ตอนที่ 33 ใจกล้า รอบคอบ เปี่ยมพลัง

“เรื่องนั้นคงไม่ต้องแล้วครับ” เฝิงจวินยิ้มส่ายหน้าปฏิเสธความหวังดีของประธานเหลียง

เขามีโชคชะตาอันน่าอัศจรรย์อยู่ในมือ สิ่งที่ขาดไปก็แค่เงินทุนเริ่มต้น เมื่อมีเงินทุนแล้ว ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะดำเนินงานต่อไปไม่ได้ ดังนั้นหกล้านกับแปดล้าน สำหรับเขาแล้วไม่ได้มีความแตกต่างกันมากนัก

และถึงแม้เขาจะเชื่อว่า ด้วยชื่อเสียงของอีกฝ่าย ต่อให้เขาตามไปด้วย ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะทำอะไรเขา แต่ในยุคสมัยนี้ ระมัดระวังไว้หน่อยก็ไม่เสียหาย ท้ายที่สุดแล้วทรัพย์สินเงินทองย่อมทำให้ใจคนหวั่นไหว

อีกทั้ง เขาก็ไม่อยากจะไปข้องเกี่ยวกับอีกฝ่ายมากเกินไป

“อย่างนี้นี่เอง… ต้องขอโทษด้วย” ประธานเหลียงยิ้ม ราคาที่เขาเสนอนี้ไม่ได้สูงจริง ๆ เขาได้คำนวณความเป็นไปได้ของความเสี่ยงต่าง ๆ เข้าไปหมดแล้ว มีเจตนาที่จะเอาเปรียบมือใหม่เล็กน้อย แน่นอนว่าก็ไม่ได้ต่ำเตี้ยอะไร

เขาอยากจะเชิญอีกฝ่ายไปที่บริษัทสักเที่ยว แต่ในเมื่ออีกฝ่ายค่อนข้างระมัดระวัง เขาก็ไม่กล้าที่จะเอาเปรียบแต่เพียงฝ่ายเดียว ดังนั้นเขาจึงยิ้ม “ได้ยินว่าเธอยังมีหินอยู่อีกเหรอ?”

เฝิงจวินได้ยินคำพูดนี้ ก็รีบนำหินประหลาดทั้งสี่ก้อนออกมาวางบนพื้นทันที “คุณลองดูสิครับ”

ประธานเหลียงมองดูคร่าว ๆ แล้วโบกมือ “ของแบบนี้ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ หนึ่งแสนเหมาหมด… โอเคไหม?”

จะบอกว่าเขาใช้เงินหนึ่งแสนซื้อหิน สู้บอกว่าเขามอบน้ำใจให้ไปหนึ่งแสนเสียดีกว่า หินสี่ก้อนนั้นได้มาเปล่า ๆ

เฝิงจวินก็เข้าใจความหมายของเขาเช่นกัน จึงยิ้มพร้อมกับประสานมือคารวะ “งั้นก็ขอบคุณประธานเหลียงที่ดูแลแล้วครับ”

“เธอพูดจาห่างเหินไปแล้ว” ประธานเหลียงยกมือขึ้น ตบบ่าเขาเบา ๆ พลางยิ้ม “ฉันยังหวังว่าอีกหน่อยเธอจะมาอุดหนุนร้านเหิงหลงของเรานะ”

นี่เป็นการหยั่งเชิง เขาอยากรู้ว่าในมือของอีกฝ่ายยังมีหยกอีกหรือเปล่า

เฝิงจวินย่อมไม่โง่พอที่จะพูดทุกอย่างออกไป ดังนั้นจึงยิ้มแล้วตอบอย่างคลุมเครือ “เรื่องนั้น...เอาไว้ค่อยว่ากันอีกทีครับ”

