บทที่ 20 ราคาที่ต้องจ่าย

บทที่ 20 ราคาที่ต้องจ่าย

"หลินสวี เด็กสองคนนี้ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นด้วยนะ..."

หลินหยางที่เคยวางท่าขึงขังยามเผชิญหน้ากับเจ้าอ้วนหวังก่อนหน้านี้ ทว่าพอถึงเวลาต้องลงมือโยนคนลงไปจริงๆ เขากลับเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา การที่ต้องทำร้ายผู้อื่นจนถึงแก่ความตายด้วยมือของตนเอง จิตใจของเขายังไม่พร้อมที่จะรับมือกับเรื่องพรรค์นั้น

"แกมันก็แค่เศษสวะ!"

หลินสวีโกรธจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลายเฮือก ข่มกลั้นอารมณ์ไว้ไม่ให้เผลอพลั้งมือฆ่าคนทิ้งเสียเดี๋ยวนี้

เขาโมโหท่าทีของหลินหยางในตอนนี้จริงๆ

น้องชายที่กลับชาติมาเกิดผู้นี้ แม้ปกติจะมีความขัดแย้งกันอยู่บ้าง แต่ในสถานการณ์เช่นนี้กลับยังมีความคิดว่าลูกของศัตรูไม่สมควรตายงั้นหรือ?

คนประเภทนี้ ต่อไปในภายภาคหน้าเขาจะไม่มีวันเหลียวแลอย่างแน่นอน แม้แต่หางตาก็จะไม่มอง!

"ผู้หญิงคนนี้เป็นคนลงมือ เอาตัวเธอไปก่อนสิ..."

หลินหยางยังคงไม่กล้าฆ่าใครจริงๆ จึงหิ้วปีกภรรยาของเจ้าอ้วนหวังเหวี่ยงไปกองแทบเท้าของหลินสวี

เจตนาของเขาชัดเจนว่า หญิงคนนี้เป็นคนผลักผู้อื่นเมื่อวานจนตกเป็นเหยื่อ เธอสมควรตายก็จริง แต่ต้องเป็นหน้าที่ของหลินสวีที่จะลงมือปลิดชีพเธอ...

"หากนางตายไปเสียก่อน ก็จะไม่ได้เห็นภาพลูกทั้งสองถูกฉีกกระชากร่าง และนางก็จะไม่ต้องทนทุกข์ทรมานใจแต่อย่างใด"

เย่หลิงเอ่ยเตือนขึ้นมาทันควัน ในจังหวะที่หลินสวีกำลังจะยื่นมือไปจับหญิงคนนั้นโยนลงไป

แม้เรื่องนี้จะไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง แต่หญิงผู้นี้เป็นต้นเหตุผลักคนลงไปเมื่อวานจนล่อซอมบี้มามากมาย คนพรรค์นี้สมควรได้รับโทษทัณฑ์

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็เปลี่ยนวิธีการให้สาสม ให้เธอเจ็บปวดเจียนตายที่สุดดีกว่า

แน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นคือเขาต้องการเห็นหลินสวีลงมือทำเรื่องพวกนี้ด้วยตัวเอง

ในพล็อตดั้งเดิม แม้หลินสวีจะไม่ได้เก็บใครไว้ข้างกาย แต่ในเรื่องการฆ่าฟันล้างแค้น นอกจากเย่เหิงและซุนเหยาแล้ว คนอื่นล้วนเป็นสมุนที่ถูกฝึกมาให้ทำงานสกปรกแทนด้วยความเต็มใจ

กล่าวคือในพล็อตเดิม มือของหลินสวีแทบจะขาวสะอาดปราศจากเลือด

ตอนนี้เขาจึงอยากจะรู้นักว่า หลินสวียังจะรักษาความบริสุทธิ์ผุดผ่อง มือไม่เปื้อนเลือดแบบนั้นได้อยู่อีกหรือไม่

"นายพูดถูก การแก้แค้นย่อมต้องทำให้พวกมันตายอย่างทรมานที่สุด มิฉะนั้นจะเรียกว่าแก้แค้นได้อย่างไร!"

หลินสวีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองหญิงผู้นั้น จริงสินะ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้พวกมันใจสลาย

ในเมื่อทำให้ผู้อื่นต้องสูญเสียคนรัก ก็สมควรลิ้มรสชาติของการเห็นคนที่ตนรักที่สุดต้องตายตกไปเพราะตัวเองเสียก่อน!

"หลินหยาง ลากไอ้เด็กเปรตสองตัวนั่นมา!"

เมื่อตัดสินใจวิธีแก้แค้นได้แล้ว หลินสวีก็หันขวับกลับไปจ้องหลินหยางเขม็ง เร่งให้รีบลงมือ

"หลินสวี สองคนนี้..."

หลินหยางหวาดผวาเพียงแค่ถูกจ้องมอง เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าความสัมพันธ์พี่น้องระหว่างหลินสวีกับหลินเมิ่งจะลึกซึ้งถึงเพียงนี้

ทว่าเรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือตอนนี้เขาไม่กล้าฆ่าคนจริงๆ

"ถ้าไม่อยากให้พวกมันตาย ฉันจะจับแกโยนลงไปเป็นเพื่อนหลินเมิ่งเอง อย่าคิดว่าฉันดูไม่ออก ตอนที่พูดเมื่อกี้แกกำลังรู้สึกผิด เมื่อคืนแกช่วยเธอไม่ได้จริงๆ หรือแค่ไม่สนใจไยดีกันแน่? เรื่องพรรค์นี้แก่ใจแกเองดีที่สุด!"

หลินสวีจ้องหลินหยางตาแทบถลน บีบคั้นให้เขาลากตัวเด็กสองคนนั้นมา

ในฐานะผู้ข้ามมิติ เขาไม่ได้สนใจความผูกพันทางสายเลือดของเจ้าของร่างเดิมอยู่แล้ว แต่เขาจะไม่มีวันยอมให้ใครมาแสร้งทำตัวเป็นดอกบัวขาวผู้บริสุทธิ์ น่าสงสารและอ่อนแอต่อหน้าเขาในเวลานี้เด็ดขาด!

"ฉ... ฉันจะโยน..."

หลินหยางตัวสั่นเทาด้วยความกลัว รีบคว้าตัวเด็กทั้งสองลากเข้ามา หมายจะให้หลินสวีเป็นคนโยน

แต่เมื่อสบสายตาอำมหิตของหลินสวี เขาก็ปอดแหกจนขวัญหนีดีฝ่อ มือไม้สั่นเทา ก่อนจะหลับตาแน่นแล้วเหวี่ยงเด็กคนหนึ่งลงไป

"ไม่นะ—"

"ไม่—"

สองสามีภรรยาบนพื้นกรีดร้องโหยหวนด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด แต่ทำได้เพียงมองดูลูกชายร่วงหล่นลงไปกลายเป็นอาหารอันโอชะของเหล่าซอมบี้

เด็กตัวเล็กเพียงคนเดียว ท่ามกลางวงล้อมของซอมบี้นับร้อย มีเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่จะได้ลิ้มรสเนื้อสดๆ