปกครองจนแห้งเหือด

นั่นคือเหตุผลที่ดิเกอร์มองว่าตนเองเหนือกว่าไอ้พวกโง่เง่าบ้าบิ่นเหล่านี้

แต่สิ่งที่ทำให้เขากลัดกลุ้มใจที่สุดไม่ใช่ร็อคส์หรือกลุ่มปีศาจน้ำแข็ง—แต่เป็นลูกชายของเขาเอง ไอ้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้สืบทอดแห่ง สิบกษัตริย์ นั้นมีพรสวรรค์อย่างปฏิเสธไม่ได้ แต่มันกลับใช้เวลาไปกับการผจญภัยไร้สาระ ล่องลอยไปวันๆ และไม่แสดงความทะเยอทะยานใดๆ ออกมาเลย

ดิเกอร์กังวลว่าเมื่อเขาแก่ตัวลง กลุ่มโจรสลัดดิเกอร์จะถูกร็อคส์—หมาป่าผู้หิวโหย—กลืนกินเข้าไป ตอนนี้ลูกชายของเขายังไม่แข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะกัปตันของพวกกลุ่มโจรสลัดรุกกี้ที่กำลังท้าชิงตำแหน่งผู้ปกครองด้วยซ้ำ เวลาออกทะเลทีไร ก็มักจะโดนไล่ล่าและทุบตีกลับมาเหมือนหมาจนตรอก

น่าอับอายขายขี้หน้าสิ้นดี

ถ้าดิเกอร์ไม่ได้ลงมือสั่งสอนกัปตันพวกนั้นด้วยตัวเองและไล่ต้อนพวกมันกลับไปน่านน้ำห่างไกล ลูกชายไม่ได้เรื่องของเขาคงไม่กล้าแม้แต่จะออกจาก ทะเลสิบกษัตริย์ ด้วยซ้ำ

และตอนนี้ ? เขาไม่รู้เลยว่าไอ้เด็กเวรนั่นหนีไปเที่ยวเล่นที่เกาะไหนอีกแล้ว

ช่วงหลังมานี้ ดิเกอร์สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ

ปีนี้มี รุกกี้ระดับผู้ปกครอง เกิดขึ้นมากเกินไป—โจรสลัดหนุ่มสาวที่มีศักยภาพเหลือล้น ครอบครองผลปีศาจระดับท็อป และมีการเติบโตที่รวดเร็วจนน่ากลัว

มันทำให้เขานึกถึงคำพูดที่นักวิชาการชราแห่ง โอฮาร่า เคยบอกเขาไว้:

"ทุกๆ ไม่กี่สิบปี จะมีคลื่นลูกใหม่ของนักรบผู้โดดเด่นผุดขึ้นมา สั่นสะเทือนโลกทั้งใบ"

ทีแรกดิเกอร์มองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ แต่หลังจากที่เขาได้ค้นพบ โพเนกลีฟ ที่ไม่อาจทำลายได้ เขาได้ส่งสำเนาของมันไปให้นักวิชาการคนเดิมนั้น

สิ่งที่เขาได้รู้หลังจากนั้นเปลี่ยนมุมมองของเขาไปตลอดกาล

ตอนนี้ไม่มีข้อสงสัยในใจเขาอีกแล้ว—รัฐบาลโลก กำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่

และ เจตจำนงแห่ง D ? สิ่งที่เรียกว่า "ศัตรูตามธรรมชาติ" ของเผ่ามังกรฟ้า ?

ดิเกอร์ไม่เชื่อว่าพวกมันคือ "ผู้ปลดปล่อยโลก" อย่างที่บางคนเชื่อ เขาเห็นร็อคส์มากับตาตัวเอง ถ้าตระกูล D คือผู้กอบกู้โลก งั้นร็อคส์ก็คงเป็นความผิดพลาด—สัตว์ร้ายที่กระหายเลือดและโหดเหี้ยม

ดิเกอร์ไม่เชื่อในโชคชะตาอันยิ่งใหญ่

เขาเชื่อใน อำนาจ และใน กฎโจรสลัด ที่เขาสร้างขึ้นเท่านั้น

ถึงกระนั้น เขาก็ไม่ใช่คนโง่ เขามองออกว่ายุคสมัยกำลังจะเปลี่ยน

"ถ้าข้าไม่ลงมือตอนนี้ ต่อให้เป็นผู้ปกครอง ข้าก็อาจจะถูกคลื่นของเหล่าสัตว์ประหลาดรุ่นใหม่ซัดจมหายไป !"

