บทที่ 29 - สาเหตุที่แท้จริงของการเกษียณ

บทที่ 29 - สาเหตุที่แท้จริงของการเกษียณ

☆☆☆☆☆

"ไอ้หมอนี่ ได้กำไรน้อยเท่ากับขาดทุนสินะ!"

ไป๋เวิ่นอดแขวะไม่ได้

"ผมก็ทำเพื่อความปลอดภัยของคุณ ซึ่งความปลอดภัยของคุณมันส่งผลโดยตรงต่อรายได้ของผม" ดร.เล่ยเหวินกล่าว "แน่นอน คุณจะไม่บอกก็ได้ แต่ผมก็คงให้ความช่วยเหลือเพิ่มเติมอะไรไม่ได้มาก...

ผมไม่มั่นใจว่าการตายของเล่อซ่านเกี่ยวกับคุณไหม คนอื่นก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน... ยกเว้นว่าพวกเขาจะมี 'ดวงตาแห่งความโลภ'...

ในเมื่อยังไม่แน่ใจว่าจะมีเจ้าหน้าที่อาวุโสคนไหนแค้นเคืองแทนเล่อซ่านหรือเปล่า การทุ่มทุนช่วยเหลือคุณต่อไปเรื่อยๆ มันจะทำให้ความคาดหวังทางจิตวิทยาของผมสูงเกินไป"

ฟังดูเหมือนจะเป็นคำพูดที่ดร.เล่ยเหวินน่าจะพูดออกมาจริงๆ แต่...

พี่แกจะพูดตรงเกินไปไหมเนี่ย? แต่ว่า...

ดวงตาแห่งความโลภ?

ไป๋เวิ่นชะงัก มันคืออะไรอีกละนั่น?

ฟังดูเหมือนไอเท็มพิเศษบางอย่าง ที่น่าจะช่วยให้รู้คำตอบที่ถูกต้องของคำถามบางอย่างได้?

ทำเอาไป๋เวิ่นเริ่มหวั่นใจ จริงๆ แล้วเล่อซ่านตายเพราะเขาจริงๆ นั่นแหละ ถ้ามีไอเท็มแบบนั้นอยู่จริง แล้วสิ่งที่ดร.เล่ยเหวินกังวลมันดันเกิดขึ้นจริง ก็คงยุ่งยากน่าดู

หลังจากไตร่ตรองเล็กน้อย ไป๋เวิ่นก็ลองหยั่งเชิงดู "คนอย่างไป๋เวิ่นกล้าทำกล้ารับ! ไม่กลัวใครมาตรวจสอบหรอก

แต่ผมดูทรงแล้ว เล่อซ่านก็ไม่ได้นิสัยดีเหมือนที่คุณบอก หรือจะพูดว่าเจ้าหน้าที่อาวุโสจิตไม่ค่อยปกติกันทั้งนั้น ถ้าเป็นลูกน้องที่เล่อซ่านปั้นมาผมไม่กลัวหรอก แต่พวกเพื่อนรุ่นเดียวกันที่สนิทๆ กันนี่สิ น่ากลัวกว่า..."

ดร.เล่ยเหวินส่ายหน้าเบาๆ "เรื่องนั้นคุณไม่ต้องห่วง เล่อซ่านเป็นปัจเจกวิญญาณรุ่นเดียวกับผม ก่อนเกษียณเขามีค่าข้อมูลรวมสูงสุดถึงแปดพันจุด

แต่ภารกิจส่วนใหญ่ก่อนเกษียณ เขาเน้นซ่อนตัว 'มุดรู' รอเก็บ 'ขยะ' พยายามทำภารกิจให้ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำที่สุด ถึงรายได้จะไม่เยอะ แต่อัตราการตายต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

คนแบบเขา ในหมู่เจ้าหน้าที่รุ่นเดียวกันถูกเรียกว่า 'มนุษย์หนู' แทบไม่มีใครคบ... พวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงไม่อยากลดตัวลงไปยุ่งด้วย ส่วนพวกที่เป็น 'มนุษย์หนู' ด้วยกัน ก็แข่งขันกันเองดุเดือด

ดังนั้นเครือข่ายความสัมพันธ์ในบริษัทของเขา ส่วนใหญ่สร้างขึ้นหลังเกษียณทั้งนั้น เรื่องนี้คุณวางใจได้"

ไป๋เวิ่นอึ้ง "ผลข้างเคียงของเงาอริมันรุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ? ความสามารถแค่อย่างเดียวบีบให้สายมุดต้องเกษียณเลยเหรอเนี่ย?!"

เขายังคิดอยู่เลยว่าเดี๋ยวจะไปลองศึกษา "คัมภีร์เล่อซ่าน" ดูเผื่อจะได้ความสามารถ 'เงาอริ' มาใช้บ้าง...

