บทที่ 7 ดาบหนักปะทะพลังจิต

บทที่ 7 ดาบหนักปะทะพลังจิต

"แกมาที่นี่ต้องการอะไรกันแน่? แกเป็นใคร...?"

หูฮ่าวตะโกนถามพลางสาวเท้าก้าวเข้าหาเย่หลิงไม่หยุด

"นายเอาชนะฉันไม่ได้หรอก ถึงแม้นี่จะเป็นแค่กระทะเหล็กธรรมดาๆ ก็เถอะ..."

เย่หลิงมองหูฮ่าวที่เดินรี่เข้ามา ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วส่ายหน้า เตือนว่าอย่าพยายามเข้ามาใกล้กว่านี้

"ไม่! กูจะฆ่ามึง! กูจะฆ่ามึงให้ได้!!!"

เมื่อระยะห่างเหลือไม่ถึงสองเมตร หูฮ่าวก็แผดเสียงร้องประหลาด ร่างของเขาพลันหายวับไปจากสายตาของเย่หลิงในชั่วพริบตา

จากนั้นเขาก็ไปโผล่ที่หน้าประตู ซึ่งเป็นตำแหน่งด้านหลังของเย่หลิง

"ตายซะ!"

เขาหัวเราะเสียงประหลาดพร้อมกับเหวี่ยงไม้เข้าใส่ศีรษะเย่หลิง หูฮ่าวมั่นใจในพลังเทเลพอร์ตของตัวเองอย่างเปี่ยมล้น

ทว่าเย่หลิงที่อยู่ตรงหน้ากลับเบี่ยงตัวหลบวูบ กระทะเหล็กในมือแปรเปลี่ยนเป็นดาบหนักสีทองอร่าม พร้อมกับจังหวะที่เขาหมุนตัวกลับมาตบดาบยักษ์เข้าใส่หน้าของหูฮ่าวเต็มแรง

ใช้ดาบหนักตบหน้า แบบนี้สิถึงจะเป็นวิธีใช้ที่ถูกต้อง

ต่อให้มีพลังมิติ หูฮ่าวก็ยังเป็นมนุษย์ กะโหลกศีรษะยังคงเปราะบางเหมือนคนทั่วไป

เมื่อเจอกับดาบหนักบวกแรงเหวี่ยงจากการหมุนตัวฟาดเข้าเต็มหน้า เขาไม่มีโอกาสหนีรอด หนึ่งดาบปลิดชีพทันที!

ผัวะ!

เศษเลือดเนื้อสีแดงขาวสาดกระเซ็นเปรอะเต็มผนังทางเดิน

ศพไร้หัวหมุนติ้วหนึ่งรอบก่อนจะล้มฟาดลงกับพื้นทางเดิน กระดอนอีกสองครั้งแล้วแน่นิ่งไป

พลังทำลายล้างของการโจมตีครั้งนี้ทำให้เย่หลิงรู้สึกพอใจไม่น้อย

ทว่า... แววตาของหูเมิ่งช่างน่าสนใจจริงๆ!

ก่อนหน้านี้เธอถูกควบคุมด้วยฤทธิ์ยาในเครื่องดื่ม แต่พอหูฮ่าวตาย เธอกลับสร่างเมาขึ้นมาทันที

และดูเหมือนเธอจะอยากแก้แค้นให้น้องชายสินะ?

ครอบครัวนี้น่าสนใจดีแท้ อย่างน้อยในแง่สายสัมพันธ์พี่น้อง พวกเขาก็มีความปรารถนาในการแก้แค้นที่คล้ายคลึงและแปลกประหลาดเหมือนกัน

"เธออยากเก็บศพเขาไหม?"

เย่หลิงมองหูเมิ่งที่อยู่ในห้อง ทำท่าเหมือนไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไร เพียงแค่ชี้ไปที่ศพหูฮ่าวบนพื้นแล้วเอ่ยถาม

"เขาเป็นน้องชายฉัน ตอนที่เขาอายุยังไม่ถึงหกเดือน นังแพศยานั่นก็หนีตามผู้ชายไป

ฉันเป็นคนเลี้ยงเขามากับมือ ตอนนั้นฉันอายุไม่ถึงห้าขวบด้วยซ้ำ ต้องอุ้มเขาที่ตัวเล็กนิดเดียว ค่อยๆ เรียนรู้วิธีป้อนนม วิธีทำอาหารเสริมให้เขา...

ต่อมา เขาได้ดอกไม้สีแดงดอกแรกจากที่โรงเรียน...

ตอนเขาตีกันที่โรงเรียนประถม ฉันรีบวิ่งจากโรงเรียนมัธยมข้างๆ ไปโดนครูเทศนา แต่พอกลับถึงบ้าน ฉันแค่อยากรู้ว่าน้องชายเจ็บหนักหรือเปล่า...

