บทที่ 37 - การแก้แค้นของพานเหลียน ช่วยฉันฆ่าจางจื่อเวยที

บทที่ 37 - การแก้แค้นของพานเหลียน ช่วยฉันฆ่าจางจื่อเวยที

ภาพที่เห็นทำเอาทุกคนอึ้งกิมกี่

แต่ไม่นาน ผู้หญิงคนอื่นที่สูญเสียคนรักไปเหมือนพานเหลียน ความโศกเศร้าก็แปรเปลี่ยนเป็นความแค้น พากันกรูเข้าไปช่วยพานเหลียน

"กระทืบนังปากเสียให้ตาย!"

"นังสารเลว แกตายแน่!"

เพราะเมื่อกี้ จางจื่อเวยด่ากราดลามปามไปถึงครอบครัวพวกเธอด้วย!

"ไอ้พวกบ้า! ฉันพูดผิดตรงไหน? พวกมันสมควรตายจริงๆ นี่หว่า!"

"ยังจะปากดีอีก แม่จะฉีกปากให้!"

"เข้ามาเลยนังร่าน! ฉันจะฉีกเสื้อแกให้คนเขาเห็นกันทั่วว่าแกมันร่านแค่ไหน!"

หลงเย่ทำท่าจะเข้าไปห้าม แต่พอได้ยินประโยคหลัง ก็ชักเท้ากลับเนียนๆ

"อะแฮ่ม... เรื่องของผู้หญิง ให้ผู้หญิงเขาเคลียร์กันเองเถอะ..." หลงเย่แถหน้าตาย

10 นาทีผ่านไป สงครามสงบลงด้วยความเหนื่อยหอบของทั้งสองฝ่าย แม้ปากจะยังขมุบขมิบด่ากันไม่หยุด แต่แรงจะตบกันไม่มีแล้ว

ฝ่ายชายอย่างพวกหลงเย่ก็ได้อานิสงส์ อาหารตาเพียบ บางคนถึงกับจ้องหุ่นอวบอัดของพานเหลียนน้ำลายยืด

เห็นว่าสมควรแก่เวลา หลงเย่ก็สั่งให้ป้าๆ แถวนั้นไปจับแยก

เขาจัดระเบียบความคิดแล้วประกาศ "สถานการณ์ครั้งนี้มันสุดวิสัย เราต้องแข่งกับเวลาเพื่อหาเสบียง ทีมเราวางแผนให้ทุกคนร่วมมือกันเพื่อผลลัพธ์ที่ดีที่สุด และเราก็ได้เสบียงมาเยอะมากจริงๆ แต่ผลลัพธ์ที่ตามมา... ทุกคนก็เห็นแล้ว"

"ลุงหลี่ เดี๋ยวจัดการแบ่งของตามกฎที่ตกลงกันไว้ แต่เนื่องจากเราตกลงกันแล้วว่าใครเป็นตัวถ่วงจะโดนตัดสิทธิ์ เพราะงั้น จางจื่อเวยและพวกอีกสองคน จะไม่ได้รับส่วนแบ่ง! ถ้าไม่พอใจ ก็เชิญออกจากขบวนรถไปซะ!"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต่างคนต่างหาเสบียงเอาเอง เป็นตายร้ายดีรับผิดชอบตัวเอง!"

"ทำมะ..." จางจื่อเวยที่สภาพยับเยินจะอ้าปากเถียง แต่โดนเพื่อนสองคนที่เริ่มได้สติรีบตะครุบปากไว้ ไม่กล้าให้ก่อเรื่องอีก

พูดจบ หลงเย่ก็เดินจากไป ทิ้งให้ทุกคนยืนเงียบกริบ

ลุงหลี่ถอนหายใจ แผนการร่วมมือกันเป็นสิ่งที่เขาเสนอ เพราะมันมีประสิทธิภาพที่สุด ผลลัพธ์ก็พิสูจน์แล้วว่าเสบียงที่ได้มาพอเลี้ยงทุกคนไปได้ถึง 3 วัน

แต่วิธีการนี้ใช้ได้แค่ในโลกปกติ ในวันสิ้นโลกที่ไร้กฎหมาย เวลาภัยมาถึงตัว ทุกคนก็ต้องรักตัวกลัวตาย

เขารู้ดีว่าจากนี้ไป ขบวนรถนี้คงยากที่จะรวมใจเป็นหนึ่งได้อีก คงกลายเป็นการต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว

แต่อย่างน้อย กลุ่มผู้มีพลังพิเศษก็ยังสามัคคีกัน ส่วนคนธรรมดา... ลุงหลี่มองเห็นอนาคตอันมืดมนของพวกเขาแล้ว...

