บทที่ 14 : น้ำไม่ไหล

บทที่ 14 : น้ำไม่ไหล

รสชาติมันแปลกพิกล ไม่ได้อร่อยแต่ก็ไม่ได้แย่... แต่หลังจากกินไปได้ไม่กี่คำ อืม อาหารเดลิเวอรีอร่อยกว่าเยอะ

เมื่อทานเสร็จ หลี่ฮวนก็เริ่มตารางการฝึกฝนร่างกายประจำวัน: วิ่งบนลู่ไฟฟ้า ซิตอัป 100 ครั้ง วิดพื้น 50 ครั้ง และปิดท้ายด้วยการฝึกมวยอีก 3 ชุด

เมื่อถึงท่ามวยที่ต้องมีการจับคู่ซ้อม เจ้าอันอันก็ถูกจับทุ่ม เหวี่ยง เตะ และลากถูลู่ถูกัง ใช้ชีวิตเยี่ยงสุนัขที่น่าเวทนาสุดๆ

เย็นวันนั้นเมื่อหลี่ฮวนจะต้มน้ำ เธอก็พบว่าเมื่อเปิดก๊อกกลับไม่มีน้ำไหลออกมา เมื่อดูข้อความในกลุ่มแชท ผู้คนเริ่มกระวนกระวายและหวาดวิตกมากขึ้นเรื่อยๆ

【เฟิงเอ๋อร์】: น้ำไม่ไหลแล้ว! ทำไงกันดีเนี่ย?

【หลิวเถี่ยจู้】: โง่หรือเปล่า? ข้างนอกหิมะตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่เอามาใช้ล่ะ?

【หลี่เสี่ยวเสี่ยว】: ถ้าใช้หิมะพวกนั้น จะไม่มีเชื้อโรคเหรอ? มีใครมียาเม็ดฆ่าเชื้อบ้างไหม?

【ปี้กวง】: ต้มน้ำให้เดือด 100 องศาเซลเซียส เชื้อโรคก็ตายหมดแล้ว

...【ซีเหยียน】: ฉันได้ยินมาว่าตึกเรามีคนตายไปเจ็ดแปดคนแล้วนะ

นั่นคือข้อความสุดท้าย ไม่มีใครตอบกลับอีก บรรยากาศหนักอึ้งแต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ พวกเขาต่างได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญของผู้ที่สูญเสียคนรัก แต่จะทำอะไรได้เล่า? เมื่อเผชิญหน้ากับภัยธรรมชาติ มนุษย์ก็ช่างไร้หนทางสู้

หลี่ฮวนขึ้นไปบนดาดฟ้าและจัดการพื้นที่อีกครั้ง เธอตัดหิมะหนาๆ เป็นก้อนสี่เหลี่ยมแล้วเรียงไว้ โดยแอบเก็บครึ่งหนึ่งเข้ามิติส่วนตัว กล้องวงจรปิดบนดาดฟ้าเสียไปเมื่อหลายวันก่อน นิติบุคคลแจ้งบริษัทซ่อมแล้ว แต่คำตอบที่ได้คือต้องรอให้หิมะละลายก่อน และเมื่อวานโทรไปอีกที บริษัทนั้นก็ไม่รับสายแล้ว

ส่วนสาเหตุที่กล้องเสียนั้น สายตาของหลี่ฮวนเหลือบไปมองเจ้าอันอันที่กำลังขุดหิมะจนก้นชี้ฟ้า... มันช่างเป็นผู้ช่วยที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงที่ผ่านมาไม่มีใครขึ้นมาบนดาดฟ้าเลย หิมะจึงค่อนข้างสะอาด

หลังจากหิมะทับถมและอัดแน่น ใครจะรู้ล่ะว่ามีปริมาณมากแค่ไหน?

หลังจากจัดการบนดาดฟ้าเสร็จ มือของหลี่ฮวนก็ชาจนไร้ความรู้สึกเพราะความหนาวเย็น แม้จะสวมถุงมือหนา แต่การกำมือก็ยังทำได้ยาก ไอเย็นเล็ดลอดผ่านคอเสื้อลงไป ความหนาวเหน็บที่แทรกซึมลึกถึงกระดูกทำให้หลี่ฮวนจามออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ในทางตรงกันข้าม เจ้าหมาใหญ่อย่างหลี่อันกลับเล่นหิมะอย่างสนุกสนาน ขุดหลุมแล้วหลุมเล่า เจ้าของได้แต่นึกห่วงว่าหลุมจะถล่มลงมาฝังเจ้าอันอันทั้งเป็นเข้าสักที