ดังนั้น เขาจึงเรียกประชุมขุนพลของเขา แทนที่จะปะทะกับพวกเด็กใหม่ตัวอันตรายแบบซึ่งหน้า เขาตัดสินใจถอนกำลังทหารกลับมา ทิ้งเกาะที่มีค่าน้อยไปบางส่วน

ทะเลสิบกษัตริย์ จะกลายเป็นฐานที่มั่นสุดท้ายของเขา

ถ้าขุนพลของเขาต้องสู้ มันจะไม่ใช่เพื่อแย่งชิงดินแดน—แต่เพื่อกำจัดภัยคุกคามให้สิ้นซาก ไม่ให้เหลือเสี้ยนหนาม ไม่มีความเมตตา

เหมือนกับร็อคส์ เขาอาจจะต้องลงมือเองเพื่อรับสมัครรุกกี้พวกนี้ก่อนที่พวกมันจะแข็งแกร่งเกินไป

หรือดีกว่านั้น... เขาสามารถนั่งรอให้ร็อคส์บดขยี้พวกมันจนอ่อนแรง แล้วค่อยโฉบเข้าไปยื่นข้อเสนอให้ผู้รอดชีวิต—เข้าร่วมกับเขา หรือตาย

ด้วยวิธีนี้ เขาไม่ต้องใช้กำลังกดขี่พวกมันเหมือนที่ร็อคส์ทำ แต่เขาจะซื้อความภักดีด้วยของขวัญที่เรียกว่า การมีชีวิตรอด

กลุ่มโจรสลัดร็อคส์ปกครองด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว นั่นคือสูตรสำเร็จของหายนะ

ถ้าร็อคส์ตาย กลุ่มโจรสลัดของเขาจะล่มสลายในพริบตา

ความขัดแย้งภายในกลุ่มร็อคส์เป็นที่รู้กันดี ลูกเรือสู้กันเองอย่างเปิดเผย สร้างความวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น

ดิเกอร์รังเกียจความไร้ระเบียบแบบนั้น

"แม้แต่โจรสลัดก็ต้องมีกฎ !"

นั่นคือเหตุผลที่เขาสร้างกฎโจรสลัดขึ้นมา—เพื่อนำระเบียบมาสู่ความโกลาหลของนิวเวิลด์

เก้าจ้าวเกาะรวมพล

ช่วงเที่ยงวัน จ้าวเกาะ เกือบทั้งหมดเดินทางมาถึงเกาะมาดาตาสการ์ เพื่อร่วมการประชุมฉุกเฉินของดิเกอร์

ขาดไปเพียงคนเดียว—ลูกชายของเขาเอง

"กัปตันดิเกอร์ เรียกพวกเรามาทำไม ? ช่วงนี้ข้ายุ่งชิบหายเลยนะ ! ร็อคส์กำลังรุกคืบเข้ามาในเขตของข้า พอกลับไปข้าจะไปฆ่าไอ้เวร หวังจือ นั่นให้ตายคามือ !"

คนพูดคือ เชาฟง โจว จ้าวแห่งหมู่เกาะชิราโนย่า ชายหัวล้านร่างยักษ์ผู้ป่าเถื่อน เขาโกรธแค้น หวังจือ หนึ่งในผู้บัญชาการของร็อคส์เป็นอย่างมาก

แม้ทั้งคู่จะมาจากประเทศโบราณเดียวกัน แต่เชาฟงเกลียดชายคนนั้นด้วยเหตุผลที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจดีนัก

"ใช่แล้ว กัปตัน !"

อีกเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา—นั่นคือ บาร์บอสซ่า จ้าวแห่งเกาะแคสเปียน เขาคือคนที่ฉลาดที่สุดในบรรดาเก้าจ้าวเกาะ กำลังลูบหัวลิงที่เกาะอยู่บนไหล่อย่างใจเย็น

"กลุ่มโจรสลัดร็อคส์ชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว พวกมันขยายอำนาจอย่างบ้าระห่ำ ทำเหมือนพวกเราไม่มีตัวตน ถ้าไม่สั่งสอนพวกมันตอนนี้ เดี๋ยวจะสายเกินแก้นะ !"

