บทที่ 7 - รากฐานแห่งแดนบรรพชน!

บทที่ 7 - รากฐานแห่งแดนบรรพชน!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ทั่วทั้งแดนบรรพชน!

สุรเสียงของปฐมบรรพชนดังก้องกังวาน

ทุกคนต่างเปี่ยมไปด้วยความเคารพเทิดทูนต่อฉินอิ๋งอย่างล้นพ้น

สำหรับทุกคนในแดนบรรพชนแล้ว

ทุกสิ่งที่พวกเขามีล้วนได้รับพระราชทานจากฉินอิ๋ง การที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ได้ และมีทรัพยากรบำเพ็ญเพียรมากมายเช่นนี้ ล้วนเป็นพระคุณของฉินอิ๋งทั้งสิ้น

"ลุกขึ้นเถิด"

ฉินอิ๋งยืนอยู่บนบันไดหน้าตำหนักบรรพชน ยกมือขึ้นเล็กน้อย

เพียงแค่เอ่ยปาก

ราวกับวาจาสิทธิ์ที่กฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินต้องน้อมรับ จิตใจของทุกคนสั่นสะท้านและรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

"ผู้รับลิขิตสวรรค์ปรากฏตัวแล้ว"

"แผนการห้าร้อยปีของข้า ในที่สุดก็เห็นผล"

"พวกเจ้าจงตั้งใจบำเพ็ญเพียรเถิด"

"ยุคทองของต้าฉิน และยุคทองของเผ่าพันธุ์มนุษย์ กำลังจะมาถึงแล้ว"

ฉินอิ๋งกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจและหึกเหิม จากนั้นจึงเดินเข้าไปภายในตำหนักบรรพชน

ซึ่งเป็นสถานที่เก็บตัวบำเพ็ญเพียรของฉินอิ๋ง

เมื่อร่างของฉินอิ๋งหายลับไป

เหล่าศิษย์ในแดนบรรพชนต่างแยกย้ายกันไปบำเพ็ญเพียรต่อ

แต่ก็มีเงาร่างสิบกว่าสายรีบเดินตามเข้าไปในตำหนักบรรพชน

ไม่นานนัก

ภายในตำหนักก็มีคนนั่งอยู่หลายสิบคน

ฉินอิ๋งไม่ได้แปลกใจที่พวกเขามา

ในยามที่เขาออกจากแดนบรรพชนและปิดบังสวรรค์เพื่อไปสอนสั่งจ้าวเจิ้ง เรื่องราวต่างๆ ในแดนบรรพชนจะถูกรายงานให้เขาทราบเสมอ

ไม่ใช่ว่าฉินอิ๋งหวงอำนาจไม่ยอมปล่อยวาง

แต่เพราะเส้นทางสายนี้ยากลำบากเกินไป หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว นั่นหมายถึงจุดจบของทั้งตระกูล

เพื่อความไม่ประมาท ฉินอิ๋งจำเป็นต้องควบคุมทุกอย่างด้วยตัวเอง

แม้กระทั่งคนในตระกูลที่ออกไปภายนอก ทุกคนต้องผ่านค่ายกลลบความทรงจำ เพื่อผนึกข่าวสารเกี่ยวกับแดนบรรพชนและฉินอิ๋งไว้อย่างสมบูรณ์ จะคลายผนึกได้ก็ต่อเมื่อกลับมาสู่แดนบรรพชนเท่านั้น หากมีใครพยายามฝืนตรวจสอบความทรงจำ ค่ายกลก็จะระเบิดตัวเองทันที

"รายงานมาทีละเรื่อง"

ฉินอิ๋งโบกมือ มองดูผู้คนในตำหนัก

"กราบทูลท่านบรรพชน"

"สองปีมานี้ ศิษย์หอยุทธ์ทะลวงผ่านขั้นปรมาจารย์ได้หนึ่งร้อยห้าสิบคน และทะลวงผ่านขั้นมหาปรมาจารย์ได้สองคนขอรับ"

ชายที่นั่งอยู่หัวแถวเอ่ยขึ้น

เขามีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายกดดันแห่งวรยุทธ์อันแข็งแกร่ง

เขาคือ อิ๋งต้าง

ถูกต้องแล้ว

เขาคืออิ๋งต้าง หรือพระเจ้าฉินอู่ ผู้ที่ในหน้าประวัติศาสตร์ถูกบันทึกว่ายกกระถางธูปจนกระดูกหักตาย

ตามลิขิตสวรรค์

เขาจะต้องตายเพราะยกกระถางธูป จากนั้นศพจะถูกส่งกลับต้าฉิน และส่งต่อบัลลังก์ให้อิ๋งจี้ก่อนสิ้นใจ

แต่ในวันที่เกิดเหตุ

ฉินอิ๋งสั่งให้นำร่างของอิ๋งต้างกลับมายังแดนบรรพชน และช่วยชีวิตเขาไว้ได้ในขณะที่ลมหายใจร่อแร่

