บทที่ 22 - บัตรเชิญงานน้ำชาจากคุณนายเศรษฐีแห่งโตเกียว

บทที่ 22 - บัตรเชิญงานน้ำชาจากคุณนายเศรษฐีแห่งโตเกียว

วันที่ 20 เมษายน วันเสาร์ วันหยุดอีกวันหนึ่ง

ทาคิซาวะ ยูยะกำลังนอนอ่านหนังสืออยู่ที่บ้าน

ชื่อหนังสือคือ 「เริ่มต้นธุรกิจ! 99 เทคนิคจีบคุณนายกระเป๋าหนัก!」

อ่านไป เขาก็คิดเรื่องอนาคตของตัวเองไปด้วย

อย่างแรก นับตั้งแต่ลงทัณฑ์ฮิคาเกะ จิฮารุที่คิดจะแก้แค้นไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เรื่องของเธอก็ถือว่าจบลงชั่วคราว

อย่างที่ระบบประเมินไว้: เธอสูญเสียความกล้าที่จะยืนอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว

เพราะเมื่อวาน ตอนที่บังเอิญเจอกันในโรงเรียนคามิชิโระ ทันทีที่ฮิคาเกะ จิฮารุเห็นเขาแต่ไกล เธอก็ก้มหน้าหันหลังเดินหนีไปทันที

คิดว่าอย่างน้อยในระยะสั้น เธอคงไม่กล้าโผล่หน้ามาให้เขาเห็นอีกแน่ ไม่น่ากังวลเท่าไหร่

ถ้ายังกล้าโผล่มาอีก ก็แสดงว่าฮิคาเกะ จิฮารุมีหัวใจที่แข็งแกร่งจริงๆ สาวน้อยคนนี้มีความอดทนเป็นเลิศ

ตัดเรื่องนี้ทิ้งไป สิ่งที่กวนใจทาคิซาวะ ยูยะในตอนนี้คือ—

การกอบกู้เกียรติยศของตระกูลทาคิซาวะ ประโยคนี้พูดง่าย ตอนนั้นพ่อของเขานอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายผ่ายผอมก็ยังพูดประโยคนี้ออกมาได้อย่างง่ายดาย

แต่น้ำหนักของมัน จินตนาการได้ไม่ยาก

เขาควรจะทำยังไงต่อไป ถึงจะบรรลุเป้าหมาย และจบชีวิตตกอับในตอนนี้เสียที?

ระบบเป็นความหวังที่มีความเป็นไปได้มากที่สุด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เขาต้องนอนรอให้ระบบเด้งภารกิจขึ้นมา แล้วรอให้ระบบบันดาลทุกอย่างให้

ยังไงซะ ทาคิซาวะ ยูยะก็ไม่ใช่คนแบบนั้น

เขาคิดว่า เขาควรจะแสดงศักยภาพของตัวเองออกมาบ้าง ไม่ใช่นั่งรอราชรถมาเกย

แต่จะทำยังไงดีล่ะ?

「ปุ่มกดนิวเคลียร์」 ที่เพิ่งสุ่มได้เหรอ?

ไม่ๆๆ เจ้าสิ่งนี้ความเสี่ยงสูงเกินไป เล่นไม่ไหว

เงื่อนไขของการข่มขู่ด้วยนิวเคลียร์คืออีกฝ่ายต้องรู้ว่าคุณมีของสิ่งนี้ และรู้ว่าคุณมีความกล้าที่จะกดปุ่ม

แต่เขาจะทำให้คนอื่นเชื่อได้ยังไง ว่าแค่คนธรรมดาอย่างเขา กดปุ่มสีแดงหน้าตาบ้านๆ นี่แล้วจะยิงนิวเคลียร์ได้?

หาสักที่เพื่อสาธิต?

