เทพปีศาจหวนคืน บทที่ 84 กระทืบไม่เลี้ยง (อ่านฟรี)

เทพปีศาจหวนคืน บทที่ 84 กระทืบไม่เลี้ยง 

แปลโดย iPAT 

การประลองรอบสุดท้าย ผู้ใช้วิญญาณฟางเจิ้งพบกับผู้ใช้วิญญาณฟางหยวน

"โอ้ น่าสนใจ"

"ผู้ใดจะคิดว่าการประลองรอบสุดท้ายจะเป็นการประลองระหว่างคู่พี่น้อง"

'ฟางเจิ้ง...' เห็นเหตุการณ์นี้ รอยยิ้มของผู้นำตระกูลจางลงเล็กน้อย 'อุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดในใจเจ้าคือพี่ชายของเจ้าเอง จงก้าวไปข้างหน้าและเอาชนะเขาด้วยทะเลวิญญาณสีทองแดงและวิญญาณกายาหยกเขียวของเจ้า ด้วยพลังโจมตีและพลังป้องกัน เจ้ามีข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ จงทำลายขวากหนามและกำเนิดใหม่อีกครั้ง!'

การประลองรอบสุดท้ายเริ่มขึ้น

คู่พี่น้องจ้องมองซึ่งกันและกัน

แสงอาทิตย์ยามเย็นทาบทอลงบนพื้นลานประลองราวกับพรมสีเลือด

ดวงตาของแฝดผู้น้องลุกไหม้ดั่งดวงตะวันขณะที่ดวงตาของแฝดผู้พี่ลึกลับและดำมืดราวกับขุมนรก

"พี่ใหญ่..." ฟางเจิ้งกำหมัดแน่น "ยอมรับความพ่ายแพ้ซะ! ข้าเป็นผู้ใช้วิญญาณระดับสองและมีระดับทะเลวิญญาณสีทองแดงแปดสิบส่วน ท่านเป็นเพียงผู้ใช้วิญญาณระดับหนึ่งขั้นสุดยอดที่มีพลังวิญญาณเพียงสี่สิบสี่ส่วน ท่านไม่สามารถชนะข้า!"

ฟางหยวนมองน้องชายของตนและกล่าวอย่างแผ่วเบา "เจ้ารู้จักทะเลวิญญาณของข้าเป็นอย่างดี แต่จะดีกว่าหากเจ้าไม่พ่นคำไร้สาระออกมา หากทะเลวิญญาณสามารถตัดสินชัยชนะ แล้วการประลองนี้จะจัดขึ้นเพื่อสิ่งใด?"

ฟางเจิ้งตะลึงแต่เขายังสามารถรวบรวมสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

แท้จริงแล้วในส่วนลึกของหัวใจ เขาไม่ต้องการเห็นฟางหยวนยอมรับความพ่ายแพ้ง่ายๆ ไม่ว่าอย่างไรฟางหยวนก็เป็นพี่ชายฝาแฝดของเขา ในมุมมองของความสัมพันธ์ เขาต้องพูดถ้อยคำเหล่านั้นออกมา มิฉะนั้นเขาอาจดูโหดร้ายเกินไป

"หากพี่ใหญ่ตัดสินใจเช่นนี้ ข้าก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องโจมตี!" ตั้งแต่ก่อนที่เขาจะกล่าวจบประโยค ฟางเจิ้งก็กระโจนเข้าไปหาฟางหยวนเรียบร้อยแล้ว

"รูปแบบนี้อีกครั้ง" ด้านล่างลานประลอง โม่เป่ยมองฉากนี้พร้อมกับกัดฟันแน่น เขาตัดสินใจที่จะฝึกฝนอย่างหนักหลังจากนี้เพื่อกู้คืนความอัปยศทั้งหมด

"ฟางหยวนจบสิ้นแล้ว เขาไม่มีวิญญาณจิ้งหรีดมังกรเช่นข้า" ซื่อเฉินยิ้มเยาะ

ฟางเจิ้งวิ่งตรงเข้าไปหาฟางหยวนเพื่อลดระยะห่างพร้อมกับแสงสีฟ้าที่ส่องประกายขึ้นบนฝ่ามือ

ฟางหยวนยืนอยู่ในตำแหน่งเดิมอย่างมั่นคงราวกับเหล็กกล้าด้วยใบหน้าที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง

แต่ทันใดนั้น

ฟางหยวนกลับพุ่งตรงเข้าไปแทนการถอยหลัง

"นี่!" ฟางเจิ้งไม่คาดหวังว่าฟางหยวนจะเคลื่อนไหวเช่นนี้ มันทำให้เขารู้สึกกลัวและเร่งยิงดาบแสงจันทร์ออกไป

ฟางหยวนยังวิ่งตรงไปข้างหน้า เขาบิดตัวเล็กน้อยเพื่อหลบเลี่ยงดาบแสงจันทร์ของฝ่ายตรงข้าม

การแสดงออกของเขาเต็มไปด้วยความสงบ ไม่มีเสียงตะโกน ไม่มีอารมณ์เกรี้ยวกราด แต่ในความเงียบงัน กลิ่นอายอันเย็นเยียบกลับถูกปลดปล่อยออกมาตลอดเวลา

ฟางเจิ้งก้าวถอยหลังกลับไปตามสัญชาตญาณ ขีดจำกัดของเขาคือหกเมตร แต่ตอนนี้ฟางหยวนเข้ามาในระยะห้าเมตร ดังนั้นฟางเจิ้งจึงกลายเป็นฝ่ายที่ต้องการสร้างระยะห่าง

"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว"

ขณะล่าถอย ฟางเจิ้งยังส่งดาบแสงจันทร์ออกมาอย่างต่อเนื่องเพื่อผลักดันฟางหยวนถอยกลับไป

แต่เท้าของฟางหยวนยังก้าวไปข้างหน้าราวกับสาย เขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล้ว ทุกครั้งที่เขาหลบดาบแสงจันทร์ มันสมบูรณ์แบบและไร้ที่ติ

"ฟางหยวนผู้นี้ช่างกล้าหาญยิ่ง" เหยาหงอุทาน

"เขาไม่กลัวตาย" กระทั่งฉิงซูยังต้องเปิดปากกล่าว

"บ้าคลั่ง! เสียสติ!" โม่เยี่ยนกัดฟันแน่นก่อนจะหันหน้าไปทางซื่อซานที่ยืนอยู่ไม่ไกล

การแสดงออกของซื่อซานไม่เปลี่ยนแต่ดวงตาของเขากลับส่องประกายขึ้น

สภาพแวดล้อมกลายเป็นเงียบสงัด ทุกคนถูกดึงดูดด้วยการต่อสู้บนลานประลอง

ดาบแสงจันทร์บินผ่านฟางหยวนไปอย่างต่อเนื่อง บางครั้งแสงสีฟ้าก็ส่องสะท้อนใบหน้าของเขา แต่การแสดงออกของเขายังคงเย็นชาและไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ฟางหยวนสามารถหลบเลี่ยงทุกการโจมตีได้อย่างฉิวเฉียด นี่แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ในการต่อสู้อันเป็นที่สุดของเขาได้อย่างชัดเจน

เห็นฉากนี้ การแสดงออกของผู้นำตระกูลและกลุ่มผู้อาวุโสกลายเป็นเคร่งเครียด

ซื่อเฉินและโม่เป่ยจ้องมองด้วยปากที่อ้าค้างและดวงตาที่เบิกกว้างโดยเฉพาะเมื่อเห็นวิธีการหลบดาบแสงจันทร์ในลักษณะที่เป็นไปไม่ได้ของฟางหยวน

เขาทำได้อย่างไร? คำถามนี้เกิดขึ้นในใจของเด็กหนุ่มสาวทั้งหมด

ฟางหยวนมีประสบการณ์ห้าร้อยปี ฟางเจิ้งที่พึ่งฝึกฝนมาเพียงปีเดียวจะสามารถเปรียบเทียบกับเขาได้งั้นหรือ?

