EP.34 : หมอประจำเรือของโรเจอร์, เออร์วิน!

“คุอินะ พาอากาเมะไปช้อปปิ้งหน่อย”

ลู่หยูยื่นกล่องเล็กๆ ให้เธอ “นี่ 30 ล้านเบรี อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย”

ในเมื่อคุอินะเป็นคนของโลกนี้ เธอเลยเข้าใจวัฒนธรรมและร้านค้าต่างๆ ได้ดีกว่าอากาเมะเยอะ การให้เธอเป็นคนนำน่ะสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว

“ช้อปปิ้งเหรอคะ?” อากาเมะเอียงคออย่างสับสน “หมายถึง… การซื้อเสบียงเหรอคะ?”

เธอมองลู่หยูตาแป๋ว น้ำเสียงเนิบๆ และไม่แน่ใจ สำหรับคนอย่างเธอ การ "ช้อปปิ้ง" เป็นเรื่องแปลกใหม่มาก งานประเภทนั้นมักจะเป็นหน้าที่ของคนอื่นเสมอ... ไม่ไมน์ ก็เลโอเน่ หรือคนอื่นๆ

“ไม่ย่ะ” คุอินะหัวเราะคิก

“ช้อปปิ้งคือการที่สาวๆ อย่างเราออกไปซื้อของที่ อยากได้ ไม่ใช่แค่ของที่ จำเป็น”

เธอย่อตัวลงเล็กน้อย ยิ้มกริ่ม

“เธอนี่น่ารักจริงๆ เลย อากาเมะ ไปหาซื้อเสื้อผ้าน่ารักๆ หรืออะไรทำนองนั้นกัน ดีไหม?”

ไม่รอคำตอบ คุอินะก็คว้ามือเธอแล้วจูงออกไป

คุอินะยังคงแบกรับอดีตของตัวเองไว้ แต่ตั้งแต่ที่เธอเข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกร อะไรบางอย่างในตัวเธอก็เปลี่ยนไป

กลุ่มนี้แตกต่าง พวกเขาไม่ได้ไล่ล่าแค่อำนาจหรือความโกลาหล... พวกเขากำลังสร้างบางสิ่งที่แท้จริง และถ้าพวกเขายังคงอยู่บนเส้นทางนี้ บางที… บางทีนะ เธออาจจะทำสิ่งที่เธอเคยคิดว่าเป็นไปไม่ได้ให้สำเร็จก็ได้

ช่วงนี้หัวใจของเธอรู้สึกเบาขึ้นเล็กน้อย

เมื่อสาวๆ ทั้งสองลับสายตาไป ลู่หยูก็หันหลังและเดินเข้าไปในร้านค้าใกล้ๆ เพียงลำพัง

“ยินดีต้อนรับ พ่อหนุ่ม มองหาอะไรอยู่เหรอ?”

ชายชราคนหนึ่งทักทายเขาอย่างสุภาพทันทีที่ก้าวผ่านประตู

มันเป็นร้านเล็กๆ ที่ดูอบอุ่น เต็มไปด้วยของเก่าและเครื่องประดับทำมือ พูดตามตรง ของหลายชิ้นดูมีคุณภาพสูงทีเดียว

ลู่หยูเหลือบมองไปรอบๆ แล้วสบตากับชายคนนั้น

“คุณลุงครับ ผมอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับราฟเทล” เขาพูด พลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่งใกล้ผนัง

“คุณลุงคิดว่าข้อมูลแบบนั้นมันจะมีค่าสักเท่าไหร่เหรอครับ?”