จริงดังว่า ความสามารถในการปรับตัวให้เข้ากับธรรมชาติของสัตว์นั้นแข็งแกร่งกว่ามนุษย์มากนัก

เมื่อหลี่ฮวนลงมาจากดาดฟ้า เธอประคองกะละมังใส่หิมะก้อนใหญ่มาด้วย ส่วนเจ้าอันอันก็คาบพลั่วตักหิมะไว้ในปาก พอคนกับหมาเดินมาถึงประตูนิรภัย ก็ชนเข้ากับหยางเหวินเจี๋ยและป้าจ้าวจากชั้น 20 ที่กำลังถือถังออกมาตักหิมะพอดี

หยางเหวินเจี๋ยเห็นหลี่ฮวนยกกะละมังหิมะเต็มใบ ก็คิดในใจว่าเธอคงเห็นว่าหิมะบนดาดฟ้าสะอาดกว่าเหมือนกัน และเนื่องจากอยู่ใกล้ชั้นที่เธออยู่ มันจึงสะดวกกว่ามาก

"โอ๊ย! นังเด็กนี่ขึ้นมาทำอะไรบนดาดฟ้าตั้งแต่เช้าตรู่!" ยังไม่ทันที่ป้าจ้าวจะก้าวเท้าขึ้นดาดฟ้า สายตาของแกก็สอดส่ายไปทั่ว ทำท่าทางราวกับว่าหลี่ฮวนแอบนัดพบผู้ชายอย่างไรอย่างนั้น

หยางเหวินเจี๋ยที่ยืนอยู่ข้างป้าจ้าวขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ ป้าคนนี้น่าอึดอัดจริงๆ เขาจึงขยับตัวถอยห่างออกมาจากป้าจ้าวเงียบๆ สักห้าเมตร

หลี่ฮวนไม่มีทางยอมลงให้ "อันอัน จัดการ!"

เจ้าหมาใหญ่หลี่อันได้รับคำสั่งเจ้านาย ดวงตาก็เป็นประกายวาววับทันที ไอ้สัตว์สองขาแก่ๆ อ้วนๆ น่าเกลียดตัวนี้เคยพยายามจะเตะมันคราวก่อน

สุนัขสูง 1.2 เมตรกระโจนเข้าใส่ป้าจ้าวเต็มแรง ป้าจ้าวตกใจกลัวจนทำกะละมังหลุดมือ ตัวสั่นเทาถอยกรูด ปากก็พ่นคำด่าไม่หยุด "คุมหมาแกหน่อย! จับหมาแกไว้! ไอ้หมาเวร! นังตัวดี! ไอ้หมานรกที่นังตัวดีเลี้ยง..." (ละคำหยาบไว้ในฐานที่เข้าใจอีกพันคำ)

หลังจากอันอันกระโจนจนหญิงแก่หน้าตาน่าเกลียดล้มลง มันก็ไม่ได้กัด แต่กลับใช้เท้าตะกุยเหมือนกำลังขุดหลุมหิมะ โดยเน้นย่ำไปที่ใบหน้า หน้าอก และท้องของนาง

ป้าจ้าวร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว ปากก็สบถด่า "ไอ้สัตว์นรก" เบาๆ สลับกับกรีดร้องขอความช่วยเหลือเป็นพักๆ

หยางเหวินเจี๋ยเงยหน้ามองฟ้า ก้มมองดิน แล้วมองทิวทัศน์หิมะรอบๆ อืม... สวยงามจริงๆ!

ทันใดนั้น ไอความร้อนพร้อมกลิ่นฉุนกึกของปัสสาวะก็ลอยขึ้นมาจากหว่างขาของป้าจ้าว อันอันขยับเท้าถอยหนีด้วยความรังเกียจ แล้วย้ายอุ้งเท้าไปวางแปะไว้บนศีรษะ เหยียบย่ำใบหน้านางต่อไป

ด้วยวิธีนี้ มันจะได้ไม่ต้องเหยียบสิ่งปฏิกูลของเจ้าสัตว์สองขานี้

กระบวนการทั้งหมดกินเวลาห้านาที ในสภาพอากาศหนาวจัดเช่นนี้ พื้นดินย่อมจับตัวเป็นน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว เธอสงสัยว่ายัยแก่คนนี้จะรักษาขาไว้ได้หรือไม่

