บทที่ 26 : พันธมิตร

บทที่ 26 : พันธมิตร

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

หลี่ฮวนเปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิด

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เขาอีกแล้ว

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและเหน็บปืนไว้ที่เอวด้านหลัง เธอก็พาอันอันไปเปิดประตู

ทันทีที่เปิดประตู เธอก็เห็นชายหนุ่มจากห้องข้างๆ

"มีอะไรหรือเปล่า?"

หยางเหวินเจี๋ยพยักหน้า "ครับ"

"เรื่องอะไร?"

หยางเหวินเจี๋ยมองซ้ายมองขวาแล้วถามว่า "สะดวกให้ผมเข้าไปคุยข้างในไหมครับ?"

หลี่ฮวนปฏิเสธทันควัน

"ไม่"

หยางเหวินเจี๋ยมองตรงไปที่หลี่ฮวน "เรื่องสำคัญมากครับ เราไปคุยที่ห้องผมก็ได้"

หลี่ฮวนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อนึกถึงความช่วยเหลือที่เขาพยายามหยิบยื่นให้หลายครั้ง เธอก็พยักหน้าตกลง

เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้ชายคนนี้ต้องการอะไร

"มาคุยที่ห้องฉันดีกว่า"

แทนที่จะไปในที่ที่ไม่คุ้นเคย หลี่ฮวนเลือกที่จะอยู่ในอาณาเขตของตัวเองมากกว่า

จากนั้นเธอก็เบี่ยงตัวให้หยางเหวินเจี๋ยเข้ามา

แต่มือของเธอเอื้อมไปที่เอวและปลดเซฟไกปืน

กริ๊ก

เสียงเบาหวิวที่คนทั่วไปแทบไม่ได้ยิน

แต่หัวใจของหยางเหวินเจี๋ยกลับกระตุกวูบ

ทันทีที่เขาก้าวผ่านประตูเข้ามา เขาก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ปะทะเข้ามา

เมื่อเข้ามาเต็มตัว เขาถึงได้รับรู้ถึงความแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

ความแตกต่างระหว่างความหนาวเหน็บกัดขั้วกระดูกของฤดูหนาว กับความอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิที่คงอยู่ตลอดกาล

เครื่องทำความร้อนที่ห้องของเขาทำงานติดๆ ดับๆ หยางเหวินเจี๋ยจึงต้องสวมเสื้อผ้าหนาเตอะเทอะทะตลอดเวลา

ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมานิดๆ แล้ว ด้านหน้าเป็นโถงทางเดินยาวเมตรครึ่ง ถัดไปเป็นประตูอีกบาน

เมื่อมองเห็นประตูกันระเบิด หัวใจของหยางเหวินเจี๋ยก็กระตุกอีกครั้ง เขาประมาทเกินไป

ระหว่างประตูสองบานมีม้านั่งยาวสำหรับเปลี่ยนรองเท้า

หลี่ฮวนทำลายความเงียบขึ้นก่อน "เชิญนั่ง"

หยางเหวินเจี๋ยมองไปรอบๆ แล้วรวบรวมสติ แม้จะยังไม่ได้เข้าไปถึงด้านในตัวบ้านจริงๆ แต่แค่เห็นพื้นที่แคบๆ ตรงนี้ เขาก็รู้แล้วว่าทรัพยากรที่เขาจะนำมาเสนอคงไม่ดึงดูดใจเธอสักเท่าไหร่

เธอมีความเป็นอยู่ที่ดีเกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มากโข

"มีเรื่องอะไร?"

หยางเหวินเจี๋ยหันกลับมามอง "ผมรู้แหล่งโรงงานแก๊สเหลวที่ปกติขายปลีกครับ"

หลี่ฮวนงุนงง "แล้วไง? นายจะให้ฉันไปช่วยขนเหรอ?"

"เปล่าครับ ผมอยากร่วมมือกับคุณ"

"ยังไง?"

ท่าทีของหญิงสาวดูเกียจคร้าน น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความกระตือรือร้นโดยสิ้นเชิง

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเธอไม่ได้สนใจเท่าไหร่

หยางเหวินเจี๋ยเริ่มรู้สึกไม่มั่นใจ แต่ก็ฝืนใจพูดต่อ

"ช่วงนี้ผมคอยเช็คตำแหน่งอยู่ตลอด ตอนนี้ยืนยันพิกัดได้แล้วครับ"

"แล้ว?" หญิงสาวผายมือออก สีหน้าดูไม่ยี่หระ

"ผมจะให้พิกัดและเส้นทาง คุณพาหมาของคุณไป แล้วเราลงมือด้วยกัน เสร็จแล้วแบ่งกันสี่ต่อหก"

หลี่ฮวนยิ้ม "ฉันหก นายสี่?"

