EP.20 มอบทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่จิตวิญญาณของฉัน
EP.20 มอบทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่จิตวิญญาณของฉัน
EP.20 มอบทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่จิตวิญญาณของฉัน
“หากสุดท้ายแล้วผมต้องตาย ก็ขอให้ผมตายก็ต่อเมื่อผมได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับตัวเองแล้ว -แม้กระทั่งวิญญาณของผม- ในการต่อสู้” อาโอกิได้กำมือแน่นขณะที่เขาพูดคำเหล่านั้น และดวงตาของเขาเปล่งประกายไฟแห่งความกล้าหาญที่ไม่อาจดับได้
ซาคุโมะได้ตั้งใจฟังคำพูดของอาโอกิอย่างตั้งใจก่อนจะหยุดคิดสักครู่หลังจากได้ยินความมุ่งมั่นอันไม่ธรรมดาของอาโอกิ โดยในใจของซาคุโมะ เขานั้นเคารพเด็กหนุ่มคนนี้เป็นอย่างยิ่ง “เธอนี่... บ้าไปแล้วจริงๆ” ในที่สุดซาคุโมะก็พูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบางๆแต่ก็เคารพนับถือ “แต่ความบ้าของเธอนั้นมันน่าทึ่งมาก ด้วยความมุ่งมั่นเช่นนี้ฉันมั่นใจว่าสักวันนึงเธอจะกลายเป็นปรมาจารย์ดาบที่แข็งแกร่งที่สุดแน่นอน”
“ครับ!” อาโอกิตอบอย่างกระตือรือร้น “แต่ถ้าผมล้มเหลว แสดงว่าผมยังฝึกไม่หนักพอ ผมจะพยายามต่อไปจนกว่าจะได้ตำแหน่งนั้นมา!”
ซาคุโมะหัวเราะเบาๆด้วยความประทับใจในจิตวิญญาณไร้ขอบเขตของอาโอกิ “เธอเป็นเด็กที่มีความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าจริงๆนะ วันนี้เพื่อเป็นรางวัลสำหรับความพยายามของเธอ ฉันจะเลี้ยงอาหารเธอสักมื้อดีไหม”
“อาหารเหรอ ?” อาโอกินั่งตัวตรง ดวงตาเป็นประกายด้วยความหวัง “จริงเหรอครับ ?”
ซาคุโมะพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มที่กว้างขึ้น “ใช่แล้ว เธอฝึกหนักมากวันนี้ ตอนนี้เธอก็ดูจะรู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหม”
อาโอกิหยุดนิ่งไปชั่วขณะเมื่อตระหนักได้ว่าความเจ็บปวดที่เคยทรมานเขานั้นถูกลืมเลือนไปพร้อมกับความตื่นเต้นและอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อความตระหนักนั้นกลับคืนมา ความเจ็บปวดก็กลับมาเตือนเขาอีกครั้งเช่นกัน
“เอ่อ!” อาโอกิครางออกมาขณะนอนลงบนพื้นหญ้า ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำร่างกายของเขา
“ฮ่าๆ ดูเหมือนเธอจะยังนั่งตัวตรงไม่ได้นะ” ซาคุโมะหัวเราะเบาๆขณะมองดูอาโอกิพยายามดิ้นรนแต่ก็ทำไม่ได้ “งั้นก็เลื่อนการเลี้ยงข้าวไปเป็นพรุ่งนี้ดีกว่า วันนี้เธอควรกลับบ้านไปพักผ่อนได้แล้ว นอนหลับให้สบายนะ”
อาโอกิพยักหน้าช้าๆ ระงับความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่างกายของเขาไว้ “เอ่อ… โอเคครัย” อาโอกิพูดอย่างเขินอายเล็กน้อย “ลุงซาคุโมะ… คุณช่วยพาผมกลับบ้านทีจะได้ไหมครับ”
ซาคุโมะยิ้มอย่างเข้าใจ “แน่นอน” ซาคุโมะอุ้มอาโอกิขึ้นโดยไม่ลังเล จากนั้นเขากฌก้าวเดินอย่างมั่นคงและอบอุ่นเพื่อพาเด็กชายกลับบ้าน
...
...
...
อีกด้านนึง ขณะที่อาโอกิรู้สึกโชคดีที่ได้รับการฝึกฝนจากซาคุโมะ หรือแายาเขี้ยวขาวแห่งโคโนฮะ แผนร้ายอันดำมืดก็ได้เปิดเผยขึ้นที่ใต้ดิน ภายในห้องที่มีแสงสลัวและเป็นความลับ
ได้มีชายคนนึงที่พันผ้าพันแผลนั่งอยู่บนเก้าอี้ สายตาของเขาจ้องทะลุความมืดอย่างเฉียบคม ชายคนนั้นคือดันโซ หัวหน้าของราก ซึ่งขณะนี้กำลังจ้องมองผู้ใต้บังคับบัญชาคนนึงอย่างเย็นชา
“หมายความว่ายังไง ซาคุโมะยังไม่ตายงั้นเหรอ” เสียงของดันโซแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความคุกคาม “ข่าวลือที่พวกเราปล่อยออกไปมันยังไม่แรงพอเหรอ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
คนของรากที่ยืนอยู่ตรงหน้าดันโซตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆไร้อารมณ์ “ผมเองไม่คิดอย่างนั้นหรอกครับท่านดันโซ แต่ประชาชนจำนวนมากได้เข้ามาหาตระกูลฮาตาเคะเพียงเพื่อดูหมิ่นซาคุโมะ อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าซาคูโมะจะสามารถฟื้นคืนความตั้งใจที่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกครั้ง”
ดันโซหรี่ตาลง ตอนนี้ภายในจิตใจของเขากำลังเต้นระรัว “ซาคุโมะลาออกจากตำแหน่งผู้บัญชาการหน่วยลับแล้วไม่ใช่เหรอ ? เรื่องนั้นมันจริงไหม ?”
“จริงครับท่านดันโซ” คนของรากตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งภายใต้หน้ากากไร้อารมณ์ของเขา “ซาคุโมะได้ลงจากตำแหน่งแล้ว”
ดันโซครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะพูดอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเย็นชาลง “ถ้าซาคุโมะลาออกและยังไม่ฆ่าตัวตาย มันก็มีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้น นั่นจะต้องเป็นเพราะลูกชายของเขา คาคาชิ อัจฉริยะแห่งตระกูลฮาตาเคะ”
“ท่านต้องการออกคำสั่งไหมครับ ท่านดันโซ” คนของรากถามโดยไม่ลังเล โดยดวงตาของเขาเย็นชาขณะพิจารณาความเป็นไปได้ในการฆ่าเด็กชายคนนี้โดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย “ท่านต้องการให้ผมฆ่าลูกชายของเขาเลยไหมครับ”
ดันโซเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อพิจารณาแผนต่อไป ขณะนั้นเงาแห่งการสมคบคิดเริ่มหนาขึ้นรอบตัวเขา
โปรดติดตามตอนต่อไป.
_______________