EP.1 : ลูกเรือระดับเทพ

ทะเลอีสต์บลู อาณาจักรกัว หมู่บ้านฟูชา

ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนพิงริมฝั่งทะเลอย่างสบายๆ มองดูเรือลำหนึ่งที่ค่อยๆ หายลับไปจากขอบฟ้า

“ลูฟี่ออกเดินทางแล้วสินะ”

สีหน้าของลู่หยูดูครุ่นคิด

“ติ๊ง! ระบบกลุ่มโจรสลัดระดับเทพเปิดใช้งานสำเร็จ”

“ได้รับแพ็กเกจของขวัญมือใหม่”

“ปลดล็อกฟังก์ชันการรับสมัคร”

...

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นพร้อมๆ กับที่แผงควบคุมสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตรงหน้าของลู่หยู

ผู้ใช้: ลู่หยู [อายุ 21 ปี]

ไอเท็ม: แพ็กเกจของขวัญมือใหม่

ฟังก์ชันระบบ: พื้นที่เก็บของแบบพกพา 100 เมตร, ร้านค้าสำหรับการรับสมัคร

ตำแหน่ง: กัปตันกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกร

ใช่แล้ว ลู่หยู คือผู้ที่เดินทางข้ามโลกมา

ในชาติก่อน เขาก็แค่พนักงานธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ติดอยู่ในวงจรชีวิตทำงานแบบ 996 (ทำงาน 9 โมงเช้า ถึง 3 ทุ่ม 6 วันต่อสัปดาห์) ชีวิตเลย "สมบูรณ์แบบ" ซะเหลือเกินในทุกๆ ด้าน

แต่ในขณะเดียวกัน ในฐานะที่เขาเป็นคนรักทะเลมาตลอด เขาก็โหยหาอิสรภาพและต้องการที่จะออกไปผจญภัย

ใครจะไปรู้ว่าวันหนึ่ง เขาจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในโลกของวันพีซ?

ในฐานะผู้ข้ามโลก ก็เป็นเรื่องปกติที่จะต้องมีตัวช่วยเจ๋งๆ—อย่างระบบนี่แหละ

ระบบนี้มีชื่อว่า ระบบกลุ่มโจรสลัดระดับเทพ

แต่ว่าเงื่อนไขในการเปิดใช้งานระบบกลับต้องให้เขาได้เห็น ซาโบ เอส และลูฟี่ ออกทะเลเสียก่อน

ดังนั้น ลู่หยูที่เกิดใหม่ในหมู่บ้านฟูชาจึงเพิ่งจะปลดล็อกระบบได้ตอนนี้เอง

“ระบบ ใช้แพ็กเกจของขวัญมือใหม่”

ลู่หยูกดใช้แพ็กเกจอย่างไม่ลังเล เพราะเขารอช่วงเวลานี้มานานแล้ว

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ที่ได้รับ การ์ดรับสมัครจากหลากหลายจักรวาล 1 ใบ, แต้มชื่อเสียง 1,000 แต้ม, เรือโจรสลัดโคตรกาก 1 ลำ และ ธงโจรสลัดสุดประณีต...”

เมื่อเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น แผงควบคุมของลู่หยูก็อัปเดตไอเท็มใหม่ทันที

แต้มชื่อเสียง: ใช้สำหรับรับสมัครลูกเรือและแลกไอเท็มในร้านค้า

การ์ดรับสมัคร: ใช้เพื่ออัญเชิญลูกเรือจากต่างโลก

ต้องบอกเลยว่า แพ็กเกจของขวัญมือใหม่นี่มันดูธรรมดาเสียที่ไหนล่ะ

“ระบบ ใช้การ์ดรับสมัครจากหลากหลายจักรวาล!”

ลู่หยูรอการออกเดินทางนานเกินไปแล้ว

เส้นทางแกรนด์ไลน์อันยิ่งใหญ่ ยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและความทะเยอทะยาน กำลังจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง โดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง

ทันทีที่เขาสั่งการ วงแหวนเวทมนตร์เรืองแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

จากนั้น หญิงสาวผมดำร่างสูงคนหนึ่งที่มีดวงตาคมกริบและเย็นชา ก็ก้าวออกมา

“อากาเมะ!”