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่ฮวนก็โบกมือเป็นสัญญาณเรียกอันอันกลับบ้าน อันอันมองเจ้านาย แล้วหันไปมองสัตว์สองขาแก่ๆ น่าเกลียด มันกลอกตาไปมา ก่อนจะยกขาขวาขึ้นเล็งไปที่ใบหน้าเหี่ยวย่นของป้าจ้าว สายธารอุ่นร้อนรดลงมาจากเบื้องบน ป้าจ้าวที่ยังคงหลับตาด่าทออ้าปากกว้างรับของเหลวรสชาติประหลาดไหลลงท้อง พอรู้ว่าเป็นฉี่สุนัข หน้าแกก็เขียวคล้ำ รีบถ่มน้ำลาย "ถุย ถุย" นอนแผ่หราอยู่ข้างกองหิมะ

หลี่ฮวนเตะก้นอันอันเข้าให้ "ใครสอนแกทำแบบนั้น! ไร้อารยธรรมสิ้นดี!" อีกอย่าง การเปิดเผยหน้าท้องตอนฉี่มันเป็นจุดอ่อนนะรู้ไหม

หยางเหวินเจี๋ยฟังเสียงดุสุนัขที่ค่อยๆ ห่างออกไป แววตามีรอยยิ้มอ่อนโยน เมื่อป้าจ้าวเข้ามาในครรลองสายตา เขาก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น เดินผ่านไปตักหิมะต่อ

ป้าจ้าวที่เนื้อตัวฟกช้ำดำเขียวตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นด้วยความรู้สึกคลื่นไส้ ก่อนจะรีบวิ่งกลับบ้าน

ขณะเดินลงบันได ถึงโถงทางเดินชั้น 24 หลี่ฮวนสวนกับสองพี่น้องที่เคยพยายามจะขอเข้ามาหลบภัยในห้องของเธอ เด็กสาวทั้งสองสบตากัน มองมาที่หลี่ฮวน พยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วกลับไปหยิบถังน้ำ

เสียงไอโขลกๆ ดังลอดออกมาจากประตู "ปู่หวัง อาการเป็นยังไงบ้าง?"

เสียงตอบกลับอ่อนแรงและขาดห้วง "ตาแก่คนนี้คงไม่รอดแล้ว แค่ก แค่ก แค่ก!" ฟังดูเหมือนปอดแทบจะหลุดออกมา

เสียงย่าหวังสะอึกสะอื้นอยู่ข้างๆ "ตาแก่ ถ้าแกไม่รอด ฉันก็ไม่อยู่เหมือนกัน!"

"เหลวไหล!"

ย่าหวังถูกดุเข้าให้ก็ปล่อยโฮ "สวรรค์เฮงซวยเอ๊ย!"

ฉากแห่งการพลัดพรากมีให้เห็นอยู่ทุกหนแห่ง แต่หลี่ฮวนกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้าน

หลี่ฮวน... 'ฮวน' ที่แปลว่าความสุขในการจากลา... เธอไม่เกรงกลัวทั้งชีวิตและความตาย

หลี่ฮวนประคองกะละมังหิมะเดินลงบันไดต่อไปพร้อมกับเจ้าอันอันโดยไม่หยุดฝีเท้า เธอมียา แต่โบราณว่าไว้ "ทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาป" ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

พอกลับถึงห้อง หลี่ฮวนนำหิมะไปตั้งไฟบนเตาแก๊ส เธอคาดว่าในเมื่อท่อน้ำแข็งตัว อีกไม่นานแก๊สธรรมชาติก็น่าจะถูกตัดเช่นกัน ระหว่างที่ยังมีเวลา เธอต้องรีบใช้พลังงานที่มีอยู่ให้คุ้มค่า เธอยังเหลือเครดิตค่าแก๊สอีกตั้ง 2,000 หยวน!

หิมะละลายอย่างรวดเร็วเมื่อเจอความร้อน หลี่ฮวนรีบอาบน้ำในขณะที่ยังมีน้ำร้อนและเครื่องทำความร้อนทำงานอยู่

จากนั้นมือมารก็เอื้อมไปหาเจ้าหมาโง่อันอัน แน่นอนว่าสัตว์มีขนส่วนใหญ่ไม่ชอบอาบน้ำ และอันอันก็เป็นหนึ่งในนั้น

"ตัวแกเหม็นแล้ว ได้เวลาอาบน้ำ"

"โฮ่ง! บรู๊ววว โฮ่ง!" หมาไม่ อาบ! เด็ด ขาด!