ลุงหลี่ถอนหายใจอีกเฮือก เลิกคิดมาก แล้วสั่งลูกน้องแจกจ่ายเสบียง

พานเหลียนจ้องมองจางจื่อเวยกับพวกด้วยสายตาเคียดแค้น โดยเฉพาะท่าทางไม่สำนึกของจางจื่อเวย ยิ่งทำให้เธอโกรธจัด

สามีเธอไม่ได้หนีออกมา เธอไม่โทษขบวนรถ เธอรู้ดีว่าขบวนรถทำเพื่อช่วยคนธรรมดาอย่างพวกเธอให้มีของกิน!

แต่เป็นเพราะจางจื่อเวยกับพวกที่ทำให้ขบวนรวน จนจูหมิงซานหนีออกมาไม่ทัน!

เธอสาบาน เธอต้องแก้แค้น!

หลงเย่สั่งจัดเวรยาม 32 คน แบ่งเป็น 8 กลุ่ม 4 คันรถ ผลัดกันเฝ้าระวังรอบทิศ จนค่ำมืดก็ไม่มีเหตุร้าย รถจอดพักนิ่งสนิท

เหล่าผู้รอดชีวิตได้พักผ่อนเต็มที่จริงๆ สักที บรรยากาศตึงเครียดเริ่มผ่อนคลาย

คำพูดของหลงเย่ที่ว่า "ต่างคนต่างหา รับผิดชอบชีวิตตัวเอง" ทำให้ทุกคนเริ่มกังวลเรื่องเสบียงส่วนตัว

หลายคนเริ่มจับกลุ่มแลกเปลี่ยนของกัน

ใครมีน้ำมันเยอะแต่ขาดอาหาร ก็เอาน้ำมันแลก ใครขาดอาวุธ ก็เอาอาหารไปแลก

การแลกเปลี่ยนแบบนี้ หลงเย่ไม่ห้าม แถมยังสนับสนุน เพราะมันช่วยให้คนรอดชีวิตมากขึ้น

พอมืดค่ำ ตลาดแลกเปลี่ยนขนาดย่อมก็เกิดขึ้น

เสียงต่อรองราคาดังเซ็งแซ่ มีด่ากันบ้างว่าหน้าเลือด แต่ไม่มีใครกล้าลงไม้ลงมือ

เพราะหลงเย่นั่งจิบชาอยู่กลางวง บนโต๊ะวาง 'ปืนพกเนื้อคน' ไว้ขู่

ความหมายชัดเจน: อยู่ในกฎไมว่ากัน แต่ถ้าแหกกฎ... ตาย!

ท่าทีของหลงเย่ทำให้พวกผู้หญิงและคนแก่ใจชื้นขึ้น โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่เสียหัวหน้าครอบครัวไป...

พานเหลียนเป็นผู้หญิงฉลาด และถูกเลี้ยงมาอย่างไข่ในหิน ไม่เคยลำบาก

แต่เธอโชคดีที่เจอจูหมิงซาน สามีที่รักและตามใจเธอทุกอย่าง เธอไม่เคยต้องแบกรับอะไรหนักหนา

พ่อแม่เธอเสียตั้งแต่เรียนจบ สิบปีมานี้จูหมิงซานดูแลเธออย่างดี เธอรู้ตัวดีว่าทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ในโลกแบบนี้ ผู้หญิงอย่างเธอถ้าไม่มีผู้ชายคุ้มครอง... ไม่รอดแน่

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว เธอไม่มีทางไปถึง 'ดินแดนแห่งบทสรุป' ภายใน 3 ปีหรอก...

ในเมื่อต้องตาย... เธอก็ขอแก้แค้นก่อน! เธอต้องการให้จางจื่อเวยตาย!!