หยางเหวินเจี๋ยกลืนคำพูดลงคอ แต่ก็ยังยืนกราน "ผมหก คุณสี่"

"มีเยอะแค่ไหน?"

"ถังเล็กประมาณ 200 ถัง อาจจะมีถังแก๊สเหลวขนาดใหญ่สำหรับเติมด้วยครับ"

"แล้วจะขนกลับมายังไง?"

"คุณ ผม แล้วก็หมาของคุณ"

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮวนก็หัวเราะในลำคอ "ล้อเล่นหรือเปล่า? แก๊สเหลวสองร้อยถัง จะขนขึ้นมาชั้น 23 ยังไงไม่ให้คนเป็นร้อยเห็น?"

หยางเหวินเจี๋ยมองหลี่ฮวนด้วยความชื่นชมเล็กน้อย "ผมคิดไว้แล้วครับ ด้วยกำลังคนสองคนกับหมาหนึ่งตัว คืนหนึ่งเราขนได้อย่างมากก็สองรอบ รอบละหกถึงแปดถัง พอเช้าวันรุ่งขึ้นตำแหน่งโรงงานคงถูกเปิดเผย เพื่อความปลอดภัยของเรา อย่างมากที่สุดเราคงขนได้แค่สิบหกถัง"

"สิบหกถัง?"

หยางเหวินเจี๋ยมองเธออย่างลังเล ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยพอใจนัก

"นี่เป็นจำนวนสูงสุดที่ผมคำนวณไว้สำหรับพวกเราแล้วครับ ผมนับรวมแรงงานหมาของคุณเข้าไปด้วยแล้ว"

หลี่ฮวนปรายตามองเขา สีหน้าอ่านยาก

"ตกลง"

"คุณตกลงแล้วนะ?!"

เธอผายมือ ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อย "ทำไมจะไม่ล่ะ? แต่ว่า..."

หยางเหวินเจี๋ยคิดในใจ นั่นไง ว่าแล้วเชียว

"แต่ว่าอะไรครับ?"

"แบ่งเจ็ดสาม ฉันเจ็ด นายสาม"

สีหน้าของหยางเหวินเจี๋ยเปลี่ยนไปทันที

"ห้าสิบห้าสิบ แบ่งกันคนละครึ่ง"

หลี่ฮวนยิ้ม "แปดสิบยี่สิบ"

ทันใดนั้น หยางเหวินเจี๋ยก็ลุกพรวดขึ้น "เป็นไปไม่ได้!"

หลี่ฮวนพูดด้วยน้ำเสียงเจือความสนใจ "นายก็ยืนอยู่ตรงนี้ น่าจะรู้ดีว่าฉันไม่ได้ขาดแคลนของพวกนี้"

เธอมองหยางเหวินเจี๋ยที่สวมเสื้อผ้าทับกันหลายชั้นจนตัวกลม "แต่นายต้องการมันมากๆ"

"สามเจ็ด ผมตกลง"

หลี่ฮวนผายมืออย่างปฏิเสธไม่ได้ "ไม่ ไม่ ไม่ นั่นไม่ใช่ราคาปัจจุบัน..."

การเจรจาด้วยเหตุผลกับปีศาจจอมงกคงเป็นไปไม่ได้

ใบหน้าของหยางเหวินเจี๋ยเปลี่ยนจากซีดเผือดเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธ

เมื่อเห็นหลี่ฮวนกำลังจะอ้าปากและขยับปากช้าๆ เป็นคำว่า 'เก้าต่อหนึ่ง'...