วิธีนี้ทำให้คนเชื่อได้แน่

แต่หลังจากนั้น เขาคงต้องมานั่งคิดหนักว่า ในช่วงคูลดาวน์ 30 วันของปุ่มกด เขาจะทำยังไงให้ปุ่มนี้ยังอยู่กับตัว และทำยังไงไม่ให้ตัวเองตาย หรือโดนจับขังลืม

สรุปคือ อย่างน้อยในตอนนี้สำหรับทาคิซาวะ ยูยะ ปุ่มกดนี้เป็นของที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงมาก แต่ถ้าถูกพบเห็นเมื่อไหร่ ก็จะนำพาปัญหาไม่รู้จบมาให้

แทนที่จะคิดเรื่องนี้ สู้มาคิดว่า เขาควรจะไปเกาะคุณนายเศรษฐีในโตเกียวสักคนดีไหม —เหมือนในหนังสือเล่มนี้

ยังไงด้วยหน้าตาของเขา เรื่องแบบนี้ก็ง่ายเหมือนปอกกล้วย

แล้วค่อยเอาสมบัติบ้านคุณนาย มาเป็นเงินทุนก้อนแรกในการเริ่มธุรกิจ จนสุดท้ายก็กลับมายิ่งใหญ่ กอบกู้เกียรติยศตระกูลทาคิซาวะ—

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" ขณะที่กำลังจินตนาการเพลิดเพลิน ทาคิซาวะ ยูยะก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

"มาแล้วครับ มาหา..."

"คุณทาคิซาวะ ฉันเองค่ะ"

"คุณนายนิชิโนะ?"

"ค่ะ"

ทาคิซาวะ ยูยะที่นอนอยู่บนพื้นเสื่อทาทามิวางหนังสือในมือลง ลุกขึ้นเดินไปที่ประตู

หลังจากผ่านเรื่องราวกับแก๊งยากูซ่า เขาก็สนิทสนมกับเพื่อนบ้านสาวสวยคนนี้มากขึ้น ไปมาหาสู่กันเป็นเรื่องปกติ การที่เธอมาหาเขาก่อนไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

"คุณนายนิชิโนะ อรุณสวัสดิ์ครับ"

เปิดประตูออก นิชิโนะ โยริโกะที่เตี้ยกว่าเขาเป็นคืบก็ปรากฏแก่สายตา เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มประดับด้วยความขัดเขินอันเป็นเอกลักษณ์ของคุณนายท่านนี้

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณทาคิซาวะ" มือข้างหนึ่งของเธอจับเปียผมที่พาดอยู่ข้างไหล่ ม้วนเล่นไปมาไม่หยุด

"คุณนายนิชิโนะมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?"

"คือว่าอย่างนี้นะคะ คุณทาคิซาวะ" นิชิโนะ โยริโกะอธิบาย ในที่สุดมือก็เลิกม้วนผม แต่ลดลงไปจับของบางอย่างด้วยสองมือ แล้วยื่นมาให้ทาคิซาวะ ยูยะ

ทาคิซาวะ ยูยะมองดูดีๆ เป็นซองจดหมาย

"จดหมาย?" เขามองซองจดหมายในมือนิชิโนะ โยริโกะ ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามด้วยความสงสัย

"อื้อๆ" นิชิโนะ โยริโกะพยักหน้ารัวๆ ศีรษะที่สั่นไหว พาให้ร่างกายขยับ หน้าอกหน้าใจก็กระเพื่อมเบาๆ ตามไปด้วย —ทาคิซาวะ ยูยะไม่ได้ตั้งใจจะมองรายละเอียดพวกนี้หรอกนะ แค่เขามองลงมาจากมุมสูง แล้วคุณนายนิชิโนะก็เอาซองจดหมายมาแนบไว้ที่หน้าอกพอดี จะให้มองข้ามไปก็คงยาก

"จดหมายของคุณทาคิซาวะค่ะ"

"ของผม?" พอเธอพูดแบบนี้ ทาคิซาวะ ยูยะยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่

เขาเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน คนที่รู้ที่อยู่ของเขาน่าจะมีไม่กี่คน ทำไมถึงมีคนส่งจดหมายมาให้?

