บทที่ 21 : การช่วยเหลือ

บทที่ 21 : การช่วยเหลือ

เจ้าตูบหลี่อันอันผู้น่าสงสาร ช่วงนี้แทบคลั่งตายเพราะฝีมือการทำอาหารสุดจืดชืดไร้รสชาติของหลี่ฮวน ยังดีที่มีอาหารเม็ดกับอาหารกระป๋องของหลี่ฮวนช่วยชีวิตไว้ เจ้าหมาเทพเลยยังพอประคองสติไม่ให้เตลิดเปิดเปิงไปเสียก่อน

การต้องทนกินกับข้าวไหม้ๆ กับข้าวดิบๆ สุกๆ ทุกวัน ช่างเป็นชีวิตสุนัขที่แสนทรมานเหลือเกิน

ณ เวลานี้ อันอันลืมฉายา 'เจ้าชายน้อยแห่งตลาดโต้รุ่ง' ไปหมดสิ้น ปัญหาที่เคยแก้ได้ง่ายๆ ด้วยการส่งเสียงอ้อน ทำตัวน่ารัก หรือนอนกลิ้งไปมา ตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ โทษใครได้ล่ะ ก็เจ้านายดันทำอาหารไม่เป็นเองนี่นา!

เมื่อเห็นอันอันดมฟุดฟิดไม่หยุด หลี่ฮวนก็ยิ้มอย่างผู้ชนะ

ไอ้ตัวแสบ! รู้อยู่แล้วว่าจัดการแกได้

โลกของเจ้าหมาเทพไม่มีวันเข้าใจสิ่งที่เรียกว่า 'เครื่องปรุงสำเร็จรูป' ในสังคมมนุษย์หรอก

ทันทีที่กินข้าวเสร็จ เสียงประกาศจากลำโพงของนิติบุคคลก็ดังก้องไปทั่วโถงบันไดทุกชั้น

"ฮัลโหล? ฮัลโหล? ได้ยินไหมครับ? ได้ยินไหม?"

"ฮัลโหล? ได้ยินไหมครับ?"

อีกเสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามา "หัวหน้า ถึงพวกเขาได้ยิน พวกเขาก็ตอบกลับมาไม่ได้หรอกครับ"

ปลายเสียงจากลำโพงคือเสียงหัวเราะอย่างลำพองใจของหวังหลิน "เรียนลูกบ้านที่เคารพทุกท่าน! พรุ่งนี้รัฐบาลจะเริ่มแจกจ่ายเสบียงบรรเทาทุกข์ ขอให้ทุกคนนำบัตรประชาชนมารับของด้วยนะครับ"

สีหน้าของหลี่ฮวนผ่อนคลายลง

เป็นไปตามคาด ดูเหมือนรัฐบาลจะเตรียมการไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ และเริ่มเข้ามาช่วยเหลือประชาชนแล้ว

ไม่ใช่แค่หลี่ฮวนที่โล่งใจ ผู้คนจำนวนมากต่างก็รู้สึกยกภูเขาออกจากอก บางคนที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ดีนักคิดว่าช่วงเวลาอันเลวร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้ว ถึงกับยืนตะโกนโห่ร้องด้วยความดีใจอยู่ที่ริมหน้าต่าง

ความสุขและความตื่นเต้นของพวกเขาไม่อาจเก็บกลั้นไว้ได้ อีกทั้งช่วงหลายวันที่ผ่านมามันช่างน่าอึดอัดเหลือเกิน

หลี่ฮวนอารมณ์ดีจนตัดสินใจฉลองด้วยการหยิบ 'น้ำแห่งความสุข' (น้ำอัดลม) ออกมาจากมิติหนึ่งขวด

เธอดื่มเสร็จก็ไม่ทิ้งขวดเปล่า เพราะขวดทำจากอลูมิเนียมอัลลอยด์ เก็บไว้แลกแต้มคะแนนสมทบที่ฐานที่มั่นในภายหลังได้

หลี่ฮวนกำลังทำท่าแพลงก์อยู่ เจ้าอันอัน หมาเทพจอมซน ก็วิ่งปาร์คัวร์ข้ามหลังเธอไปมาพร้อมฉีกยิ้มกว้าง ทันใดนั้นเสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังแว่วมาจากข้างล่าง

หลี่ฮวนปิดนาฬิกาจับเวลารูปหัวสุนัข พักเหนื่อยบนเสื่อโยคะครึ่งนาที ก่อนจะจับเจ้าอันอันที่กำลังนวดหลังให้เธอเหวี่ยงลงพื้น แล้วลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง

รถบรรทุกเสบียงห้าคันแล่นเข้ามาจอด บนรถทุกคันบรรทุกข้าวสารและผักมาเต็มคันรถ โดยมีตำรวจติดอาวุธคอยคุ้มกันคันละสองนาย เมื่อเห็นทีมช่วยเหลือจากรัฐบาลสวมเสื้อชูชีพสีส้มสดใส ทั้งตึกก็แทบระเบิดด้วยความยินดี

หนึ่งเดือนเต็มๆ ที่เหมือนขาดการติดต่อจากโลกภายนอก แม้จะมีประกาศเตือนล่วงหน้า แต่หิมะที่ตกหนักไม่หยุดหย่อนก็สร้างความหวาดหวั่นและโดดเดี่ยว จนกระทั่งเสบียงเริ่มร่อยหรอ แสงแห่งความหวังก็สาดส่องเข้ามาในที่สุด

หลี่ฮวนเหลือบมองปฏิทิน: 31 วัน

ทันทีที่เห็นเรือจู่โจม ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างร้องไห้โฮ "ทีมช่วยเหลือมาแล้ว! ทีมช่วยเหลือมาแล้ว! ในที่สุดพวกเขาก็มา..."

พวกเขาร้องไห้ไปหัวเราะไป ทั้งตื่นเต้นและตื้นตัน ปาดน้ำตาปนสะอื้นไห้

ด้วยการประกาศล่วงหน้า เสบียงของบางครอบครัวจึงยังพอมีเหลืออยู่จนถึงตอนนี้ แม้คนที่เห็นจะดูซูบซีดไปบ้าง แต่ก็น้อยคนนักที่จะอดตาย

ส่วนใหญ่ผู้ที่เสียชีวิตมักเป็นผู้สูงอายุที่ทนความหนาวเหน็บไม่ไหว

อย่างไรก็ตาม ด้วยความเครียดจากการถูกหิมะปิดล้อมเส้นทาง ทำให้มีบางคนฉวยโอกาสปล้นชิง เมื่อความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินไม่ได้รับการคุ้มครอง ผู้คนส่วนใหญ่จึงรู้สึกหวาดผวาอยู่ลึกๆ

หลี่ฮวนยืนอยู่ริมหน้าต่าง ถือแก้วไวน์ก้านยาว แกว่งของเหลวสีน้ำตาลอ่อนในแก้วเบาๆ

เธอเม้มริมฝีปากบางแล้วถอนหายใจ "นี่ถือเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว"

เธอยกแก้วขึ้นยิ้มบางๆ ให้กับอันอันที่กำลังเล่นกับก้อนสีดำๆ อยู่

อืม~ โคคา-โคล่านี่อร่อยจริงๆ

ทันทีที่รถหยุดจอด ฝูงชนก็กรูออกจากตึก พื้นที่ว่างรอบรถทั้งห้าคันกลายเป็นจุดศูนย์รวมจิตใจของคนทั้งชุมชน

เสียงประกาศดังขึ้น "ทุกคนไม่ต้องตกใจครับ! พวกเราคือทีมกู้ภัย ตอนนี้กำลังแจกจ่ายเสบียง ถนนเพิ่งเคลียร์เสร็จวันนี้ ทางรัฐบาลก็รีบส่งทีมมาช่วยเหลือทุกคนทันที..."

"สหาย! สหายครับ! หิมะทับกระจกหน้าต่างบ้านผมแตกหมดแล้ว ไม่มีที่อยู่เลย! พวกผมต้องนอนเบียดกันตรงโถงบันไดมาตั้งนานแล้วครับ"

"สหาย! สหายคะ! ลูกชายฉันป่วย ที่บ้านไม่มียาเลยค่ะ!"

...ทุกคนต่างส่งเสียงเซ็งแซ่ บรรยากาศที่เคยเงียบเหงากลับมาคึกคักวุ่นวายในทันที

ทหารที่ถือโทรโข่งสูดหายใจลึก ก่อนจะเร่งเสียงให้ดังขึ้น "ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นตระหนก! รัฐบาลได้จัดเตรียมที่พักสำหรับครอบครัวที่บ้านเสียหายจากหิมะถล่มจนอยู่อาศัยไม่ได้แล้ว เราจะไม่ทอดทิ้งใคร เราจะตรวจสอบไปทีละตึก! จะเริ่มจัดการให้ผู้สูงอายุและเด็กที่อยู่ชั้นล่างๆ ก่อน! ตอนนี้เราจะแจกเสบียงก่อน! ขอให้ทุกคนนำบัตรประชาชนมารับของ! หลังจากนั้นใครที่จำเป็นต้องย้าย จะมีการจัดสรรให้ไปที่ศูนย์พักพิง..."

