บทที่ 8: เผยเขี้ยวเล็บ

บทที่ 8: เผยเขี้ยวเล็บ

อาจเป็นเพราะความรู้สึกผิด หรืออะไรบางอย่าง ทำให้ครั้งนี้ปี๋ตงไม่แสดงท่าทีรังเกียจต่อการกระทำที่ใกล้ชิดของฉินเซวียนเป็นครั้งแรก เธอก้มหน้าหลบสายตาเขาแล้วพยักหน้า "พูดมาสิ"

【ปี๋ตง ค่าความชอบ +5】

"ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านได้รับค่าความชอบ 70 จากปี๋ตง อีกนิดเดียวก็จะได้รับกล่องสุ่มแล้ว พยายามเข้านะโฮสต์"

"พยายามบ้าอะไรล่ะ" ฉินเซวียนกรอกตาในใจ

ปี๋ตงไม่ใช่ผู้หญิงใจง่าย การจะทำให้ถึง 71 นั้นยากเย็นแสนเข็ญ

"ข้ารู้ว่าการเดินทางครั้งนี้อันตราย เหมือนไปตายแน่ๆ ข้าไม่ได้หวังอะไรมาก แค่ไม่อยากให้เหลือความเสียใจ" ฉินเซวียนแสร้งทำสายตาซึ้ง แฝงความอาลัยอาวรณ์ "ก่อนจะไปตาย ขอกอดเจ้าสักครั้งได้ไหม?"

แค่กอดเฉยๆ รับรอง... จะไม่ทำอะไรเกินเลยเด็ดขาด ปฏิเสธซ้อนปฏิเสธ

"ไม่ได้" ปี๋ตงเกือบจะตกลง แต่ภาพของอวี้เสียวกังก็แวบเข้ามาในหัว เธอผลักฉินเซวียนออกทันที แล้วถอยหลังไปหลายก้าว เว้นระยะห่างระหว่างกัน

"ฉินเซวียน เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ข้าช่วยเจ้าได้ทุกเรื่อง แม้แต่ไปขอกระดูกวิญญาณจากอาจารย์เพื่อให้เจ้ามีโอกาสรอดจากเมืองแห่งการสังหารมากขึ้น แต่เรื่องนี้ไม่ได้"

อย่างที่ฉินเซวียนคิดไว้ ปี๋ตงไม่ใช่ผู้หญิงสำส่อน ตรงกันข้าม เธอหัวโบราณมาก

ขนาดอวี้เสียวกังที่เธอรักนักรักหนา ยังทำได้แค่จับมือ แล้วเธอจะยอมให้ฉินเซวียนกอดได้อย่างไร?

"อะไรกัน? รู้จักกันมาตั้งหลายปี แค่กอดลาก็ไม่ได้เชียวหรือ?" ฉินเซวียนเริ่มเล่นละครบีบน้ำตา

การให้ปี๋ตงไปขอเชียนสวินจี๋เรื่องกระดูกวิญญาณนั้นเป็นไปไม่ได้เลย กลับกัน ถ้าปี๋ตงไปขอ นอกจากจะไม่ได้กระดูกวิญญาณแล้ว เชียนสวินจี๋ยังจะระแวงว่ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน ดีไม่ดีอาจส่งคนมาลอบฆ่าเขาระหว่างทางไปเมืองแห่งการสังหารด้วยซ้ำ

"เรื่องนี้..." ปี๋ตงลังเล ตกอยู่ในความขัดแย้งภายในใจอย่างหนัก

"ไม่ต้องห่วง ข้าไม่แตะต้องตัวเจ้าหรอก แค่กอดธรรมดาๆ ถือเป็นที่ระลึก" ฉินเซวียนหว่านล้อม ท่าทางเหมือนตาลุงโรคจิตกำลังหลอกเด็กสาวใสซื่อไม่มีผิด

"ก็ได้..." ปี๋ตงยอมจำนนในที่สุด ใบหน้าแดงระเรื่อ "แต่ตกลงกันก่อนนะ แค่กอดธรรมดาๆ ห้ามแตะต้องตัวข้า และห้ามบอกเสี่ยวกังเด็ดขาด แล้วก็ต้องเก็บเรื่องหนังสือนั่นเป็นความลับให้ข้าด้วย"

ทันทีที่เธอพูดจบ ฉินเซวียนก็ก้าวเข้าไปสวมกอดเธอทันที กลิ่นกายชายชาตรีที่รุนแรงปะทะจมูก ปี๋ตงหลับตาลงด้วยความเขินอายตามสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น ริมฝีปากของเธอก็สัมผัสถึงความเปียกชื้น

ดวงตาคู่งามของปี๋ตงเบิกกว้างทันที

ตูม—

วินาทีถัดมา สมองของเธอขาวโพลนราวกับถูกฟ้าผ่า

ในขณะเดียวกัน ฉินเซวียนกำลังนึกถึงรายการเอาชีวิตรอดในป่าของแบร์ กริลส์ จากชาติก่อน

เพราะปี๋ตงถูกเชียนสวินจี๋ปกป้องไข่ในหินมาตลอด เธอจึงไม่เคยมีประสบการณ์เอาชีวิตรอดในป่า แม้แต่จับมือเดินบนพื้นราบกับอวี้เสียวกัง เธอยังหน้าแดงและเหนื่อยหอบ

เธอจะไปสู้ฉินเซวียนที่ดูรายการเอาชีวิตรอดของแบร์ กริลส์มานับไม่ถ้วนได้อย่างไร?

