บทที่ 24 : ค็อกเทลรสขมกับเหล่าหนูน้อยจอมป่วน

มันฝรั่งตุ๋นเนื้อรสชาติยอดเยี่ยมมาก และนมกำลอุ่นๆ ก็รสชาติดีไม่แพ้กัน มันจะสมบูรณ์แบบกว่านี้หากสก็อตไม่มีหนังสือพิมพ์แท็บลอยด์วางอยู่บนโต๊ะ

อืม... ถ้ามีคุกกี้กับขนมปังโรลเพิ่มมาด้วยก็คงจะดีกว่านี้

โอริคาสะ ฮิโรโยชิ เช็ดปากพลางบอกกับสก็อตว่าเขาจะมาฝากท้องอีกถ้ามีโอกาส จากนั้นก็ขอตัวลากลับ

โมโรฟุชิ ฮิโรมิตสึ ตกอยู่ในห้วงความคิด สรุปแล้วยามาซากิมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่? ติดต่อผ่านอีเมลไม่ได้หรือไง? หรือแค่ตั้งใจมาหาข้าวกินฟรีเฉยๆ?

เขาพ่นลมหายใจเบาๆ พลางนำจานชามเข้าเครื่องล้างจาน และตัดสินใจเลิกฟุ้งซ่าน เพราะในวันเสาร์เขายังมีนัดที่ฐานทัพขององค์กร

ถ้าพูดกันตามตรง ฮิโรมิตสึไม่ชอบบรรยากาศของบาร์ "แบล็คโครว์ส" เอาเสียเลย

บาร์แห่งนี้ตั้งอยู่สุดซอยลึกที่มืดมิดและเปลี่ยวร้าง ดูเหมือนสถานที่ที่เหมาะสำหรับการฆาตกรรมและอำพรางศพเป็นที่สุด ภายในตกแต่งด้วยแสงไฟสลัว มีคอกที่นั่งพนักพิงสูงที่แบ่งบาร์ออกเป็นสัดส่วนมิดชิด

ที่นี่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นบุหรี่และเหล้า และในบางครั้งก็ได้ยินบทสนทนาประเภทที่ทำให้คนฟังอยากจะโทรแจ้งตำรวจขึ้นมาทันที

บาร์เทนเดอร์กำลังเช็ดแก้วอย่างใจเย็น "รับอะไรดีครับ?" เขาไม่ใช่แค่สมาชิกปลายแถว แต่เป็นสมาชิกระดับโค้ดเนมตัวจริง ว่ากันว่าเขาเคยอยู่แผนกข่าวกรองเมื่อสองปีก่อน ก่อนจะถูกย้ายมาที่นี่ และเขานี่แหละที่เป็นแหล่งข้อมูลสำคัญที่ยินใช้สืบหาตัวตนของสายลับ

การรับมือกับคนฝ่ายข่าวกรองนั้นจะประมาทไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะแกะรอยจากข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อยเพื่อกระชากความลับทั้งหมดออกมา

"สกอตวิสกี้สักแก้วครับ" ฮิโรมิตสึเอ่ย

บาร์เทนเดอร์ตอบรับด้วยเสียงทุ้มต่ำ รีบรินเหล้าและเติมน้ำแข็งอย่างคล่องแคล่ว ของเหลวสีเหลืองอำพันหมุนวนอยู่ในแก้ว สะท้อนแสงไฟจางๆ ที่ลอดผ่านมา

"ยามาซากิฝากข้อความอะไรไว้ไหม?" ฮิโรมิตสึถามเสียงเบา ในฐานะบาร์เทนเดอร์ที่นี่ เขาจึงเปรียบเสมือนคนส่งสารกึ่งทางการของสมาชิกในองค์กร

"เปล่าครับ" บาร์เทนเดอร์ยังคงรักษาเล็บยิ้มที่ไร้ที่ติพลางเช็ดแก้วในมือต่อไป "แต่มีคนที่มีความเกี่ยวข้องกับยามาซากิมา และลิเคียวก็รอเขาอยู่นานแล้ว"

ลิเคียวงั้นเหรอ?

ฮิโรมิตสึมองตามนิ้วที่บาร์เทนเดอร์ชี้ไป เห็นหญิงสาวผมลอนยาวสลวยนั่งอยู่ในคอกที่นั่ง เธอมีไฝสีแดงเสน่ห์อยู่ใกล้ดวงตาและมีบุหรี่เรียวเล็กคาบอยู่ที่ริมฝีปาก บนโต๊ะมีแก้วเปล่าวางอยู่หลายใบ แสดงว่าเธอรออยู่ที่นี่มานานพอสมควรแล้ว

ฮิโรมิตสึส่งข้อความหาโอริคาสะ ฮิโรโยชิ: 【คนที่อยากเจอผมคือลิเคียวงั้นเหรอ? เดิมทีเธอต้องไปพบนายไม่ใช่หรือไง?】

โอริคาสะตอบกลับมาอย่างมั่นใจ: 【ผู้เยาว์ห้ามดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ครับ】

นี่ยังคิดว่าตัวเองเป็นผู้เยาว์อยู่อีกเหรอ?