เขาคลั่งไคล้วรยุทธ์ เดิมทีก็ไม่เหมาะจะเป็นกษัตริย์อยู่แล้ว

และพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ของเขาก็ไม่ธรรมดา

แม้ในศาลบรรพชนจะมีป้ายวิญญาณของเขาตั้งอยู่ แต่เขาคือคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่จริง

"อืม" ฉินอิ๋งพยักหน้า "ทำตามกฎของตระกูล ศิษย์ที่ทะลวงขั้นได้ให้มอบทรัพยากรและวิชาที่เหมาะสมให้"

"น้อมรับคำสั่งท่านบรรพชน" อิ๋งต้างขานรับทันที

เมื่อสิ้นเสียงของอิ๋งต้าง

"กราบทูลท่านบรรพชน"

"หอโอสถในสองปีนี้ มีนักปรุงยาขั้นสามเพิ่มขึ้นห้าสิบคน นักปรุงยาขั้นสองเพิ่มขึ้นสองร้อยสามสิบห้าคน และมีศิษย์ของข้าทะลวงสู่ระดับนักปรุงยาขั้นสี่ได้หนึ่งคนขอรับ"

"กราบทูลท่านบรรพชน"

"หอศาสตราในสองปีนี้ มีช่างหลอมอาวุธขั้นสามเพิ่มขึ้นแปดสิบคน ช่างหลอมอาวุธขั้นสองเพิ่มขึ้นสามร้อยยี่สิบคน และผู้ที่ทะลวงสู่ระดับช่างหลอมอาวุธขั้นสี่มีสี่คนขอรับ"

"กราบทูลท่านบรรพชน"

"สวนสมุนไพรวิญญาณทุกอย่างเรียบร้อยดี..."

"กราบทูลท่านบรรพชน"

"หน่วยจารชนทมิฬยังคงแทรกซึมไปทั่วหล้า การรวบรวมยอดฝีมือในเงามืดยังคงดำเนินต่อไปขอรับ"

...

ผู้ดูแลหอต่างๆ ในแดนบรรพชนต่างรายงานความก้าวหน้าในรอบสองปีให้ทราบ

ภายใต้ลิขิตสวรรค์

หลังจากแกล้งตาย

ฉินอิ๋งก็ใช้วรยุทธ์อันแก่กล้าสร้างแดนบรรพชนแห่งนี้ขึ้น โดยใช้มุกโกลาหลเป็นแกนกลาง ชักนำพลังแห่งความโกลาหลสร้างค่ายกลมิติปิดบังสวรรค์ เว้นแต่จะเป็นเซียนตัวจริงเสียงจริง มิเช่นนั้นก็ไม่มีทางค้นพบ ส่วนวิถีสวรรค์ หากไม่ได้ถูกชักนำ ก็จะไม่สามารถตรวจจับการมีอยู่ของแดนบรรพชนได้

หลังจากสร้างแดนบรรพชน

ฉินอิ๋งได้เรียกตัวลูกหลานสายรองที่มีพรสวรรค์ รวมถึงลูกหลานของลูกชายคนอื่นๆ ของเขาเข้ามาอยู่ในแดนบรรพชน พร้อมด้วยข้าราชบริพารที่จงรักภักดี

หอยุทธ์แดนบรรพชน

ถ่ายทอดวรยุทธ์

คือรากฐานการฝึกฝนของแดนบรรพชน

หอโอสถแดนบรรพชน ปรุงยาให้กับคนในแดนบรรพชน จัดสรรทรัพยากรตามระดับการบำเพ็ญเพียร

หอศาสตราแดนบรรพชน ตีอาวุธให้กับคนในแดนบรรพชน ก็ใช้หลักการเดียวกัน

ยังมีสวนสมุนไพรวิญญาณ

หน่วยจารชนทมิฬ

และอื่นๆ

...

บนแผ่นดินเสินโจว

นอกจากเหล่าเทพเซียนที่ไม่มีทางย่างกรายลงมาแล้ว ฉินอิ๋งย่อมเป็นผู้ที่มีอายุยืนยาวที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

แม้แต่ในสำนักปราชญ์ร้อยตระกูล เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าในสำนักเหล่านั้นก็ไม่มีใครอยู่มานานเท่าฉินอิ๋ง

หากจะพูดถึงสัตว์ประหลาดเฒ่า

ฉินอิ๋งคือสัตว์ประหลาดเฒ่าตัวจริงเสียงจริงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเสินโจว

"สองปีมานี้พัฒนาได้ไม่เลว"

"พวกเจ้าทำต่อไป"

เมื่อฟังจบ ฉินอิ๋งก็กล่าวชมเชยทุกคนด้วยความพึงพอใจ

"เพื่อต้าฉิน เพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์"