น้ำเสียงของเขาดูสบายๆ แต่ดวงตาคมกริบ

ลู่หยูรู้สึกได้ว่าชายชราคนนี้ไม่ใช่แค่เจ้าของร้านที่ไม่มีพิษมีภัย ร้านนี้? เปิดไว้บังหน้าชัดๆ ส่วนบทบาทที่แท้จริงของเขา… ลู่หยูยังไม่แน่ใจ เขารู้แค่ว่าคนแบบนี้... พวกตัวเก๋าจากยุคก่อน... มักจะรู้อะไรมากกว่าที่แสดงออกเสมอ

เหมือนกับเรย์ลี่ ที่ทำงานเป็นช่างคลุมเรือบนหมู่เกาะชาบอนดี้ ตอนเขาถังแตก เขาก็จะไปโรงประมูล ปล่อยให้ตัวเองถูกประมูล แล้วก็ฆ่าใครก็ตามที่ซื้อเขา ฉกเงิน แล้วก็ไปกินเหล้า

ทำไมเขาถึงทำอย่างนั้นน่ะเหรอ? ใครจะไปรู้ บางทีอาจจะแค่เพื่อเฝ้าดูว่าโลกมันเปลี่ยนแปลงไปยังไง... เฝ้าดูว่า "ยุคแห่งโจรสลัด" ที่โรเจอร์เริ่มต้นไว้มันจะเป็นยังไงต่อไป

ชายชราโบกมือไปมา

“ราฟเทลหรอ? ล้อเล่นน่า พ่อหนุ่ม ฉันก็แค่คนขายของ อาจจะพอรู้อะไรเกี่ยวกับล็อกทาวน์บ้างถ้านายสนใจ แต่ราฟเทลน่ะเหรอ? นั่นมันเกินตัวฉันไปไกล”

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง มั่นคง และดู... ซ้อมมาดีเกินไปหน่อย

ลู่หยูแสยะยิ้ม

“โอ้? แต่ว่า… คุณลุงเพิ่งพูดว่าราฟเทลไม่ได้อยู่ในล็อกทาวน์นี่ครับ คุณลุงจะรู้ได้ยังไงถ้าคุณลุงไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน?”

ชายชราหยุดชะงักไปเสี้ยววินาที

“ฮ่าฮ่าฮ่า…”

เขาหัวเราะลั่น พลางส่ายหัว

“ไม่นึกเลยว่าจะโดนเด็กหนุ่มหัวไวอย่างนายจับไต๋ได้ เอาล่ะ นายบอกว่าอยากรู้เรื่องราฟเทลงั้นเหรอ?”

ออร่าสงบนิ่งรอบตัวเขาเปลี่ยนไปในทันที ชายชราผู้อ่อนแอกลับกลายเป็นใครบางคนที่ตื่นตัว แข็งแกร่ง และเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน

ลู่หยูมองอย่างทึ่ง ถ้าเขาไม่ตั้งใจสังเกตอย่างใกล้ชิด เขาคงไม่เชื่อว่าคนเราจะเปลี่ยนบุคลิกได้เร็วขนาดนี้

“สมบัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก... สิ่งที่โรเจอร์ค้นพบที่จุดสิ้นสุดของแกรนด์ไลน์... วันพีซ”  ลู่หยูพูดสบายๆ

“ผมเดาว่าคุณลุงอยู่บนเรือลำนั้น คุณตามโรเจอร์ไปจนถึงเกาะสุดท้ายนั่น”

ไม่มีประโยชน์ที่จะปิดบังอีกต่อไป ลู่หยูเดาทางออกหมดแล้ว

“ฮ่าฮ่า… เธอนี่มันเป็นเด็กที่น่าสนใจจริงๆ” ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ

“รู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นลูกเรือของโรเจอร์? การเปลี่ยนจากแค่ 'ลางสังหรณ์' ไปเป็น 'ความมั่นใจเต็มร้อย' น่ะ... ไม่ใช่เรื่องที่คนส่วนใหญ่จะกล้าฟันธงได้นะ”

ลู่หยูเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วยิ้ม

“คุณลุงเริ่มทดสอบผมด้วยออร่าของคุณลุงตั้งแต่วินาทีที่ผมเดินเข้ามา ตอนนั้นผมไม่ได้ทดสอบอะไรกลับหรอกนะ... ผมอยากรู้เรื่องราฟเทลจริงๆ แต่คุณลุงดันหลุดพิรุธออกมาเอง ตั้งแต่วินาทีนั้น ผมก็มั่นใจเลย”

เขาแตะที่ขมับของตัวเอง

“ผมมี… เอาเป็นว่า ผมมี 'ข้อมูลวงใน' ที่แน่นปึ้กน่ะ”

