บทที่ 4 : เสบียง

บทที่ 4 : เสบียง

"เถ้าแก่ แตงโมขายยังไง?"

หลี่ฮวนเอื้อมมือออกไป หยิบแตงโมลูกหนึ่งขึ้นมาชั่งน้ำหนักดูในมือ

เจ้าของรถเข็นขายแตงโมเหลือบตามอง เมื่อเห็นว่าเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง และคิดว่าเด็กตัวแค่นี้คงซื้อไม่เยอะ จึงตอบไปอย่างส่งๆ ว่า "ขายยกเข่ง เข่งหนึ่งมีอย่างต่ำสิบลูก คิดราคาจินละสองหยวนห้าเหมา"

หลี่ฮวนเห็นว่าแตงโมพวกนี้สดมาก ขั้วยังเขียวชอุ่ม เห็นได้ชัดว่าเป็นแตงที่เพิ่งเก็บมาวันนี้ และเมื่อเทียบกับราคาเจ้าอื่นๆ แผงนี้ถือว่าขายแตงโมสดในราคาที่ถูกที่สุดแล้ว

"เถ้าแก่ ถ้าฉันเหมาเยอะ ลดราคาให้หน่อยได้ไหม?"

เมื่อเห็นหลี่ฮวนที่เป็นเพียงเด็กสาวริต่อรองราคา ลุงขายแตงโมก็รู้สึกขำ "ได้สิ ถ้าหนูเหมาหมดทั้งคันรถ ลุงลดให้เหลือราคาต่ำสุดที่จินละสองหยวนสี่สิบห้า ทั้งคันนี้มีสามพันกว่าจิน แต่ลุงคิดเงินแค่สามพันจินพอ"

หลี่ฮวนยิ้ม "คุณลุง ลดให้อีกหน่อยเถอะค่ะ แล้วฉันจะเหมาแตงโมพวกนี้ทั้งหมด ถ้าที่บ้านลุงมีของอีก แล้วคุณภาพเหมือนกันแบบนี้ ฉันก็จะรับซื้อไว้ทั้งหมดด้วย ตกลงไหมคะ?"

เถ้าแก่ร้านแตงโมที่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้พับใต้ร่มกันแดดรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที ดวงตาของเขาเป็นประกาย แต่ทว่าน้ำเสียงยังคงเจือความระแวง "จริงเหรอ? อย่ามาโกหกลุงนะ ถึงหนูจะเป็นเด็กผู้หญิง ลุงก็จับส่งสถานีตำรวจได้นะบอกก่อน"

หลี่ฮวนถือวิสาสะหยิบมีดของลุงขายแตงโมมาผ่าแตงโมออกครึ่งหนึ่ง แล้วใช้มีดจิ้มเนื้อแตงโมกินเดี๋ยวนั้น "เรื่องจริงสิ ฉันไม่ได้โกหกลุงหรอก"

"เฮ้ย! นังหนูนี่ ยังไม่ได้ซื้อเลยนะ กินซะแล้ว"

หลี่ฮวนไม่ได้ใส่ใจ "แตงโมที่วางบนโต๊ะมีไว้ให้ลูกค้าชิมก่อนซื้อไม่ใช่เหรอคะ?"

ลุงขายแตงโมไม่ได้ปฏิเสธ แต่เมื่อมองดูเด็กสาวที่ดูบอบบางตรงหน้า เขาก็ยังอดถามด้วยความกังวลไม่ได้ "หนูจะซื้อจริงๆ เหรอ?"

หลี่ฮวนไม่ได้รู้สึกรำคาญที่ถูกถามย้ำ เพราะในสายตาคนอื่น เด็กสาวอย่างเธอย่อมดูไม่เหมือนเถ้าแก่เนี้ยรายใหญ่ที่จะมาเหมาซื้อแตงโมอยู่แล้ว เธอกัดแตงโมอีกคำ... รสชาติหวานฉ่ำจริงๆ

"ที่บ้านหนูทำธุรกิจส่งออกผลไม้ไปต่างประเทศน่ะค่ะ หนูเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย เลยออกมาเดินตลาดค้าส่งเพื่อดูงานและหาประสบการณ์"

ดวงตาของลุงขายแตงโมเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที แม่หนูคนนี้สวมเสื้อผ้าแบรนด์อะไรนะ... มัสคาชิ? เห็นได้ชัดว่าเป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวย ลูกสาวตัวแสบของเขาเคยรบเร้าจะเอาเสื้อผ้าและรองเท้าแบรนด์นี้ให้ได้ แต่พอเขาเห็นราคาเสื้อตัวละห้าหลัก เขาก็ตัดใจซื้อให้ลูกไม่ลงจริงๆ

"ดี! ดี! เยี่ยมเลย! ลุงจะบอกให้นะ ที่บ้านลุงยังมีแตงโมอีกกว่ายี่สิบหมู่ หนูจะเอาไหม?"

