บทที่ 36 - จางจื่อเวยปากพาซวย พวกมันสมควรตาย!

บทที่ 36 - จางจื่อเวยปากพาซวย พวกมันสมควรตาย!

วินาทีนี้ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่สามสาวแก๊งจางจื่อเวย

จางจื่อเวยตัวสั่นเทาด้วยความกลัว แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ เถียงกลับเสียงแข็ง "เรื่องนี้จะมาโทษฉันไม่ได้นะ! พวกคุณก็เห็นว่าไอ้ตัวพวกนั้นมันน่ากลัวขนาดไหน ขนาดผู้มีพลังพิเศษสองคนยังเกือบเอาชีวิตไม่รอด แล้วนับประสาอะไรกับคนธรรมดาอย่างพวกเรา? ถ้าไม่หนีจะให้ทำยังไง?"

"ใช่! ลองเป็นพวกคุณดูบ้างสิ กล้าพูดไหมว่าจะไม่หนี? อีกอย่าง พวกคุณเองก็วิ่งหนีออกมาเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?"

"นั่นสิ! พวกเราไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย ใช่... พวกเราอาจจะวิ่งหนีก่อน แต่คนอื่นก็วิ่งตามมาเหมือนกันนี่นา ทำไมต้องมาลงที่พวกเราด้วย?"

สามสาวผลัดกันแก้ตัวพัลวัน แม้คนในขบวนรถหลายคนจะแอบเห็นด้วยลึกๆ

คนในทีมสำรวจเมืองอิ๋งเถี่ยจำนวนไม่น้อยก็มีความคิดอยากจะหนีตั้งแต่แรกเหมือนกัน เพียงแต่ยังเกรงใจ ไม่กล้าเป็นคนเปิดก็แค่นั้น

"แล้วหล่อนมีสิทธิ์อะไรมาทิ้งจูหมิงซาน สามีของฉันไว้ข้างหลัง? ฮะ?" พานเหลียน สาวสวยแม่ลูกอ่อนพุ่งเข้าไปหาจางจื่อเวยอย่างบ้าคลั่ง ตวาดถามด้วยความแค้น

"ใช่! พวกเธอมีสิทธิ์อะไรทำแบบนั้น?"

"ถ้าพวกเธอรออีกนิด แค่นิดเดียว พวกเขาก็อาจจะออกมาได้แล้ว!"

เหล่าญาติผู้สูญเสียต่างกรูเข้ามา รุมตะโกนด่าทอด้วยความอัดอั้น

"รอเหรอ? เธอบอกให้รอ?" จางจื่อเวยถูกเสียงด่ากดดันจนสติแตก ตะโกนสวนกลับไป "ขืนรอต่อไป พวกเราทั้งหมดก็อาจจะไม่ได้ออกมา! เธอจะให้พวกเรารอความตายหรือไง? ถามหน่อยเถอะ ถ้าเป็นเธอ เธอจะกล้ารอไหม? อย่ามาพูดจาสวยหรูหน่อยเลย!"

"ถ้าพวกคุณอยากช่วยพวกมันนัก ทำไมไม่เข้าไปช่วยเองล่ะ? พวกคุณมันก็แค่พวกขี้ขลาด! พวกกลัวตาย! ตัวเองก็กลัวตายเหมือนกัน แท้ๆ แล้วมีหน้ามาให้ฉันรับผิดชอบความขี้ขลาดของพวกคุณงั้นเหรอ? ตลกไปหน่อยมั้ง! ฮะ!"

คำถามแทงใจดำของจางจื่อเวย ทำเอาทุกคนหน้าชา เหมือนโดนตบเรียกสติกลับสู่โลกความจริงอันโหดร้าย

ความรู้สึกผิดที่เกาะกุมจิตใจเริ่มจางหายไป... นั่นสิ เมื่อภัยมาถึงตัว ใครมือยาวสาวได้สาวเอา มันก็เรื่องปกตินี่นา?

คนที่ยังโศกเศร้าอยู่ถึงกับหมดแรง ทรุดลงไปกองกับพื้น...

หลงเย่มองเหตุการณ์ด้วยความแปลกใจ นึกว่าต้องออกโรงเองซะแล้ว ไม่นึกว่าจางจื่อเวยจะปากกล้าขนาดนี้ สกิลฝีปากยัยนี่ไม่ธรรมดาแฮะ!

จางจื่อเวยเห็นทุกคนเงียบกริบ ก็ยิ่งได้ใจ ปากคอเราะร้ายยิ่งกว่าเดิม "ฉันเองก็กดดันเหมือนกันนะ ฉันก็เสียใจเหมือนกัน! แล้วอีกอย่างนะ ข้ามเรื่องของฉันไปเถอะ ไอ้พวกที่ตายๆ ไปน่ะ มันผิดที่ตัวพวกมันเองที่วิ่งออกมาไม่ทัน! สมน้ำหน้า! พวกมันสมควรตายแล้ว!"

สิ้นเสียงของเธอ สายตาอาฆาตจากรอบทิศก็พุ่งเป้ามาทันที!

"เชี่ย! นี่มันวันสิ้นโลกนะโว้ย นางจะบ้าเหรอ?"

"พระเจ้า! พูดออกมาได้ไง?"

พานเหลียนได้ยินประโยคนั้น เบิกตากว้างด้วยความช็อก ชี้หน้าจางจื่อเวยมือสั่น "กะ... แกพูดว่าอะไรนะ!"

"ต่อให้พูดอีกร้อยรอบ พวกมันก็สมควรตาย! พวกแกทุกคนนั่นแหละ สมควรตาย!" จางจื่อเวยที่เริ่มคลุ้มคลั่ง มองพานเหลียนที่ทั้งสวยและหุ่นดีกว่าตัวเองด้วยความริษยา เลยด่ากราดไม่ยั้งคิด

ช็อก!

ทุกคนในที่นั้นอ้าปากค้าง นี่มันคำพูดที่คนเขาพูดกันเหรอ?

"กูจะฆ่ามึง!" พานเหลียนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ พุ่งเข้าไปกระชากผมจางจื่อเวยเต็มแรง

จางจื่อเวยตกใจตอนแรก แต่พอตั้งตัวได้ก็จิกหัวกลับ ด่าลั่น "นังแพศยา! แกกล้าตบฉันเหรอ?"

เพื่อนสาวอีกสองคนของจางจื่อเวยเห็นท่าไม่ดี ก็กระโจนเข้าไปช่วยรุมทึ้งเสื้อผ้าพานเหลียน