ต่อมาเขาลาออกจากโรงเรียนตอนมัธยมปลาย เรียนไปได้แค่ครึ่งปีเพราะที่บ้านไม่มีเงิน เขาบอกว่าหาลู่ทางทำเงินได้แล้ว แล้วเขาก็เอาเงินก้อนโตกลับมาส่งเสียฉันเรียนจนจบมหาลัย..."

หูเมิ่งลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปที่ประตูทีละก้าว

ทุกย่างก้าว เธอจะพร่ำเพ้อเรื่องราวของหูฮ่าว ตั้งแต่เกิดจนโต กระทั่งถึงของขวัญชิ้นล่าสุดที่เขาซื้อให้เธอ...

เย่หลิงรับรู้ได้ว่าในชีวิตของสองพี่น้องคู่นี้ ไม่เพียงแต่ขาดบทบาทของแม่ แม้แต่บทบาทของพ่อก็เลือนลางเช่นกัน

แต่ด้วยสถานะครอบครัว ผู้เป็นพ่อที่ต้องตรากตรำทำงานเช้าจรดค่ำก็ไม่อาจกล่าวได้ว่าละเลยหน้าที่ เพราะต่อให้ทำงานหนักสายตัวแทบขาด ก็ยังหาเงินไม่พอค่าเทอมลูกสองคนอยู่ดี

เพียงแต่สองพี่น้องผูกพันกันมากกว่า เรียกได้ว่าเติบโตมาด้วยกันและพึ่งพิงกันและกัน

แต่เขาก็แค่รับฟังข้อมูลเหล่านี้ หัวใจของเขาไร้ซึ่งความระลอกไหว

แม้ว่าหูเมิ่งจะเริ่มใช้พลังพิเศษตั้งแต่เริ่มเล่าเรื่องความหลังแล้วก็ตาม

พลังของหูเมิ่งคือพลังจิต

พลังจิตสายภาพลวงตา

เธอสามารถควบคุมจิตใจคนผ่านภาพลวงตาที่สร้างขึ้น ทำให้เหยื่อแยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริงอะไรคือความฝัน

น่าเสียดายที่พลังจิตของเย่หลิงนั้นเหนือชั้นกว่าหูเมิ่งที่เพิ่งจะปลุกพลังได้

พลังจิตถือเป็นหนึ่งในพลังที่น่าอัศจรรย์ที่สุดในโลกนี้ แต่พลังชนิดนี้มีข้อจำกัดตายตัวอยู่ที่ความแข็งแกร่งของพลังจิต

ตราบใดที่พลังจิตไม่แข็งแกร่งพอ ความสามารถก็จะไร้ผล หรือร้ายแรงกว่านั้นคือตีกลับเข้าหาตัวผู้ใช้เอง

นี่เป็นการตั้งค่าที่มีการเฉลยในภายหลัง ตอนที่ตัวร้ายลอบโจมตีพระเอกแล้วโดนพระเอกสวนกลับ แต่ไม่ว่าจะรู้ช้าหรือเร็ว กฎนี้ก็มีอยู่จริง

ตอนนี้หูเมิ่งเริ่มโจมตีแล้ว เธอมองเย่หลิงที่ยืนนิ่งฟังเรื่องเล่าความหลัง ริมฝีปากแสยะยิ้มอย่างบ้าคลั่ง แล้วเหวี่ยงไม้ฟาดเข้าที่หัวเย่หลิง

วิธีการโจมตีของสองพี่น้องเหมือนกันไม่มีผิด

ครั้งนี้ เย่หลิงจึงมอบจุดจบแบบเดียวกันให้ทั้งคู่

ดาบหนักตบหน้า มันสมองสาดกระเซ็น

จนกระทั่งร่างนั้นล้มลงกับพื้น เย่หลิงมองดาบหนักในมือแล้วใช้อีกมือบีบนวดเอวตัวเอง

การใช้ดาบหนักให้คล่องนี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ

ร่างกายต้องเคลื่อนไหวไปพร้อมกับดาบ พลาดนิดเดียวอาจเกิดอาการเคล็ดขัดยอกได้

เขาไม่รู้ว่าเจ้าของเดิมของดาบเล่มนี้เป็นใคร ถ้าได้เจอกันก็อยากจะขอเคล็ดลับการใช้งานสักหน่อย

แต่คงไม่มีโอกาสนั้นหรอก

【สังหารผู้ใช้พลังมิติระดับ 1 ได้รับค่าประสบการณ์ 50 แต้ม】

【สังหารผู้ใช้พลังจิตระดับ 1 ได้รับค่าประสบการณ์ 50 แต้ม】

ค่าประสบการณ์สองเด้งปรากฏขึ้น ดูเหมือนเมื่อกี้นี้จะดีเลย์ไปหน่อย

แต่ค่าประสบการณ์จากผู้ใช้พลังพิเศษที่เป็นมนุษย์นั้นสูงกว่ามาก

แถมผู้ใช้พลังพิเศษยังมีแกนคริสตัลเหมือนกัน แต่เรียกว่า 'แกนคริสตัลพลังพิเศษ'