คำพูดของพวกเขามีน้ำหนัก

กลุ่มโจรสลัดปีศาจน้ำแข็ง นั้นแข็งแกร่งมาตลอด แต่พวกมันชอบเก็บตัวอยู่ในทะเลน้ำแข็งแห่ง อาณาจักรน้ำแข็ง ยุ่งเกี่ยวเฉพาะกับเกาะฤดูหนาวเท่านั้น

พวกมันครองอำนาจมาหลายศตวรรษ แต่ตอนนี้มีข่าวลือแพร่สะพัดว่ากัปตันเฒ่าของพวกมันกำลังจะตาย และรองกัปตันก็เป็นไอ้ลูกเวรไม่เอาถ่านพอๆ กับลูกชายของดิเกอร์

และในขณะเดียวกัน ร็อคส์กำลังผงาด

สมดุลของนิวเวิลด์กำลังสั่นคลอน

ดิเกอร์นั่งบนเก้าอี้ตัวมหึมา สายตาอันเฉียบคมกวาดมองเก้าจ้าวเกาะที่รวมตัวกันอยู่เบื้องหน้า

"ยุคแห่งความโกลาหลครั้งใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้ว"

ถ้าแม้แต่ สามผู้ปกครอง ยังไม่อาจรอดพ้นจากพายุลูกนี้...

งั้นก็ถึงเวลาที่จะต้องควบคุมมัน

ในยุคนี้ กลุ่มโจรสลัดดิเกอร์และกลุ่มปีศาจน้ำแข็งดูเหมือนจะเป็นเหยื่อของการล้างไพ่ใหม่ในนิวเวิลด์ ทั้งดิเกอร์และปีศาจน้ำแข็งเฒ่าต่างก็เข้าสู่วัยชราและเริ่มเสื่อมถอย

ทายาทของสองกลุ่มมหาอำนาจนี้ไร้ความสามารถที่จะแบกรับธงของพ่อ ในขณะที่ร็อคส์กำลังอยู่ในช่วงพีค—ขุมกำลังผู้ทะเยอทะยานที่ต้องการรวบรวมนิวเวิลด์ให้เป็นหนึ่งเดียวภายใต้การปกครองของเขา

"กัปตันดิเกอร์ ก็แค่ร็อคส์ไม่ใช่เหรอ ? ก็แค่ไปสู้กับมันให้พวกมันกลัวหัวหด ! จะมาพูดยืดเยาว์เรื่องการเปลี่ยนแปลงยุคสมัยทำไม ? กัปตันคิดจริงๆ เหรอว่าไอ้พวก 'รุกกี้ผู้ปกครอง' นั่นมีค่าพอให้เราสนใจ ?"

คนพูดคือ เจวาเลอร์ โจรสลัดผู้เจนศึกที่มาเพื่อขอความช่วยเหลือ เขาไม่สนใจจะฟังข่าวร้ายเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของโลก สำหรับเขา ดูเหมือนกัปตันดิเกอร์จะแก่ตัวลงและขี้ระแวงเกินไปแล้ว !

"บังเอิญว่า กลุ่มโจรสลัดเฮล เพิ่งมาปล้นเกาะมาร์กเซยของข้า และข้ากะว่าจะไปจัดการพวกมันด้วยตัวเอง มีพี่น้องคนไหนจะช่วยข้าบ้าง ?"

เจวาเลอร์กวาดตามองรอบๆ หวังจะหาแนวร่วม

"กัปตันดิเกอร์ ต่อให้มีการล้างไพ่ครั้งใหญ่ เรานี่แหละจะเป็นคนกวาดล้างไอ้พวกโง่เง่านั่น ! กลุ่มโจรสลัดดิเกอร์ของเราแข็งแกร่งที่สุด !"