ประธานเหลียงเห็นเขาทำตัวระมัดระวังก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร คนที่เล่นหยก โดยเฉพาะคนที่เล่นหยกเจไดต์ ย่อมรู้ดีถึงความเสี่ยงและคาวเลือดที่อยู่เบื้องหลังกำไรมหาศาลนั้น ดังนั้นเขาจึงหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมา ยื่นส่งไปให้ “นี่นามบัตรฉัน ไม่มีอะไรก็ติดต่อมาได้ มีเรื่องอะไร… ก็ยินดีให้ติดต่อมาเหมือนกัน”

เฝิงจวินรับมาดูก็พบว่าเป็นนามบัตรพิมพ์ทอง แต่มีเพียงชื่อ “เหลียงไห่ชิง” สามตัวอักษร และเบอร์โทรศัพท์อีกสองเบอร์เท่านั้น

ประธานเหลียงมองเขาอย่างใจเย็น “จะรับโอนหรือว่า...เงินสด?”

“เงินสดแล้วกันครับ” เฝิงจวินยิ้ม “ถ้าโอน ผมกลัวโดนตรวจสอบภาษี”

“น้องชาย เธอนี่ตลกจริง ๆ” ประธานเหลียงหัวเราะขึ้นมา พวกแบ็คแพ็คเกอร์ที่หาเลี้ยงชีพด้วยหยกมีอยู่เยอะแยะไป คนที่ใช้การโอนเงินผ่านธนาคารก็มีไม่น้อย ใครจะบ้าไปจ่ายภาษีกัน? กรมสรรพากรเองก็ไม่มาตรวจสอบหรอกน่า เธอนึกว่านี่คืออเมริกาหรือไง?

แต่ถึงอย่างไร นี่ก็เป็นความรอบคอบอย่างหนึ่ง เขาก็เข้าใจได้ ดังนั้นจึงพยักหน้า “งั้นเธอก็ต้องรอหน่อยแล้วล่ะ แต่… เงินหกล้านกว่าหยวน หนักตั้งสองร้อยชั่งเลยนะ?”

เฝิงจวินพยักหน้าเล็กน้อย “ครับ ผมหิ้วไหว”

แค่หิ้วไหวเหรอ? ประธานเหลียงอยากจะพูดเล่นว่า: เธอไม่มีเพื่อนมารับหรือไง?

แต่เรื่องตลกแบบนี้ พูดส่งเดชไม่ได้จริง ๆ เกิดอีกฝ่ายมองว่าเป็นการหยั่งเชิงอย่างประสงค์ร้าย เผลอ ๆ อาจจะกลายเป็นเรื่องถึงชีวิตได้

แถมอีกฝ่ายไม่ได้บอกว่ามีคนมารับ แล้วเขาจะคิดไปเองได้เหรอว่าอีกฝ่ายมาคนเดียว?

อย่างไรเสียเขาก็เป็นนักธุรกิจที่ทำมาหากินสุจริต ไม่ได้มีความคิดอื่นใด ดังนั้นจึงชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “ให้เวลาฉันหนึ่งชั่วโมง”

ความจริงไม่ได้ใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมง แค่ห้าสิบนาทีเท่านั้นก็มีรถคันหนึ่งขับเข้ามาจากข้างนอก บนรถมีชายหนุ่มสองคนลงมา ถือกระเป๋าหนังหนักอึ้งสองใบลงมาด้วย

ตอนนี้ ข่าวที่ว่าเฝิงจวินขายหินได้เงินไปหกล้านกว่าแพร่กระจายไปทั่วตลาดแล้ว คำอุทานว่า “หยกขาวเนื้อแกะชนิดจื่อเลี่ยว” นั้นสร้างความตกตะลึงให้กับผู้คนอย่างยิ่ง

ในตลาดเขาปลอดภัย ที่นี่มีเงินสดนับสิบล้านปรากฏให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง เพียงแต่พอออกจากประตูไปแล้วก็ยากที่จะพูด

เหลียงไห่ชิงแสดงความขอโทษต่อเรื่องนี้ “ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่คิดจริง ๆ ว่าเธอจะเอาของดีขนาดนี้ออกมาจากบ้าน ครั้งหน้าจะระวังให้มากกว่านี้”