"ใช่ค่ะ แต่ไม่รู้ทำไม จดหมายที่ส่งให้คุณทาคิซาวะ ถึงได้ไปโผล่ในตู้จดหมายของฉันได้... สงสัยบุรุษไปรษณีย์คงหย่อนผิดมั้งคะ ก็ช่องรับจดหมายของเรามันติดกันนี่นา... เมื่อกี้ฉันลงไปดูตู้จดหมาย เห็นจดหมายฉบับนี้เข้า ก็เลยเอาขึ้นมาให้ค่ะ"

"อย่างนี้นี่เอง ขอบคุณมากครับคุณนายนิชิโนะ"

"คุณทาคิซาวะไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ!"

ทาคิซาวะ ยูยะรับซองจดหมายมาจากมือนิชิโนะ โยริโกะ พลิกดูข้อมูลบนหน้าซอง

ผู้ส่งคือ 「โยชิดะ ฮารุโกะ」—

นี่ใคร?

ทาคิซาวะ ยูยะค้นความทรงจำในอดีต ประมาณสิบกว่าวินาที ก็ยังนึกไม่ออกว่าชื่อนี้คือใคร

แต่ถ้าไม่ใช่คนรู้จัก ตามหลักแล้วไม่น่าจะรู้ที่อยู่ของเขา

ความสงสัยยิ่งทวีคูณ

คงไม่ใช่ศัตรูเก่าของพ่อเขานะ? ในซองนี้มีวัตถุอันตรายอะไรหรือเปล่า?

ไม่ใช่ว่าทาคิซาวะ ยูยะคิดมากไปเอง เพราะก่อนหน้านี้เขาเพิ่งโดนแก๊งยากูซ่ามาหาเรื่องถึงที่

แต่พอลองคลำๆ ดูผ่านซอง แล้วส่องกับแสง... ดูเหมือนจะเป็นแค่กระดาษแข็งธรรมดาๆ

ทาคิซาวะ ยูยะคลายความระแวงลง คิดแล้วก็ตัดสินใจแกะซองจดหมายออก

สิ่งที่ปรากฏในมือ คือบัตรเชิญใบหนึ่ง—

「งานสังสรรค์ของโยชิดะ ฮารุโกะ」

ทาคิซาวะ ยูยะขมวดคิ้วเล็กน้อย

"มีอะไรเหรอคะ?" นิชิโนะ โยริโกะอยากรู้อยากเห็น แต่ก็เกรงใจไม่กล้าละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัว ได้แต่ทำทีมองไปทางอื่น แล้วถามเสียงเบา

"ไม่มีอะไรหรอกครับ... เป็นบัตรเชิญน่ะครับ"

"บัตรเชิญ?"

"เชิญไปงานน้ำชาครับ"

"งานน้ำชา?"

"ก็พวกของเล่นของคนชั้นสูงที่เอาไว้โชว์รสนิยมโก้หรูนั่นแหละครับ ไม่มีอะไรหรอก" ทาคิซาวะ ยูยะอ่านบัตรเชิญจบ ก็วางลง แล้วอธิบายให้นิชิโนะ โยริโกะฟังผ่านๆ

"..." นิชิโนะ โยริโกะกะพริบตา พอจะเข้าใจลางๆ "แบบพิธีชงชาเหรอคะ?"

"ครับ"

"แล้วทำไม... อุ๊ยตาย! ขอโทษค่ะ!" นิชิโนะ โยริโกะกำลังจะถามต่อ แต่พอหลุดปากไป ก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองจุ้นจ้านเกินไปแล้ว รีบก้มหน้าขอโทษ "ฉันถามมากไปแล้ว"

ทาคิซาวะ ยูยะยิ้ม "คุณนายนิชิโนะไม่ต้องขอโทษหรอกครับ จริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คนรู้จักเก่าของพ่อผม พอรู้ที่อยู่ปัจจุบันของผม ก็เลยส่งคำเชิญมา แค่นั้นเองครับ"