หยางเหวินเจี๋ยใช้สติสัมปชัญญะอันน้อยนิดที่เหลืออยู่รีบพูดสวนขึ้นมา "ตกลง"

หลี่ฮวนยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจแล้วยื่นมือขวาออกไป

"งั้นก็... คุณหยาง ยินดีที่ได้ร่วมงานค่ะ"

หยางเหวินเจี๋ยถอนหายใจ คล้ายจะหัวเราะออกมาด้วยความระอาใจ คุณหลี่คนนี้คงจะเป็นแม่ค้าหน้าเลือดได้สักวันแน่ๆ

หลี่ฮวนยักไหล่แบบไม่แคร์สื่อ

หลังจากตกลงรายละเอียดการปฏิบัติการเรียบร้อยแล้ว หยางเหวินเจี๋ยก็ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่

"งั้นเราตัดสินใจลงมือคืนนี้เลย ยิ่งเร็วยิ่งดี คืนนี้สี่ทุ่มเจอกันที่โถงทางเดินครับ"

หลี่ฮวนเปิดประตู ผายมือเชิญราวกับส่งแขกวีไอพี

หยางเหวินเจี๋ยถูกลมหนาวพัดปะทะหน้าเข้าเต็มเปา ส่งเขากลับจากแดนสวรรค์อันอบอุ่นสู่โลกภายนอกที่ติดลบกว่า 30 องศาเซลเซียส

การเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ช่างทรมานเหลือเกิน

เมื่อมองดูประตูที่ปิดสนิทลงเบื้องหลัง หยางเหวินเจี๋ยส่ายหัวแล้วหัวเราะเบาๆ

เขารู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ธรรมดา แต่เขาก็ยังดึงดันจะร่วมมือกับเธอ จะเสียเปรียบจนเนื้อหลุดไปสักชิ้นก็คงเป็นเรื่องที่คาดเดาได้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?

แต่ถ้าไปร่วมมือกับคนอื่นล่ะ?

หยางเหวินเจี๋ยส่ายหน้า ถ้าเป็นแบบนั้น คงไม่ใช่การเจรจาต่อรอง แต่คงเป็นการเอามีดมาจ่อคอหอยเขามากกว่า

เขาดูนาฬิกาไขลานบนข้อมือ อีกเจ็ดชั่วโมงจะถึงสี่ทุ่ม ยังพอมีเวลาให้กลับไปพักผ่อน

คืนนี้คงเป็นคืนที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนแน่ๆ

-- ตกกลางคืน --

หลี่ฮวนพาอันอันออกมา สไตล์การแต่งตัวของเจ้าตูบคืนนี้ช่างโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์

หลี่ฮวนมัดจุกบนหัวให้มัน และสวมสายจูงสีชมพูแหววที่คอ

มุมปากของหลี่ฮวนกระตุก เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอันอันถึงยืนกรานจะแต่งตัวแบบนี้

เมื่อกี้ตอนอยู่ที่บ้าน มันรบเร้าให้เธอเปิดคลิปบล็อกเกอร์สัตว์เลี้ยงแล้วมัดผมจุกตาม พอจะออกจากบ้าน อันอันก็แสดงอาการรังเกียจสายจูงสีดำจนออกนอกหน้า บังคับให้เธอเปลี่ยนสีให้ถึงสามรอบ

สำหรับความไม่เข้าใจของทาสเก็บอึอย่างเธอ อันอันทำสีหน้าประหนึ่งจะบอกว่า "เธอมันไม่มีหัวศิลปะเอาซะเลย" แล้วก็เมินใส่

พวกเขามาเจอหยางเหวินเจี๋ยที่มารออยู่ก่อนแล้วที่โถงทางเดิน

เขาเห็นหมาสีดำเหลืองตัวหนึ่ง นอกจากจะมีจุกเล็กๆ บนหัวแล้ว ยังสวมสายจูงสีชมพูมุ้งมิ้งที่คออีกต่างหาก

ชมพูหวานแหววเชียว เจ้าหมาเทพ นายอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย?

เขาอยากจะถามแต่ก็ไม่กล้า ภาพจำตอนเจ้าหมาเทพกัดตูดคนจนเนื้อหลุดยังคงติดตาตรึงใจ

ไม่กล้าถาม! ไม่กล้าถามจริงๆ!

หมาตัวนี้แสนรู้เกินไปแล้ว

อันอันยืดคอเชิดหน้า สี่เท้าก้าวเดินอย่างแผ่วเบา นำทางทาสเก็บอึเดินผ่านหยางเหวินเจี๋ยไปอย่างหยิ่งผยอง

หยางเหวินเจี๋ยลังเล "เอ่อ สไตล์ของหมา..."

ดวงตาของอันอันเปลี่ยนเป็นดุร้ายในทันที มันอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวขาววาววับ ลิ้นห้อยออกมาเล็กน้อยพร้อมน้ำลายหยดติ๋งๆ

ช่างเป็นฉากฆาตกรรมสยองขวัญเสียจริง