ผู้คนเริ่มมุงเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกก็แค่ถามไถ่ แต่สักพักมือไม้ก็เริ่มยื่นเข้าหาเสบียงบนรถ จากความซาบซึ้งใจในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจใช้เวลาเพียงแค่สิบนาทีเท่านั้น

ฝูงชนเริ่มวุ่นวาย คำถามที่ถามก็เริ่มไร้เหตุผลมากขึ้นเรื่อยๆ ทำนองว่าถ้าไม่พอใจก็จะไม่ยอมให้ทีมงานกลับไป

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนแหลมคมดังขึ้น ตัดบทการโต้เถียงที่ไม่มีวันจบสิ้น ทุกสายตาหันขวับไปมองทหารกองทัพปลดปล่อยประชาชนที่เพิ่งตะโกนใส่โทรโข่งเมื่อครู่

ทหารทุกนายเล็งปืนไปที่กลุ่มคนที่ก่อความวุ่นวายที่สุด สถานการณ์จึงเงียบกริบลงทันตา

เห็นไหม! ปากกระบอกปืนยังคงมีประสิทธิภาพที่สุดเสมอ

หม่าเหวินเลี่ยงแสยะยิ้ม "ผมบอกแล้วไง! ทุกคนเลิกเถียงกันได้แล้ว! ตอนนี้เข้าแถวรับเสบียง ใครไม่ได้เอาบัตรประชาชนมาให้กลับไปเอา"

ตอนแรกไม่มีใครกล้าขยับ จนกระทั่งหญิงคนหนึ่งเดินออกมา เธอต้องรีบกลับบ้านไปกอดลูกชาย ได้ยินทหารบอกว่าถนนเปิดแล้ว หมายความว่าลูกชายที่กำลังไข้ขึ้นสูงของเธอมีทางรอดแล้ว

เมื่อเห็นหญิงคนนั้นเดินออกไปได้กว่าสามสิบเมตรโดยปลอดภัยและไม่มีใครยิง ทุกคนจึงถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วรีบวิ่งกลับบ้านไปเอาบัตรประชาชน

มีหนึ่งย่อมมีสอง ไม่นานฝูงชนก็สลายตัวไป

เพื่อนทหารข้างๆ สะกิดหม่าเหวินเลี่ยง "เฮ้ย เพื่อน นายยิงปืนออกไปแบบนั้นเลยเหรอ?"

หม่าเหวินเลี่ยงกรอกตาใส่ "ตอนประชุมเมื่อสองวันก่อนนายฟังอะไรอยู่? หัวหน้าไม่ได้บอกเหรอว่าสถานการณ์พิเศษต้องจัดการด้วยวิธีพิเศษ?"

คนข้างๆ ลูบหัวด้วยความกลัดกลุ้ม "นี่เป็นครั้งแรกที่ปืนของฉันหันใส่ประชาชนแทนที่จะเป็นศัตรู"

หม่าเหวินเลี่ยงตบไหล่เขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ฉันรู้ว่านายรู้สึกแย่ แต่เชื่อฟังเบื้องบนเถอะ ไม่มีใครรู้ว่ายุคน้ำแข็งฉบับย่อนี่จะผ่านพ้นไปเมื่อไหร่ จิตใจคนตอนนี้ซับซ้อนเกินไป กฎหมายก็ไม่มีความหมายแล้ว คอยดูเถอะ! วันข้างหน้าจะวุ่นวายกว่านี้อีก!"

ชายคนนั้นลูบหน้าตัวเอง "ฉันแค่รู้สึกแย่น่ะ"

หม่าเหวินเลี่ยงแค่นหัวเราะ "เอาน่า ทำตัวให้สมชายหน่อย คนเริ่มมากันแล้ว ไปคุมแจกของเถอะ"

เขามองดูแถวที่ยาวเหยียด แล้วสูดหายใจลึก เพื่อภาพรวม บางครั้งปากกระบอกปืนก็จำเป็นต้องหันเข้าหาประชาชนที่กำลังก่อจลาจล

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

หลี่ฮวนเปิดกล้องวงจรปิดล่องหนที่หน้าประตูดู: เขาเหรอ?

หยางเหวินเจี๋ยยืนอยู่ที่หน้าประตู ฟังเสียงเคาะที่หนักแน่น เขามองประตูด้วยสีหน้าอ่านยาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและสังเกตเห็นกล้องรูเข็มรุ่นล่าสุด

ประตูถูกเปิดออก