บทที่ 28 การวิจัยและพัฒนาแบตเตอรี่สถานะก๊าซ

บทที่ 28 การวิจัยและพัฒนาแบตเตอรี่สถานะก๊าซ

"ท่านประธานเฉิน! เชิญตามผมมาเลยครับ!" ช่างหลี่นำทางอยู่ข้างหน้า พาคนทั้งสองไปยังห้องแล็บแบตเตอรี่ที่ชั้นสี่

ณ ห้องแล็บแบตเตอรี่แบบปิดชั้นสี่ของบริษัทหยวนถู พลังงานใหม่

หลังจากยืนยันจำนวนวัสดุและสถานะของอุปกรณ์ในห้องแล็บแบตเตอรี่เรียบร้อยแล้ว เฉินโม่ก็เซ็นชื่อลงในใบยืนยันรายการของห้องแล็บ

ช่างหลี่คนนั้นทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ แล้วก็เดินจากไป

ตอนที่จ้าวเถียจู้เดินตามเฉินโม่เข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดป้องกัน เขาก็แกล้งเอาไหล่กระแทกอีกฝ่าย

"พี่เฉินเห็นป้ะ? เมื่อกี้ตอนที่ท่านประธานสวี่พลิกดูเอกสารของเรา ตาก็มองผ่านๆ เหมือนกำลังอ่านใบปลิวหมอจีนเถื่อนที่แปะตามเสาไฟฟ้าเลย!"

เขายังไม่รีบเปลี่ยนชุดป้องกัน แต่กลับทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนเก้าอี้หมุน เอาปลายเท้าถีบพื้นจนเก้าอี้หมุนติ้วอย่างรวดเร็ว ชายเสื้อทำงานสีน้ำเงินสะบัดเป็นวงโค้ง

"เขาคงไม่คิดว่าพวกเรามาทำอะไรเล่นๆ แค่ให้มันผ่านๆ ไปหรอกนะ?"

เฉินโม่หยิบชุดป้องกันสองชุดออกมาจากตู้ฆ่าเชื้อ แล้วโยนหมวกคลุมผมอันหนึ่งให้จ้าวเถียจู้

"ฮ่าฮ่า! ไอ้เด็กนี่ แกเปลี่ยนอาชีพไปเป็นนักสืบตั้งแต่เมื่อไหร่ สนใจเรื่องของคนอื่นทำไม ทำเรื่องของตัวเองให้ดีก็พอแล้ว!"

"นี่เรียกว่ารู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง!" จ้าวเถียจู้คว้าเก้าอี้หมุนไว้เพื่อทรงตัว "ลุงยามที่หน้าประตูบอกว่า บริษัทนี้เมื่อก่อนจ่ายเงินเดือนกลางเดือนตลอด แต่เดี๋ยวนี้ลากไปยันสิ้นเดือน แถมยังบอกว่าเดือนหน้าค่อยจ่ายอีก!"

จู่ๆ เขาก็กระซิบเสียงเบา "เมื่อกี้ผมยังได้กลิ่นบุหรี่จากตัวท่านประธานสวี่คนนี้อยู่เลย! เมื่อไม่กี่วันก่อนผมยื่นบุหรี่ให้ เขาไม่สูบเลยสักนิด!"

จ้าวเถียจู้คิดว่าผู้ชายที่ไม่สูบบุหรี่ จู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาสูบ มันก็มีแค่สองเหตุผล ไม่เพราะอัดอั้นตันใจก็เพราะในกระเป๋ามันฝืดเคือง

ดูจากหน้าตาท่าทางดีๆ ของท่านประธานสวี่คนนี้แล้ว ถ้าเขาเต็มใจล่ะก็ข้างกายคงไม่ขาดผู้หญิงหรอก ดังนั้น เขาต้องกำลังกระเป๋าฝืดเคืองแน่นอน

เฉินโม่ไม่ได้คิดลึกซึ้งขนาดจ้าวเถียจู้ เขาเลิกคิ้ว ดึงสายรัดแว่นตาป้องกัน 3M ให้เข้าที่ แล้วตบมือสองที "แล้วไงต่อ?"

"เฮ้ย! พี่เฉิน! นี่พี่ไม่เข้าใจเหรอ!" จ้าวเถียจู้ถือหมวกคลุมผมลุกพรวดขึ้นมา "เราสามารถต่อรอง 'ราคามิตรภาพ' กับเขาได้เลยสิ! อย่างเช่น..."

