EP.2 : กำจัดกลุ่มโจรสลัด!

ตลอดสามวันที่ผ่านมา ลู่หยูเริ่มคุ้นเคยกับอากาเมะแล้ว

เธอไม่มีอะไรแตกต่างจากบุคลิกเดิมเลย ยกเว้นความจงรักภักดีที่เต็มเปี่ยมที่มีต่อเขา ส่วนเรื่องอื่นๆ เธอยังคงเป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่

“กัปตันลู่หยู นั่นเรือโจรสลัดข้างหน้าใช่ไหมคะ?”

ในตอนนั้นเอง อากาเมะก็ปีนขึ้นไปบนเสากระโดงเรืออย่างรวดเร็วและจ้องมองไปยังจุดไกลๆ

เรือขนาดใหญ่ที่โบกสะบัดธงรูปหัวกะโหลกกำลังแล่นตรงมาหาพวกเขา

“โจรสลัดเหรอ?”

ลู่หยูยิ้มกว้าง  “ฮ่าๆๆ ในที่สุดก็เจอจนได้!”

เขาหันไปสั่งลูกเรือ “เอาล่ะ เข้าไปใกล้ๆ เลย เราจะไปปล้นพวกมัน!”

“รับทราบค่ะ!” อากาเมะตอบอย่างกระตือรือร้นพร้อมกับปรับใบเรือเพื่อมุ่งหน้าไปยังเรือของศัตรู

พวกเขาเคยซ้อมประโยคนี้กันมาก่อนแล้ว เพราะกลุ่มโจรสลัดของพวกเขาจำเป็นต้องสร้างชื่อเสียงและความน่าเกรงขามขึ้นมา

บนเรือโจรสลัดของศัตรู

“กัปตันครับ มีเรือดูเก่าๆ ลำหนึ่งกำลังเข้ามาหาเรา” คนดูต้นทางรายงาน “มีแค่สองคนบนเรือเองครับ ผู้ชายก็ดูดี ส่วนผู้หญิงก็สวยสุดๆ ไปเลย”

เขาเลียริมฝีปาก “เราเอาไงดีครับ?”

กัปตันโจรสลัดหัวเราะ “ฮ่าๆๆ จับทั้งคู่เลย ถ้าของดีมีคุณภาพ พวกมันอาจจะขายได้ราคาดีก็ได้นะ”

“ครับ กัปตัน!”

กัปตันลุกขึ้นจากที่นั่ง รูปร่างของเขาสูงใหญ่เกินสองเมตร มีแต่ไขมันปกคลุมร่างกาย และถือดาบยาวขนาดมหึมา

ชื่อของเขาคือ เจคัสฟา (Jekasfa)

ค่าหัว: 18 ล้านเบรี

ลูกเรือของเขามีจำนวนเป็นร้อย และเรือก็ติดตั้งป้อมปืนไว้ ซึ่งถือว่าเป็นกองกำลังที่น่าเกรงขามสำหรับทะเลอีสต์บลู

เมื่อเรือเข้ามาใกล้ ลู่หยูและอากาเมะก็กระโดดขึ้นไปบนเรือของศัตรู

“กัปตันลู่หยู พวกมันก่ออาชญากรรมมามากมาย หนูฆ่าพวกมันทั้งหมดเลยได้ไหมคะ?” อากาเมะถามพร้อมกับค่อยๆ ชักดาบต้องสาปอย่าง มุราซาเมะ ออกมา

“โจรสลัดปล้นโจรสลัด เป็นเกมที่ยุติธรรม” ลู่หยูตอบ “ปล่อยให้ศพมันอยู่ครบๆ เราจะได้เอาไปรับค่าหัวทีหลัง”

พูดจบเขาก็ชักดาบ อาเมะโนะฮาบากิริ ออกมา เป็นดาบสีขาวเรียบๆ ที่มีลวดลายสะดุดตา สันดาบหนา และใช้งานได้ทั้งมือเดียวและสองมือ ออร่าที่คมกริบและน่ากลัวแผ่ออกมาจากดาบ

“ฮึ! พวกมือใหม่เดี๋ยวนี้มันหยิ่งกันขนาดนี้เลยเหรอ?” โจรสลัดแก่หลังค่อมที่ถือปืนไรเฟิลเมอเซอร์เยาะเย้ย เขาไม่ได้เห็นอากาเมะอยู่ในสายตาเลย

สำหรับเขาแล้ว พวกนี้ดูเหมือนขุนนางวัยรุ่นที่หลงทางในทะเลมากกว่า เป็นสินค้ามีค่าสำหรับตลาดมืด

“เอาล่ะพวก!”

ฉึก!

ก่อนที่เขาจะพูดจบ อากาเมะก็มาอยู่ด้านหลังเขาแล้ว

เส้นเลือดบางๆ กรีดลงบนลำคอของเขา ไม่กี่อึดใจต่อมา คำสาบก็ออกฤทธิ์ ดูดพลังชีวิตออกจากร่างของเขาอย่างรวดเร็ว

“กัปตันบอกว่าพวกแกต้องตายทั้งหมด” อากาเมะประกาศอย่างเย็นชา “จบ!”

