ตอนที่ 7: เกิดเรื่องแล้ว

ตอนที่ 7: เกิดเรื่องแล้ว

"ภารกิจใหม่!"

ฉินเฟิงหูตาสว่างขึ้นมาทันที

【ภารกิจ: ปรับปรุงร้านและเปิดกิจการอย่างเป็นทางการ】

【ระยะเวลา: 72 ชั่วโมง】

【รางวัลภารกิจ: ค่าประสบการณ์ 300 แต้ม, เคล็ดวิชาจักรพรรดิปฐพี * 1】

ไม่มีเงินรางวัลเหรอ หักคะแนน!

แต่ว่า... ไอ้วิชาจักรพรรดิปฐพีนี่มันคืออะไร?

ฟังดูเหมือนพวกวิชาบำเพ็ญเพียรเลยแฮะ

ทันทีที่ฉินเฟิงคิดสงสัย ระบบก็ขึ้นคำอธิบายให้อ่านทันที

【เคล็ดวิชาจักรพรรดิปฐพี】: มรดกตกทอดจากเสินหนง "จักรพรรดิปฐพี" เป็นวิชาแพทย์ศักดิ์สิทธิ์ แบ่งออกเป็นเก้าขั้น หากฝึกฝนจนบรรลุขั้นสูงสุด สามารถชุบชีวิตคนตายและสร้างเนื้อคืนกระดูกให้กลับมาสมบูรณ์ดังเดิมได้

พออ่านจบ ฉินเฟิงก็คิดในใจทันทีว่า 'ของดีนี่หว่า!'

นี่มันดีกว่าเงินตั้งเยอะ!

ติดอยู่อย่างเดียวคือฉินเฟิงไม่มีความรู้เรื่องการปรับปรุงซ่อมแซมบ้านเลย คงต้องหาช่างผู้เชี่ยวชาญมาจัดการ

"เดี๋ยวตอนกินข้าวค่อยลองถามลุงหวังดูดีกว่า ว่าแกรู้จักใครบ้างไหม"

เมื่อวางแผนในใจเรียบร้อย ฉินเฟิงก็หันกลับมาจัดการงานตรงหน้าให้เสร็จ

กับข้าวสามอย่างกับซุปหนึ่งอย่าง ตอนนี้เพิ่งเสร็จไปแค่อย่างเดียว

ฉินเฟิงรีบนำผัดมะเขือเทศใส่ไข่ไปวางพักไว้ขอบเตาเพื่ออุ่นให้ร้อนอยู่เสมอ

จากนั้นเขาก็ลงมือทำกับข้าวอีกสองอย่างและซุปอีกหนึ่งถ้วยต่อทันที

ไม่นานนัก อาหารทั้งหมดก็เสร็จเรียบร้อย

ผัดกะหล่ำปลีรสเผ็ด

หมูสามชั้นน้ำแดง

ซุปมะละกอเห็ดหอม

แม้จะเป็นเมนูบ้านๆ ทั่วไป แต่ด้วยสกิลติดตัว "ความเชี่ยวชาญการทำอาหาร LV1" ที่ทำงานอยู่ ทำให้อาหารพื้นๆ สามจานนี้มีความสมบูรณ์แบบทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติ ดีพอที่จะส่งเข้าประกวดในรายการเชฟกระทะเหล็กได้เลย

แน่นอนว่าอาหารชุดหลังนี้อาจจะด้อยกว่าผัดมะเขือเทศใส่ไข่ระดับเทพอยู่เล็กน้อย แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวสกุลหวังทั้งสามคนเอ่ยปากชมไม่หยุดหย่อน

พวกเขาพร่ำชมฝีมือการทำอาหารอันยอดเยี่ยมของฉินเฟิงไม่ขาดปาก

เมื่อกินคู่กับข้าวต้มและหมั่นโถว ซึ่งเป็นอาหารเย็นที่ขาดไม่ได้สำหรับชาวมณฑลจิน บรรยากาศการกินอาหารจึงเป็นไปอย่างมีความสุข

กับข้าวสามอย่างและซุปหนึ่งอย่างถูกคนทั้งสี่จัดการจนเกลี้ยงจานในเวลาอันรวดเร็ว

หวังสุ่ยเซิงเรอออกมาดังเอิ๊ก ก่อนจะพูดด้วยความประหลาดใจ "แปลกแฮะ ทำไมจู่ๆ ฉันถึงรู้สึกเหมือนมีพลังวังชาเปี่ยมล้นขึ้นมาเฉยเลย?"

