บทที่ 268 ระเบิดหมู่บ้านด้วยประทัด (ตอนฟรีชดเชย)

"เรื่องของขวัญ... ถ้าเอาตามธรรมเนียมเดิมๆ ของบ้านเรา ก็ไม่ต้องซื้ออะไรมากหรอก แค่ซื้อประทัดไปจุดฉลองแล้วก็ใส่ซองให้แกหน่อยก็พอ อีกอย่างย่าทวดอายุตั้ง 90 แล้ว จะซื้ออะไรไปแกก็คงไม่ได้ใช้หรอก การที่ลูกหลานไปพร้อมหน้าพร้อมตาฉลองวันเกิดให้แก นั่นแหละคือของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว"

หลี่หยงจินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบคำถามหลานชาย

"ก็จริงครับ ย่าทวดอายุ 90 แล้ว ให้เงินไปแกก็คงไม่ได้ใช้" หลี่รุ่ยพยักหน้าเห็นด้วย

"เอ้อ จริงสิ เหวินหลง ความเป็นอยู่ของย่าทวดเป็นยังไงบ้าง" หลี่รุ่ยหันไปถามหลี่เหวินหลง

"เอ่อ... ก็ดูปกติดีครับ ไม่ได้ดีมากแต่ก็ไม่ได้แย่ ก็บ้านตึกแดงสองชั้นธรรมดาๆ ตามชนบททั่วไปแหละครับ" หลี่เหวินหลงลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ

ที่ลังเลเพราะเขายังติดใจคำพูดของคุณปู่ในหมู่บ้านที่บอกว่าย่าทวดอาศัยอยู่ในบ้านกระเบื้องหลังเดียวที่เหลืออยู่ แต่สภาพบ้านหลังนั้นมันคนอยู่ไม่ได้ชัดๆ เขาเลยคิดว่าคุณปู่คงจำผิด ย่าทวดน่าจะอยู่บ้านตึกแดงกับลูกหลานนั่นแหละ

"โอเค เข้าใจแล้วครับ ลุงใหญ่ งั้นเอาตามธรรมเนียมบ้านเรา ซื้อประทัดกับใส่ซองแดง" หลี่รุ่ยหันกลับมาบอกลุงใหญ่

"ได้ งั้นซื้อประทัดเยอะหน่อย สัก 20-30 ตับ เราไม่ได้ไปฉลองวันเกิดให้อาหญิงมาตั้งหลายปี ครั้งนี้ต้องเอาให้ครึกครื้น ให้แกรู้ว่าลูกหลานตระกูลหลี่ได้ดิบได้ดีกันแล้ว" หลี่หยงจินยิ้มตาหยีอย่างมีความสุข

"ลุงใหญ่พูดถูกครับ ต้องให้ครึกครื้น แต่ผมว่า 20-30 ตับมันน้อยไปหน่อยมั้งครับ เอาสักหนึ่งคันรถบรรทุกเป็นไง"

"หนึ่งคันรถบรรทุก? เสี่ยวรุ่ย ล้อเล่นหรือเปล่า" หลี่หยงจินตาโต

"ลุงใหญ่ครับ ประทัดคันรถนึงก็แค่แสนกว่าหยวน ตระกูลหลี่เราขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกครับ ไหนๆ จะเอาให้ครึกครื้น ก็เอาให้สุดไปเลย ส่วนซองแดง ผมจะใส่ให้ 5 แสน ย่าทวดจะได้ใช้หรือไม่ได้ใช้ก็เรื่องของแก แต่ความจริงใจของเราต้องถึงครับ"

"ประทัดแสนกว่าหยวน? ซองแดง 5 แสน?" หลี่หยงจินอึ้งกิมกี่ ยืนแข็งทื่อเป็นหิน แม้เงินแค่นี้จะไม่ระคายผิวคนตระกูลหลี่ แต่การจุดประทัดแสนกว่ากับใส่ซอง 5 แสนฉลองวันเกิดคนแก่นี่มัน... อลังการงานสร้างเกินไปแล้ว

"ลุงใหญ่ เป็นอะไรครับ หรือว่าไม่ได้" หลี่รุ่ยเห็นลุงเงียบไป นึกว่าลุงไม่เห็นด้วย

"หา? เปล่าๆ ไม่มีอะไร ได้สิ เอาตามที่หลานว่าเลย" หลี่หยงจินได้สติ รีบโบกมือเห็นด้วยทันที

"โอเค งั้นตกลงตามนี้ เหวินหลง เรื่องซื้อประทัดฝากแกจัดการด้วยนะ"

"ได้เลยพี่รุ่ย รับรองภารกิจสำเร็จ... เอ้อ ว่าแต่พี่รุ่ย ไอ้ 'หนึ่งคันรถบรรทุก' เนี่ย เอาคันใหญ่ขนาดไหนครับ รถบรรทุก 9.6 เมตร หรือ 13 เมตรดีครับ"

หลี่เหวินหลงรับคำอย่างแข็งขัน แล้วนึกขึ้นได้ว่า 'คันรถ' มันมีหลายไซส์ กลัวซื้อผิดเลยถามให้ชัวร์

"จะบ้าเหรอ! 9.6 เมตร? 13 เมตร? แกกะจะระเบิดหมู่บ้านย่าทวดหรือไง" หลี่รุ่ยตบหน้าผากตัวเอง หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

"เอาแค่รถบรรทุกเล็ก 4.2 เมตรก็พอแล้ว"

"อ๋อ เข้าใจแล้วครับ! เดี๋ยวผมไปติดต่อร้านค้าเดี๋ยวนี้เลย" หลี่เหวินหลงรับคำ แล้วรีบวิ่งไปขับรถออกไปจัดการ