เขายกนิ้วขึ้นมานับ "ค่าวัสดุสิ้นเปลืองให้พวกเขาออก ค่าเช่าก็ลดอีก 20% แถมเรายังสามารถช่วยพวกเขาจัดการวัตถุดิบอิเล็กโทรไลต์ที่ค้างสต็อกอยู่ได้ด้วย เผื่อว่าบริษัทเขาเจ๊งขึ้นมา จะได้ไม่ต้องเสียเงินค่ากำจัดของเสียไง!"

"หยุด! หยุด! หยุด!"

เฉินโม่ยกมือขึ้นกดหัวเขาแล้วดันไปทางตู้ฆ่าเชื้อในห้องเปลี่ยนชุด

"ไอ้เด็กนี่ ยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะ เรามาเช่าห้องแล็บเพื่อทำวิจัยนะเว้ย ไม่ได้มาจ่ายตลาดซื้อผักต่อราคา"

"ถ้าเกิดไปทำเขาขุ่นเคืองเพราะเรื่องเงินเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ เชื่อไหมว่าพรุ่งนี้เขามาสับคัตเอาต์ห้องแล็บเราแน่?"

จ้าวเถียจู้หดคอหัวเราะแหะๆ "พี่เฉินก็พูดไป... ผมก็แค่ช่วยพี่ประหยัดเงินหรอกน่า! อีกอย่างนะ..."

จู่ๆ เขาก็ถือชุดป้องกันขยับเข้าไปใกล้เฉินโม่

"ในเมื่อพี่เฉินไม่ขาดแคลนเงินเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ งั้นก็จ่ายโบนัสล่วงหน้าให้ผมสิบแปดเดือนเลยเป็นไง? ถือซะว่าเอาฤกษ์เอาชัยให้ ออเรนจ์ รุ่นที่ 1 ขายดีถล่มทลายในอนาคตไง!"

"ห้ะ! ทำไมแกไม่พูดล่ะว่าจะอยู่ทำโอทีล่วงหน้าสิบแปดเดือน?" เฉินโม่เตะก้นเขาไปทีหนึ่ง "ไสหัวไปใส่รองเท้าบูตป้องกันซะเดี๋ยวนี้! ถ้ายังพล่ามไม่เลิก เชื่อไหมว่าคืนนี้ฉันจะให้แกเฝ้าเตาปฏิกรณ์ทั้งคืน?"

จ้าวเถียจู้หันหน้าเข้าหากระจก ดึงกระดุมแป๊กสองเม็ดที่คอเสื้อชุดป้องกันให้เข้าที่ ในกระจกเงาบานใหญ่ของห้องเปลี่ยนชุด สะท้อนร่างของคนทั้งสองที่สวมชุดป้องกันเต็มยศ

"ไปกันเถอะ!" เฉินโม่เดินนำหน้า "วันนี้เรามาสร้างแบบจำลองสภาพแวดล้อมการสังเคราะห์อิเล็กโทรไลต์กันก่อน!"

จ้าวเถียจู้บอกว่าเขาไม่เข้าใจเลยสักนิด เฉินโม่เลยบอกให้เขาคอยฟังคำสั่ง ทำหน้าที่เป็นลูกมือช่วยหยิบจับนั่นนี่ก็พอ

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องปฏิบัติการกันระเบิดแยกส่วน ด้านในมีเตาปฏิกรณ์แรงดันสูงตั้งอยู่

เวลาหนึ่งสัปดาห์ ก็เพียงพอแล้วที่เฉินโม่จะใช้วิธีการผลิตแบตเตอรี่ลิเธียมสถานะก๊าซที่ระบบมอบให้ในหัว มาทำการตรวจสอบทางเทคนิค และ "ปั้น" ของจริงสองสามชิ้นออกมาด้วยมือในห้องแล็บแห่งนี้

วันแรก เฉินโม่ต้องใช้คาร์บอนไดออกไซด์ในสภาวะวิกฤตยิ่งยวดเพื่อจำลองสภาพแวดล้อมการสังเคราะห์อิเล็กโทรไลต์สถานะก๊าซ โดยต้องสร้างแบบจำลองควบคุมสภาพแวดล้อมการสังเคราะห์อิเล็กโทรไลต์สถานะก๊าซขึ้นมาในคอมพิวเตอร์ของห้องแล็บก่อน

หลังจากสร้างแบบจำลองเสร็จแล้ว สภาพแวดล้อมจริงสำหรับการสังเคราะห์อิเล็กโทรไลต์สถานะก๊าซ ก็จะสามารถใช้คอมพิวเตอร์ควบคุมได้อย่างแม่นยำ

