บทที่ 6 - หนี หนี หนี! สิ่งลี้ลับปรากฏตัว!

บทที่ 6 - หนี หนี หนี! สิ่งลี้ลับปรากฏตัว!

คนหนึ่งโดนลูกดอกปักอก อีกคนเลือดพุ่งกระฉูดออกจากคอ

เย่ฝานมองไอ้อ้วนกับเถ้าแก่จ้าวที่ยืนตัวสั่นขวัญผวาอยู่หน้ารถ มองกองอ้วกบนพื้น แล้วหันไปมองรถสามคันที่ยังสภาพสมบูรณ์

เขาพูดด้วยความพึงพอใจ "พวกนายทำได้ดีมาก ขึ้นรถ ไป!"

พูดจบ เขาก็กระโดดขึ้นรถบรรทุก ขับมุ่งหน้าสู่ถนนหลวงเบื้องหน้าทันที!

จากนั้นเย่ฝานก็เปิดวิทยุสื่อสาร สั่งการเสียงเข้ม "ตามมาให้ทัน! ฮัมเมอร์อยู่ตรงกลาง เถ้าแก่จ้าวขับรถห้องเย็นปิดท้าย รีบตามมา!"

"จำใส่กะโหลกไว้! ถ้าใครกล้าขวางทาง ไม่ต้องลังเล ชนแม่มให้ตายไปเลย!"

"ในวันสิ้นโลก ไม่มีชีวิตใครมีค่าไปกว่าชีวิตพวกนาย!"

"ไอ้อ้วน มึงยังอยากเที่ยวผู้หญิงอยู่ไหม!"

"เถ้าแก่จ้าว คิดถึงลูกเมียแกไว้!"

"ถ้าใครมาเป็นตัวถ่วง อย่าหาว่าฉันไม่นับพี่นับน้อง! ต้องฝ่าออกไปให้ได้ ไม่งั้นตายห่ากันอยู่ที่นี่หมดแน่!"

น้ำเสียงของเย่ฝานยิ่งพูดยิ่งเคร่งเครียด ยิ่งดุดัน

เขาต้องทำให้คนพวกนี้รู้สำนึกว่า ตอนนี้คือช่วงเวลาที่ต้องแข่งกับมัจจุราช!

"รับทราบ!"

"จัดไป!"

เสียงไอ้อ้วนกับเถ้าแก่จ้าวดังตอบกลับมาในวิทยุ น้ำเสียงเจือความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือสัญชาตญาณความกระหายที่จะมีชีวิตรอด!

เย่ฝานถอนหายใจยาว เขารู้ว่าสองคนนี้เริ่มปรับตัวเข้ากับวันสิ้นโลกได้แล้ว

นี่คือวันสิ้นโลกที่โหดร้าย ถ้าไม่รีบปรับตัว ยังทำตัวโลกสวยเหมือนตอนบ้านเมืองมีขื่อมีแป มีหวังได้พาคนอื่นซวยตายกันหมด!

เย่ฝานเลิกวอกแวก หันมาเพ่งสมาธิกับการขับรถ ภารกิจต่อไปหนักหนากว่าเดิม เขาต้องพาขบวนรถฝ่าออกไปจากถนนหลวงสายนี้ให้เร็วที่สุด!

เขากลัวที่สุดคือถ้าคันหน้าเกิดอุบัติเหตุ มันจะลามเป็นลูกโซ่จนถนนเป็นอัมพาต!

นั่นคือหายนะที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด!

เพราะถ้าเป็นแบบนั้น เขาอาจจำใจต้องทิ้งรถสามคันนี้พร้อมเสบียงมหาศาล!

เขาเลยเครียดจนมือเกร็ง!

ชาติที่แล้วเขาไม่ได้หนีมาทางเส้นนี้ เลยไม่รู้ว่าจะเกิดรถชนกันไหม...

ความช็อกของวันสิ้นโลกมันรุนแรงเกินรับไหวสำหรับทุกคน!

ผู้คนนับไม่ถ้วนเห็นกับตาว่าตึกระฟ้าถล่มลงมาเพราะพลังลึกลับ!

เห็นคนเป็นๆ ถูกสัตว์ประหลาดจับฉีกร่างกินสดๆ!

ภาพจำเหล่านั้นคงตามหลอกหลอนพวกเขาไปตลอดชีวิต (ถ้ายังรอดอยู่นะ)!

ทันใดนั้น... ศพครึ่งท่อนไม่รู้ปลิวมาจากไหน ฟาดเปรี้ยงเข้าที่กระจกหน้าของรถจี๊ปคันหน้าเย่ฝาน คนขับรถจี๊ปตกใจหักหลบ

เขาแค่อยากสะบัดศพออก แต่ลืมไปว่ารถวิ่งเร็วขนาดนี้ การหักพวงมาลัยกะทันหันทำให้รถเสียหลัก พุ่งชนรถเทสล่าเลนข้างๆ จนเกิดระเบิดตูมสนั่น!

เย่ฝานไม่แตะเบรกแม้แต่นิดเดียว เหยียบคันเร่งมิดพุ่งฝ่าเปลวเพลิงไปเลย!

แต่พ้นมาได้นิดเดียว รถเก๋งคัมรี่คันหน้าจู่ๆ ก็จอดสนิทกลางถนน กินเลนซ้ายขวาจนหมด ไม่เหลือช่องให้เย่ฝานไป

เย่ฝานหน้าดำคร่ำเครียด แต่หูทิพย์ได้ยินเสียงป้าคนขับรถคันนั้นด่ากราด "แม่เย็ด! ทำไมต้องมาขึ้นโฆษณาตอนหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้วะ!!"