เธอพุ่งไปข้างหน้า กรีดผ่านศัตรูทีละคนอย่างง่ายดาย ความเร็ว เทคนิค และพลัง ทุกอย่างสมดุลกัน โจรสลัดบางคนแค่โดนแผลเล็กน้อย ก็ล้มลงในอีกไม่กี่วินาทีต่อมาเมื่อความตายเข้าครอบงำ

ความตื่นตระหนกแผ่ไปทั่วในกลุ่มของศัตรู

“พวกโง่เง่า!” เจคัสฟาคำราม

ตู้ม!

เขาเหวี่ยงดาบขนาดยักษ์เข้าใส่อากาเมะ จนเธอต้องถอยออกมา แม้ว่าเธอจะแข็งแกร่งกว่า แต่พละกำลังดิบๆ ไม่ใช่จุดแข็งของเธอ

“ฮาคิเกราะ!”

ออร่าสีดำพุ่งเข้าปกคลุมแขนและขาของเธอ แม้จะฝึกฝนมาแค่สามวัน แต่อากาเมะก็ฝึกฝนจนเชี่ยวชาญแล้ว

ความเร็วของเธอก็พุ่งสูงขึ้น

“จง... ทำลาย!”

คมดาบที่สว่างวาบกรีดผ่านอากาศ

เจคัสฟามีเวลาเพียงน้อยนิดที่จะตอบสนอง ก่อนที่ร่างกายของเขาจะถูกเฉือนเป็นชิ้นๆ และล้มลงไปกองกับพื้น

“พวก... แกเป็นใคร...?” เขาพึมพำ แต่คำพูดก็ขาดหายไปเมื่อความมืดเข้าครอบงำ

เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ตามมา ทีละคน โจรสลัดที่เหลือก็ล้มลงไปกองกับพื้น

อากาเมะเก็บดาบคาตานะของเธออย่างใจเย็นและก้าวไปยืนด้านหลังลู่หยู

ติ๊ง!

กลุ่มโจรสลัดถูกทำลาย (ค่าหัว: 18 ล้านเบรี)

ได้รับแต้มชื่อเสียง 2,000 แต้ม!

โบนัส: ได้รับเงิน 10 ล้านเบรี!

ฟังก์ชันการกลืนกินของเรือโจรสลัดโคตรกากเปิดใช้งาน! คุณต้องการดูดซับเรือของศัตรูหรือไม่?

ลู่หยูแทบไม่ต้องออกแรงเลย การต่อสู้จบลงแล้ว เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหูของเขา เป็นการยืนยันว่าวิธีสร้างชื่อเสียงคือการกำจัดกลุ่มโจรสลัด

“ดูดซับ” ลู่หยูสั่ง

เรือลำเล็กๆ เก่าๆ ของเขาเข้าประกบกับเรือของศัตรูและเริ่มดูดซับโครงสร้างของมัน ในไม่กี่อึดใจ เรือลำใหม่เอี่ยมก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เป็นการอัปเกรดครั้งใหญ่จากเรือที่พวกเขาเคยใช้แล่นอยู่

การ์ดรับสมัครจากหลากหลายจักรวาลต้องใช้แต้มชื่อเสียง 10,000 แต้ม ตอนนี้ลู่หยูมี 3,500 แต้มแล้ว ถ้าเขากำจัดกลุ่มโจรสลัดเพิ่มอีกไม่กี่กลุ่ม เขาก็จะสามารถอัญเชิญลูกเรือคนที่สองได้

เขากวาดตามองอากาเมะอย่างครุ่นคิดว่าใครจะเป็นลูกเรือคนต่อไปของพวกเขา

ตอนนี้เขาไม่สนใจเรื่องการรับสมัครแบบเจาะจงแล้ว เพราะสมาชิกแต่ละคนของกลุ่มไนท์เรดต้องใช้แต้มชื่อเสียงถึง 50,000 แต้มเลยทีเดียว ทางที่ดีที่สุดคือการสุ่มอัญเชิญไปก่อน จนกว่าเขาจะมีแต้มเหลือเฟือ

เมื่อเรือโจรสลัดถูกดูดซับจนหมด เสบียงและสมบัติทั้งหมดบนเรือก็ถูกย้ายไปยังคลังเก็บของของพวกเขา

“กัปตัน หนูหิวแล้วค่ะ หนูจะไปทำอาหาร” อากาเมะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“ไปเลย” ลู่หยูพยักหน้าและยิ้มเจ้าเล่ห์

เขาต้องยอมรับเลยว่าฝีมือการทำอาหารของอากาเมะนั้นยอดเยี่ยมจริงๆ เธอไม่ได้เป็นแค่นักรบที่น่ากลัว แต่ยังสามารถจัดการทั้งเรื่องการต่อสู้และงานในครัวได้อย่างง่ายดาย

แถมเธอก็สวยน่ามองอีกด้วย

ในบรรดาของที่ปล้นมา ลู่หยูพบแผนที่ทะเล

เมื่อตรวจสอบตำแหน่งของพวกเขา เขาก็รู้ว่าพวกเขาแล่นวนเวียนอยู่รอบอาณาจักรกัวมาตลอดสามวันที่ผ่านมา เมืองที่ใกล้ที่สุดคือ เชลล์ทาวน์

เขายิ้ม “ไปที่นั่นกันเถอะ ไปขึ้นเงินค่าหัวพวกนี้ และตุนเสบียงกัน”

จากนั้น ลู่หยูก็กำหนดเส้นทางต่อไปของพวกเขา