"ฉันก็เหมือนกัน รู้สึกมีแรงไปทั้งตัวเลย"

"พ่อคะ แม่คะ หนูเองก็รู้สึกเหมือนกัน"

หวังเสี่ยวหม่านและหนิวเจาตี้ สองแม่ลูกพูดเสริมขึ้นมา

ฉินเฟิงมองสมาชิกครอบครัวหวังทั้งสามคนด้วยรอยยิ้ม ในสายตาของเขา มีค่าสถานะพื้นฐานปรากฏขึ้นบนตัวของทุกคน แม้ค่าตัวเลขจะต่างกันไป

แต่มีจุดร่วมอยู่อย่างหนึ่งคือ ค่าความแข็งแกร่งของทั้งสามคนเพิ่มขึ้นคนละ 0.5 แต้ม

ค่าสถานะพื้นฐานของฉินเฟิงเองก็เปลี่ยนแปลงเช่นกัน ค่าความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นด้วย

ผลของบัฟใน 'ตำราอาหารเทพนักปรุง' ได้ผลจริงๆ ด้วย!

หลังจากกินเสร็จ หนิวเจาตี้กับหวังเสี่ยวหม่านก็เข้าไปช่วยกันล้างจานในครัว

ส่วนฉินเฟิงถูกหวังสุ่ยเซิงดึงตัวไปนั่งคุย ทั้งสองคุยกันอย่างถูกคอ

"จริงสิครับลุงหวัง ผมมีเรื่องอยากจะถามหน่อย"

หลังจากคุยสัพเพเหระไปสักพัก ฉินเฟิงก็เอ่ยปากขึ้น

"ถามมาได้เลย ลุงหวังรู้ อะไรลุงบอกหมด"

"ลุงหวังพอจะรู้จักช่างรับเหมาต่อเติมบ้านบ้างไหมครับ?"

"หืม? เอ็งจะเอาไปทำอะไรล่ะเจ้าหนู?"

"ลุงหวังครับ จริงๆ แล้วผมลาออกจากงานแล้ว กลับมาคราวนี้ตั้งใจจะมาปรับปรุงบ้านเก่าเพื่อเปิดเป็นร้านอาหารสไตล์ฟาร์มเฮาส์น่ะครับ"

หวังสุ่ยเซิงมองฉินเฟิงแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย "เสี่ยวเฟิง ทำไมนายถึงคิดสั้นแบบนี้ล่ะ?"

"ฝีมือทำอาหารของเอ็งน่ะดีจริง แต่อ่าวหยางซู่ของเรามันเป็นแค่ชนบทกันดาร ถ้ามาเปิดร้านอาหารที่นี่ แล้วจะไปหาลูกค้ามาจากไหน?"

ฉินเฟิงยิ้มบางๆ "ลุงหวังไม่ต้องห่วงครับ ผมคิดแผนไว้แล้ว รับรองว่าไม่มีปัญหาแน่นอน"

หวังสุ่ยเซิงถอนหายใจ "เฮ้อ! คนหนุ่มนี่นะ... แต่เอาเถอะ ในเมื่อเอ็งลาออกแล้วและตั้งใจจะทำ ลุงก็คงไม่ห้าม แต่เอ็งต้องเตรียมใจไว้ให้ดีนะ!"

"วางใจได้เลยครับลุง ผมรู้ขอบเขตดี ปัญหาตอนนี้คือเรื่องช่างปรับปรุงบ้านนี่แหละครับ"

"เรื่องช่างน่ะลุงพอรู้จักอยู่คนหนึ่ง เขาอยู่ในตัวตำบล"

"ลุงหวังครับ ลุงก็รู้ขนาดบ้านเก่าของผม ช่วยบอกเขาหน่อยว่าขอแค่เริ่มงานได้พรุ่งนี้เลย และรับประกันว่าจะปรับปรุงให้เป็นสไตล์ฟาร์มเฮาส์ได้ภายในสามวัน เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาครับ"

"ได้ เดี๋ยวลุงโทรหาเขาให้เดี๋ยวนี้แหละ"

หวังสุ่ยเซิงเป็นคนทำงานรวดเร็ว พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรสอบถามทันที

ไม่นานนัก หวังสุ่ยเซิงก็วางสายแล้วหันมาบอกฉินเฟิง "ถามให้แล้ว คนนั้นเขาบอกว่าเรื่องเวลาไม่มีปัญหา แต่ค่าแรงอาจจะไม่ถูกนะ อย่างต่ำๆ ก็สามหมื่นหยวน แล้วต้องดูหน้างานอีกที อาจจะแพงกว่านั้น แต่ไม่น่าจะเกินแสนหยวนหรอก"

"ไม่มีปัญหาครับ"

"โอ้? ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เอ็งไปทำงานข้างนอกโกยเงินมาได้ไม่น้อยเลยสิท่า?"

ฉินเฟิงเกาหัวแก้เขิน "ก็ประหยัดอดออมเก็บได้นิดหน่อยครับ เศษเงินน่ะ"

หวังสุ่ยเซิงหัวเราะร่าพลางพูดว่า "ดูทำหน้าเข้า กลัวลุงไถเงินหรือไง ไม่ต้องกลัว ลุงหวังไม่เอาเงินเอ็งหรอก แต่คนอื่นน่ะจะเอา!"

