บทที่ 27 : สถานีแก๊ส LPG
บทที่ 27 : สถานีแก๊ส LPG
บทที่ 27 : สถานีแก๊ส LPG
เขาได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ ฝืนยิ้มประจบ "ช่างมีเอกลักษณ์และงดงามจริงๆ ครับ"
เจ้าหมาน้อยอันอันพอใจมาก ส่งสายตาบอกเขาว่า เป็นเกียรติของเจ้าแล้วนะเจ้ามนุษย์ ที่ได้ชื่นชมบารมีของข้า
หลี่ฮวนมองอันอันที่กำลังทำตัวกร่างวางอำนาจ ในชาติก่อนเธอไม่ยักรู้เลยว่าอันอันจะเก่งกาจเรื่องการยืมบารมีคนอื่นมารังแกชาวบ้านขนาดนี้
"ไปกันเถอะ"
หลี่ฮวนเปิดไฟฉายพกพาที่คล้องคออันอันไว้เพื่อสร้างบรรยากาศ แสงไฟไม่สว่างมากนัก แต่ก็เพียงพอให้มองเห็นขั้นบันไดได้ชัดเจน
เจ้าหมาน้อยดูเหมือนจะมีออร่าเปล่งประกายขึ้นมาทันที ขณะที่มันกำลังจะอ้าปากเห่า หลี่ฮวนก็ไวยิ่งกว่าแสง คว้าซาลาเปาจากในมิติยัดเข้าปากมันทันที
คราวที่แล้วเจ้าหมาน้อยไม่ชอบหมั่นโถว ในฐานะเจ้าของผู้อารี ครั้งนี้หลี่ฮวนจึงเตรียมซาลาเปาลูกใหญ่ของโปรดไว้ให้อันอันเป็นพิเศษ
อันอันคล้องไฟฉายแบตเตอรี่ลิเธียมราคาหนึ่งหยวนจากตลาดค้าส่งไว้ที่คอ
มันเดินนำหน้าหลี่ฮวน โดยมีหยางเหวินเจี๋ยเดินตามหลัง ทั้งสามย่องลงบันไดด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา
สองคนกับหนึ่งตัวลงบันไดได้อย่างราบรื่น
เธอเปลี่ยนสายจูงเป็นเชือกลากสเกตบอร์ด ครั้งนี้เธอเลือกใช้สเกตบอร์ดขนาดใหญ่ที่มีล้อ
เธอลองไถเท้าไปกับพื้นหิมะ การสัญจรไปมาของผู้คนและรถราในช่วงที่ผ่านมาทำให้พื้นหิมะอัดแน่นจนแข็งโป๊ก
เดิมทีเธออยากจะต่อสเกตบอร์ดพ่วงท้ายอีกอัน แต่เธอไม่ไว้ใจให้หยางเหวินเจี๋ยอยู่ข้างหลัง และถ้าจะให้เขาไปยืนคุมทิศทางอยู่ข้างหน้า หลี่ฮวนก็ไม่ยอมให้เขาอยู่ข้างหลังอันอันอีกเช่นกัน
ดังนั้นเพื่อพบกันคนละครึ่งทาง เธอจึงเปลี่ยนจากสกีบอร์ดเป็นสเกตบอร์ดล้อขนาดใหญ่กว่าเดิม เพื่อให้อันอันลากได้สบายขึ้น และเธอก็จะได้ยืนขนาบข้างไปกับหยางเหวินเจี๋ย
หากเขาคิดไม่ซื่อ เธอจะได้จัดการเขี่ยเขาทิ้งได้ทันที
"ขึ้นมาสิ"
เจ้าหมาน้อยเลียอุ้งเท้า พลางปรายตามองหยางเหวินเจี๋ยด้วยความดูแคลน
จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนโดนหมาเหยียดหยาม
บนสเกตบอร์ดมีราวจับเล็กๆ อยู่ด้านหน้า คล้ายโครงสร้างของรถหัดเดินเด็ก
หยางเหวินเจี๋ยจำใจก้าวขึ้นไปยืน สองมือจับราวเล็กๆ นั้นไว้
แต่มันเตี้ยไปหน่อย
ขนาดก้มตัวแล้ว เขาก็ยังจับได้แทบไม่ถนัด จำต้องงอเอวลงไปอีก
เอาล่ะ ตอนนี้จับได้ถนัดแล้ว แต่คอโล่งๆ ของเขาก็ดันอยู่ตรงหน้าหลี่ฮวนที่ถือสายจูงอันอันพอดี
เธอกำลังจงใจแกล้งเขาใช่ไหมเนี่ย?
หลี่ฮวนทำเหมือนไม่สังเกตเห็นความลำบากของเขา "เป็นอะไรหรือเปล่า?"