ความโกรธของเย่ฝานเปลี่ยนเป็นความขบขันปนสมเพช ต้องยอมใจระบบสมองกลของรถยนต์บางค่ายจริงๆ!

แต่บ่นไปก็เท่านั้น ในเมื่อยัยป้านี่ขวางทางรอด เขาก็ช่วยไม่ได้ ถือว่าซวยไปแล้วกัน!

เย่ฝานไร้ซึ่งความรู้สึกผิด อาศัยความได้เปรียบของรถบรรทุก เล็งมุมแล้วชนเปรี้ยง!

รถคัมรี่คันนั้นกระเด็นไปเลนอื่น เย่ฝานไม่สนเสียงด่าทอที่ไล่หลังมา ขับฝ่าออกไปหน้าตาเฉย

ไอ้อ้วนกับเถ้าแก่จ้าวเห็นฉากนี้แล้วสูดปากซี๊ด แต่ไม่กล้าชักช้า รีบขับจี้ตูดเย่ฝานตามไปติดๆ!

ตลอดทางหลังจากนั้น แม้จะมีรถชนกันบ้างประปราย แต่โชคดีที่ไม่มีอุบัติเหตุวินาศสันตะโรปิดตายถนน!

แต่พอใกล้จะหลุดเขตเมืองฮวาเฉิง เย่ฝานเหลือบมองกระจกหลัง แล้วก็ต้องขนลุกซู่... เงาร่างยักษ์ใหญ่กำลังพุ่งตามมาด้วยความเร็วสูง

มันคือร่างเงาของยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัว ปกคลุมด้วยหมอกสีดำอมเทา มีเปลวไฟนรกแลบออกมาเป็นระยะ

ตัวมันใหญ่คับถนนสี่เลน หนวดระเกะระกะตวัดไปมา กวาดรถยนต์รายทางปลิวว่อน!

คนในรถพวกนั้น... สภาพคงไม่ต้องสืบ เละเป็นโจ๊ก!

เสียงสั่นเครือของไอ้อ้วนดังมาจากวิทยุ "ไอ้ฝาน! นั่นมันตัวเหี้ยอะไรวะ? ในเมืองมีแต่ตัวแบบนี้เหรอ!!"

"สิ่งลี้ลับ! สัตว์ประหลาดที่มองมนุษย์เป็นอาหารว่างในวันสิ้นโลก!"

เสียงของเย่ฝานเย็นชาไร้อารมณ์ดังตอบกลับมา "จำไว้ ต่อไปถ้าเจอพวกสิ่งลี้ลับ ให้วิ่งหนีให้ไกลที่สุด อย่าคิดใช้อาวุธมนุษย์ไปสู้กับมัน ไร้ประโยชน์!"

คำพูดพวกนี้ฟังดูเหมือนเสียงกระซิบจากปีศาจ ทำให้ไอ้อ้วนและครอบครัวเถ้าแก่จ้าวหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ

พวกเขาพยายามจินตนาการความโหดร้ายของวันสิ้นโลกตามที่เย่ฝานบอกแล้วนะ...

แต่พอมาเจอของจริง ความกลัวระดับสัญชาตญาณมันสั่งให้พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะมองกระจกหลัง

กลัวว่าวินาทีถัดมา ไอ้ตัวนั้นจะโผล่มางับหัวพวกเขา!

จ้าวเสวี่ย เด็กสาววัย 13 ร้องถาม "พี่เย่ฝาน แล้วทหารล่ะ? ทหารจะมาช่วยเราไหม? เราไปค่ายทหารกันไหม?"

เย่ฝานแค่นหัวเราะ "ถ้าพี่จะบอกว่า อาวุธสมัยใหม่ของมนุษย์กลายเป็นเศษเหล็กไปหมดแล้วล่ะ?"

"ไอ้ฝาน มึงล้อเล่นใช่ไหม?" ไอ้อ้วนถามเสียงหลง ไม่อยากจะเชื่อ

"เลิกโลกสวยได้แล้ว! ยอมรับความจริงอันบัดซบนี้ซะ!"

โชคยังดีที่เจ้ายักษ์นั่นไม่ได้ตามมาตลอดทาง

พอมันไล่มาจนเหลือระยะห่างจากขบวนรถแค่ 30 เมตร จู่ๆ มันก็หยุดกึก

เย่ฝานมองกระจกหลังเห็นขบวนรถที่โดนตัดขาด ใจหายวาบ

เขานึกถึงคำพูดของหัวหน้าหลงเย่ในชาติก่อน "พวกสิ่งลี้ลับระดับสูงมักจะหวงถิ่น มันจะหากินแค่ในเขตของมัน และไม่ยอมให้สิ่งมีชีวิตอื่นย่างกรายเข้าไป!"

เย่ฝานดีใจที่รอดมาได้ แต่ก็เอะใจ... การที่เขาย้อนเวลามา มันทำให้บางอย่างเปลี่ยนไปหรือเปล่า?

ชาติที่แล้วเขาไม่เคยได้ยินคนรอดชีวิตพูดถึงไอ้ยักษ์นี่เลย!

หรือเพราะเขาปลุกพลังก่อนกำหนด เลยดึงดูดมันมา?

เย่ฝานสูดหายใจลึก ช่างหัวมัน เรื่องหาคำตอบไม่ได้มีเยอะแยะ!

แต่พอนึกถึงลำดับตะกละ เย่ฝานรู้สึกชัดเจนเลยว่าหลังจากพระจันทร์สีเลือดปรากฏ พลังของเขามัน 'ดีด' ขึ้นมาเหมือนโดนจุดไฟ!

ความสามารถเพิ่มขึ้นชัดเจน ร่างกายก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ!

เขาลองตรวจสอบสถานะลำดับตะกละดู แล้วก็ต้องตะลึง!