แม้ว่าจะมีพารามิเตอร์ที่ดีที่สุดสำหรับแบบจำลองพลศาสตร์โมเลกุลของอิเล็กโทรไลต์สถานะก๊าซที่ระบบมอบให้ แต่เฉินโม่ก็รู้ดีว่าในแบบจำลองของจริง เนื่องจากความแตกต่างของสภาพแวดล้อมและอุปกรณ์ พารามิเตอร์ที่ดีที่สุดเหล่านี้จึงใช้เป็นเพียงข้อมูลอ้างอิงเท่านั้น

ถ้าสามารถทำได้ตามข้อกำหนดของกระบวนการผลิตที่ดีที่สุดได้ก็ย่อมดีที่สุด แต่ในความเป็นจริง คุณก็ต้องใช้สภาพแวดล้อมเท่าที่มี ใช้อุปกรณ์เท่าที่มี

หากต้องการใช้กระบวนการผลิตที่ดีที่สุดที่ระบบมอบให้เพื่อทำการผลิตจริงๆ ก็มีแต่เฉินโม่จะต้องจัดเตรียมคลีนรูมระดับสามตามข้อกำหนดของกระบวนการนี้ จากนั้นก็จัดซื้ออุปกรณ์ที่จำเป็นในสายการผลิต และฝึกอบรมช่างฝีมือจนชำนาญ

ค่าใช้จ่ายในการเตรียมการเบื้องต้นนี้ มันสูงลิบลิ่วจนทะลุเพดาน ไม่ใช่สิ่งที่ออเรนจ์เทคโนโลยีในตอนนี้จะรับมือไหว

เฉินโม่เริ่มสั่งการให้จ้าวเถียจู้ไปกับเขา เพื่อช่วยกันย้ายถังก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์มาก่อน เตรียมพร้อมที่จะอัดมันเข้าไปในเตาปฏิกรณ์แรงดันสูง

ไม่นาน เฉินโม่ก็เริ่มใช้คาร์บอนไดออกไซด์ในสภาวะวิกฤตจำลองสภาพแวดล้อมการสังเคราะห์อิเล็กโทรไลต์สถานะก๊าซอย่างเป็นทางการ เพื่อเก็บรวบรวมพารามิเตอร์สำหรับควบคุมสภาพแวดล้อมการสังเคราะห์

การที่จะสร้างแบบจำลองที่เชื่อถือได้ขึ้นมาสักอัน ต้องใช้พารามิเตอร์อย่างน้อย 100 ชุด

ประมาณ 5 นาทีจะได้พารามิเตอร์หนึ่งชุด กระบวนการนี้มันซ้ำซากจำเจ และเป็นไปตามกลไก

จ้าวเถียจู้ที่เดิมทีมีภาพฝันอันสวยหรู มองว่างานวิจัยทางวิทยาศาสตร์เป็นเรื่องที่ "สูงส่ง" อย่างไร้ขีดจำกัด ก็ค่อยๆ รู้สึกชาชินไปกับการอัดก๊าซและเพิ่มแรงดันอย่างซ้ำซากนี้

ส่วนเฉินโม่ เขาไม่ได้เลือกใช้แบบจำลองข้อมูลที่เชื่อมต่อเครือข่ายของคอมพิวเตอร์ในห้องแล็บ แต่เลือกใช้แบบจำลองข้อมูลออฟไลน์ในโน้ตบุ๊กมือสองของตัวเองแทน

ในช่วงที่เตาปฏิกรณ์แรงดันสูงกำลังทำงาน เฉินโม่ก็คอยสังเกตค่าตัวเลขที่สอดคล้องกันของจุดสูงสุดและจุดต่ำสุดในกราฟเส้นแสดงปฏิกิริยาบนคอมพิวเตอร์ แล้วเริ่มป้อนข้อมูลพารามิเตอร์ที่แก้ไขแล้วลงในแบบจำลองข้อมูลบนโน้ตบุ๊กมือสองของเขาด้วยตัวเอง

ข้อมูลบางส่วนที่เกิดจากจุดสูงสุดและจุดต่ำสุดที่ผิดปกติ แสดงให้เห็นว่าคาร์บอนไดออกไซด์ยังไม่ถึงสภาวะวิกฤต ดังนั้นมันจึงเป็นข้อมูลที่ใช้ไม่ได้ เฉินโม่ต้องคัดกรองข้อมูลรบกวนเหล่านี้ออกไปด้วยตัวเอง

สำหรับจ้าวเถียจู้ งานละเอียดแบบนี้เขาทำไม่ไหว ทำได้แค่นั่งเก้าอี้อยู่ตรงเตาปฏิกรณ์แรงดันสูง แล้วคอยอัดก๊าซและเพิ่มแรงดันซ้ำๆ ไปตามกลไก