ฮิโรมิตสึเดินเข้าไปหา "ลิเคียว?"

ลิเคียววางแก้วลงพลางปรายตาขึ้นมองเล็กน้อย "นายเป็นใคร?"

ฮิโรมิตสึนั่งลงฝั่งตรงข้าม "ยามาซากิให้ผมมาครับ"

ลิเคียวโน้มตัวลงมาสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพ่นควันบุหรี่ใส่แก้มของฮิโรมิตสึเบาๆ "หน้าตาใช้ได้เลยนี่นา มาทำความรู้จักกันหน่อยสิ ฉันชื่อลิเคียว ไว้คราวหน้าขอชวนนายออกไปเที่ยวบ้างได้ไหม?"

ฮิโรมิตสึรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขาพยายามเลี่ยงคำถามอย่างสุภาพ "ยามาซากิให้ผมมาที่นี่เพื่ออะไรครับ?"

ลิเคียวอัดบุหรี่เข้าปอดอีกครั้งก่อนจะเอนหลังพิงพนักพิงและไขว่ห้าง "เขาไม่ได้บอกเหรอ? ฉันมาที่นี่เพื่อชวนเขาออกเดทน่ะ" กลัวว่าสก็อตจะไม่เข้าใจ เธอจึงย้ำชัดๆ ว่า "เดทแบบชายหญิงนั่นแหละ"

แววตาของฮิโรมิตสึว่างเปล่าทันที ยามาซากิเรียกเขามาด้วยเหตุผลแค่นี้เองเหรอ? นี่ในสายตายามาซากิเห็นเขาเป็นอะไรกันแน่?

ในตอนนั้นเอง เขาอยากจะลากตัวฮางิวาระมาที่นี่เหลือเกิน เพราะรายนั้นถนัดรับมือสถานการณ์แบบนี้ที่สุด

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความตกตะลึง แต่ฮิโรมิตสึยังคงนิ่งสงบ "โค้ดเนมผมคือสก็อตครับ"

ลิเคียวหัวเราะเบาๆ เธอหยิบแก้วตรงหน้าฮิโรมิตสึมา แล้วหยิบแก้วเปล่าอีกใบขึ้นมา ผสมสกอตวิสกี้กับเหล้าอะมาเร็ตโต้ในอัตราส่วนสามต่อหนึ่งลงไป คนให้เข้ากัน เติมน้ำแข็ง และตกแต่งด้วยลูกเชอร์รี่จากแก้วเก่า

เธอดันค็อกเทลที่เพิ่งผสมเสร็จไปตรงหน้าฮิโรมิตสึ "ค็อกเทลก๊อดฟาเธอร์ สูตรคลาสสิกที่ทำจากสกอตวิสกี้กับอะมาเร็ตโต้ สนใจลองชิมดูไหม?"

ฮิโรมิตสึดันแก้วกลับไปโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน "ผมยังชอบดื่มวิสกี้เพียวๆ มากกว่า เหล้าลิเคียวมันหวานเกินไป ผมไม่ชอบครับ"

ลิเคียวมองเขาซ้ำอีกรอบก่อนจะเดาะลิ้น "นึกว่าในที่สุดจะเจอคนที่ถูกใจแล้วเสียอีก ที่ไหนได้ก็แค่พวกผู้ชายซื่อบื้ออีกคน" เธอขยี้บุหรี่ลงในค็อกเทลก๊อดฟาเธอร์ที่เพิ่งผสมเสร็จอย่างไม่ใยดี "พวกเด็กน้อยใสซื่อมันก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่คนอายุยี่สิบกว่าแล้วยังทำใสซื่อเนี่ย มันดูเสแสร้งชะมัด น่าเบื่อ ฉันไปล่ะ"

ขณะที่ฮิโรมิตสึลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ลิเคียวก็หันกลับมา ผมลอนยาวของเธอระไปกับแก้มของเขา เธอโน้มตัวลงมาซิบข้างหู "แต่ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ ฉันก็ยินดีจะให้ความร่วมมือนะ"

ฮิโรมิตสึขยับตัวถอยหนีไปชิดด้านใน "ผมว่าคงไม่มีวันนั้นครับ"

"ตาแก่ที่น่าเบื่อ" ลิเคียวเดินจากไปพร้อมเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้น

ความจริงแล้ว ฮิโรมิตสึเพิ่งจะอายุ 26 ปีเท่านั้นเอง: ...