โยชิดะ ฮารุโกะ ทาคิซาวะ ยูยะไม่คุ้นชื่อนี้จริงๆ

แต่ในจดหมายระบุว่า เธอเป็นคนรู้จักเก่าของพ่อทาคิซาวะ พอรู้ที่อยู่ปัจจุบันของเขา ก็เลยส่งจดหมายมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของทายาทตระกูลทาคิซาวะ และถามว่าพอจะมีเวลาว่างมาร่วมงานน้ำชาไหม เธออยากจะเจอเขา

ก็แค่นั้น

ข้อมูลนี้น่าจะจริง

เท่าที่ทาคิซาวะ ยูยะรู้ พ่อของเขาฝึกฝนพิธีชงชาจริงๆ และมักจะไปร่วมงานน้ำชาบ่อยๆ

แม้แต่ทาคิซาวะ ยูยะเอง ถึงจะไม่เคยตามไปด้วย แต่ตั้งแต่เด็กก็ได้รับการปลูกฝังมารยาทด้านนี้มาบ้าง —ชุดน้ำชาที่บ้านเขาตอนนี้ ที่เคยใส่ชาดำนิทรา ก็เป็นของที่พ่อเขาทิ้งไว้ให้

ปัญหาเดียวคือ โยชิดะ ฮารุโกะคนนี้ ไปรู้ที่อยู่ของเขามาจากไหน?

คิดไม่ออก

และงานน้ำชานี้...

"งั้นคุณทาคิซาวะ จะไปไหมคะ?" นิชิโนะ โยริโกะกะพริบตา ถามด้วยความอยากรู้

—เธอรู้อยู่แล้ว คุณทาคิซาวะเพื่อนบ้านของเธอคนนี้ เมื่อก่อนต้องเป็นคุณชายตระกูลดังแน่นอน

กิริยาท่าทาง และมาดผู้ดีในยามปกติ โกหกกันไม่ได้

แถมก่อนหน้านี้ตอนที่พวกยากูซ่ามาเอะอะโวยวาย ก็เคยได้ยินแว่วๆ ว่า พวกนั้นเรียกเขาว่า 「คุณชายทาคิซาวะ」

ส่วนทำไมคุณชายตระกูลทาคิซาวะ ถึงตกอับมาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ราคาถูกแบบนี้... เรื่องราวน่าจะยาว

สรุปคือ นิชิโนะ โยริโกะรู้สึกสนใจในตัวทาคิซาวะ ยูยะ อดีตคุณชายตระกูลดังคนนี้มาก

คนธรรมดาอย่างเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอคนที่เรียกได้ว่าเป็นผู้ดีมีตระกูลในชีวิตจริง

แถมยังเป็นคุณชายตกอับ

นี่มันพล็อตเรื่องที่มีแต่นิยายหรือการ์ตูนชัดๆ

จะไม่ให้สงสัยใคร่รู้ได้ยังไง?

ทาคิซาวะ ยูยะลองคิดดู

เขาหยิบบัตรเชิญใบนั้นขึ้นมา กวาดตามองอีกครั้ง สุดท้าย ก็งอนิ้วดีดบัตรเชิญเบาๆ

เขาพยักหน้า พูดว่า "ในเมื่อเป็นคนรู้จักเก่าของพ่อที่เสียไปแล้ว ก็ควรจะไปพบสักหน่อย"

ในขณะเดียวกัน ในใจเขาก็คิดว่า:

ดูจากทรัพย์สินตอนที่พ่อเขายังมีชีวิตอยู่ งานน้ำชาที่พ่อเขาไปร่วม คงไม่ใช่งานน้ำชาธรรมดาๆ แน่

งานน้ำชาระดับนั้น ย่อมขาดเหล่าผู้ดีมีตระกูลไม่ได้ และในบรรดาคนเหล่านั้น น่าจะมีไม่น้อยที่รู้จักพ่อของเขา

สรุปแล้ว นี่เป็นโอกาสที่จะได้เข้าถึงคอนเนกชันที่พ่อเขาทิ้งไว้ เขาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

และ... เขาพาลนึกไปถึงหนังสือที่เขาเพิ่งอ่านเมื่อกี้

「เริ่มต้นธุรกิจ! 99 เทคนิคจีบคุณนายกระเป๋าหนัก!」

(จบแล้ว)