ตอนที่ 16: หมอเทวดาน้อย

ตอนที่ 16: หมอเทวดาน้อย

"หือ?"

เมื่อฉินเฟิงได้ยินคำว่า "วิชาสกัดจุด" สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้อำนวยการหวง

สมกับที่เป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลประจำเมือง ถึงกับรู้จักวิชาสกัดจุดด้วย... สิ่งที่เรียกว่าวิชาสกัดจุด คือวิธีการรักษาชีวิตผู้คนด้วยการตบตีไปยังจุดชีพจรต่างๆ

วิชานี้เป็นแขนงหนึ่งของการฝังเข็มในศาสตร์แพทย์แผนจีน

พูดถึงการฝังเข็ม หลายคนคงคุ้นเคยกันดี

โดยพื้นฐานแล้ว แพทย์แผนจีนที่มีประสบการณ์สักหน่อยย่อมรู้จักการฝังเข็ม

ทว่า แม้วิชาสกัดจุดจะอยู่ในแขนงเดียวกับการฝังเข็ม แต่มันได้สูญหายไปนานแล้ว

ฉินเฟิงไม่กล้าคุยโวโอ้อวด แต่ขอรับรองเลยว่า ในเมืองชิงโจวแห่งนี้ คนที่ใช้วิชาสกัดจุดได้ นอกจากเขาแล้ว ไม่มีคนที่สองแน่นอน!

อย่าว่าแต่คนที่ใช้เป็นเลย แม้แต่คนที่รู้จัก "วิชาสกัดจุด" ก็คงมีไม่มากนัก

กัวเหวินซิงที่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกคือตัวอย่างที่ดีที่สุด

"ท่าน ผอ. ครับ วิชาสกัดจุดคืออะไรเหรอครับ?"

กัวเหวินซิงเอ่ยถาม

"จะอธิบายยังไงดีล่ะ เอาเป็นว่า... ถึงคุณจะเป็นหมอแผนปัจจุบัน แต่คุณก็รู้จักการฝังเข็มใช่ไหม?"

กัวเหวินซิงพยักหน้า

"วิชาสกัดจุดจริงๆ แล้วก็คือการฝังเข็มรูปแบบหนึ่ง แต่มันยากกว่าการฝังเข็มทั่วไปมาก แถมด้วยเหตุผลบางประการ เทคนิควิชาสกัดจุดนี้ได้สูญหายไป ปัจจุบันทั้งประเทศมีคนที่เข้าใจวิชานี้เพียงแค่สามคนเท่านั้น!"

หลังจากได้ฟังคำอธิบายของผู้อำนวยการหวงฟู่หลิง กัวเหวินซิงก็อ้าปากค้างจนแทบจะหุบไม่ลง

ทั้งประเทศมีคนเข้าใจแค่นี้เนี่ยนะ?

มันจะเวอร์เกินไปหรือเปล่า?!

"แต่ว่า..."

ผู้อำนวยการหวงฟู่หลิงขมวดคิ้ว แววตาฉายแววสงสัย "เทคนิควิชาสกัดจุดที่พ่อหนุ่มคนนี้ใช้อยู่ มันแตกต่างจากเทคนิคของสามหมอเทวดาที่ฉันเคยเห็นอย่างสิ้นเชิง ฉันไม่เคยเห็นและไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!"

กัวเหวินซิงตกตะลึงสุดขีด

ผู้อำนวยการหวงฟู่หลิงไม่ใช่แค่หมอที่เก่งที่สุดในเมืองชิงโจว แต่เธอยังเป็นแพทย์ที่มีชื่อเสียงติดอันดับหนึ่งในสามสิบของประเทศ

ถึงขนาดนั้น วิธีการที่ฉินเฟิงใช้ แม้แต่ผู้อำนวยการหวงก็ยังไม่เคยเห็น

ตกลงว่าเจ้าหนุ่มฉินเฟิงนี่มีความสามารถขนาดไหนกันแน่?

ในขณะที่กัวเหวินซิงกำลังสงสัย ฉินเฟิงก็ได้สกัดจุดไปแล้วกว่าสิบจุดติดต่อกัน

ไม่ใช่แค่นั้น ฉินเฟิงยังแยกประสาทสัมผัสทำสองอย่างพร้อมกัน

เขากำลังรักษาทั้งฉินเจี้ยนจวินและหลี่ซิ่วผิงไปพร้อมๆ กัน

ไม่กี่นาทีต่อมา ฉินเจี้ยนจวินและหลี่ซิ่วผิงที่นอนหมดสติมาหลายวัน จู่ๆ ก็เริ่มไอโขลกออกมาอย่างรุนแรง

ทันใดนั้น ทั้งสองก็ลืมตาขึ้นราวกับปาฏิหาริย์ ดวงตาที่เคยขุ่นมัวกลับมาสดใสเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา

เหล่าแพทย์ที่อยู่ในเหตุการณ์ย่อมมองออกว่า ฉินเจี้ยนจวินและหลี่ซิ่วผิงพ้นขีดอันตรายโดยสมบูรณ์แล้ว!