หลังจากลิเคียวไปแล้ว ฮิโรมิตสึส่งข้อความหาโอริคาสะ: "ลิเคียวมาชวนนายออกเดท..." เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะลบคำว่า "เดท" ทิ้งแล้วใช้คำที่ดูอ้อมค้อมกว่านั้น: 【ลิเคียวมาตามนัดเพื่อจะชวนนายไปเที่ยวเหรอ?】

【ผมรู้แล้วครับ แต่ผู้เยาว์ยังไม่ควรมีพฤติกรรมรักวัยเรียนเร็วเกินไป】

...

ญี่ปุ่นไม่มีกฎห้ามรักวัยเรียนเสียหน่อย คนอายุเกิน 18 ก็แต่งงานได้ถ้าผู้ปกครองยินยอม นายแค่พยายามหาเรื่องเลี่ยงปัญหาเฉยๆ มากกว่า

แต่ความสัมพันธ์ระหว่างลิเคียวกับยามาซากิคืออะไรกันแน่? ดูจากท่าทีวันนี้ เหมือนพวกเขาจะไม่เคยเจอหน้ากันด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เรื่องส่วนตัวที่ทำให้ทั้งคู่เกี่ยวข้องกัน ก็คงเป็นภารกิจขององค์กร

แล้วมันจะเป็นภารกิจแบบไหนกันนะ?

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยได้ยินชื่อของลิเคียวในองค์กรมาก่อนเลย ถ้าเธอมีบุคลิกโดดเด่นขนาดนี้ ก็น่าจะมีใครสักคนประทับใจในตัวเธอบ้างสิ

น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่เจ้าหน้าที่ข่าวกรอง จึงไม่มีตัวตนที่เหมาะสมในการสืบหาข้อมูลของลิเคียว ถ้าซีโร่ยังอยู่ที่นี่ก็คงจะดี

โอริคาสะ ฮิโรโยชิ ชำเลืองมองโทรศัพท์ สก็อตไม่ได้ตอบข้อความกลับมา แต่อีเมลจากลิเคียวเด้งขึ้นมาแทน: 【พ่อหนุ่มรูปหล่อที่มาวันนี้ชื่อสก็อตสินะ? ดูแมนมากเลย แต่เสียดายที่ใสซื่อไปหน่อย สำหรับพวกประเภทใสซื่อเนี่ย ฉันยังชอบนายมากกว่านะ ยามาซากิ】

โอริคาสะจัดการดึงลิเคียวเข้าบัญชีดำทันทีโดยไม่ลังเล ถึงเขาจะรู้ว่ายังไงเธอก็คงหาทางติดต่อเขาได้อยู่ดี

ช่วงนี้โอริคาสะค่อนข้างยุ่ง เนื่องจากเขาใช้อ้างเรื่องการวิจัยระบบรักษาความปลอดภัยของกรมตำรวจนครบาลบังหน้า เขาจึงอยู่เฉยๆ ไม่ได้ ที่มหาวิทยาลัย วิทยานิพนธ์ที่เขาส่งไปก่อนหน้านี้เข้าสู่ขั้นตอนการพิจารณาสุดท้าย ทำให้เขาต้องไปมหาวิทยาลัยบ่อยขึ้นกว่าเดิม และบางครั้งเขาก็ต้องคอยลบร่องรอยในโลกอินเทอร์เน็ตที่สมาชิกบางคนในองค์กรทิ้งไว้ด้วย

สองนายตำรวจที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นท่าทางเหนื่อยล้าของโอริคาสะ จึงเลิกชวนเขาไปร่วมกิจกรรมแปลกๆ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

โอริคาสะพิมพ์รหัสบรรทัดสุดท้ายเสร็จสิ้น ระบบป้องกันตัวใหม่เสร็จเรียบร้อยแล้ว การพัฒนาซอฟต์แวร์เพื่อคนเพียงคนเดียวเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดจะทำมาก่อน ถ้าไม่ใช่เพื่อสก็อต เขาคงไม่ยอมไปยุ่งเกี่ยวกับลิเคียวแน่ๆ

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าการให้สก็อตไปเผชิญหน้ากับลิเคียวในวันนี้ดูจะเบาไปหน่อยสำหรับสก็อต แต่เมื่อเห็นแก่ขนมปังโรลที่ได้รับมา เขาจึงตัดสินใจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป

นับตั้งแต่ที่มัตสึดะกับฮางิวาระลากเขาไปสวนสนุกโดโรปิก้าเมื่อคราวก่อน ดูเหมือนทั้งคู่จะปลุกสัญชาตญาณบางอย่างขึ้นมา มักจะพาโอริคาสะไปยังสถานที่ที่อธิบายไม่ได้หรือทำกิจกรรมประหลาดๆ อยู่เสมอ

ตัวอย่างเช่น พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำที่อีกสามปีจะเกิดคดีฆาตกรรม โตเกียวทาวเวอร์ที่ยินจะขับเฮลิคอปเตอร์มายิงถล่มในอนาคต หรือแม้แต่รีสอร์ตสกีที่เคยเกิดคดีฆาตกรรมและมีตำนานเรื่อง "ยูกิอนนะ" (เจ้าหญิงหิมะ) สืบทอดต่อกันมา

ที่นั่นคือรีสอร์ตสกีที่คุโด้ ชินอิจิ กับฮัตโตริ เฮย์จิ ได้พบกันครั้งแรก แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไปถึงช้ากว่ากำหนดไปหนึ่งวัน ทำให้คลาดกับสองนักสืบมัธยมปลาย... ไม่สิ ตอนนั้นยังเป็นนักสืบมัธยมต้นอยู่เลย

โอริคาสะ ฮิโรโยชิ รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เดิมทีเขาอยากจะลองดูว่าจะเปลี่ยนพล็อตเรื่องได้อีกไหม และถ้าเป็นไปได้ก็น่าจะทำให้มังงะอัปเดตตอนใหม่ได้อีกครั้ง ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป เขาอาจจะต้องรอไปอีกสามปีถึงจะมีโอกาสหน้า

นอกจากนี้ ฮางิวาระยังลากโอริคาสะไปทำกิจกรรมอาสาสมัคร ซึ่งต้องไปเล่นกับกลุ่มเด็กๆ โดยอ้างว่าอยากให้โอริคาสะมีวัยเด็กที่มีความสุข แต่โอริคาสะกลับรู้สึกว่าการถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มเด็กที่ส่งเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวมันไม่มีความสุขเลยสักนิด

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในกลุ่มเด็กกลุ่มนั้นมีสามหนูน้อยที่มีแววสร้างความวุ่นวายได้มหาศาลในอนาคต: โยชิดะ อายูมิ, โคจิมะ เก็นตะ และซึบุรายะ มิตสึฮิโกะ

แม้โอริคาสะจะคิดว่าเขาทำหน้าเย็นชาใส่มากพอแล้ว แต่สมาชิกขบวนการนักสืบเยาวชนในอนาคตดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจความเย็นชาของเขาเลยแม้แต่น้อย พวกเขามักจะรุมล้อมและพยายามชวนเขาไปเตะฟุตบอลด้วยกันเสมอ

เด็กอายุสี่ขวบอย่างพวกเธอจะไปมีทักษะฟุตบอลแค่ไหนกันเชียว? อีกอย่าง ถึงความสามารถในการต่อสู้ของผม (ถ้าในเรื่องโคนันมีค่าสถานะแบบนั้นล่ะก็นะ) จะพอๆ กับคุโด้ ชินอิจิ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าทักษะฟุตบอลของผมจะเก่งเท่าเขานี่ครับ

ในที่สุด การปรากฏตัวของพ่อแม่เด็กทั้งสามคนก็ช่วยชีวิตโอริคาสะเอาไว้ได้

ฮางิวาระให้ความเห็นในภายหลังว่า "โอริคาสะคุงดูเข้ากับเด็กๆ ได้ดีจริงๆ นะ"

โอริคาสะ ฮิโรโยชิ อยากจะสวนกลับไปว่า "ตาข้างไหนของคุณที่เห็นว่าผมเข้ากับพวกเขาได้ดีครับ? ในทางกลับกัน พวกคุณต่างหากที่ดูจะสนุกกับการเล่นกับกลุ่มเด็กตัวเล็กๆ พวกนั้น"

ที่น่าประหลาดที่สุดคือ ประเภทของเด็กที่พวกเขาดึงดูดนั้นแตกต่างกันอย่างชัดเจน ฮางิวาระจะถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ตะโกนบอกว่าจะแต่งงานกับเขาเมื่อโตขึ้น ส่วนมัตสึดะจะถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มเด็กผู้ชายที่อยากจะเท่และหล่อเหมือนเขา อ้อ แล้วก็มีเด็กผู้หญิงบางคนที่อยากเท่ตามด้วยเหมือนกัน

สรุปแล้ว ตั้งแต่ได้รู้จักกับกลุ่มโรงเรียนตำรวจ ชีวิตของโอริคาสะก็เต็มไปด้วยเรื่องประหลาดใจที่เกิดขึ้นไม่เว้นแต่ละวันจริงๆ