เขากัดฟันตอบ "เปล่าครับ"
"อืม งั้นก็ดีแล้ว" หลี่ฮวนยิ้มบางๆ
เธอจงใจแกล้งชัดๆ!
"อันอัน! ไปเลย!" เธอผลักหยางเหวินเจี๋ยอีกครั้ง "คุณคอยบอกทางนะ"
หยางเหวินเจี๋ยที่ต้องก้มตัวงอๆ ยืดคอเพื่อมองทาง ประกอบกับเสื้อผ้าหนาเตอะที่สวมใส่ มองไกลๆ แล้วเหมือนอูฐไม่มีผิด... หลี่ฮวนแตะมุมปากตัวเอง อืม มันไม่ได้ยกยิ้มขึ้นนะ
ความสะใจมักจะถูกเก็บซ่อนไว้ในใจเสมอ
หยางเหวินเจี๋ยต้องยืนหลังขดหลังแข็ง รู้สึกเหมือนคอจะหักให้ได้
เขาคิดว่าความเจ็บปวดจากการโดนเครื่องประหารกิโยตินคงจะประมาณนี้แหละมั้ง
แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังชี้ทางอย่างแม่นยำ "แยกหน้าเลี้ยวซ้ายครับ"
อันอันได้ยินดังนั้นก็เตรียมจะเห่ารับสักสองที แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าซาลาเปาในปากเริ่มเย็นชืดแล้ว
ต้องรีบวิ่งให้เร็วกว่านี้ ไม่งั้นไส้ซาลาเปาจะเย็นหมด หมาผู้บำเพ็ญเพียรไม่ชอบกินของเย็นๆ
เดี๋ยวเสียวฟัน
ความรู้สึกเย็นวาบในท้องมันไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไหร่สำหรับหมาน้อย
ว่าแล้วมันก็เร่งสปีด!
จังหวะเลี้ยวโค้ง สายจูงที่ยาวไปหน่อยบวกกับการหักเลี้ยวอย่างกะทันหัน
ส่งผลให้หยางเหวินเจี๋ยกระเด็นตกไปในกองหิมะ
หลี่ฮวนที่ยืนอยู่บนสเกตบอร์ดก็ไม่รอดเช่นกัน
หยางเหวินเจี๋ยพุ่งหลาวลงไปในหิมะแล้วก็ถูกดึงกลับขึ้นมาทันที
แม้จะสวมเสื้อผ้า แต่มันก็มีช่องว่างเล็กๆ ที่คอ หิมะจำนวนมหาศาลจึงทะลักเข้าไปในคอเสื้อของเขา ความรู้สึกสดชื่นซาบซ่านคงไม่ต้องบรรยาย
ขนอ่อนที่ต้นคอของเขาลุกชัน พยายามสร้างความอบอุ่นให้ผิวหนัง แต่มันก็เหมือนน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ
หลี่ฮวนไม่เป็นอะไรมาก เพราะใส่เสื้อผ้าหนาแน่น แต่ก็ยังมีหิมะตัวร้ายบางส่วนแอบมุดเข้ามาทางคอเสื้อเหมือนกัน
เมื่อมาถึงจุดหมาย หลี่ฮวนก็เตะก้นอันอันไปทีหนึ่ง แต่ไขมันหนาๆ ที่บั้นท้ายทำให้เจ้าหมาน้อยไม่รู้สึกอะไรเลย
มันหันมามองหลี่ฮวนด้วยความงุนงง
มาเตะก้นเค้าทำไมอ่ะ?
เมื่อเห็นซาลาเปาคาอยู่ในปากอันอัน หลี่ฮวนที่สวมถุงมือใช้แล้วทิ้งในครั้งนี้ ก็ล้วงเอามันออกมาแล้วยัดกลับเข้าไปในปากเจ้าหมาอีกรอบ
อันอันเคี้ยวซาลาเปา ไส้ตรงกลางยังอุ่นอยู่นิดหน่อย แต่แป้งด้านนอกที่เปื้อนน้ำลายเริ่มแข็งโป๊กเพราะความเย็น
มันกลืนซาลาเปาลงไปในสองคำ ไส้อร่อยดี เจ้าหมาน้อยพอใจมาก
หยางเหวินเจี๋ยเองก็นึกอยากจะเตะก้นเจ้าหมาน้อยเหมือนหลี่ฮวนบ้างเพื่อระบายความแค้น แต่พอเห็นมันเคี้ยวซาลาเปาแข็งๆ จนเกิดเสียง 'กรุบกริบ' เขาก็เผลอจินตนาการไปชั่ววูบว่ามันกำลังเคี้ยวกระดูกของเขาอยู่
อย่าไปยุ่งกับมัน อย่าไปยุ่งกับมัน
หยางเหวินเจี๋ยรู้สึกว่าคอตัวเองแข็งทื่อไปหมด เขาถอดถุงมือออกแล้วใช้ไออุ่นที่เหลืออยู่ประคบคอตัวเอง
ภาพเบื้องหน้าคือโรงเลื่อยไม้ใช่ไหมนะ?
