EP.24 : ราชาเหนือความคาดหมาย
EP.24 : ราชาเหนือความคาดหมาย
โจรสลัดเกือบพันคนมารวมตัวกันหน้าพระราชวังอันโอ่อ่า สภาพสุดมั่วซั่วของพวกมันช่างดูขัดแย้งกับสถาปัตยกรรมที่หรูหราอย่างสิ้นเชิง
“ท่านเวนดิส!”
“พวกเราทำตามที่ท่านขอแล้ว”
มอนโดก้าวออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง ด้านหลังเขามีเชลยหลายคนถูกมัดแน่นด้วยเชือกเส้นเบิ้ม
นั่นคือลู่หยูและอากาเมะ... อย่างน้อย ก็ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น
“ฮ่าฮ่าฮ่า… มอนดอสต์!” เวนดิสหัวเราะลั่น “สมกับเป็นตัวท็อปของโลกใต้ดินแห่งอีสต์บลูจริงๆ!”
เวนดิสหันไปหาชายผู้สง่างามบนบัลลังก์ที่สวมชุดราชวงศ์สุดอลังการ
“ฝ่าบาทวาโลนาร์ นี่คือพวกที่บังอาจโจมตีขบวนคาราวานหลวงของอาณาจักรยาคอสลันอันยิ่งใหญ่ของเรา! ถ้าเราปล่อยพวกนี้ไปโดยไม่ลงโทษ จะต้องมีโจรสลัดอีกมากที่คิดมาลองดีแน่ มันเป็นความอัปยศต่อราชวงศ์ขอรับ!”
วาโลนาร์ ราชาแห่งอาณาจักรยาคอสลัน ลุกขึ้นยืนอย่างเล่นใหญ่ เขาอ้าแขนออกกว้าง อาบแสงสปอตไลท์ราวกับนักแสดงมืออาชีพ
“จิตวิญญาณอันชั่วร้ายเช่นนี้ต้องไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในอาณาจักรของข้า!” เขาประกาศก้อง
“ในฐานะราชาของพวกเจ้า ข้า วาโลนาร์ จะเป็นผู้มอบความยุติธรรมให้กับอาชญากรจากกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกรด้วยตัวเอง!”
“ดาบแห่งความยุติธรรม!”
ตามคำสั่งของเขา ข้าราชบริพารคนหนึ่งก็เดินออกมา ถือดาบทองคำที่ฝังอัญมณีพร่างพราย
วาโลนาร์คว้าดาบและยืนตัวตรง เพียงการเคลื่อนไหวเดียว เขาก็สะบัดเสื้อคลุมราชวงศ์ออก เผยให้เห็นชุดเกราะแวววาวที่อยู่ข้างใต้
และนี่ไม่ใช่แค่ชุดเกราะสำหรับใส่โชว์ในพิธี
สีหน้าของเวนดิสเคร่งขรึมลง
เขารู้จักเกราะนั่นดี มันไม่ใช่เกราะป้องกันธรรมดา แต่มันถูกตีขึ้นโดยผู้ใช้ผลไดมอนด์ ที่หายสาบสูญไป มันคือชุดรบสุดแกร่งที่สร้างจากพลังของผลปีศาจ และเวนดิสก็เคยเห็นพลังของมันมากับตาตัวเอง
ไอ้พวกกบฏนี่จะโค่นราชาได้จริงๆ เรอะ… ทั้งๆ ที่มีเกราะนั่นปกป้องเขาน่ะ?
ถ้าทำไม่ได้ แผนการทั้งหมดที่เขาวางไว้ก็จะไร้ความหมายทันที
ท่ามกลางฝูงชน นาเจนด้าจ้องมองราชาเขม็ง ขมวดคิ้วด้วยความสับสน
“โลกนี้มีเทย์กุ ด้วยเหรอ?” เธอพึมพำ สัมผัสได้ถึงพลังงานแปลกๆ จากเกราะของวาโลนาร์
สำหรับเธอ มันให้ความรู้สึกเหมือนพลังของเทย์กุ สิ่งที่เธอคิดว่ามีอยู่แค่ในโลกของเธอเท่านั้น
“เปล่า” ลู่หยูตอบอย่างใจเย็นจากข้างๆ “นั่นคือพลังของผลปีศาจ ของดีมีหนึ่งเดียวในโลกนี้ อย่างที่ฉันเคยบอกเธอไง”
ไอ้ที่เรียกว่า "เชลย" ที่ถูกมัดไว้เมื่อกี้น่ะเหรอ? แค่ตัวแสดงแทน ของปลอมทั้งเพ
“ผลปีศาจเหรอ?” นาเจนด้าครุ่นคิด ดวงตาเป็นประกาย “ถ้าเราได้มาสักผล มันคงจะบูสต์พลังให้ลูกเรือได้แบบก้าวกระโดดเลยนะ”
ในฐานะอดีตนายพลและบอสของไนท์เรด หัวของเธอก็คิดเรื่องการใช้พลังในเชิงกลยุทธ์โดยอัตโนมัติ
ลู่หยูหัวเราะเบาๆ “มันช่วยเพิ่มพลังได้เร็วจริง ไม่เถียง แต่พูดตรงๆ นะ? ฉันไม่ต้องการมันหรอก”
เมื่อเทียบกับความสามารถขี้โกงของเขาเองแล้ว ผลปีศาจก็เหมือนของเด็กเล่น
กลับมาที่หน้าบัลลังก์ วาโลนาร์เดินเข้าไปหามอนโดและสเตอร์ ยืนอยู่หน้าลู่หยูและอากาเมะตัวปลอม
“พวกแกกล้าท้าทายอาณาจักรยาคอสลัน” วาโลนาร์พูดด้วยความเห็นอกเห็นใจจอมปลอม “พวกแกคงเตรียมใจรับผลที่จะตามมาแล้วใช่ไหม?”