หลี่ฮวนกัดแตงโม พยักหน้ารับ แล้วเช็ดน้ำแตงโมที่มุมปาก

"เอาค่ะ แต่ต้องลดราคาลงอีก เหลือจินละสองหยวนยี่สิบ แล้วฉันจะเหมาหมด"

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นใจ ลุงขายแตงโมลองคำนวณดูแล้ว หากค่อยๆ ขายปลีกไปเรื่อยๆ เมื่อหักลบค่าแรงและต้นทุนแฝงอื่นๆ สู้ขายเหมาทั้งหมดให้แม่หนูคนนี้ในราคาจินละสองหยวนยี่สิบไปเลยยังจะคุ้มกว่า แถมยังได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ พอนึกได้ดังนั้น เขาก็อยากจะพาหลี่ฮวนไปดูแตงโมที่บ้านทันที

"เถ้าแก่น้อย จะให้ลุงไปส่งแตงโมคันนี้ที่ไหนดี?"

หลี่ฮวนขับรถนำลุงขายแตงโมไปยังโกดังแห่งหนึ่งในเขตชานเมืองทางทิศตะวันตก เธอไขกุญแจเปิดประตู และให้ลุงถอยรถขนแตงโมเข้าไปข้างใน

"ขนลงไว้เลยค่ะ เดี๋ยวจะมีคนมาจัดการต่อเอง"

หลี่ฮวนเช่าโกดังแห่งนี้ผ่านแอปพลิเคชัน 'ถวนถวน' เมื่อวานนี้ โดยทำสัญญาเช่าสามเดือน เดือนละหนึ่งหมื่นหยวน เธอจ่ายเงินมัดจำและค่าเช่าล่วงหน้าสามเดือนไปแล้ว จึงได้รับกุญแจโกดังมาตั้งแต่เมื่อเย็นวาน

แตงโมหนึ่งคันรถมีประมาณ 300 ลูก ลุงขายแตงโมกับหลี่ฮวนช่วยกันขนลงอย่างรวดเร็ว หลี่ฮวนนวดเอวตัวเองเบาๆ พลางคิดว่าคราวหน้าต้องจ้างคนงานมาช่วยขนของแล้ว

"เถ้าแก่น้อย จะไปดูไร่แตงโมของลุงไหม? ถ้าตกลง ลุงจะได้หาคนมาช่วยขนขึ้นรถเลย แต่ขอพูดให้ชัดเจนก่อนนะ ขนเสร็จต้องจ่ายเงินทันที ลุงเป็นแค่ชาวสวนปลูกแตง ไม่รับแปะโป้งนะ"

เมื่อหลี่ฮวนได้ยินคำว่า 'ขนขึ้นรถให้' เธอก็คิดในใจว่า ประหยัดเงินไปได้อีก ไม่เลวเลย

"ตกลงค่ะ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันโอนค่าแตงโมล็อตนี้ให้ก่อนเลย" พูดจบ หลี่ฮวนก็โอนเงินหกพันหกร้อยหยวนให้ลุงทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

ลุงขายแตงโมหน้าบานด้วยความยินดี หลังจากตรวจสอบยอดเงินเรียบร้อย เขาก็ขับรถสามล้อพาหลี่ฮวนมุ่งหน้าไปยังไร่ของเขา

บ้านของลุงขายแตงโมอยู่ห่างจากโกดังประมาณหนึ่งชั่วโมง หลี่ฮวนคำนวณระยะทางคร่าวๆ น่าจะราวสามสิบกิโลเมตร ไม่ใกล้ไม่ไกลจนเกินไป

เมื่อมาถึงไร่ที่ลุงพูดถึง หลี่ฮวนมองดูแตงโมลูกโตน่าทาน แล้วพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ฉันเอาหมดเลยค่ะ"

แตงโม! เธอไม่ได้กินมันเลยนับตั้งแต่วันสิ้นโลกมาเยือน เมื่อความร้อนระอุเข้าครอบงำ อย่าว่าแต่แตงโมเลย แม้แต่น้ำดื่มสะอาดก็ยังไม่พอประทังชีวิต จะมีคนตายเพราะความกระหายน้ำไปมากเท่าไหร่กันนะ น้ำแตงโมปั่น แตงโมแช่เย็น แตงโมรวมมิตร... สวรรค์ชัดๆ

มิติของเธอเป็นประเภทหยุดเวลา ไม่ว่าจะเก็บแตงโมไว้มากแค่ไหนก็ไม่มีทางเน่าเสีย พื้นที่กว้าง ยาว สูง ด้านละ 1,000 เมตร... ใส่พอแน่ ใส่พอแน่นอน!