ในสายตาของฟางหยวน ฟางเจิ้งไม่ต่างจากลำธารเล็กๆ ไม่ว่ามันจะไหลไปทางใดหรือจะเปลี่ยนทิศไปเพราะหินก้อนใหญ่ แต่ฟางหยวนยังสามารถมองเห็นก้นบึ้งของลำธารสายนี้ได้อย่างชัดเจน

การโจมตีด้วยดาบแสงจันทร์ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่มันต้องผ่านกระบวนการบางอย่าง ฟางเจิ้งมักสะบัดมือเพื่อส่งดาบแสงจันทร์ออกมา นี่คือคำบอกใบ้ที่ยอดเยี่ยมที่สุด

ฟางหยวนสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของฟางเจิ้ง ไม่ว่าจะเป็นไหล่หรือข้อมือ ทุกขั้นตอนที่เขาเตรียมตัว มันเป็นเบาะแสให้กับฟางหยวน นอกจากนั้นเขายังสามารถคาดเดาสิ่งที่อยู่ในใจของฟางเจิ้งได้ในระดับหนึ่ง ทั้งหมดทำให้ฟางหยวนสามารถหลบเลี่ยงการโจมตีของฟางเจิ้งได้อย่างง่ายดาย

ตอนนี้ในใจของฟางเจิ้งกำลังปั่นป่วน

ฟางหยวนเป็นอุปสรรคในใจของเขามามากกว่าสิบปี เงามืดที่ขยายใหญ่ขึ้นฉุดดึงเขาลงสู่ก้นเหวสีดำอีกครั้ง

ด้วยความวิตกกังวล มันทำให้เขาลืมเลือนวิธีการใช้วิญญาณกายาหยกเขียวไปอย่างสิ้นเชิง กลยุทธ์เชิงรุกของฟางหยวนทำให้เขาตื่นตระหนก เมื่อเขาไม่สามารถปรับอารมณ์ของตนเอง เขาจึงไม่สามารถคิดได้อย่างเหมาะสม

นี่คือความแตกต่างระหว่างประสบการณ์ นี่คือความแตกต่างระหว่างสิ่งที่อยู่ภายใน

ในมุมมองของฟางหยวน ข้อมูลที่อยู่ภายในสำคัญกว่าวิญญาณกาลเวลา เพราะมันมอบความมั่นใจให้กับเขา

เขาไม่สามารถพึ่งพาตระกูล ครอบครัว มิตรสหาย หรือวิญญาณ

สิ่งเดียวที่เขาเชื่อมั่นคือตัวเขาเอง

กล่าวอีกนัยหนึ่งในโลกใบนี้มีเพียงตัวเขาเองที่เชื่อถือได้มากที่สุด

สหายร่วมศึก? พวกเขาก็เป็นเพียงหน้ากากที่เอ่ยอ้างอุดมการณ์สำหรับคนอ่อนแอเท่านั้น

ในที่สุดเขาก็สามารถเข้าประชิดตัวฟางเจิ้ง

"ปัง!"

หมัดของฟางหยวนถูกส่งออกไปจากมุมที่ซ่อนอยู่ก่อนจะปะทะหน้าท้องของฟางเจิ้งอย่างแม่นยำ

ร่างของฟางเจิ้งกระเด็นไปตามแรงผลัดดัน มันทำให้เขาแทบอาเจียน เขารีบใช้แขนปิดบังใบหน้าและก้าวถอยหลังกลับไป

"เขาอยู่ที่ใด?" ฟางเจิ้งกวาดตามองไปรอบๆผ่านช่องว่างระหว่างแขนของเขาเพื่อค้นหาฟางหยวน

'ด้านหลัง?' เพียงเมื่อเขาคิดถึงความน่าจะเป็นนี้ การโจมตีที่รุนแรงก็พุ่งเข้ามาที่เอวของเขาเรียบร้อยแล้ว

"ปัง!"

เขาล้มลงบนพื้นทันที

แต่ด้วยการฝึกฝนมาอย่างเพียงพอ ก่อนจะล้มลง เขาสามารถพลิกตัวและปล่อยดาบแสงจันทร์ออกไปด้านหลัง

การเคลื่อนไหวนี้เป็นประสบการณ์ที่ได้รับมาจากผู้นำตระกูล

หากเป็นคนทั่วไป พวกเขาจะพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง พวกเขาจะไม่มีเวลาตอบสนองและถูกโจมตีโดยดาบแสงจันทร์ แม้ว่ามันจะไม่ถูกเป้าหมาย แต่มันยังสามารถบังคับให้ฝ่ายตรงข้ามล่าถอย

