EP.7 เขียนนิยาย

EP.7 เขียนนิยาย

“ถ้ำแก่เทอุจิ! ขอทงคตสึราเม็งอีกชามนึงนะครับ!” อาโอกิอุทานด้วยความกระตือรือร้น ซึ่งมันทำให้คุชินะจ้องมองเขาอย่างดุร้าย

“เจ้าหนู ฉันไม่ได้บอกว่าจะเลี้ยงเธอ 2 ครั้งใช่ไหม” คุชินะพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว และน้ำเสียงของเธอมั่นคงแต่ไม่ถึงกับโกรธจัด

“เอ่อ แต่ผมสั่งราเม็งมา 2 ชามตั้งแต่แรกแล้วนะครับ และในเมื่อพี่สาวคนสวยบอกว่าจะเลี้ยงผม พี่สาวคนสวยก็ต้องรักษาสัญญาของตัวเองใช่ไหมละ” อาโอกิตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาซึ่งมันทำให้คุชินะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

“ไอ้เด็กคนนี้นี่มันบ้าจริงๆ!” คุชินะพึมพำขณะรู้สึกว่าถูกตรรกะง่ายๆของอาโอกิกักขังอยู่

“เอาน่าคุชินะ อีกอย่างนอกจากนี้ เธอก็เป็นคนเสนอตัวว่าจะเลี้ยงราเม็งอาโอกิด้วย เพราะงั้นให้เขากินราเม็งให้อร่อยเถอะ” มินาโตะปลอบใจคุชินะด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่ทรงพลัง

“เอ่อ... โอเคมินาโตะ” คุชินะตอบอย่างไม่เต็มใจแต่ก็มีรอยยิ้มเล็กๆอยู่ที่ริมฝีปาก

“อ้อ พี่ชายคนนั้นรู้จัก จิไรยะ ที่เป็น 1 ใน 3 นินจาไหม” จู่ๆอาโอกิก็ถามด้วยความกระตือรือร้นอีกครั้ง พร้อมกับมองไปที่มินาโตะด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“อืม... ฉันรู้จักเขานะเจ้าหนู มีอะไรงั้นเหรอ หรือเธอนั้นเป็นแฟนคลับของอาจารย์จิไรยะกันล่ะ” มินาโตะตอบคำถาม ซึ่งมินาโตะได้มองอาโอกิด้วยความอยากรู้ เพราะสงสัยว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงสนใจอาจารย์จิไรยะของเขามากขนาดนั้น

“ใช่แล้ว พี่ชายจะพูดแบบนั้นได้ เพราะผมอยากให้คุณจิไรยะซึ่งเป็น 1 ใน 3 นินจามาช่วยผมเขียนนิยายนะครับ!” อาโอกิพูดด้วยความตื่นเต้น จนทำให้มินาโตะเกือบจะทำราเม็งที่เขากำลังกินอยู่หกเลยทีเดียว

“นิยายเหรอ นิยายประเภทไหน” มินาโตะถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยและแปลกใจอย่างเห็นได้ชัดกับคำพูดของอาโอกิ

“เกี่ยวกับผู้หญิงที่อาบน้ำในแม่น้ำ” อาโอกิตอบอย่างมั่นใจราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติอย่างสิ้นเชิง

"อุ๊บ!" มินาโตะ , คุชินะและแม้กระทั่งเทอุจิก็ไม่อาจกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ได้จนราเม็งและน้ำลายพุ่งออกมาจากปากของพวกเขา

“แคก... แคก... ทำไมเธอถึงอยากเขียนนิยายแบบนั้นล่ะ เจ้าหนู” มินาโตะถามด้วยใบหน้าแดงก่ำจากการกลั้นหัวเราะและความเขินอาย

“พอดีผมไปพบนิยายเก่าเล่มนึงในตรอกเล็กๆใกล้ถังขยะ โดยมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงที่อาบน้ำในบ่อน้ำพุร้อน ผมเลยคิดว่าคุณจิไรยะผู้ที่เป็น 1 ใน 3 นินจาคงจะชอบเรื่องราวแบบนี้ ผมจึงอยากเขียนนิยายร่วมกับเขานะครับ” อาโอกิอธิบายด้วยรอยยิ้มกว้างและดูกระตือรือร้นมาก

“เจ้าหนู... เธอนะยังเด็กเกินไปที่จะเขียนเรื่องราวของผู้ใหญ่แบบนี้นั แต่ทำไมเธอถึงอยากเขียนนิยายแบบนี้ล่ะ” มินาโตะถามอย่างกระอักกระอ่วนใจ เพราะไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไรดี

“นั่นเพราะว่าผมอยากจะถามคุณจิไรยะที่เป็น 1 ใน 3 นินจาว่าผมจะสามารถเขียนนิยายร่วมกับเขาได้ไหม” อาโอกิตอบด้วยใบหน้าบูดบึ้งและดูผิดหวังที่ไม่สามารถทำได้

“อ๋อ เป็นอย่างนั้นจริงๆเหรอ อาโอกิ” เถ้าแก่เทอุจิถามด้วยความอยากรู้และมองอาโอกิด้วยความสนใจ

"ผม... ถ้าผมบอกพวกคุณ พวกคุณทุกคนต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ตกลงไหม!" อาโอกิพูดด้วยเสียงต่ำเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“โอ้ ฉันสัญญานะเจ้าหนู แล้วมันคืออะไร” มินาโตะถามด้วยความอยากรู้ที่เพิ่มมากขึ้น

“คือมีครั้งนึงที่ผมนั้นเคยอ่านหนังสือเก่าเล่มนึงในห้องสมุดของโคโนฮะ ซึ่งมันซ่อนอยู่ในสถานที่ที่ค้นหาได้ค่อนข้างยาก” อาโอกิพูดอย่างจริงจัง

“โดยหนังสือเล่มนี้มันได้กล่าวถึงพลังงานชนิดนึงที่เรียกว่า พลังงานธรรมชาติ หรือที่รู้จักกันทั่วไปว่า จักระธรรมชาติ ผมนั้นอยากฝึกฝนสิ่งนี้เพราะผมนั้นไม่สามารถพึ่งจักระที่มีอยู่ได้... เพราะมันมีน้อยเกินไป ผมจึงอยากใช้พลังงานธรรมชาติเป็นทางเลือกอื่น”

“แต่อย่างไรก็ตาม หนังสือเล่มนี้ได้กล่าวถึงพลังงานธรรมชาติและจักระธรรมชาติเท่านั้นโดยไม่ได้ระบุวิธีการฝึกฝนหรือรายละเอียดอื่นๆไว้เลย ผมเลยอยากถามคุณจิไรยะที่เป็น 1 ใน 3 นินจา เพราะผมรู้ว่าเขาเป็นคนที่พิเศษมากและคุยง่าย โดยเฉพาะถ้าผมพูดถึงผู้หญิงที่กำลังอาบน้ำร้อน” อาโอกิอธิบายด้วยท่าทีมีความหวัง

ทั้งมินาโตะ , คุชินะ และแม้แต่เทอุจิต่างก็ตกตะลึงเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เพราะอย่างไรก็ตาม เมื่ออาโอกิพูดถึงการพูดคุยกับจิไรยะเกี่ยวกับผู้หญิงในบ่อน้ำพุร้อน พวกเขาก็รู้สึกสับสนว่าจะตัวเองควรจะหัวเราะดีหรือยิ้มอย่างเขินอายดีกันแน่

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________