คนต่อมาที่พูดคือ บาร์บอสซ่า โจรสลัดค่าหัว 1,000 ล้านเบรี ผู้ประจำการอยู่ที่เกาะแคสเปียน ภายใต้คำสั่งของเขามีกองเรือชั้นยอดนับสิบ ทรงพลังและเฉลียวฉลาด เขาไม่เคยเห็นหัวพวกเด็กใหม่เลยสักนิด

สำหรับเขา ภัยคุกคามเดียวที่มีอยู่จริงคือพวกตัวเต็งที่จะขึ้นมาเป็นผู้ปกครองและกลุ่มโจรสลัดร็อคส์ เขาไม่แม้แต่จะมองว่ากลุ่มปีศาจน้ำแข็งมีค่าพอจะเสียเวลาด้วยซ้ำ มองว่าเป็นแค่พวกอ่อนแอที่รอวันล่มสลาย

หลังจากที่กลุ่มโจรสลัดดิเกอร์ผงาดขึ้นสู่อำนาจ บาร์บอสซ่าก็รับบทบาทคล้าย พ่อบ้าน คอยดูแลอาณาเขตของดิเกอร์และแจกจ่ายภารกิจ ทำให้เขาไม่ค่อยมีโอกาสได้ออกไปสู้ ค่าหัวของเขาเลยขึ้นช้าเมื่อเทียบกับพวกโจรสลัดดาวรุ่งที่ก่อเรื่องวุ่นวายไปทั่ว

พวกที่ถูกเรียกว่า 'ตัวเต็งผู้ปกครอง' ไม่มีอาณาเขตแน่นอน พวกมันเร่ร่อนไปทั่วทะเล สู้ไม่หยุด เผา ปล้น ฆ่า ทำให้ค่าหัวพุ่งกระฉูด บางคนถึงกับแซงหน้าบาร์บอสซ่าไปแล้ว ทั้งที่เขาเป็นขุนพลที่แข็งแกร่งที่สุดของกลุ่มดิเกอร์

ที่แย่ไปกว่านั้น แม้แต่ลูกชายของกัปตันดิเกอร์ แจ็ค สแปร์โรว์ ก็ยังมีค่าหัวสูงกว่าเขา ! ทั้งหมดก็เพราะแจ็คเป็นพวกเร่ร่อนบ้าบิ่นที่ไปก่อเรื่องไว้ทุกที่ที่ไป

ผลก็คือ คนภายนอกจำนวนมากเข้าใจผิดว่าแจ็คคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาเก้าจ้าวเกาะ !

ในความเป็นจริง บาร์บอสซ่านั้นแข็งแกร่งกว่าแจ็คเล็กน้อยและฉลาดกว่าอย่างเทียบไม่ติด ความเข้าใจผิดนี้ทำให้เขาเดือดดาล ถ้าแจ็คไม่ใช่ลูกชายของกัปตันดิเกอร์ เขาคงจะ "พิสูจน์" ให้เห็นไปนานแล้วว่าใครแน่กว่ากัน !

ด้วยความคับแค้นใจ บาร์บอสซ่าเลยหาทางระบายออกด้วยวิธีเด็กๆ—ตั้งชื่อลิงเลี้ยงของเขาว่า แจ็ค ทุกวันเขาจะเรียก "แจ็ค" ด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยราวกับสั่งลิง ซึ่งอย่างน้อยก็ช่วยให้เขาสะใจได้บ้าง

"จากข้อมูลของ แคนดอร์ ประธานดาร์กนิวส์ มีรุกกี้หกกลุ่มพยายามตั้งพันธมิตรลับๆ ที่อาณาจักรโมกาโร แต่สุดท้ายมีแค่สามกลุ่มที่รวมตัวกันสำเร็จ"

ดิเกอร์ สแปร์โรว์ พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย มือขวาลูบไล้ สมุดกฎโจรสลัด บนบัลลังก์เบาๆ

"ในขณะเดียวกัน ร็อคส์ได้รับสมัคร กลุ่มโจรสลัดกัปตันจอห์น และเอาชนะ กลุ่มโจรสลัดเหินเวหา ไปแล้ว โชคยังดีที่ ชิกิ ราชสีห์ทองคำ ไม่ยอมสยบให้มัน ถ้าร็อคส์ได้กองเรือบินได้ไปครอง มันจะกลายเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่กว่าเดิม !"