เธอเดินตรงไปหาหลงเย่ เสนอตัวแลกกับการให้เขาฆ่าจางจื่อเวย

แต่เธอกลับเห็นสายตาหลบเลี่ยงของหลงเย่... เขาไม่สนใจเธอ?

พานเหลียนเสียเซลฟ์นิดหน่อย เธอมั่นใจว่าหุ่นเธอแซ่บไม่แพ้กู้เหยียนที่เกาะเย่ฝานแน่ๆ แค่อาจจะดูไม่แพงเท่า

ไม่เป็นไร คนนี้ไม่เอา ก็ต้องมีคนเอา!

เธอเบนเป้าไปหา 'ไอ้อ้วน' เพื่อนซี้เย่ฝาน เธอรู้ว่าหมอนี่ฆ่าคนมาเยอะ และสามีเคยเตือนให้ห่างๆ เพราะมันหื่น!

เห็นสายตาไอ้อ้วนจ้องหน้าอกตาเป็นมัน เธอก็ยิ้มในใจ... เสร็จโจร!

เธอแกล้งดึงคอเสื้อลง เผยร่องลึกดึงดูดสายตา

"พี่อ้วนขา... ถ้าพี่ช่วยฉันเรื่องนึง อยากให้ฉันทำอะไร... ก็ได้ทั้งนั้นค่ะ" พานเหลียนพูดเสียงกระเส่า ลิ้นเลียริมฝีปากเบาๆ

ไอ้อ้วนมองสาวสวยยั่วยวนตรงหน้า หน้าแดงก่ำเพราะความเขินอายปนอารมณ์ ใจเต้นตูมตาม... หรือกูจะได้เป็นโจโฉแล้ววะ? (ชอบเมียชาวบ้าน)

"เรื่องไรจ๊ะ?" ไอ้อ้วนพยายามยืนหลังค่อม ซ่อนความตุง

"ช่วยฆ่านังจางจื่อเวยให้ที!" พานเหลียนกัดฟันพูดเสียงเหี้ยม

ไอ้อ้วนชะงัก ลังเล... เขาอยากได้เธอ แต่กฎขบวนรถค้ำคอ

แถมเย่ฝานยังไม่ฟื้น ขืนฆ่าคนมั่วซั่ว เดี๋ยวโดนเพื่อนด่ายับ! ไอ้อ้วนตัดสินใจปฏิเสธ "เรื่องนี้ยากว่ะ กฎก็คือกฎ แหกไม่ได้"

เขาเห็นความบ้าคลั่งในแววตาเธอ... ผู้หญิงคนนี้อันตราย อย่าไปยุ่งดีกว่า!

พานเหลียนไม่พูดอะไร เดินกลับเข้าฝูงชน

จากนั้น ไอ้อ้วนก็เห็นเธอเดินไปคุยกับผู้ชายอีกหลายคน เดาว่าคงเรื่องเดียวกัน!

ไอ้อ้วนส่ายหน้า... ผัวเธอนี่โชคดีชิบหายที่มีเมียรักขนาดนี้ เสียดายตายเร็วไปหน่อย!

ชั่วโมงต่อมา พานเหลียนกลับมาหาไอ้อ้วนอีกครั้ง

คราวนี้เธอไม่ได้ขอให้ฆ่าคน แต่ขอแลกมาม่าลังนึง

ไอ้อ้วนเห็นเธอไปคุยกับลุงหัวล้านคนหนึ่งอยู่นาน สองคนเถียงกันหน้าดำหน้าแดง บนรถลุงนั่นมีเด็กหนุ่มสองคนชะโงกหน้ามองอยู่ สุดท้ายเธอก็เดินคอตกกลับมา

ไอ้อ้วนถามว่าแลกอะไรกัน

พานเหลียนตอบตรงๆ "ตาลุงนั่นเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เขาขอมาม่าลังนึงให้ลูกชายสองคน แลกกับให้ฉันนอนด้วย แล้วเขาจะลงมือให้"

ชีวิตแลกชีวิตงั้นเหรอ?

ไอ้อ้วนไม่พูดอะไร หันหลังกลับขึ้นรถ