บทที่ 1 : จุดจบของเรื่องราวและรุ่งอรุณที่เปลี่ยนไป

[ผ่านไปกี่ปีแล้วนะ... จากที่ฉันอายุน้อยกว่าโคนัน จนตอนนี้แก่กว่าอามุโร่ไปแล้ว แถมยังเกือบจะต้องเรียกโมริว่า "น้องชาย" อยู่รอมร่อ ในที่สุด! โคนันก็จบสักที!]

[อวสานบริบูรณ์! ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุนตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา]

[หลายทศวรรษที่อยู่ด้วยกันมา ฮ่าๆ หมดไปแล้วครึ่งชีวิต]

[ฉันมีชีวิตอยู่จนได้เห็นตอนจบ : ภาค 1]

ทำไมตอนที่มันยังเขียนไม่จบ ฉันก็เฝ้ารอคอยบทสรุปอย่างใจจดใจจ่อ แต่พอเรื่องราวมันจบลงจริงๆ กลับรู้สึกใจหายแปลกๆ กันนะ?

[โกโช อาโอยามะ ตาแก่เจ้าเล่ห์ รีบเขียนเรื่องใหม่ต่อเลย! ฉันคิดชื่อเรื่องให้แล้วชื่อว่า: ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน เรื่องราวเกี่ยวกับคุโด้ ชินจิ นักสืบประถมที่ถูกองค์กรชุดขาวกรอกยาประหลาดจนตัวโตขึ้น กลายเป็นนักสืบ ม.ปลาย ในชื่อ เอโดงาวะ โคนัน]

[เมนต์บน เอาปากกาไปเขียนเองเลยไป]

นี่คือคอมเมนต์จากตอนสุดท้ายของมังงะเรื่อง "ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน" ซึ่งเป็นมังงะเพียงเรื่องเดียวที่มีอยู่ในโทรศัพท์ของ โอริคาสะ ฮิโรโยชิ

โอริคาสะ ฮิโรโยชิ เปิดแอปพลิเคชันไร้ชื่อในโทรศัพท์เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ และกดปิดมันลงเป็นครั้งที่ n+1

ไม่มีการเปลี่ยนแปลง

บทสรุปสุดท้ายยังคงเหมือนเดิม

องค์กรที่ดำรงอยู่มานานกว่าครึ่งศตวรรษ ในที่สุดก็ถึงคราวล่มสลาย และจุดจบนั่นจะเกิดขึ้นในอีก... สามปีข้างหน้า

โอริคาสะ ฮิโรโยชิ จำไม่ได้แล้วว่าแอปนี้โผล่มาในมือถือของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

จู่ๆ วันหนึ่ง แอปพลิเคชันประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกเครื่องของเขาที่เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้ มันเกาะติดแน่นยิ่งกว่าไวรัส และไม่มีใครมองเห็นมันนอกจากเขาเพียงคนเดียว

ราวกับภูตผีปีศาจ

และเขาก็ได้รู้จากแอปผีสิงนี้ว่า โลกที่เขาอาศัยอยู่คือโลกของมังงะเรื่อง "ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน"

ในตอนแรก โอริคาสะ ฮิโรโยชิ ไม่เชื่อเรื่องนี้ จนกระทั่งเขาได้เห็นนักฆ่าระดับสูงขององค์กรอย่าง "ยิน" ปรากฏตัวในมังงะ

โค้ดเนมของสมาชิกเป็นความลับที่รู้กันเฉพาะคนในองค์กรเท่านั้น และเป็นไปไม่ได้เลยที่คนในองค์กรจะแอบติดตั้งแอปพลิเคชันลงในมือถือของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว

ทั้งหมดนี้ เพียงเพื่อให้เขาได้อ่านการ์ตูนเรื่องหนึ่งอย่างนั้นหรือ

ด้วยความสงสัยที่ยังคงค้างคา โอริคาสะ ฮิโรโยชิ จึงเดินทางไปที่เมืองเบกะ และได้พบกับ คุโด้ ชินจิ และ โมริ รัน ที่ยังเรียนอยู่ชั้นประถม

เขาใช้วิธีการต่างๆ นานาเพื่อพิสูจน์ความจริง จนต้องยอมรับความจริงในที่สุดว่า เขาคือตัวละครในหนังสือการ์ตูน

บางทีอาจจะเรียกได้ไม่เต็มปากว่าเป็นตัวละครในมังงะ เพราะตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง เขาไม่เคยปรากฏตัวออกมาเลยแม้แต่ฉากเดียว แม้แต่โค้ดเนมของเขาก็ไม่ถูกเอ่ยถึง