เสียงของดิเกอร์หนักแน่นและมั่นใจ

"ส่วน กลุ่มโจรสลัดเฮล ที่เจวาเลอร์พูดถึง ไม่ต้องไปกังวลหรอก การสังหารเผ่ามังกรฟ้าไม่ใช่เรื่องที่จะรอดตัวไปได้ง่ายๆ รัฐบาลโลกและศูนย์บัญชาการกองทัพเรือได้ส่ง พลเรือเอก เข้ามาในนิวเวิลด์เพื่อล่าหัวพวกมันแล้ว !"

สำหรับดิเกอร์ กลุ่มโจรสลัดเฮลเหมือนคนตายไปแล้ว พวกมันลอบสังหารเผ่ามังกรฟ้า—สิ่งที่แม้แต่ผู้ปกครองยังไม่กล้าทำ

ตอนนี้ พวกมันล้ำเส้นเกินไปที่มายึดอาณาเขตของเขา

สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่ป้อนข้อมูลที่ถูกต้องให้แคนดอร์ แล้วเดี๋ยวกองทัพเรือก็จะมาทำงานสกปรกแทนเขาเอง

"งั้นก้าวต่อไปของเราคืออะไร ?"

เสียงนั้นเป็นของ มาดามชิงซิ ใบหน้าของเธอหนาเตอะด้วยเครื่องสำอาง เธอคือจ้าวแห่งเกาะไท่ผิง และควบคุมเรือโจรสลัดนับร้อยลำที่รับผิดชอบการส่งเสบียงให้ดินแดนทั้งหมดของดิเกอร์ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้รับฉายาว่า "เถ้าแก่เนี้ย"

"เป้าหมายหลักของเราคือสกัดกลุ่มโจรสลัดร็อคส์และยับยั้งการขยายตัวของพวกมัน"

ดิเกอร์โน้มตัวมาข้างหน้า สีหน้าจริงจัง

"เราจะทำตามแบบอย่างของร็อคส์ เราจะกดดันพวกผู้ปกครองรุ่นใหม่ และถึงขั้นแย่งชิงผลประโยชน์จากชัยชนะของมัน โจรสลัดคนไหนที่มันพยายามจะรับสมัคร—เราต้องไปถึงตัวพวกนั้นก่อน"

เขาหยุดพูด มองไปที่เหล่าขุนพล

"จากนี้ไป พวกเจ้าต้องทำงานเป็นคู่ อย่าไปปะทะกับพวกผู้ปกครองรุ่นใหม่ที่เจ้ายังไม่รู้จักดีเพียงลำพัง ต้องมีกำลังเสริมเสมอ"

ดิเกอร์รู้ดีถึงกระแสที่เปลี่ยนไป ถ้าลูกน้องของเขาประมาทและดูถูกพวกโจรสลัดดาวรุ่ง พวกเขาจะต้องชดใช้ในไม่ช้า

เพื่อความมั่นคง ดิเกอร์ถึงกับเลื่อนขั้น วิลลันนูโอ โจรสลัดที่มีค่าหัวเพียง 200 ล้านเบรี ให้ขึ้นมาเป็น จ้าวเกาะคนที่เก้า

มันเป็นเพียงสัญลักษณ์—ภายนอกกลุ่มโจรสลัดดิเกอร์ดูยิ่งใหญ่เหมือนเดิม แต่ความจริงแล้ว ขุมกำลังระดับสูงของพวกเขากำลังขาดแคลน

แม้แต่บาร์บอสซ่า ขุนพลที่แกร่งที่สุด ก็ยังตึงมือเมื่อเจอกับกัปตันของพวกตัวเต็งผู้ปกครอง ความยิ่งใหญ่ของกลุ่มโจรสลัดดิเกอร์ตั้งอยู่บนความแข็งแกร่งของดิเกอร์เพียงคนเดียว

ทันทีที่เขาตาย ยุคสมัยของกลุ่มโจรสลัดดิเกอร์จะจบสิ้น และผู้ปกครองคนใหม่จะผงาดขึ้น