แต่ฟางหยวนคือผู้ใด? กระทั่งอวี๋โป้ก็ไม่สามารถแข่งขันกับเขาในแง่ของประสบการณ์

ฟางหยวนไม่ได้ไล่ล่าฟางเจิ้ง ตรงข้ามเขาอ้อมไปอยู่อีกด้านหนึ่งและปล่อยให้ดาบแสงจันทร์ของฟางเจิ้งยิงผ่านอากาศที่ว่างเปล่า

ฟางเจิ้งคิดว่าเขาสามารถสร้างระยะห่างได้สำเร็จและเร่งลุกขึ้นยืน เขารีบจับระเบียบร่างกายใหม่อีกครั้ง แต่ในจังหวะนี้เขากลับได้ยินเสียงบางสิ่งบินผ่านอากาศและใกล้เข้ามา

‘มันเป็นเสียงหมัด!’ เป็นครั้งที่สอง เพียงเมื่อฟางเจิ้งคิด ใบหูของเขาก็ถูกกระแทกอย่างรุนแรงโดยกำปั้นของฟางหยวน

"ปัง!"

วิสัยทัศน์ของเขาเริ่มพร่าเลือน ความรู้สึกวิงเวียนทำให้เขาเสียสมดุลและล้มลงบนพื้น

เขานอนอยู่บนพื้นเป็นเวลาสองลมหายใจก่อนจะสามารถกลับมามองเห็นเท้าของฟางหยวนที่อยู่ด้านข้าง

ฟางเจิ้งเข้าใจทันทีว่าตนเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอนาถ เขาขดตัวอยู่บนพื้นราวกับสุนัขขณะที่ฟางหยวนยืนมองเขาจากมุมสูง

“บัดซบ!” ฟางเจิ้งโกรธมาก

ท่ามกลางสายตาของผู้คน ฟางหยวนยกเท้าขวาขึ้นก่อนจะกระทืบลงไปอย่างมั่นคง

"ปัง!"

ศีรษะของฟางเจิ้งกระตุกอย่างรุนแรงราวกับอุกกาบาตตกลงมาปะทะกับลานประลอง

“สารเลว!” ฟางเจิ้งพยายามลุกขึ้น

ฟางหยวนเฝ้ามองอย่างเย็นชาก่อนจะกระทบซ้ำอีกครั้ง

"ปัง!"

ศีรษะของฟางเจิ้งยกขึ้นพร้อมกับเลือดที่พุ่งทะลักออกมาจากปาก

“ระยำ!’ ฟันที่ขบแน่นของฟางเจิ้งแทบพังทลาย เพลิงแค้นในอกของเขาลุกไหม้ขึ้น เขาพยายามลุกขึ้นอย่างสุดความสามารถ

"ปัง!"

การโจมตีครั้งที่สามของฟางหยวนติดตามมาอย่างรวดเร็ว แต่คราวนี้เขาใช้เท้าเหยียบลงบนศีรษะของฟางเจิ้งและกดมันไว้ใต้ฝ่าเท้าของเขา ด้วยบดขยี้ ใบหน้าของฟางเจิ้งถูไถไปบนพื้น

เขารู้สึกราวกับศีรษะถูกกดทับด้วยหินก้อนใหญ่ทำให้เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไรก็ตาม

‘ถูกต้อง ข้ายังมีดาบแสงจันทร์!’ ในความสิ้นหวัง เขาคิดถึงวิญญาณแสงจันทร์

ฝ่ามือของเขารวบรวมแสงสีฟ้าเอาไว้อีกครั้ง

แต่น่าเสียดายที่คู่ต่อสู้ของเขาคือฟางหยวน

ด้วยเสียงอันแผ่วเบา ดาบแสงจันทร์พุ่งตรงไปที่ฝ่ามือของฟางเจิ้งอย่างไร้ปรานี

"อ๊าก..."

ฟางเจิ้งกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดขณะที่ร่างของเขากระตุกราวกับถูกฟ้าผ่า

ฝ่ามือของเขาถูกแทงโดยดาบแสงจันทร์ของฟางหยวนและเผยให้เห็นกระดูกสีขาวที่ซ่อนอยู่ภายใน วิญญาณแสงจันทร์บนฝ่ามือของฟางเจิ้งลุกไหม้ขึ้นก่อนจะสลายไป!