ทุกคนตอบรับด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

"สถานการณ์ภายนอกตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง" ฉินอิ๋งถาม

"ทูลท่านบรรพชน"

"กองทัพพันธมิตรห้าแคว้นตั้งค่ายอยู่ที่ด่านอีเชวี่ย อิ๋งจิวนำทัพสองแสนนายตั้งรับ ต้านทานการโจมตีของพันธมิตรได้หลายครั้ง"

"ฝ่าบาทได้มีราชโองการให้เหมิงอ้าวนำทัพค่ายเป่ยเจียงสามแสนนายบุกโจมตีเมืองลั่วอี้เมืองหลวงของราชวงศ์โจว"

"ป่านนี้คงใกล้จะสำเร็จแล้วขอรับ" ไป๋ฉีตอบทันที

ในทางเปิดเผย

ไป๋ฉีถูกอิ๋งจี้สั่งประหารชีวิต แต่ความจริงแล้วถูกเรียกตัวกลับสู่แดนบรรพชน แกล้งตายเพื่อหลบหนีลิขิตสวรรค์

เพราะตามลิขิตฟ้า ไป๋ฉีสมควรตาย

"แคว้นโจวจะล่มสลายก็ช่างมันเถิด"

"แต่กระถางสำริดเก้าใบของโจว ข้าต้องการมัน"

"เมื่อขนย้ายกระถางเก้าใบกลับมาแล้ว ให้ส่งเข้ามาในแดนบรรพชนทันที" ฉินอิ๋งสั่งเสียงเข้ม

"ข้าน้อยจะใช้นามของศาลบรรพชนแจ้งแก่ฝ่าบาทขอรับ"

อิ๋งปิ่ง ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้านักบวชแห่งศาลบรรพชนในทางเปิดเผย และเป็นหนึ่งในเก้าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ตำแหน่งจงเจิ้ง (ผู้ดูแลราชสกุล) รับคำทันที

เขาคือผู้รับผิดชอบหลักในการติดต่อระหว่างศาลบรรพชนกับราชสำนัก

"เอาล่ะ"

"แยกย้ายกันได้"

ฉินอิ๋งไม่พูดพร่ำทำเพลง

โบกมือไล่

"ข้าน้อยขอลา"

ทุกคนลุกขึ้นและถอยออกจากตำหนักบรรพชน

เมื่อพวกเขากลลับไปแล้ว

ฉินอิ๋งสะบัดมือ

ประตูตำหนักปิดลง

ม่านพลังไร้สภาพเข้าปกคลุมทั่วทั้งตำหนักทันที

จากนั้น

คันฉ่องสีทองอร่ามที่ส่องแสงระยิบระยับก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉินอิ๋ง

ฉินอิ๋งยกมือขึ้น พลังโชคชะตาที่มองไม่เห็นสายหนึ่งปรากฏออกมา แล้วหลอมรวมเข้าไปในคันฉ่องตรงหน้า "โชคชะตาแห่งบุตรสวรรค์ สังเวย"

วินาทีต่อมา

คันฉ่องปลดปล่อยวงแสงออกมาเป็นระลอก

แสงแห่งความลึกลับสาดส่องลงมาที่ร่างของฉินอิ๋ง ราวกับกำลังถ่ายทอดบางสิ่งบางอย่าง

ฉินอิ๋งหลับตาลง ตั้งสมาธิรับการตอบแทนจากคันฉ่องวิถีมนุษย์

ผ่านไปครู่ใหญ่

ฉินอิ๋งจึงลืมตาขึ้น

"ระดับฟ้าขั้นต้น ค่ายกลจิตวิญญาณกองทัพ"

"ใช้เลือดเนื้อและปราณของกองทัพเป็นรากฐาน รวบรวมจิตวิญญาณแห่งกองทัพเลือด"

"ใช้จิตวิญญาณกองทัพเป็นตัวนำ รวมพลังทั้งกองทัพเพื่อต้านศัตรู"

"เจิ้งเอ๋อร์สมกับเป็นบุตรแห่งสวรรค์จริงๆ เพียงแค่ดึงเอาโชคชะตามานิดหน่อยก็ได้ผลตอบแทนกลับมาขนาดนี้"

"แต่นี่ยังสังเวยไม่หมด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อนุมานวิชาต่อไปเลย"

"อนุมาน คัมภีร์ยุทธ์วิถีราชันย์"

ฉินอิ๋งจมดิ่งลงสู่ห้วงสมาธิอีกครั้ง คันฉ่องวิถีมนุษย์สาดแสงเป็นระลอกตกลงบนร่างของเขา

แสงทุกสายที่ตกลงมาเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการอนุมาน ช่วยส่งเสริมให้ฉินอิ๋งขบคิดค้นคว้าวิชาวรยุทธ์ให้สมบูรณ์

[จบแล้ว]