เห็นดังนั้น ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ!

หมอที่เคยมองดูด้วยท่าทีเหมือนดูละคร ต่างเบิกตากว้างจนแทบถลน กรามแทบค้าง

หัวหน้าแพทย์สูงวัยชี้ไปที่ฉินเจี้ยนจวินที่ฟื้นขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา พลางพูดเสียงสั่นเครือว่า:

"นี่มัน... ปาฏิหาริย์! ปาฏิหาริย์ชัดๆ!"

ข้างๆ กัน กัวเหวินซิงกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตื่นตระหนก

คนที่เท้าข้างหนึ่งก้าวลงหลุมไปแล้ว กลับถูกมือวิเศษของฉินเฟิงดึงกลับมาจากความตายได้อย่างเหลือเชื่อ!?

"พ่อ! แม่! ดีใจจังเลยที่พ่อกับแม่ปลอดภัย!"

ฉินเสี่ยวอวี่ดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ฉินเจี้ยนจวินและหลี่ซิ่วผิงยังอยู่ในอาการมึนงง

พวกเขารู้สึกเหมือนเพิ่งไปเดินเล่นหน้าประตูนรกมา ขาข้างหนึ่งก้าวลงไปในยมโลกแล้วด้วยซ้ำ แต่เผลอแป๊บเดียว ทำไมถึงกลับมามีชีวิตอีกครั้งได้ล่ะ?

"เสี่ยวเฟิง?"

ทันใดนั้น ฉินเจี้ยนจวินก็สังเกตเห็นฉินเฟิง "เสี่ยวเฟิง พ่อบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? งานการก็ยุ่ง อย่าวิ่งไปวิ่งมาให้เสียงานเสียการสิ!"

ฉินเฟิงยิ้ม "พ่อครับ ผมลาออกแล้ว ครั้งนี้กลับมาเพื่อมาหาพ่อกับแม่โดยเฉพาะเลย"

พอได้ยินว่าลาออก ฉินเจี้ยนจวินก็ของขึ้นทันที

เขากระโดดลงจากเตียง คว้ารองเท้าแตะข้างเตียง แล้วฟาดก้นฉินเฟิงเข้าให้ฉาดใหญ่

"ไอ้ลูกไม่รักดี งานดีขนาดนั้นแกไปลาออกทำไมหา?!"

ฉินเจี้ยนจวินเกรี้ยวกราดราวกับราชสีห์คลั่ง ดูลุกลี้ลุกลนไปหมด

เห็นฉินเจี้ยนจวินดูแข็งแรงกระปรี้กระเปร่าขนาดนี้ ฉินเฟิงดีใจจนยิ้มแก้มปริราวกับเด็กหนักร้อยโล

"ไอ้ลูกบ้า ยังจะมาหัวเราะอีก!"

ฉินเจี้ยนจวินเงื้อมือจะฟาดอีกที แต่ฉินเฟิงก็ไม่หลบ

ขอแค่พ่อแข็งแรงดี โดนตีสักทีสองทีจะเป็นไรไป

แต่ตอนนั้น หลี่ซิ่วผิงเริ่มร้อนใจ รีบลงจากเตียงมายืนขวางหน้าฉินเฟิง "ค่อยพูดค่อยจากันก็ได้ เอะอะก็จะตี ลูกเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง?!"

"อย่ามาห้าม! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณตามใจมันจนเสียคน ไอ้ลูกบ้านี่จะเอาแต่ใจขนาดนี้ไหม?!"

"คุณ..."

สองสามีภรรยาเฒ่าเริ่มเปิดศึกน้ำลายกัน

แต่ในอีกด้านหนึ่ง

หมอทุกคนที่เห็นทั้งสองคนเถียงกันไฟแลบ ต่างอ้าปากค้างพูดไม่ออก

ดูจากความดุเดือดในการทะเลาะกันของฉินเจี้ยนจวินและหลี่ซิ่วผิง บอกได้เลยว่าหายดีเป็นปลิดทิ้งแล้วแน่นอน!

"ตะ... แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง?!"

"คนไข้สองคนนี้หมดทางเยียวยาแล้วชัดๆ!"

"หรือว่าเจ้าหนุ่มนี่จะเป็น 'หมอเทวดาน้อย' ของจริง?"

ยกเว้นกัวเหวินซิง หมอคนอื่นๆ ไม่รู้จักวิชาสกัดจุด

พวกเขารู้แค่ว่าฉินเฟิงแค่ตบๆ ไปไม่กี่ที คนไข้ใกล้ตายสองคนก็ฟื้นขึ้นมาอย่างปาฏิหาริย์!