กลุ่มโจรสลัดปีศาจน้ำแข็งก็เผชิญชะตากรรมคล้ายกัน หากตัวเต็งผู้ปกครองสักคนเล็งเป้าไปที่อาณาจักรน้ำแข็ง อำนาจของพวกมันจะพังทลายหลังจากปีศาจน้ำแข็งเฒ่าตายจากไป

แต่สถานการณ์ของพวกมันแย่ยิ่งกว่า

อาณาจักรน้ำแข็งเป็นดินแดนรกร้างว่างเปล่าที่ถูกแช่แข็ง สภาพแวดล้อมโหดร้ายจนแทบอยู่อาศัยไม่ได้ และเสบียงอาหารก็แทบไม่มี

ผู้นำปีศาจน้ำแข็งคนใหม่นั้นอ่อนแอ—ด้อยกว่าปีศาจน้ำแข็งเฒ่าอย่างเทียบไม่ติด มรดกนับร้อยปีอาจถูกทำลายในมือของมัน

กลุ่มโจรสลัดปีศาจน้ำแข็ง และแม้แต่เผ่าคนยักษ์น้ำแข็ง อาจจะหายสาบสูญไปจากนิวเวิลด์ในไม่ช้า !

"งั้นก็ไม่มีทางเลือกอื่น ถ้าต้องไปเป็นคู่ ใครจะไปกับข้าเพื่อฆ่าหวังจือ ?"

เชาฟงตะโกนถาม พร้อมลุยเต็มที่

เจวาเลอร์ เมื่อรู้ตัวว่าหมดโอกาสจัดการกลุ่มโจรสลัดเฮลแล้ว ก็ตอบตกลงทันทีที่จะไปกับเขา เป้าหมายของพวกเขาตอนนี้เปลี่ยนไปที่กลุ่มโจรสลัดร็อคส์ !

"พวกเจ้าต้องจับตาดู ชิกิ ราชสีห์ทองคำ ด้วย" ดิเกอร์เสริมเป็นคำเตือนสุดท้าย

"ผลปีศาจของมันทรงพลังเกินไป ต่อให้เราไม่ได้มันมาครอบครอง เราก็ต้องไม่ปล่อยให้ร็อคส์ได้มันไปเด็ดขาด !"

ต่างจากร็อคส์ ดิเกอร์เห็นคุณค่าของลูกน้อง เขาปกครองด้วยหลักการและระเบียบ ไม่ใช่ด้วยความป่าเถื่อน

ร็อคส์เลี้ยงลูกเรือเหมือนเลี้ยงแมลงพิษ ปล่อยให้พวกมันสู้กันเองและฆ่ากันเพื่อให้แน่ใจว่าเหลือแต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด

ในขณะเดียวกัน ทางด้านกลุ่มโจรสลัดเฮล...

กลุ่มโจรสลัดเฮล ซึ่งกังวลว่าจะถูกกลุ่มโจรสลัดดิเกอร์ไล่ล่า ได้หนีไปซ่อนตัวที่ เกาะแห่งท้องฟ้า อันห่างไกล พ้นจากรัศมีการติดตามเรียบร้อยแล้ว

"เรดฟิลด์—ใช้ฮาคิสังเกตและคลื่นวิทยุของผลสายฟ้าสแกนพื้นที่รอบๆ อย่าให้นกข่าวนกแร้งของดาร์กนิวส์เข้ามาใกล้เราได้ ฆ่าทิ้งทันทีที่เห็น !"

บรู๊คออกคำสั่ง

เขารู้ดีว่าดาร์กนิวส์ติดตามโจรสลัดยังไง

"กัปตันบรู๊คครับ ประธานมัวร์ โทมัส ส่งข่าวมา—พลเรือเอกยังคงแกะรอยเราอยู่ ! เขาบอกให้ระวังตัวด้วย !"

อันโตนิโอถ่ายทอดข้อความ แต่บรู๊คได้คำนวณเรื่องนี้ไว้แล้ว

นอกจากการกำจัดนกข่าว ยังมีอีกปัญหาหนึ่ง—

ระบบกระจายสัญญาณของ หอยทากสื่อสาร น่าจะส่ง 'สัญญาณระบุตำแหน่ง' ของพวกเขาไปที่เรือรบของพลเรือเอกเรียบร้อยแล้ว !