"ลุงใหญ่ มีอะไรอีกไหมครับ" หลี่รุ่ยหันมาถามลุงใหญ่

"ไม่มีแล้ว" หลี่หยงจินโบกมือ

"งั้นผมกลับไปพักผ่อนก่อนนะครับ"

"จ้ะๆ"

"ใช้รถ 9.6 เมตรขนประทัดเรียกว่า 'ระเบิดหมู่บ้าน' แล้วใช้รถ 4.2 เมตรขนประทัด ไม่เรียกว่า 'ระเบิดหมู่บ้าน' เหมือนกันเหรอวะ ฮ่าๆๆ"

มองตามหลังหลานชายเดินเข้าบ้าน หลี่หยงจินพึมพำกับตัวเองแล้วหลุดขำออกมา

ในชนบท ไม่ว่าจะงานแต่ง งานศพ งานวันเกิด หรือตรุษจีน ชาวบ้านมักจะแข่งกันจุดประทัด ใครจุดเยอะกว่าถือว่ามีหน้ามีตากว่า เป็นธรรมเนียมที่รู้กัน

สำหรับคนบ้านนอกอย่างเขา การเอาประทัดไปจุดฉลองวันเกิดอาหญิงตั้งหนึ่งคันรถ ถือเป็นเรื่องที่หน้าบานสุดๆ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว

...

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก สามวันผ่านไปในพริบตา

เช้าตรู่วันนี้ หลี่รุ่ยถูกปลุกด้วยเสียงนาฬิกาปลุก เขางัวเงียหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นเวลา 9 โมงเช้าเป๊ะ ด้วยความง่วงเลยกดปิดแล้วจะนอนต่อ แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงอวิ๋นหลิงซวน

"ยังจะนอนอีกเหรอเจ้าหมูขี้เซา วันนี้วันเกิดครบ 90 ปีย่าทวดนะ จะไม่ไปแล้วเหรอ" อวิ๋นหลิงซวนบีบจมูกหลี่รุ่ย พูดกลั้วหัวเราะ

"90 ปี? อย่ามาล้อเล่นน่า ขอนอนต่ออีกหน่อย..." หลี่รุ่ยปัดมือแฟนสาว พึมพำเสียงอู้อี้

"ฮึ! ใครกันนะบอกว่าจะรีบตื่นไปฉลองวันเกิดย่าทวด คนผิดคำพูด ลุงกับป้าตื่นกันหมดแล้ว ทุกคนรอคุณอยู่คนเดียวเนี่ย ถ้ายังไม่ลุก ฉันจะไปฟ้องลุงกับป้านะ" อวิ๋นหลิงซวนแกล้งขู่

"ฉลองวันเกิด? ...เออจริงด้วย! วันนี้วันเกิดย่าทวดนี่หว่า!"

ไม่รู้ว่าคำขู่ได้ผล หรือสติกลับมาเอง หลี่รุ่ยลุกพรวดขึ้นมานั่ง ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่

"ตื่นแล้วเหรอ รีบไปแต่งตัวเร็วเข้า" อวิ๋นหลิงซวนทำปากยื่น

"โอเคๆ ลุกเดี๋ยวนี้แหละ" หลี่รุ่ยรีบคว้าเสื้อผ้ามาใส่

...

"พ่อ ลุงใหญ่ ลุงรอง... พี่ใหญ่..."

สิบนาทีต่อมา หลี่รุ่ยที่ล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยแล้ว เดินลงมาพร้อมกับอวิ๋นหลิงซวน เห็นญาติพี่น้องตระกูลหลี่เกือบทุกคนยืนรออยู่ที่ลานหน้าบ้าน เขาจูงมือแฟนสาวเดินเข้าไปทักทายทุกคนยิ้มแย้ม

"เสี่ยวรุ่ย ตื่นสักทีนะ ขืนช้ากว่านี้ ลุงจะให้พ่อเราขึ้นไปปลุกแล้วนะเนี่ย" หลี่หยงจินแซวหลานชาย

"ฮ่าๆ ลุงใหญ่ ผมลืมไปว่าต้องไปเช้าขนาดนี้ แหะๆ" หลี่รุ่ยเกาหัวแก้เขิน

"ประทัดตั้งคันรถ ถ้าไม่รีบไป จะไปจุดกันตอนไหนฮะ" หลี่หยงเจิ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ ค้อนลูกชาย

"โธ่พ่อ ผมรู้แล้วน่า แค่ลืมนิดหน่อยเอง ตอนนี้เพิ่ง 9 โมงครึ่ง ขับรถชั่วโมงเดียวก็ถึง ไปถึงก่อน 11 โมงก็ทันถมเถ" หลี่รุ่ยแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

"เออๆ ไม่สายหรอกลูก อย่าไปฟังพ่อแกบ่นเลย แกก็พูดมากไปงั้นแหละ รีบไปเอารถมา เร็วเข้า เดี๋ยวออกเดินทางกันเลย"

หวางซู่เหมยออกโรงปกป้องลูกชาย แล้วหันไปค้อนสามีวงใหญ่

"ครับแม่ ไปเดี๋ยวนี้แหละครับ" หลี่รุ่ยรับคำแล้วรีบวิ่งไปเอารถ

ไม่กี่นาทีต่อมา ขบวนรถหรูนับสิบคัน พร้อมด้วยรถบรรทุกเล็ก 4.2 เมตรที่บรรทุกประทัดมาเต็มคัน ก็เคลื่อนขบวนออกจากหมู่บ้านตระกูลหลี่อย่างยิ่งใหญ่