หลี่ฮวนกวาดตามองรอบๆ ถามด้วยความสงสัย "ที่นี่เหรอ?"
หยางเหวินเจี๋ยเริ่มเรียกความมั่นใจกลับมาได้บ้าง
"ใช่ครับ ที่นี่แหละ"
เมื่อได้รับคำยืนยัน หลี่ฮวนก็จูงอันอันเดินหน้าต่อ
สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของถังแก๊ส LPG ที่ว่าในโรงเลื่อยไม้นี้เลย
พื้นดินถูกปกคลุมด้วยหิมะหนาทึบ แม้ถนนสายหลักหน้าทางเข้าโรงเลื่อยจะถูกเคลียร์แล้วก็ตาม
ภายในโรงงานยังคงเป็นทุ่งหิมะกว้างสุดลูกหูลูกตา ดูเหมือนจะลึกประมาณ 1.2 ถึง 1.3 เมตร
รถยกสำหรับขนย้ายไม้สูงตระหง่าน โผล่พ้นหิมะมาครึ่งคัน กองไม้จำนวนมากเรียงรายอยู่ตามผนัง โผล่ให้เห็นเพียงหนึ่งในสามของความสูง
ตอนนี้มองไม่เห็นทางเดินภายในโรงเลื่อยเลยแม้แต่น้อย แต่ยังมีแสงไฟสลัวๆ ลอดออกมาทางหน้าต่างบานหนึ่ง
"น่าจะเป็นคนเฝ้าเวร ติดอยู่ข้างในน่ะครับ"
หลี่ฮวนหันไปถามหยางเหวินเจี๋ย "แล้วของที่เราต้องการอยู่ที่ไหน?"
"ตามผมมาครับ"
หลี่ฮวนที่มีส่วนสูง 1.7 เมตร ค่อยๆ เดินตามเขาไปอย่างช้าๆ ฝ่าหิมะที่ท่วมสูงเกินเอว
ส่วนอันอันนั้นจมหายไปในหิมะจนมิด เห็นเพียงรอยหิมะที่ยุบและพองตัวขึ้นตามจังหวะการเคลื่อนไหวเท่านั้น
สายจูงยังล่ามตัวอันอันไว้อยู่ ดังนั้นมันไม่หลงทางแน่นอน
พวกเขาเดินเลี่ยงแสงไฟและประตูหลักไปประมาณ 200 เมตร แล้วเลี้ยวเดินต่ออีกห้าสิบเมตร ก่อนที่หยางเหวินเจี๋ยจะหยุดเดิน
"ถึงแล้วครับ"
หลี่ฮวนขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่เป็นประตูทางเข้าด้านข้าง และดูเหมือนว่าประตูจะล็อกอยู่
?
หยางเหวินเจี๋ยหยิบกุญแจออกมาจากเอวแล้วไขประตู พึมพำเบาๆ "นี่เป็นธุรกิจของลูกพี่ลูกน้องผมครับ เขาเพิ่งกลับบ้านเกิดไปงานแต่งงานเมื่อไม่นานมานี้ เลยฝากกุญแจไว้ให้ผม ให้ผมมาดูบ้างถ้ามีเวลาว่าง"
หลี่ฮวนเงยหน้าขึ้น "เขามีความเกี่ยวข้องอะไรกับโรงเลื่อยไม้?"
"ที่นี่เคยเป็นสถานีแก๊ส LPG มาก่อน และเขาเคยเป็นผู้จัดการย่อยที่นี่ ต่อมาทุกบ้านหันไปใช้แก๊สธรรมชาติที่ปลอดภัยกว่า ที่นี่เลยถูกขายทิ้งครับ"
อาจเป็นเพราะเห็นสีหน้าสงสัยของหลี่ฮวน หยางเหวินเจี๋ยจึงยิ้ม "เจ้าของที่นี่เป็นญาติฝ่ายพ่อของลูกพี่ลูกน้องผมเองครับ"
ดวงตาของหลี่ฮวนไหววูบ อย่างนี้นี่เอง
"ต่อมาโรงงานถูกเปลี่ยนเป็นโรงเลื่อยไม้ ลูกพี่ลูกน้องผมก็เลยแอบมารับจ็อบเป็นคนขายถังแก๊ส LPG มือสองแบบลับๆ น่ะครับ"
หยางเหวินเจี๋ยยิ้มแล้วพูดต่อ "คุณคงไม่เคยใช้ของพวกนี้มาก่อนสินะครับ?"
หลี่ฮวนไม่ตอบ
เขาไม่ได้ถือสา เดินนำทางเข้าไปเอง