ความเหนือกว่าเห็นได้ชัดในพริบตา

กว่าปี๋ตงจะตั้งสติได้ ทุกอย่างก็จบลงแล้ว ฉินเซวียนเดินทางผ่านเส้นทางเอาชีวิตรอดไปเกือบตลอดรอดฝั่ง เหลืออีกแค่ก้าวเดียวก็จะถึงเส้นชัย

【ปี๋ตง ค่าความชอบ +10】

"ติ๊ง! ค่าความชอบของปี๋ตงถึง 70 ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านได้รับกล่องสุ่มสีเงินหนึ่งกล่อง"

【ปี๋ตง ค่าความชอบ +10】

"ติ๊ง! ค่าความชอบของปี๋ตงถึง 80 ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านได้รับกล่องสุ่มสีทองหนึ่งกล่อง"

【ปี๋ตง ค่าความชอบ +5】

"ติ๊ง! ค่าความชอบของปี๋ตงถึง 90 ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านได้รับกล่องสุ่มสีทองหนึ่งกล่อง"

【ปี๋ตง ค่าความชอบ -45 ค่าความชอบลดลงเหลือ 50 (โกรธ) พยายามเข้านะโฮสต์】

"อ๊ายยย—"

ปี๋ตงกรีดร้องออกมาด้วยความโกรธจัด เธอไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน ฉินเซวียนช่างน่ารังเกียจจริงๆ

เธอแค่ตกลงว่าจะดูรายการเอาชีวิตรอดกับเขา ไม่ได้บอกว่าจะร่วมแสดงด้วยเสียหน่อย!

แม้จะยังไม่มีอะไรเกินเลยจริงๆ แต่การกระทำของฉินเซวียนก็มากพอที่จะทำให้ใครๆ หน้าแดง โกรธจัด และอยากฆ่าเขาให้ตาย

ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ปี๋ตงโลดแล่นในทวีปโต้วหลัว ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนักวิญญาณยุทธ์ เปี่ยมด้วยพรสวรรค์และความงดงาม ทั่วทั้งทวีปโต้วหลัว ไม่มีใครมีพรสวรรค์เหนือกว่าเธอ แม้แต่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะในรอบร้อยปีของสำนักเฮ่าเทียนก็ตาม

เพียงแต่เพื่อความปลอดภัย เธอจำเป็นต้องปกปิดพรสวรรค์วิญญาณยุทธ์คู่ของเธอไว้

ทว่าอัจฉริยะที่สวรรค์ประทานพรผู้นี้ ผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศและสถานะสูงส่ง กลับถูกฉินเซวียนเอาเปรียบ และไม่ใช่การเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ เสียด้วย

ลุงทนได้ ป้าทนได้ แต่เจ๊ทนไม่ได้

วันนี้เธอต้องสั่งสอนไอ้สารเลวคนนี้ให้หลาบจำ

เธอใช้มือซ้ายปิดปกเสื้อที่หลุดลุ่ย แล้วยกมือขวาขึ้น ท่อนแขนเปลือยเปล่าขาวเนียนส่องประกาย พลังวิญญาณพวยพุ่งจากฝ่ามือ ก่อตัวเป็นหมอกสีม่วงซัดเข้าใส่ฉินเซวียน

"ปัง!"

ฉินเซวียนเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว ต้นไม้ขนาดเท่าหัวคนด้านหลังเขาถูกตัดขาดครึ่ง

ปี๋ตงไม่ได้เรียกวิญญาณยุทธ์ออกมา และฉินเซวียนก็ย่อมไม่เรียกออกมาเช่นกัน เขาไม่โง่พอที่จะรับฝ่ามือระดับจักรพรรดิวิญญาณของเธอตรงๆ

จะรับได้หรือไม่ก็เรื่องหนึ่ง การสู้กับคนโง่คือความบ้า การสู้กับคนบ้าคือความโง่ และการสู้กับผู้หญิงคือทั้งบ้าและโง่

ฉินเซวียนถือว่าตัวเองเป็นคนฉลาด และในเมื่อไม่ใช่การต่อสู้เสี่ยงตาย เขาจะไม่ยอมเป็นทั้งคนโง่และคนบ้า

อย่างไรก็ตาม ปี๋ตงนั้นหยิ่งผยองอย่างยิ่ง เธอรักความสะอาดเป็นชีวิตจิตใจ ไม่ยอมให้ใครมาแปดเปื้อน

แม้อวี้เสียวกังยังทำได้แค่จับมือ

ด้วยแสงสีม่วงเจิดจ้าจากฝ่ามือขวา ปี๋ตงซัดใส่ฉินเซวียนอีกครั้ง ความเร็วของเธอรวดเร็วปานสายฟ้า ทิ้งร่องรอยงูแสงสีม่วงไว้กลางอากาศ

ปล. อัปเดตครั้งที่สาม ฝากกดโหวตแนะนำและตั๋วรายเดือนด้วยครับ

ใช่ครับๆ เวอร์ชั่นรีเซ็ต ทุกคนเข้าใจตรงกันนะ เวอร์ชั่นเดิมมีปัญหาเล็กน้อยครับ