"เงาอริเหรอ? ความสามารถนั้นก็ดีนะ ผลข้างเคียงก็ชัดเจน แต่แค่นั้นไม่ถึงกับทำให้เล่อซ่านต้องเกษียณหรอก" ดร.เล่ยเหวินส่ายหน้า "สาเหตุที่เขาเกษียณ เพราะในภารกิจหนึ่ง เขาไปแอบซุ่มอยู่ใกล้ๆ พื้นที่ที่เจ้าหน้าที่สองคนกำลังสู้กัน กะรอให้ทั้งสองฝ่ายเจ็บหนักแล้วค่อยไปเป็นตาอยู่คว้าพุงปลา

ผลคือตอนที่การต่อสู้ใกล้จบ ฝ่ายที่กำลังจะแพ้อยากจะลากอีกฝ่ายลงนรกไปด้วย เลยเล่าเรื่องตลกนรกออกมาด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน หวังจะสาปแช่งคู่ต่อสู้

เล่อซ่านดันเผลอฟังรู้เรื่อง แล้วดันเผลอหลุดขำออกมา ก็เลยโดนคำสาปไปด้วย ตายแล้วต้องตกนรกแน่นอน ถ้าขืนทำภารกิจต่อ ความอันตรายจะพุ่งสูงปรี๊ด ถ้ายังเป็นเจ้าหน้าที่ต่อไป ความสามารถเงาอริก็เหมือนเป็นดาบที่แขวนอยู่บนหัว... เขาถึงได้ยื่นเรื่องเกษียณไงล่ะ"

"?"

ไป๋เวิ่นเหวอ "ไหนคุณบอกว่ารุ่นเดียวกันไม่มีใครคบไง? แล้วทำไมคุณรู้ละเอียดจัง?"

เรื่องพวกนี้ แม้แต่ไป๋เวิ่นที่มี "คัมภีร์เล่อซ่าน" อยู่ในมือยังไม่รู้เลย

เพราะใน "คัมภีร์เล่อซ่าน" มีแต่กิจกรรมทางจิตที่ไร้สาระเต็มไปหมด หนาปึ้ก ข้อมูลสำคัญๆ โดนน้ำท่วมทุ่งเจือจางไปหมด อ่านจับใจความโคตรยาก

"แปลกตรงไหน เขาเป็นเจ้าหน้าที่บริษัท จะเกษียณก็ต้องยื่นใบสมัคร ระบุสาเหตุการเกษียณ ถึงจะผ่านการอนุมัติไง"

ดร.เล่ยเหวินทำสายตาแปลกๆ "เกษียณกับลาออกไม่เหมือนกันนะ เกษียณคือถอยจากแนวหน้า แต่ยังสร้างมูลค่าให้บริษัทในทางอื่นได้ และมีความปลอดภัยสูง

ส่วนลาออกคือออกจากบริษัท... ด้วยฝีมืออย่างเล่อซ่าน ลาออกไปก็ไม่รอดหรอก เพื่อให้ได้เกษียณอย่างถูกต้อง ในใบสมัครก็ต้องเขียนสาเหตุให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้สิ มีปัญหาตรงไหน?"

"เอ่อ..."

ไป๋เวิ่นไปต่อไม่ถูกเลย

แต่ฟังแบบนี้ ถ้าบอกข้อมูลคร่าวๆ ให้ดร.เล่ยเหวินรู้ ก็คงไม่เป็นไรมั้ง...

ยังไงบริษัทก็ไม่เอาผิดเรื่องสนามทดลองพังอยู่แล้ว ส่วนเรื่องอื่น ก็มีแค่เจ้าหน้าที่ที่เคยได้รับบุญคุณจากเล่อซ่านที่อาจจะมาหาเรื่อง...

ไป๋เวิ่นคิดสะระตะแล้วก็พูดอย่างระมัดระวัง "ขอชี้แจงก่อนนะ ตอนแรกผมไม่ได้กะจะทำอะไรจริงๆ... แต่คุณก็รู้ ผมเก่งกว่าเจ้าหน้าที่รุ่นเดียวกันตั้งเยอะ หมอนั่นเลยระแวงว่าผมอาจจะเป็นคนที่คุณส่งมา เพื่อจะมาแย่งอึ้งเอี๊ยะซือของเขา..."

"เดี๋ยว!" ดร.เล่ยเหวินชะงัก "อึ้งเอี๊ยะซืออะไร?"

"ก็อึ้งเอี๊ยะซือที่วิวัฒนาการแบบเปลี่ยนรูปร่างสมบูรณ์มาจากเถาเถี่ยตัวน้อยไง คุณไม่รู้เหรอ?" ไป๋เวิ่นแปลกใจ

"ผมรู้อยู่แล้ว ผมถามว่าอึ้งเอี๊ยะซือของใคร? ของเล่อซ่านเหรอ?"

"ใช่!"

"เขามีเงินซื้ออึ้งเอี๊ยะซือด้วยเหรอ?"

"เปล่า" ไป๋เวิ่นตอบ "เขากะจะเพาะเลี้ยงขึ้นมาเอง..."