"คุณลุง มีเมล็ดพันธุ์แตงโมของลุงไหมคะ? แบ่งให้หนูหน่อย หนูจะเก็บไว้ลองปลูกเล่นที่บ้านสักสองสามต้นวันหลัง" หลี่ฮวนไม่เพียงต้องการซื้อแตงโม แต่เธอยังต้องการเมล็ดพันธุ์รุ่นแรกแท้ๆ เก็บไว้ด้วย เผื่อจำเป็นต้องใช้ในอนาคต

"มีสิ มีๆ เดี๋ยวลุงกลับไปหยิบมาให้สักสองถุง หนูเป็นลูกค้ารายใหญ่! เรื่องแค่นี้จะไปยากอะไร อย่าว่าแต่สองถุงเลย ยี่สิบถุงก็ยังได้ มันไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไร"

ระหว่างพูด เขาก็ตะโกนสั่งเมียให้กลับบ้านไปหยิบเมล็ดพันธุ์ ส่วนตัวเองก็เริ่มโทรตามญาติสนิทมิตรสหายให้เอารถสามล้อมาช่วยเก็บแตงโมกันเดี๋ยวนั้น

คนกว่าสามสิบชีวิตต่างง่วนอยู่กับการทำงานในไร่อย่างขยันขันแข็ง พวกผู้ชายส่วนใหญ่รับหน้าที่ขนของขึ้นรถ ส่วนพวกผู้หญิงก็ช่วยกันเก็บผลผลิต ลุงขายแตงโมไปขอยืมรถสามล้อทุกคันในหมู่บ้านที่พอจะใช้งานได้มาจนหมด บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักกระตือรือร้น

ในขณะเดียวกัน สหายหลี่ฮวนก็ยืนอยู่ที่ขอบไร่ เธอเลือกแตงโมลูกใหญ่อีกลูกมาผ่าครึ่ง อาศัยจังหวะที่ล้วงกระเป๋า แอบหยิบช้อนสแตนเลสออกมาจากในมิติเพื่อตักเนื้อแตงโมกิน ได้กินแตงโมฉ่ำๆ ในวันที่อากาศร้อนแบบนี้ มันช่างฟินสุดๆ!

พวกเขาวุ่นอยู่กับแตงโมยี่สิบหมู่ตลอดทั้งบ่าย ต่อมามีคนมาช่วยขนของเพิ่มอีกกว่าสามสิบคน น่าจะเป็นคนจากหมู่บ้านเดียวกัน หลังจากผ่านไปสี่ถึงห้าชั่วโมง แตงโมครึ่งหนึ่งจากยี่สิบหมู่ก็ถูกเก็บเกี่ยวและขนย้ายไปไว้ที่โกดังจนเต็มพื้นที่ไปเกือบหนึ่งในสี่

หลี่ฮวนขอให้ลุงขายแตงโมทำงานล่วงเวลาในคืนนี้ โดยให้เก็บเกี่ยวทั้งหมดให้เสร็จ แล้วเธอจะจ่ายเงินให้ทันทีในคืนนี้เลย

พอลุงขายแตงโมได้ยินดังนั้นก็ตาสว่าง หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง รีบต้อนญาติพี่น้องให้กลับมาทำงานอย่างขยันขันแข็งอีกรอบ

ไม่ใช่ว่าหลี่ฮวนไม่อยากให้พวกเขาพักผ่อน แต่เธอคำนึงถึงระยะเวลาหกเดือนที่เหลืออยู่ เธอจำเป็นต้องกักตุนสิ่งของมากมายมหาศาล และเวลาก็รัดตัวเหลือเกิน แถมเธอยังมีแผนการอื่นในใจอีก เวลาที่เหลือสำหรับเธอจึงยิ่งน้อยลงไปอีก

หลี่ฮวนนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กที่ชายขอบไร่ ทันใดนั้น ป้าคนหนึ่งที่มีรูปร่างท้วมก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

"แม่หนู อยากได้ลูกท้อกับสาลี่ไหมจ๊ะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่ฮวนก็หันไปมอง "มีเยอะไหมคะ?"

ป้าร่างท้วมเห็นโอกาสทองรีบตอบ "เพียบเลยจ้ะ!"

จังหวะนั้น ลุงขายแตงโมก็เดินออกมาจากในไร่พอดี แล้วร้องทักว่า "อ้าว ป้าหวัง"

ป้าร่างท้วมก็หันไปทักทายเขาด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

ลุงขายแตงโมมายืนตรงหน้าหลี่ฮวน ถูมือไปมาด้วยท่าทีเกรงใจเล็กน้อย "ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านเรามีสวนผลไม้ขนาดใหญ่อยู่สวนหนึ่ง หนูจะรับซื้อด้วยไหม?"

"ปีก่อนๆ พวกเราต้องขนใส่รถไปเร่ขายที่ตลาด แต่ลุงเห็นว่าเถ้าแก่น้อยทำธุรกิจด้านนี้ ขายให้ใครก็เหมือนกันใช่ไหมล่ะ? สู้ขายเหมาให้หนูไปเลย พวกเราจะได้ทุ่นแรงไปได้เยอะ"

หลี่ฮวนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบทันที "ฉันซื้อค่ะ!"

"ดี! ดีมาก! งั้นเดี๋ยวลุงพาไปดู"