อีกด้านหนึ่ง สวี่หมิงหย่วนกลับมาที่ออฟฟิศชั้นสาม เขาโยนเอกสารแบตเตอรี่ลิเธียมสถานะก๊าซของเฉินโม่ทิ้งไว้บนโต๊ะทำงาน แล้วเริ่มโทรศัพท์หานักลงทุนรายใหม่

ต้องรู้ด้วยว่าการสนับสนุนพลังงานใหม่ในประเทศจีนนั้นเป็นเรื่องที่เปิดเผย ไม่ใช่แค่มีนโยบายเงินอุดหนุนเท่านั้น

อีกทั้งราคาน้ำมันตลาดโลกขึ้น สามบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านน้ำมันก็ขึ้นตาม แต่พอราคาน้ำมันตลาดโลกลด สามบริษัทยักษ์ใหญ่กลับไม่ลดตาม ดังนั้นแบตเตอรี่โซลิดสเตตจึงเป็นโครงการที่มีอนาคตอย่างแน่นอน

"ฮัลโหล! ท่านประธานเสิ่นเหรอครับ! ผมเอง! สวี่หมิงหย่วน เราเคยเจอกันที่เบลล์แล็บส์ในอเมริกาเหนือ... ใช่ครับ! ผมกลับมาที่จีนแล้วกำลังทำวิจัยด้านแบตเตอรี่โซลิดสเตต..."

น่าเสียดาย! แม้ว่าสวี่หมิงหย่วนจะพอรู้จักนักลงทุนอยู่บ้าง พอถามไปทุกคนก็บอกว่าสนใจโซลิดสเตต แต่พอชวนให้มาดูงานก็บอกว่าช่วงนี้ไม่ว่างทันที

เหตุผลง่ายมาก หนิงเต๋อ ยักษ์ใหญ่ด้านแบตเตอรี่ลิเธียมสำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่คร่ำหวอดในวงการมานาน กำลังเริ่มแยกแผนกแบตเตอรี่ยานยนต์ไฟฟ้าออกมา และกำลังจะก่อตั้งบริษัท หนิงเต๋อ ไทมส์ พลังงานใหม่ เพื่อมาทำแบตเตอรี่ยานยนต์ไฟฟ้าโดยเฉพาะ

เมื่อเทียบกับบริษัทหยวนถู พลังงานใหม่ของสวี่หมิงหย่วนที่ดูง่อนแง่นเต็มที เห็นได้ชัดว่านักลงทุนเหล่านี้สนใจบริษัท หนิงเต๋อ ไทมส์ พลังงานใหม่ที่กำลังอยู่ในช่วงเตรียมการและมีบริษัทยักษ์ใหญ่หนุนหลังมากกว่า

พวกนักลงทุนร่วมทุนก็ต้องการทำกำไรเหมือนกัน พวกเขาไม่ได้ทำการกุศลแบบ 'ส่งถ่านในวันหิมะตก'

ที่สำคัญที่สุดคือสวี่หมิงหย่วนยังไม่เคยพิสูจน์ตัวเอง ตอนนี้ก็ยังไม่มีเทคโนโลยีแบตเตอรี่โซลิดสเตตที่พร้อมออกสู่ตลาดมาโชว์ แถมบริษัทยังง่อนแง่น ไม่รู้ว่าจะล้มละลายเมื่อไหร่ แน่นอนว่าย่อมไม่มีนักลงทุนร่วมทุนคนไหนอยากยื่นมือเข้ามาช่วย

สุดท้ายสวี่หมิงหย่วนก็ยังหานักลงทุนไม่ได้ เพื่อที่จะซื้อหุ้นคืนจากหุ้นส่วนทั้งสองคน และเพื่อพยุงให้บริษัทเดินหน้าต่อไป ดูเหมือนว่าเขาจำเป็นต้องขายบ้านหลังนั้นจริงๆ แล้ว

เขาทรุดตัวพิงพนักเก้าอี้ในออฟฟิศอย่างหดหู่ แหงนหน้ามองเพดาน

ในตอนนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ช่างหลี่ที่สวมแว่นกรอบดำหนาเตอะเดินเข้ามา เขายื่นใบยืนยันรายการวัสดุและอุปกรณ์ห้องแล็บที่เฉินโม่เซ็นชื่อแล้ว พร้อมกับ... ใบลาออกฉบับหนึ่งให้สวี่หมิงหย่วนด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย

ลูกกระเดือกของสวี่หมิงหย่วนขยับขึ้นลง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้รั้งไว้

"ช่างหลี่! บอกผมได้ไหมว่าคุณจะไปอยู่ที่ไหนต่อ?"