จังหวะนั้น ผู้อำนวยการหวงฟู่หลิงเดินออกมาจากกลุ่มคน ตรงดิ่งมาหาฉินเฟิง

"คุณหมอเทวดาน้อย ดิฉันคือ ผอ.หวง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเมืองชิงโจว ดิฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณหมอเทวดาน้อยสักหน่อยค่ะ"

หมอเทวดาน้อย?

ฉินเจี้ยนจวินและหลี่ซิ่วผิงหยุดทะเลาะกัน แล้วมองตามสายตาของผอ.หวงฟู่หลิงไปที่ฉินเฟิง

ทั้งสองตกใจแทบสิ้นสติ

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเมืองชิงโจวถึงกับเรียกลูกชายพวกเขาว่า "หมอเทวดาน้อย" เชียวเหรอ?!

"นี่... เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าครับ?"

"ลูกชายผมเป็นเชฟนะครับ ไม่ใช่หมอเทวดา สองอาชีพนี้มันคนละเรื่องกันเลยนะ!"

นี่คือความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวของพวกเขา

ฉินเฟิงยิ้มบางๆ "ผอ.หวงชมเกินไปแล้วครับ เชิญพูดมาได้เลย"

"ไม่ทราบว่าคุณหมอเทวดาน้อย สนใจจะมารับตำแหน่งหัวหน้าแผนกแพทย์แผนจีนที่โรงพยาบาลเมืองชิงโจวไหมคะ?"

"ขอแค่คุณหมอเทวดาน้อยตกลง ดิฉันรับรองว่าคุณสามารถเริ่มงานได้พรุ่งนี้เลย!"

สิ้นคำพูดของเธอ หมอทุกคนในที่นั้นต่างสะเทือนเลื่อนลั่น

ผู้อำนวยการถึงกับเป็นฝ่ายเอ่ยปากเชิญเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาเป็นหัวหน้าแผนกแพทย์แผนจีนด้วยตัวเอง!!

เจ้าหนุ่มนี่รักษาคนไข้ใกล้ตายสองคนหายได้ก็จริง

แต่จะเป็นเพราะฝีมือแพทย์ขั้นเทพจริงๆ หรือแค่ฟลุ๊ค ก็ยังต้องพิสูจน์กันต่อไป

ทำไมผอ.ถึงใจร้อนขนาดนี้!?

"หัวหน้าแผนกแพทย์แผนจีน?"

ฉินเฟิงชะงักไปเล็กน้อย พูดตามตรง เขาไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย

ในตอนนี้ เขาเหมือนจะได้ยินเสียงซุบซิบด้วยความไม่พอใจจากเหล่าหมอด้านหลัง

กัวเหวินซิงก้าวออกมา กระซิบที่ข้างหูผอ.หวงฟู่หลิง "ท่าน ผอ. ครับ... จะไม่ดูด่วนตัดสินใจไปหน่อยเหรอครับ?"

"พ่อหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาก็จริง แต่คุณวุฒิเขายังดูไม่น่าจะพอนะครับ?"

"ถ้าพวกผู้อาวุโสในแผนกแพทย์แผนจีนรู้เรื่องนี้ เข้าคงไม่ยกพลมาถล่มห้องทำงานท่านแย่เหรอครับ?"

"คุณวุฒิไม่พอ? หึ!"

ผอ.หวงฟู่หลิงแค่นเสียงเย็นชา ปรายตามองกัวเหวินซิง "แค่ดูจากวิชาสกัดจุดที่ฉินเฟิงเพิ่งแสดงให้เห็น ยังไม่ถือว่ามีคุณสมบัติพออีกเหรอ?"

"แค่ดูจากการที่ฉินเฟิงรักษาคนไข้ที่หมอทั้งโรงพยาบาลจนปัญญาจะรักษาได้ ยังไม่ถือว่ามีคุณสมบัติพออีกหรือไง?!"

คำถามย้อนกลับสองดอกเล่นเอากัวเหวินซิงพูดไม่ออก

จริงอย่างที่ว่า สำหรับคนไข้อย่างฉินเจี้ยนจวินและหลี่ซิ่วผิง หมอทั้งโรงพยาบาลต่างก็จนปัญญา

แต่ตอนนี้ ฉินเฟิงรักษาจนหายดีแล้วจริงๆ

ด้วยฝีมือขนาดนี้ ใครจะกล้าคัดค้าน?!

เสียงของผอ.หวงฟู่หลิงไม่ได้เบาเลย ทุกคนในที่นั้นได้ยินกันชัดเจน

คู่สามีภรรยาฉินถึงกับตะลึงงัน

ฟังจากที่ผอ.หวงฟู่หลิงพูด สรุปว่าที่พวกเขาหายดี เป็นเพราะฝีมือลูกชายตัวเองงั้นเหรอ?!

ฉินเฟิงไปมีความสามารถขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?