"เพาะที่ไหน? ในสนามทดลองที่ทรัพยากรแทบจะแห้งเหือดนั่นน่ะนะ?" ดร.เล่ยเหวินหลุดขำก๊าก "โอเค คุณไม่ต้องพูดต่อแล้ว เรื่องนี้ผมจะรายงานตามความจริง รับรองไม่เกี่ยวกับคุณแน่นอน"

"?" ไป๋เวิ่นงง "หมายความว่าไง? เล่อซ่านไม่มีทางทำสำเร็จเหรอ?"

"สำเร็จ? จะไปเป็นไปได้ยังไง" ดร.เล่ยเหวินส่ายหน้าขำๆ "อย่าว่าแต่สนามทดลองที่ทรัพยากรแทบไม่เหลือเลย ต่อให้เป็นสนามทดลองเถาเถี่ยตัวน้อยสภาพปกติ เขาก็ไม่มีทางทำสำเร็จ...

สนามทดลองที่มีเหมืองสมองแค่ห้าสิบคน คิดจะเพาะเลี้ยงอึ้งเอี๊ยะซือ? ล้มเหลวแน่นอนอยู่แล้ว!

อึ้งเอี๊ยะซือตัวหนึ่งราคาตลาดเริ่มต้นที่ห้าหมื่นแต้มความมั่งคั่ง ถ้าบริหารดีๆ ผลผลิตที่ได้ยังมีมูลค่าสูงกว่านั้นอีก

การผลิตอึ้งเอี๊ยะซือมีสนามทดลองเฉพาะทาง ขนาดบริษัทเพาะเลี้ยงเอง อัตราความสำเร็จยังไม่ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เลย

ตอนเล่อซ่านซื้อสนามทดลองนี้ไป บริษัทขายให้แค่หนึ่งพันแต้มความมั่งคั่งเอง หมอนี่ ช่างกล้าฝันจริงๆ ฮ่าๆ..."

ไป๋เวิ่น "..."

สรุปว่าไอ้หมอนี่นอกจากจะอยากแก้ผลข้างเคียงของ 'เงาอริ' แล้ว ยังเพ้อฝันอยากได้กำไรห้าสิบเท่า?

กล้าฝันจริงๆ ด้วย

แต่เล่อซ่านก็ถือว่าไม่ขาดทุนนะ ฟังจากที่ดร.เล่ยเหวินพูด สนามทดลองเถาเถี่ยตัวน้อยปกติ ขุดรีดเต็มที่ก็ได้แค่สองพันห้าร้อยแต้ม

แต่เล่อซ่านรับช่วงต่อตอนที่ผลิตไปแล้วสองพันแต้ม แล้วยังบริหารจนผลผลิตหลังจากนั้นอาจจะทะลุหลักหมื่น!

ถือว่าเก่งใช้ได้เลย

แต่ว่า... สนามทดลองรุ่นเดียวกัน ผลผลิตจะต่างกันได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

"จะเอาการปล้นชิงกับการทำเกษตรมาเทียบกันได้ยังไง" ดร.เล่ยเหวินพูดอย่างเป็นธรรมชาติ "แต่นี่ก็อธิบายได้ว่า ทำไมคุณภาพผลผลิตในสนามทดลองของเล่อซ่านช่วงหลังๆ ถึงได้แย่ลงเรื่อยๆ...

ที่แท้ก็เพ้อเจ้อ อยากเพาะอึ้งเอี๊ยะซือนี่เอง สมควรตายจริงๆ เดี๋ยวผมจะรายงานเรื่องนี้ขึ้นไป น่าจะเอาไปขายเป็นข่าวบันเทิงได้ ฮ่าๆ..."

เห็นท่าทางของดร.เล่ยเหวิน ไป๋เวิ่นที่เริ่มรู้นิสัยหมอนี่ ก็เดาได้ทันทีว่าหมอนี่คงหาเงินเข้ากระเป๋าได้อีกแน่...

"คุณกะจะเอาเรื่องนี้ไปส่งให้แผนกข่าวเพื่อเอาค่าต้นฉบับใช่ไหม?"

ไป๋เวิ่นถาม "มีส่วนแบ่งของผมไหม?"

"เอาล่ะ ปัญหาเรื่องเล่อซ่านเคลียร์แล้ว" ดร.เล่ยเหวินเปลี่ยนโหมดเป็นจริงจังทันที "เจ้าหน้าที่ไป๋เวิ่น ต่อไปผมจะแนะนำไอเท็มที่มีประโยชน์อย่างมากกับคุณในระยะนี้ เรื่องราคาไม่ต้องห่วง ผมจะคุมงบให้ไม่เกินห้าร้อยแต้มความมั่งคั่ง

ถ้าคุณมีแต้มไม่พอ ผมช่วยแลก 'ชิป' ให้ได้ หรือคุณจะรอทำภารกิจหน้าเก็บเงินก่อน ก็ได้..."

ไป๋เวิ่น "..."

ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์นี่ มันต้องเอาเรื่องที่เขาเพิ่งเล่าไปหาเงินได้แน่ๆ!

...

[จบแล้ว]