ลู่หยูเรียกชื่อเธอออกมาอย่างไม่รู้ตัว

นี่คือ อากาเมะ จากเรื่อง Akame ga Kill!

ในมือซ้ายของเธอถือ เทกุ (Teigu) ในตำนานที่มีชื่อว่า มุราซาเมะ (Murasame)

“ติ๊ง! ปลดล็อกกลุ่มไนท์เรด”

“รับสมัครอากาเมะ”

“ตรวจพบฮาคิเกราะ กำลังซิงโครไนซ์กับผู้ใช้”

“ตรวจพบพรสวรรค์ด้านเพลงดาบ มอบรางวัลเป็นดาบ อาเมะโนะฮาบากิริ (Ame-no-Habakiri)”

ก่อนที่ลู่หยูจะได้ทันตั้งตัว คลื่นพลังอันมหาศาล ความรู้ด้านเพลงดาบ และความรู้ด้านการต่อสู้ ก็ทะลักเข้ามาในสมองของเขา

ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ

เขาตรวจสอบแผงควบคุมที่อัปเดตแล้วของตัวเอง

ผู้ใช้: ลู่หยู [อายุ 21 ปี]

ความสามารถ: เพลงดาบขั้นสูง, เทคนิคการลอบสังหารขั้นสูง, ฮาคิเกราะระดับเริ่มต้น

ไอเท็ม: ดาบอาเมะโนะฮาบากิริ, เรือโจรสลัดโคตรกาก

แต้มชื่อเสียง: 1,000

ลูกเรือ : กองเรือที่ 1 - อากาเมะ [จาก Akame ga Kill]

เงื่อนไขการรับสมัครกลุ่มไนท์เรดครบถ้วน

ตำแหน่ง: กัปตันกลุ่มโจรสลัดนักล่ามังกร

เมื่อเห็นแผงควบคุมที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลู่หยูก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

นี่แหละ คือเครื่องพิสูจน์ว่าเขากำลังแข็งแกร่งขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น การที่มีอากาเมะอยู่ข้างกาย ความปลอดภัยก็ไม่ใช่เรื่องน่ากังวลแล้ว อย่างน้อยก็ในตอนนี้

“อากาเมะ”

ลู่หยูปิดแผงควบคุมแล้วหันไปหาเธอ

แม้ว่าระบบจะรับรองว่าลูกเรือที่รับเข้ามาจะจงรักภักดีอย่างแน่นอน แต่เขาก็ยังอยากจะยืนยันให้แน่ใจ

“กัปตัน!”

อากาเมะคุกเข่าลงข้างหนึ่ง เงยหน้ามองเขาด้วยความเคารพอย่างเต็มเปี่ยม

ความเคารพในสายตาของเธอนั้นชัดเจน  และเป็นของจริง

“จากนี้ไป เธอคือลูกเรือของฉัน ไม่ต้องคุกเข่าทุกครั้งหรอก”

“ในทะเลนี้ เราคือคู่หูกัน”

“ส่วนสมาชิกที่เหลือของไนท์เรด ฉันจะรับสมัครพวกเขาให้เร็วที่สุด”

ลู่หยูยิ้ม

“ขอบคุณค่ะ กัปตัน!”

อากาเมะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปข้างๆ เขา

“ลู่หยู จะออกเดินทางแล้วเหรอ?”

เสียงนุ่มนวลดังขึ้น

เป็น มาคิโนะ เจ้าของบาร์พาร์ตี้

ก่อนหน้านี้ ลู่หยูเคยอาศัยอยู่ในหมู่บ้านฟูชาและทำงานที่บาร์ของมาคิโนะ

“ครับ”

“พี่สาวมาคิโนะ ผมอยากออกไปดูโลกกว้าง”

“ผมอยากให้ชื่อของผมเป็นที่รู้จักไปทั่วทะเล!”

เขาพูดด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า

จะล้อเล่นหรือไง? เขาได้ข้ามมายังโลกวันพีซ แถมยังได้ระบบที่โคตรจะทรงพลังมาอีก แล้วจะไม่ออกไปสร้างชื่อให้ตัวเองได้ยังไง

“นายก็ควรออกไปสำรวจทะเล”

“แต่จำไว้  ความปลอดภัยต้องมาก่อนนะ!”