“วันนี้ จงตายอย่างภาคภูมิใจซะ!”
เขายกดาบที่ประดับด้วยอัญมณีขึ้นสูง แต่แล้วก็มีเงาวาบผ่านหน้าเขาไป
“เฮ้ๆ…” เสียงหนึ่งพูดอย่างเยือกเย็น “พวกขุนนางในโลกนี้มันหลงตัวเองเบอร์นี้กันทุกคนเลยรึเปล่า?”
ก่อนที่วาโลนาร์จะทันได้ตอบโต้ ดาบทองคำของเขาก็ถูกฉกไปจากมือ
“แกเป็นใครวะ?!” เขาคำรามลั่น
ชายคนนั้นยิ้มกริ่ม “กัปตันกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกร ลู่หยู”
“จงภูมิใจซะ แกจะเป็นราชาคนแรกที่ฉันจะฆ่า”
ทันใดนั้น ลู่หยูปลดปล่อยฮาคิเกราะและฟันดาบในมือลงไปเต็มแรง
เคร้ง!
แทนที่จะตัดผ่านเนื้อหรือเกราะ ดาบกลับหักสะบั้น เศษดาบแตกกระจายว่อน
ขนาดเสริมฮาคิแล้ว ดาบของเขายังแตกละเอียดเหมือนแก้ว
แขนของเขาสั่นสะท้านจากแรงสะท้อน เป็นข้อพิสูจน์ว่าเกราะนั่นไม่ใช่แค่แข็งแกร่ง แต่ยังมีปฏิกิริยาตอบสนองที่อันตรายสุดๆ ด้วย
“ข้าบอกแล้ว… ก็แค่โจรสลัดสกปรก—”
ตู้ม!
ก่อนที่วาโลนาร์จะพูดจบ ลู่หยูก็ซัดหมัดหนักๆ สวนเข้าไปจนเขากระเด็น
“ปกป้องฝ่าบาท!”
“เวนดิส ทหารยามไปไหนหมด?!”
“ไปเรียกกองทัพอาณาจักร! ไป—อั่ก!”
“เวนดิส… แกทำอะไร—?!”
ฉัวะ!
ขณะที่พวกขุนนางกรีดร้องและแตกตื่น เวนดิสก็ลงมือทันที
ทหารยามทั้งหมดในวังถูกเปลี่ยนเป็นคนของเขาเองอย่างเงียบกริบ โดยไม่ให้มีใครสงสัย เพราะยังไงซะ เขาก็เป็นคนจัดการสถานการณ์นี้ทั้งหมด
กองทัพอาณาจักรที่ประจำการอยู่ข้างนอกไม่มีทางเข้ามาได้
นั่นหมายความว่า ในตอนนี้ เวนดิสคือคนกุมชะตาชีวิตของขุนนางทุกคนไว้ในมือ
และเขาก็ไม่รอช้า ทีละคนๆ พวกขุนนางก็ถูกเก็บเรียบ
กลับมาใกล้บัลลังก์ วาโลนาร์ที่ไอโขลกและอาบเลือดลุกขึ้นจากซากปรักหักพัง พร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้า
“เข้าใจล่ะ…” เขาพึมพำ “นี่คือแผนของแกมาตลอดสินะ เวนดิส…”
“โยนความผิดให้โจรสลัด จากนั้นก็ฉวยโอกาสชิงอาณาจักรไปเป็นของตัวเอง”
วาโลนาร์ปัดฝุ่นออกจากตัว ยืนตัวตรงแม้จะบาดเจ็บ
เวนดิสก้าวออกมา หยิ่งผยองเช่นเคย “สละบัลลังก์ซะเถอะ วาโลนาร์ ในเมื่อแกดีกับฉันมาตลอด ฉันจะไว้ชีวิตแก ฉันอาจจะแต่งตั้งให้แกเป็นขุนนางด้วยซ้ำถ้าแกทำตัวดีๆ—”
“นั่นมันอะไร…?”
ทันใดนั้น พื้นก็สั่นสะเทือน
ตึม ตึม ตึม
“ฮิฮิฮิ… ฮ่าฮ่าฮ่า…” เสียงหัวเราะของวาโลนาร์ดังขึ้นขณะที่ฝุ่นควันจางลง
“แกคิดว่านี่คือเหตุผลที่ข้าได้เป็นราชาเหรอ?” เขาแสยะยิ้ม
“ข้าฆ่าพ่อแท้ๆ ของตัวเองเพื่อสวมมงกุฎนี้ เวนดิส แกคิดว่าข้าจะเสียมันไปให้หนูสกปรกอย่างแกเรอะ?”
ขณะที่เขายกแขนขึ้น แรงสั่นสะเทือนก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
จากด้านหลังเขา เหล่านักรบโลหะที่ส่องประกายแวววาวราวกับเพชรเริ่มผุดขึ้นมาจากพื้น ก่อตัวเป็นแนวป้องกันหน้าพระราชวัง
“ไม่… ไม่มีทาง…” เวนดิสอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้าง “เป็นไปไม่ได้… ผู้ใช้ผลปีศาจคนนั้นหายตัวไปแล้ว!”
แต่ความจริงก็ปรากฏอยู่ด้านหลังราชา
ตัวชุดเกราะเองก็เริ่มเปลี่ยนรูป บิดเบี้ยว จนกระทั่งกลายเป็นรูปร่างของมนุษย์
และที่ยืนอยู่ตรงนั้น โผล่ออกมาจากเกราะที่ส่องประกาย คือผู้ใช้ผลไดมอนด์ที่หายสาบสูญไปนาน...
วาเลน