โค้ดเนมของเขาคือ... ยามาซากิ วิสกี้

ถึงแม้จะไม่มีบทบาท แต่ในเมื่อตอนจบของมังงะระบุว่าองค์กรถูกกวาดล้าง ตัวเขาก็คงมีจุดจบที่ไม่สวยงามนัก

ช่วงเวลาที่ โอริคาสะ ฮิโรโยชิ อยู่ ณ ตอนนี้ คือช่วงก่อนที่เนื้อเรื่องหลักจะเริ่มขึ้น เขาจึงพยายามจะเปลี่ยนชะตากรรมของตัวเอง ถึงขั้นเคยพยายามลอบสังหาร คุโด้ ชินจิ มากกว่าหนึ่งครั้ง เพื่อหยุดยั้งเรื่องราวทั้งหมดที่จะเกิดขึ้นตามมา

แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทุกอย่างลงเอยด้วยความล้มเหลว

เขาเคยคิดจะแจ้งเบาะแสเรื่องตัวตนของสายลับอย่าง สกอตช์ ไรย์ และ เบอร์เบิน ให้องค์กรรู้ล่วงหน้า

แต่ทว่า ทั้งสามคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา และหากพูดออกไปโดยไม่มีหลักฐาน ตัวเขาเองนั่นแหละที่จะถูกกล่าวหาว่าเป็นคนทรยศ

หลังจากพยายามแฮ็กเข้าระบบของสันติบาลและเอฟบีไอเพื่อหาหลักฐาน และล้มเหลวเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนด้วยเหตุผลสุดจะพิลึกกึกกือ ในที่สุด โอริคาสะ ฮิโรโยชิ ก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป

ความล้มเหลวครั้งแรกเกิดจากแมวจรจัดบุกเข้ามาในบ้าน ชนแก้วน้ำบนโต๊ะหกใส่เคสคอมพิวเตอร์จนพัง

ครั้งที่สองเกิดจากเครื่องใช้ไฟฟ้าลัดวงจร ทำเอาเบรกเกอร์ทิป ไฟดับทั้งบ้าน

ครั้งที่สามมีการซ่อมถนนแถวบ้าน สายเคเบิลถูกตัดสัญญาณอินเทอร์เน็ตขาดหายชั่วคราว

ครั้งที่สี่เกิดเพลิงไหม้ที่บ้านข้างๆ จนต้องอพยพหนีตาย

...

และหลังจากความล้มเหลวครั้งล่าสุด หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ดับวูบไปเฉยๆ โดยหาสาเหตุไม่ได้

โอริคาสะ ฮิโรโยชิ จำต้องยอมรับความจริงว่า เขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องล่วงหน้าได้เลย

เหตุผลของความล้มเหลวมันเริ่มประหลาดขึ้นเรื่อยๆ จนเขาเริ่มระแวงว่าขืนยังดันทุรังต่อไป เขาอาจจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนอื่นและโดนเก็บเพราะความซวยก็เป็นได้

ขนาด เตกีล่า ยังโดนระเบิดตายเพราะหยิบกระเป๋าผิดใบ ยามาซากิ วิสกี้ จะตายเพราะเรื่องเข้าใจผิดบ้างก็คงสมเหตุสมผลดี

ตอนที่ได้รับโค้ดเนม เขาไม่เคยคิดเลยว่า วิสกี้ จะเป็นชื่อที่อัปมงคลขนาดนี้

โอริคาสะ ฮิโรโยชิ เหลือบมองวันที่... 14 พฤศจิกายน

ในความมืด แสงสลัวจากหน้าจอมือถือส่องกระทบใบหน้าขาวซีดที่ยังดูอ่อนเยาว์ของเขา

——

โอริคาสะ ฮิโรโยชิ สะดุ้งตื่นเพราะเสียงกริ่งประตู เขาพยายามมุดตัวหนีเข้าไปในผ้าห่ม แต่เสียงกริ่งก็ยังคงดังตื้อไม่หยุด

ต่อให้เป็นตำรวจ ก็ไม่ควรมารบกวนความสงบสุขของชาวบ้านแต่เช้าตรู่ขนาดนี้

เมื่อคืนเขาอ่านการ์ตูนจนดึกดื่นกว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปตีสี่ เขาจึงลุกขึ้นไปเปิดประตูอย่างไม่เต็มใจในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง

"อรุณสวัสดิ์ โอริคาสะ!" รอยยิ้มเจิดจ้าจนแทบตาบอดทักทายเขา

ถ้านักอ่านการ์ตูนรู้ว่า สุภาพบุรุษที่เป็นดั่ง "แสงสว่างในดวงใจ" สองคนนี้ ขยันมาปลุกเพื่อนบ้านทุกเช้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่รู้ว่าฟิลเตอร์แสนดีที่มองผ่านเลนส์นั้นจะแตกละเอียดหรือเปล่า

โดยเฉพาะครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้สละชีพเพื่อหน้าที่หรือส่วนรวมแต่อย่างใด

มัตสึดะ จิมเปย์ ยืนหาวอย่างเกียจคร้านอยู่ข้างหลัง ฮางิวาระ เคนจิ... โอริคาสะ ฮิโรโยชิ รู้สึกว่าวินาทีนี้เขากับนายตำรวจคนนี้หัวอกเดียวกันเป๊ะ การตื่นเช้ามันคือกิจกรรมของปีศาจร้ายชัดๆ

ฮางิวาระ เคนจิ ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตของโอริคาสะ จึงยัดนมจืดอุ่นๆ กล่องหนึ่งใส่มือเขา "เอาน่า โอริคาสะ วันนี้นายต้องไปพบอาจารย์ที่ปรึกษาไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวก็ไปสายหรอก"

โอริคาสะ ฮิโรโยชิ อดชื่นชมความใส่ใจและความจำดีเป็นเลิศของฮางิวาระไม่ได้ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยพูดเรื่องนี้ไปตอนไหน แต่อีกฝ่ายกลับจำได้แม่น

เขารับนมกล่องมาด้วยสีหน้าตายด้าน "อือ เดี๋ยวลาหยุด"

"จะใช้ข้ออ้างอะไรลาหยุดล่ะ?" ฮางิวาระถาม

"ป่วย"

เหตุผลมีร้อยแปด แต่ข้ออ้างที่ใช้ได้บ่อยๆ มีไม่กี่อย่าง สมัยก่อนตอนรับภารกิจจากองค์กร เขาก็เบี้ยวนัดอาจารย์ที่ปรึกษาบ่อยๆ เหมือนกัน

อาจเป็นเพราะนอนน้อย เขาเลยขี้เกียจจะสรรหาเหตุผลสวยหรู จึงโพล่งข้ออ้างสิ้นคิดที่สุดออกไป

มัตสึดะ จิมเปย์ แค่นหัวเราะมาจากด้านหลัง "ต้องหาข้ออ้างด้วยเหรอ? อยากโดดก็โดดสิ นายก็ไม่ใช่ว่าไม่มี... ฮางิ นายทำอะไรน่ะ?"

"เราต้องไม่ทำตัวเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีแก่เด็กๆ นะ"

เด็กที่ว่าอย่าง โอริคาสะ ฮิโรโยชิ: ...

ฉันอายุสิบแปด เป็นนักศึกษาปริญญาเอกปีหนึ่ง แล้วฉันก็เพิ่งช่วยชีวิตพวกนายไว้นะรู้ไหม?

โอริคาสะ ฮิโรโยชิ ไม่ถนัดรับมือกับผู้คนจริงๆ ถ้าเลือกได้ เขาขอยอมโดน ยิน สั่งให้ไปทำภารกิจเสี่ยงตายยังดีกว่าต้องมานั่งคุยสัพเพเหระกับนายตำรวจผู้กระตือรือร้นเกินเบอร์แบบนี้

สุดท้าย เขาก็ต้องยอมจำนน "ไม่ลาก็ได้"

มัตสึดะ จิมเปย์ เลิกคิ้ว "จะโดดเรียน?"

ฮางิวาระ เคนจิ: …

"ไม่โดด"

ฮางิวาระ เคนจิ ขยี้ผมของโอริคาสะ ฮิโรโยชิ เบาๆ "เดี๋ยวฉันกับจิมเปย์ไปส่ง ทางเดียวกันพอดี"

ก่อนไป มัตสึดะยังมิวายเอามือขยี้หัวเขาซ้ำอีกรอบ จนผมที่ยุ่งอยู่แล้วดูเหมือนรังนกเข้าไปใหญ่

วันที่ 14 พฤศจิกายน... สามปีก่อนเข้าสู่ไทม์ไลน์หลักของยอดนักสืบจิ๋วโคนัน

ฮางิวาระ เคนจิ และ มัตสึดะ จิมเปย์... รอดชีวิตแล้ว