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ที่นี่จะเป็นบ้านของนายเสมอ”

มาคิโนะยิ้มอย่างอบอุ่น

บุคลิกของเธอมันสมบูรณ์แบบจริงๆ

“ครับ!”

“นี่แฟนใหม่นายเหรอ?”

ก่อนที่ลู่หยูจะพูดจบ มาคิโนะก็ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วชี้ไปที่อากาเมะอย่างหยอกล้อ

ดูเหมือนว่าไม่ว่าผู้หญิงจะเพอร์เฟกต์แค่ไหนก็ยังชอบเม้าท์มอยอยู่ดี

“อากาเมะคือลูกเรือของผมครับ”

ลู่หยูแก้คำพูดของเธออย่างภาคภูมิใจ

ชื่อของอากาเมะในไม่ช้าก็จะถูกรู้จักไปทั่วทะเลเคียงข้างกับชื่อของเขา

“อากาเมะเหรอ?”

“ชื่อน่ารักจังเลยนะ ฝากดูแลลู่หยูด้วยนะ”

“เขาน่ะออกจะบ้าบิ่นไปหน่อย...”

มาคิโนะจับมือของอากาเมะแล้วเริ่มคุยไม่หยุด

อากาเมะที่ไม่ค่อยจะเข้าสังคมอยู่แล้วถึงกับเหวอไปเลยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับข้อมูลที่ถาโถมเข้ามาอย่างกะทันหัน

หลังจากการกล่าวลา ลู่หยูก็พร้อมที่จะออกเดินทาง

เขาได้ส่งซาโบ เอส และลูฟี่ออกเดินทางไปตามเส้นทางของตัวเองแล้ว

ตอนนี้ก็ถึงตาของเขาบ้าง

มาคิโนะเป็นคนมาส่งเขา เฝ้ามองเรือลำจิ๋วของเขาลอยออกไป

บางทีนี่อาจจะเป็นสายสัมพันธ์ระหว่างโจรสลัดกับบ้านเกิดของพวกเขา

เธอยืนอยู่ริมชายฝั่งจนกระทั่งเรือของลู่หยูหายไปจากสายตา ก่อนที่จะหันหลังกลับไปที่บาร์

ในขณะเดียวกัน ลู่หยูก็ได้ออกทะเลอย่างเป็นทางการด้วยเรือโจรสลัดโคตรกากของเขาแล้ว

โชคยังดีที่เขาได้เตรียมเสบียงไว้ล่วงหน้า

ประสบการณ์การทำงานในบาร์ยังทำให้เขาได้พบกับกลุ่มโจรสลัดผมแดงของแชงค์และรองพลเรือเอกการ์ป ซึ่งทำให้เขาพอจะมีความรู้ด้านการเดินเรือขั้นพื้นฐานอยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม...

สามวันต่อมา โดยที่ไม่มีแผนที่หรือทิศทางที่ชัดเจน ลู่หยูก็พบว่าตัวเองหลงทางโดยสมบูรณ์

“กัปตัน นี่คือการผจญภัยของโจรสลัดเหรอคะ?”

อากาเมะมองดูท้องทะเลที่เงียบสงบอย่างน่าขนลุก แล้วถามออกมาด้วยความสับสน

ท้ายที่สุดแล้ว ตามที่เธอได้เรียนรู้มา การเดินเรือควรจะอันตรายสิ

“ก็น่าจะนะ...”

ลู่หยูเกาหัวอย่างเขินๆ

เพราะที่นี่คือทะเลอีสต์บลู  ทะเลที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาทะเลทั้งสี่

โจรสลัดที่แข็งแกร่งส่วนใหญ่จะไม่อยู่ที่นี่นานนัก เพราะที่นี่เป็นบ้านของตัวประหลาดอย่างแชงค์และพลเรือเอกการ์ป

และผลก็คือ  ในช่วงสามวันที่ผ่านมา พวกเขาไม่เจอเรือโจรสลัดแม้แต่ลำเดียวเลย...