ช่างหลี่คนนี้มองสายตาที่จริงใจของสวี่หมิงหย่วนแล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

"แผนกแบตเตอรี่ยานยนต์ไฟฟ้าของฝั่งหนิงเต๋อที่มณฑลฝูเจี้ยนข้างๆ เขากำลังจะแยกตัวออกมา ตั้งเป็นบริษัทใหม่เพื่อทำแบตเตอรี่ยานยนต์ไฟฟ้าโดยเฉพาะ ท่านประธานสวี่! คุณก็รู้ว่าผมยังมีลูกมีเมียต้องเลี้ยงดู ผม..."

หนิงเต๋อ!

สวี่หมิงหย่วนรู้จักดี ยักษ์ใหญ่ด้านแบตเตอรี่ลิเธียมสำหรับสินค้าอิเล็กทรอนิกส์ (มือถือ, แท็บเล็ต, แหล่งเก็บพลังงานในบ้าน) ของจีน เป็นเบอร์หนึ่งด้านแบตเตอรี่ลิเธียมอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศแบบไร้ข้อกังขา

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือในเวลาต่อมา แบตเตอรี่ลิเธียมอิเล็กทรอนิกส์ของหนิงเต๋อ รวมถึงแผนกแบตเตอรี่ยานยนต์ไฟฟ้าที่แยกตัวออกมา จะกลายเป็นเบอร์หนึ่งของโลกทั้งในตลาดแบตเตอรี่ลิเธียมอิเล็กทรอนิกส์สำหรับผู้บริโภคและตลาดแบตเตอรี่ยานยนต์ไฟฟ้า

"ผู้เล่นรายใหม่ที่มีไม้ใหญ่หนุนหลังกระโดดลงสนามแล้วสินะ!" สวี่หมิงหย่วนถอนหายใจอย่างขมขื่น

เขานึกถึงเมื่อก่อนที่ช่างหลี่เคยอยู่ทำงานล่วงเวลาในห้องแล็บกับเขาแบบหามรุ่งหามค่ำ จนไม่มีเวลาอยู่กับลูกสาว ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง สุดท้ายก็ได้แต่ตบไหล่ช่างหลี่เบาๆ

"ช่างหลี่! ผมเข้าใจ!" สวี่หมิงหย่วนยิ้มอย่างขมขื่น "จริงๆ แล้ว ไปอยู่บริษัทใหญ่อย่างหนิงเต๋อก็ดีเหมือนกัน มั่นคงดี..."

ช่างหลี่อ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

สวี่หมิงหย่วนหันหลังแล้วโบกมือ "ไปเถอะ!" เสียงของเขาก้องกังวานในออฟฟิศที่ว่างเปล่า

"ฝากสวัสดีผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคของหนิงเต๋อด้วย บอกเขาว่าเส้นทางนี้ยังอีกยาวไกล เขาอาจจะไม่ได้เป็นผู้ชนะเสมอไปหรอก!"

สุดท้ายช่างหลี่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาถอยออกจากออฟฟิศไปเงียบๆ

เนิ่นนานผ่านไป สวี่หมิงหย่วนก็เดินออกจากบริษัทไปด้วยท่าทางเหม่อลอย เอกสารแบตเตอรี่ลิเธียมสถานะก๊าซที่เฉินโม่ให้เขาไว้ ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะทำงาน

ในคืนนั้น ห้องแล็บแบตเตอรี่ของบริษัทหยวนถูพลังงานใหม่ ยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

เพื่อรับประกันว่าข้อมูลแบบจำลองสภาพแวดล้อมการสังเคราะห์อิเล็กโทรไลต์สถานะก๊าซที่เป็นหัวใจสำคัญจะไม่รั่วไหลออกไป เฉินโม่จึงไม่ก้าวเท้าออกจากห้องแล็บเลยแม้แต่ก้าวเดียว แม้แต่อาหารก็เป็นจ้าวเถียจู้ที่ออกไปซื้อกลับมาให้

นอกจากนี้ เพื่อเร่งงานให้ได้มากที่สุด และเพื่อให้ได้รายงานผลการทดสอบมาใช้ยื่นขอใบอนุญาตการผลิตและสิทธิบัตรโดยเร็วที่สุด

ภายในหนึ่งสัปดาห์นี้ เฉินโม่ไม่คิดที่จะออกจากห้องแล็บแบตเตอรี่แห่งนี้เลย เขากินนอนอยู่ที่นี่ตลอดเวลา!

(จบบท)