EP.11 ผลข้างเคียง

EP.11 ผลข้างเคียง

ทันใดนั้น เสียงสุดท้ายนั้นก็ทำให้หัวใจของอาโอกิเต้นแรง

“เอ่อ...! เอ่อ...! ฮะ... ฮะ... ฮะ... ฮะ... นั่นคือเสียงของอุจิวะ มาดาระเหรอ” อาโอกิพึมพำเบาๆ แต่ลมหายใจของเขานั้นหอบถี่และเหงื่อเย็นได้ไหลโชกบนใบหน้าของเขา คำพูดของอาโอกินั้นแทบไม่มีใครได้ยินแม้แต่สำหรับคุโระชิโระที่อยู่ใกล้ๆ

“ห๊ะ ? เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ เจ้าหนู” คุโระชิโระถามด้วยสีหน้าสับสน

“เอ่อ ไม่มีอะไร” อาโอกิตอบด้วยอาการสั่นเทา “ผมแค่ได้ยินเสียงต่างๆมากมาย... เสียงของคนที่สูญเสียคนที่ตนรัก เสียงของคนที่อยากตาย เสียงของคนที่เกลียดสงคราม เสียงของคนที่อยากทำลายโลก... และเสียงต่างๆ...”

“พอแล้ว!” คุโระชิโระพูดแทรกอย่างเฉียบขาด โดยดวงตาของเขาจ้องไปที่อาโอกิอย่างจริงจัง “ข้ารู้แล้วเจ้าหนู ข้าเข้าใจแล้ว นั่นคือความท้าทายในการพยายามดูดซับพลังงานธรรมชาติ เสียงที่เจ้าได้ยินนั้นเป็นผลจากพลังงานเชิงลบที่เก็บไว้ในพลังงานธรรมชาตินั่นเอง ซึ่งเสียงเหล่านั้นก็มาจากจิตวิญญาณมากมายที่กำลังทุกข์ทรมานและดิ้นรน”

อาโอกิเงียบลงเมื่อพิจารณาคำพูดของคุโระชิโระ

“จากนี้ไป เจ้าจะต้องฝึกฝนการดูดซับพลังงานธรรมชาติไปพร้อมกับการต้านทานอิทธิพลของเสียงเหล่านั้น จงอย่าได้ปล่อยให้เสียงเหล่านั้นควบคุมเจ้าเด็จขาด เพราะนี่เป็นก้าวแรกที่สำคัญในการเดินทางของเจ้า เจ้าข้าใจไหมเจ้าหนู” คุโระชิโรอธิบายพร้อมมองไปที่อาโอกิด้วยความหวัง

“ผมเข้าใจแล้วครับ อาจารย์คุโระชิโระ!” อาโอกิตอบด้วยใบหน้าที่กระตือรือร้นแม้ว่าลึกๆเขาจะรู้สึกหงุดหงิดก็ตาม

'บ้าเอ้ย ถ้าแค่นี้เท่านี้ฉันก็ทำได้ ตอนนี้ฉันแค่ต้องดูดซับพลังงานธรรมชาติ แต่หลังจากนั้นล่ะ ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่ฉันทำอยู่นั้นมันถูกต้องหรือเปล่า เห้ย... ดูเหมือนว่าฉันจะเป็นผู้กลับชาติมาเกิดใหม่ที่โชคร้ายมากจริงๆ' อาโอกิคิดกับตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะซ่อนความหงุดหงิดของตัวเองไว้ได้ดีก็ตาม

“เอาล่ะ เจ้าหนู ตอนนี้เจ้าต้องดูดซับพลังงานธรรมชาติตามเวลาที่กำหนด ซึ่งก็คือ 6 ชั่วโมงตอนกลางคืนและ 6 ชั่วโมงตอนเช้า ถ้าเจ้านั้นทำไม่ได้ในตอนเช้า เจ้าก็ต้องทำตอนบ่ายให้ได้ แต่ไม่ต้องทำตอนเย็น” คุโระชิโระอธิบายพร้อมให้คำแนะนำอย่างหนักแน่น

“โอเค ผมเข้าใจแล้วอาจารย์คุโระชิโระ เอาล่ะ ผมจะลองซึมซับมันอีกครั้ง” อาโอกิพูดอย่างมุ่งมั่น โดยคราวนี้อาโอกิได้พยายามไม่สนใจเสียงแปลกๆที่เคยรบกวนเขาก่อนหน้านี้

แต่อย่างไรก็ตาม ก่อนที่อาโอกิจะได้ลองอีกครั้งเขาก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่หัวและหน้าอกของเขาที่มันนั้นตึง และร่างของอาโอกิก็ล้มลงไปที่พื้นโดยไม่ทันตั้งตัว

“ฮ่าฮ่า... ฮะฮ่า... อะไรนะ... ฮ่าฮ่า... เกิดขึ้นกับฉันเหรอ” อาโอกิพยายามพูด แต่ทุกลมหายใจที่เขาสูดเข้าไปมันกลับรู้สึกหนักอึ้ง ร่างกายของเขาร้อนขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ และเหงื่อก็ไหลลงมาจากทั่วร่างของเขา

“เจ้าหนู! เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม” คุโระชิโระรีบเข้าไปหาอาโอกิและมองเขาด้วยความกังวล

“อาจารย์... คุโรชิโระ... ร่างกายของผม... ฮ่าฮ่า...” อาโอกิพูดได้เพียงไม่กี่คำ พยายามพูดขณะที่ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรง ราวกับว่าพลังงานทั้งหมดของเขากำลังถูกดูดออกไป

"ร่างกายของเจ้าร้อนมากนะเจ้าหนู! บ้าเอ้ย! ทำไมเจ้าไม่บอกว่าจักระของเจ้ามันมีน้อยเกินไป! เจ้าควรบอกข้านะ ตอนเจ้าประสบกับภาวะจักระบกพร่องมากเกินไปแล้ว ถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไปชีวิตของเจ้าอาจตกอยู่ในความเสี่ยงก็ได้นะเจ้าเด็กโง่เอ้ย!" คุโระชิโระคำรามด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะรีบกระโดดและนั่งลงบนร่างของอาโอกิ

“ผมขอโทษ... ผมขอโทษ... ฮ่า... ฮึ่ม...” อาโอกิพยายามจะขอโทษ แต่คำพูดนั้นกลับยากเกินไปที่จะหลุดออกจากปากของเขา มันนั้นยากยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก

“อย่าพูดนะ ข้าจะพยายามรักษาเจ้าอยู่!” คุโระชิโระสั่งอย่างหนักแน่น และเริ่มใช้คาถารักษาเพื่อรักษาสภาพของอาโอกิให้คงที่

...

...

...

ในขณะเดียวกันที่อื่นในห้องทำงานของโฮคาเงะ ตอนนี้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นกำลังนั่งอยู่ในสำนักงานของเขา โดยฮิรุเซ็นนั้นกำลังสูบไปป์อย่างใจเย็น พลางมองดูหมู่บ้านหลังนึงจากด้านหลังหน้าต่าง ทันใดนั้นเอง ชายคนนึงที่สวมหน้ากากหมีและชุดหน่วยลับของโคโนฮะก็ปรากฏขึ้นตัวต่อหน้าของฮิรุเซ็น โดยเขาไดเคุกเข่าลงอย่างเคารพต่อหน้าเขา

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________