"คนนั้นเขาบอกว่า ถ้าเอ็งโอนมัดจำให้ก่อนหนึ่งหมื่นหยวน พรุ่งนี้เขาจะเข้ามาเริ่มงานให้เลย"

"เรื่องเล็กน้อยครับ!"

จากนั้น ฉินเฟิงก็ใช้เบอร์โทรศัพท์แอดวีแชทช่างคนนั้นและโอนเงินมัดจำไปหนึ่งหมื่นหยวนทันที

หลังจากคุยรายละเอียดเรื่องสถานที่และความต้องการสั้นๆ อีกฝ่ายก็ตอบตกลงและบอกว่าจะพาคนงานเข้ามาเริ่มงานแต่เช้าตรู่ในวันพรุ่งนี้

ข้าวก็กินแล้ว ธุระสำคัญก็จัดการเสร็จแล้ว หลังจากคุยเล่นต่ออีกนิดหน่อยก็ดึกมากแล้ว ฉินเฟิงจึงขอตัวกลับบ้าน

เมื่อถึงบ้าน ฉินเฟิงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฉินเสี่ยวอวี่ทันที

เขาไม่มีทางลืมเรื่องผ่าตัดของพ่อแม่แน่

สัญญาณโทรศัพท์ติด แต่ไม่มีคนรับสาย

หลังวางสาย ฉินเฟิงก็โทรซ้ำอีกรอบ แต่ผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม

ฉินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

ยัยหนูเสี่ยวอวี่ทำอะไรอยู่เนี่ย?

เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?

ไม่น่าจะเป็นไปได้ ถ้ามีเรื่องอะไร เสี่ยวอวี่ต้องโทรหาเขาแน่นอน สงสัยตอนนี้คงติดธุระอยู่มั้ง

ฉินเฟิงไม่ได้คิดมากและเผลอหลับไปอย่างสะลึมสะลือบนเตียง

กลางดึกคืนนั้น จู่ๆ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

ฉินเฟิงสะดุ้งตื่น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อฉินเสี่ยวอวี่โทรเข้ามา

ดูเวลา ตอนนี้ตีสองกว่าแล้ว

โทรมาเวลานี้... จู่ๆ ฉินเฟิงก็สังหรณ์ใจไม่ดีอย่างรุนแรง

เขาสูดหายใจลึกแล้วกดรับสาย

ฉินเฟิงชิงถามขึ้นก่อน "เสี่ยวอวี่ เกิดอะไรขึ้น?"

ทว่า ปลายสายกลับมีเพียงเสียงสะอื้นไห้ตอบกลับมา

ชั่วพริบตาเดียว ร่างกายของฉินเฟิงก็เกร็งเครียดขึ้นมาทันที

ครั้งล่าสุดที่ฉินเสี่ยวอวี่ร้องไห้คือตอนที่อาการพ่อแม่เข้าขั้นวิกฤต แต่วันนี้น่าจะผ่าตัดไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยังเกิดเรื่องได้อีก?

หรือว่าการผ่าตัดมีปัญหา!?

"เสี่ยวอวี่ ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"ตั้งสติแล้วบอกพี่มาซิว่าเกิดอะไรขึ้น!?"

ประโยคสุดท้ายฉินเฟิงแทบจะตะคอกออกมา

แต่ฉินเสี่ยวอวี่ที่อยู่ปลายสายกำลังตื่นตระหนกจนพูดติดอ่าง ฟังไม่ได้ศัพท์เลยแม้แต่น้อย

แต่ฉินเฟิงรู้ดีว่านี่ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

ไม่อย่างนั้น ฉินเสี่ยวอวี่คงไม่ร้อนรนจนพูดไม่รู้เรื่องขนาดนี้

"เสี่ยวอวี่ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวพี่จะไปหาเธอเดี๋ยวนี้แหละ! รอพี่นะ!"

วางสายเสร็จ ฉินเฟิงก็สวมเสื้อผ้าด้วยความเร็วสูงสุด แล้วพุ่งตัวออกจากห้องทันที

เรื่องคอขาดบาดตาย เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะล็อกประตูบ้านด้วยซ้ำ

เมื่อวิ่งพ้นลานบ้าน อาศัยเพียงแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ ฉินเฟิงก็มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของตระกูลหวัง

ดึกป่านนี้แล้ว ในตัวตำบลหรืออำเภอไม่มีรถโดยสารเหลือแล้ว

หนทางเดียวที่จะไปโรงพยาบาลเมืองชิงโจวได้คือต้องขับรถไปเอง

และในอ่าวหยางซู่ทั้งหมด คนเดียวที่ฉินเฟิงรู้ว่ามีรถยนต์ก็คือหวังสุ่ยเซิง