ชายคนนั้นจ้องมองเขา แล้วก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง

“ไม่เลว นายทำให้ฉันนึกถึงโรเจอร์ตอนพีคๆ เลยว่ะ ไม่สิ บางทีนายอาจจะเหนือกว่าเขาไปแล้วด้วยซ้ำ…”

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างครุ่นคิด

“สงสัยจังว่าถ้าหมอนั่นได้ยินฉันพูดแบบนี้ มันจะโมโหแค่ไหน”

แล้วเขาก็หันกลับมาหาลู่หยูแล้วยิ้ม

“ฉันชื่อ เจโร ดี. เออร์วิน ฉันเป็นหมอประจำเรือบนเรือของราชาโจรสลัด”

ลู่หยูถึงกับกะพริบตา

“หมอประจำเรือเหรอ?!”

อันนี้เหนือความคาดหมายแฮะ

ถ้าชายคนนี้เคยรักษาโรเจอร์ งั้นฝีมือการแพทย์ของเขาต้องโคตรบ้า... ระดับท็อปเทียร์ แม้จะอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยอสูรกายแบบนี้ บางที… บางทีนะ เขาน่าจะรู้ว่าทำไมโรเจอร์ถึงป่วยหนักขนาดนั้น ชายผู้พิชิตท้องทะเลคนนั้น สุดท้ายก็ยอมมอบตัว... ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพื่อเห็นแก่ลูกที่ยังไม่เกิดของเขา

“ใช่” เออร์วินพยักหน้า

“ฉันเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นว่าสุขภาพของโรเจอร์มีปัญหา มันเกิดขึ้นทันทีหลังจากที่เราออกจากราฟเทล”

นั่นยิ่งทำให้ลู่หยูสงสัยหนักกว่าเดิม ในเนื้อเรื่องเดิม หมอประจำเรือควรจะเป็นคร็อกคัส... ชายชราคนเดียวกับที่ตอนนี้คอยดูแลลาบูน วาฬยักษ์ที่แหลมแฝด

หรือว่าบนเรือลำนั้นจะมีหมอสองคน?

“คุณลุงทำงานร่วมกับคร็อกคัสเหรอครับ?” ลู่หยูถามอย่างระมัดระวัง

“ใช่ หมอนั่นเก่งเรื่องการประคองอาการของโรเจอร์ไว้ได้พักหนึ่ง” เออร์วินยอมรับ

“แต่ราฟเทล... สถานที่นั่นน่ะ คือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด”

เขามองลู่หยูอย่างจริงจัง

“ว่าไงล่ะ พ่อหนุ่ม อยากฟังเรื่องทั้งหมดรึเปล่า?”

เอาจริงๆ เออร์วินตัดสินใจตั้งแต่วินาทีที่ลู่หยูเหยียบเข้ามาในร้านแล้ว ราชาโจรสลัดเป็นคนจุดชนวนยุคแห่งโจรสลัดก็จริง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าลูกเรือเก่าจะต้องหายไปในเงามืด พวกเขายังคงทำอะไรบางอย่างได้

เพราะยังไงซะ โรเจอร์ไม่ได้แค่ต้องการจะเย้ยรัฐบาลโลก... เขาอยากจะทิ้ง 'ความหวัง' ไว้เบื้องหลัง

ลู่หยูยืดตัวตรง สีหน้าของเขาจริงจังขึ้น

“ผมอยากฟังเลยครับ”

ตอนนี้เขาตั้งใจฟังเต็มที่ ไม่ว่าชายคนนี้จะมีความลับอะไร... เกี่ยวกับราฟเทล เกี่ยวกับโรเจอร์ เกี่ยวกับสมบัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก... เขาต้องการมันทั้งหมด

นี่คือจุดเริ่มต้น

สายตาของเออร์วินทอดมองไปยังอดีต

“ถ้างั้นก็… ฉันจะพานายย้อนกลับไป... สู่วันที่เราออกเรือครั้งแรก เพื่อค้นหาเกาะลึกลับแห่งนั้น... ราฟเทล”