แกนคริสตัลพลังพิเศษมีลักษณะเป็นผลึกเหลี่ยม ในขณะที่แกนคริสตัลซอมบี้จะเป็นทรงกลม ทั้งสองชนิดมีสีจางๆ ตรงกลางเพื่อแยกประเภท

แกนคริสตัลทั้งสองเปลี่ยนเป็นพลังงานในมือ เย่หลิงดูเวลา เขาต้องรีบทำงานต่อ

แต่พอนึกถึงครอบครัวดราม่าน้ำเน่าพวกนั้น เขาก็หมดอารมณ์จะค้นของชั้นนี้แล้ว

เขาก้าวเท้าเดินขึ้นไปยังชั้น 7 กลิ่นมนุษย์ดึงดูดซอมบี้ให้พุ่งเข้ามา แต่ก็ถูกเย่หลิงจัดการเรียบ

เขาค้นห้องทีละห้อง ตอนนี้เขาต้องการแกนคริสตัลและเสบียง ดังนั้นต่อให้ฟ้ามืดแค่ไหน เขาก็ต้องเก็บแกนคริสตัลให้เพียงพอก่อน

โชคดีที่ชั้นนี้ไม่มีคนเป็น ก่อนความหิวจะเล่นงาน ในที่สุดเย่หลิงก็สะสมค่าพลังงานได้ครบ เขาเปิดห้องว่างห้องหนึ่งเข้าไป เอาของขวางประตู แล้วปักหลักพักชั่วคราว

ซอมบี้ข้างนอกจะทำหน้าที่ยามเฝ้าประตูให้ชั่วคราว เขาต้องเติมท้องให้เต็มก่อน แล้วค่อยอัปเกรดพลัง

【ชื่อ: เย่หลิง

เลือด: 300 / 300

ความอึด: 240 / 300

ความอิ่ม: 26 / 100

เลเวล: 3 (930 / 1000)

สถานะ: พละกำลัง (6), ความเร็ว (4), ความอดทน (3), จิตวิญญาณ (9)

พลังพิเศษ: ธาตุไม้ (ระดับ 1 / ต้องการ 1000 แต้มพลังงานเพื่ออัปเกรด)

พลังงาน: 1000

ช่องเก็บของ 98 / 100: ดาบหนัก (ดาเมจการโจมตีหนัก + 200%, การใช้ความอึด / 30), กระทะเหล็กหล่อ, เสื้อผ้าหนึ่งห่อ...】

ข้อมูลส่วนตัวของเขาดีขึ้นจากการอัปเกรดครั้งก่อน ตอนนี้เขาเอาดาบหนักมาใส่ในช่องแรก ซึ่งช่วยให้เรียกใช้งานได้สะดวกขึ้น

ส่วนกระทะเหล็กหล่อย้ายไปช่องที่สอง มันไม่ถือเป็นอาวุธ เอาไว้ใช้ยามไม่จำเป็นต้องรบราฆ่าฟัน

【พลังธาตุไม้สามารถอัปเกรดเป็นระดับ 2 ได้ ต้องการ 1000 แต้มพลังงาน ยืนยันการอัปเกรดหรือไม่?】

หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ เย่หลิงเปิดหน้าต่างพลังพิเศษและเลือกอัปเกรด

พอกดยืนยัน เขาแบมือออก ต้นกล้าเล็กจิ๋วบนฝ่ามือเติบโตอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นแส้ที่ฟั่นเกลียวจากเถาหญ้า แล้วจึงหยุดลง

พลังธาตุไม้ของเขาจัดอยู่ในประเภทพืชล้มลุก

ตอนนี้พอมองใบหญ้าบนฝ่ามือกลายสภาพเป็นแส้ แล้วแส้ก็เปลี่ยนกลับเป็นกอวัชพืช อารมณ์ของเขาก็ซับซ้อนขึ้นมานิดหน่อย

ใช่ว่าเขาปลูกต้นไม้ไม่ได้ แต่มันต้องใช้ความพยายามในการแปลงสภาพ ตอนนี้ที่พลังต้องการเลื่อนระดับอย่างเร่งด่วน ก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปแปลงสภาพอะไร

อีกอย่าง ใครบอกว่าหญ้าไม่ดี?

เขาแค่รู้สึกขัดแย้งในใจเฉยๆ ไม่ได้ไม่พอใจแต่อย่างใด

แต่การอัปเกรดระดับต่อไปนี่สิที่น่าหนักใจของจริง

【พลังธาตุไม้อัปเกรดเป็นระดับ 3 ต้องการ 5000 แต้มพลังงาน ค่าพลังงานไม่เพียงพอ ไม่สามารถอัปเกรดได้】

พลังงานที่ต้องใช้เลื่อนระดับกระโดดขึ้นไปถึงห้าเท่า...