EP.78 ผู้ที่เป็นที่รัก

EP.78 ผู้ที่เป็นที่รัก

ซึนาเดะหยุดไปชั่วครู่ จากนั้นจึงจ้องมองชิซึเนะด้วยสายตาที่แน่วแน่ “ชิซึเนะ ถ้าเธออยู่เฉยๆแบบนี้ เธอก็จะไม่มีทางอยู่เคียงข้างอาโอกิได้นะ แทนที่จะกังวลอยู่ตลอดเวลา จะดีกว่าถ้าเธอตั้งสมาธิไปที่การแข็งแกร่งขึ้น นอนหลับพักผ่อน แล้วพรุ่งนี้เราจะเริ่มฝึกหนักขึ้นอีกครั้ง เธอจะอยู่เคียงข้างอาโอกิได้ก็ด้วยความพยายามอย่างแท้จริงเท่านั้น ไม่ใช่การกังวลกับอาการของอาโอกิอยู่ตลอดเวลาแบบนี้”

ชิซึเนะตกตะลึงกับคำพูดของซึนาเดะ แต่คำพูดของซึนาเดะกลับจุดประกายความรู้สึกบางอย่างขึ้นในใจของเธอ จากนั้นชิซึเนะก็มองไปที่ซึนาเดะด้วยความมุ่งมั่น “ขอบคุณค่ะ ท่านซึนาเดะ ฉันจะทำตามที่คุณแนะนำ ฉันจะฝึกหนักขึ้นเพื่อที่ฉันจะได้อยู่เคียงข้างอาโอกิ… เพื่อปกป้องอาโอกิหากจำเป็น ราตรีสวัสดิ์นะค่ะ ท่านซึนาเดะ”

ซึนาเดะยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นชิซึเนะมีความมุ่งมั่น เมื่อเด็กสาวกลับเข้าห้อง ซึนาเดะถอนหายใจและมองดูท้องฟ้ายามค่ำคืน “หลานสาวของนายช่างน่าทึ่งจริงๆ” ซึนาเดะกระซิบ “แม้ว่าชิซึเนะจะไม่มีพรสวรรค์ด้านการแพทย์ แต่เธอก็เป็นคนขยัน ชิซึเนะพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อคนที่เธอรัก” ซึนาเดะกำหมัดแน่นพร้อมให้สัญญาในใจ “ฉันจะฝึกชิซึเนะให้ดี ทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้น… และนายจะไม่ตายไปเปล่าๆ”

ซึนาเดะมองดูท้องฟ้ากว้างใหญ่ด้วยสายตาเศร้าโศก เธอคิดถึงความหวัง การต่อสู้ดิ้นรน และรูปร่างต่างๆที่สำคัญกับเธอมาก

...

...

...

(ป่าที่อาโอกิอยู่)

ในยามเที่ยงคืนอันเงียบสงบ เมื่อนาฬิกาตีหนึ่ง อาโอกิตื่นขึ้นจากการนอนหลับหลังจากหลับไปสองชั่วโมง อาโอกิอ้าปากกว้างและยืดตัว รู้สึกถึงความตึงของกล้ามเนื้อจากการนอนบนกิ่งไม้ที่ไม่สบายนัก

หลังจากลงจากกิ่งไม้ด้วยความระมัดระวังแล้ว อาโอกิก็เหยียบลงบนพื้นดินชื้นที่ปกคลุมไปด้วยใบไม้ คืนนั้น ป่าไม้ดูลึกลับ ด้วยเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้

“เอาล่ะ เริ่มกันเลย” อาโอกิพึมพำด้วยท่าทางสับสน “แต่ฉันควรใช้ท่าปราณแบบไหนดีนะ...?”

อาโอกิขมวดคิ้วและนึกถึงทุกสิ่งที่เขาได้เรียนรู้ ทันใดนั้น แสงแห่งความหวังก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของอาโอกิ "หมอก! วิชาปราณที่มาจากธาตุหมอก" รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของอาโอกิ

“ถ้าคิดว่าหมอกคือไอน้ำหรืออาจกล่าวได้ว่าเกี่ยวข้องกับเมฆก็ไม่น่าจะยากเกินไป เพราะยังเกี่ยวข้องกับ ปราณวารี อยู่” อาโอกิคิดในใจด้วยท่าทางจริงจังและมุ่งมั่นมากขึ้น

“แล้วฉันควรสร้างท่าอะไรก่อนดี” อาโอกิพยายามนึกถึงเป้าหมายเริ่มต้นของเขา “อ๋อ ใช่แล้ว ฉันอยากสร้างโคลน มาสร้างเทคนิคโคลนกันเถอะ!”

ด้วยความกระตือรือร้นที่เพิ่มขึ้น อาโอกิเริ่มตั้งสมาธิ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกธาตุหมอกที่เขาต้องการสร้างขึ้น เขาจินตนาการถึงหมอกบางๆที่ห่อหุ้มตัวเขาไว้ และอาโอกิเริ่มรวบรวมพลังงานภายในร่างกายของเขาอย่างช้าๆ

อย่างไรก็ตาม หลังจากใช้ความพยายามถึงสองชั่วโมง ปรากฏเพียงหมอกเล็กๆเท่านั้น เมื่อหมอกปรากฏขึ้นในที่สุดหมอกก็อยู่ได้เพียง 1 วินาทีก่อนจะหายไป

“ไม่เป็นไร” อาโอกิปลอบใจตัวเอง “อย่างที่คนฉลาดกล่าวไว้ ความล้มเหลวเป็นเพียงความสำเร็จที่ล่าช้า” แม้ว่าคำพูดเหล่านั้นจะมีความจริง แต่จิตวิญญาณของอาโอกิก็เริ่มจางหายไป

หลังจากดิ้นรนมาสามชั่วโมงโดยไม่มีผลลัพธ์ ความผิดหวังก็เข้าครอบงำอาโอกิ ความพยายามของเขาในการเรียกหมอกออกมามักจะจบลงด้วยความล้มเหลว อาโอกิรู้สึกสิ้นหวังกัดกินความหวังของเขาอย่างไม่ลดละ ราวกับว่าทุกลมหายใจที่เขาสูดเข้าไปได้ลบล้างความก้าวหน้าทั้งหมดที่เขาต้องการบรรลุ

อาโอกิจ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยความสิ้นหวังอย่างสุดขีด หวังว่าจะได้รับแรงบันดาลใจ อาโอกิรู้ว่าการเดินทางเพื่อฝึกฝนวิชาปราณนี้ยังไม่สิ้นสุด และเขาต้องหาหนทางที่จะปลุกจิตวิญญาณนักสู้ของเขาขึ้นมาอีกครั้ง

“บ้าเอ๊ย! ทำไมมันถึงล้มเหลวทุกครั้งล่ะ ฉันสร้างหมอกบางๆที่อาจคงอยู่ได้เพียงหนึ่งวินาทีไม่ได้เหรอ” อาโอกิบ่นพึมพำ สีหน้าของเขามีทั้งความหงุดหงิดและสับสนปนเปกัน

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________