“ไม่เป็นไรครับ” เฝิงจวินโบกมือ ในใจคิดว่าจะมีครั้งหน้าหรือเปล่านั้นยังยากที่จะพูด

เมื่อเห็นว่าเงินมาถึงแล้ว เขาเปิดกระเป๋าดูแวบหนึ่ง นับคร่าว ๆ พอดีมีอยู่หกร้อยยี่สิบสี่ปึก ล้วนเป็นธนบัตรที่ใหม่ประมาณเจ็ดส่วน

เขาไม่ได้นับอย่างละเอียดเลยด้วยซ้ำ พอปิดกระเป๋า สองมือก็ถือคนละใบ แล้วเดินจากไปทันที

เมื่อเดินมาถึงประตูใหญ่ เขาก็วางกระเป๋าสองใบไว้ข้างรถ SUV คันหนึ่ง

ทุกคนเห็นดังนั้น ในใจก็กระจ่างขึ้นมาทันที ไม่ได้มาคนเดียวจริง ๆ ด้วย

เฝิงจวินหันไปมองในห้องคนขับ พบว่าข้างในไม่มีคนอยู่ จึงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดหนึ่งมวน สองมือล้วงกระเป๋า มองซ้ายมองขวา ทำท่าเหมือนไม่มีอะไรทำ

ในตลาดนั้นมีทั้งคนดีคนชั่วปะปนกันอยู่จริง ๆ ในฝูงชน มีคนเริ่มหยิบมือถือออกมาแอบจดหมายเลขทะเบียนรถแล้ว

เพียงครึ่งมวนบุหรี่ ก็มีรถแท็กซี่เปิดป้ายว่างสามคันขับผ่านหน้าเฝิงจวินไป คนขับบางคนจงใจชะลอความเร็วลง ตั้งใจจะรับผู้โดยสาร

เฝิงจวินไม่แม้แต่จะมอง จนกระทั่งรถว่างคันที่สี่ขับมาถึง เขาจึงยกมือขึ้นโบกรถว่าง ถือกระเป๋าสองใบเข้าไปในรถ แล้วยื่นธนบัตรหนึ่งร้อยสองใบให้คนขับ “เลี้ยวซ้ายข้างหน้า เร็วหน่อยล่ะ ภายในห้านาทีต้องไปให้ถึงถนนกว่างฟา แล้วสองร้อยนี่จะเป็นของคุณ”

คนขับมองเขาแวบหนึ่งอย่างเฉยเมย “งั้นก็นั่งให้ดี ๆ”

เขาก็รู้ว่าเมื่อครู่ที่ตัวเองขับผ่านมาคือที่ไหน

คนขับแท็กซี่ขับรถไปทั่วทุกตรอกซอกซอยทุกวัน จะไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร? ลูกค้าคนนี้ต้องไปเจอเรื่องอะไรมาแน่ ๆ

ส่วนในตลาดก็มีบางคนสีหน้าเปลี่ยนไป: ให้ตายสิ โดนหลอกแล้ว

ตอนนั้นเอง ในห้องน้ำสาธารณะหน้าประตูก็มีชายอ้วนคนหนึ่งเดินออกมา คาดเข็มขัดพลางเดินตรงไปยังรถ SUV

ชายฟันหลอคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วเฉียงจากทางด้านหน้า “ขอโทษนะครับ ถามอะไรหน่อย รถคันนี้...ของคุณเหรอ?”

“อ่า” ชายอ้วนมองเขาแวบหนึ่ง พยักหน้า แล้วมองสำรวจอีกฝ่ายขึ้น ๆ ลง ๆ “ไม่ใช่ของผม แล้วจะเป็นของคุณหรือไง?”

ชายฟันหลอคนนั้นก็คือคนที่เคยคุยกับเฝิงจวินสองสามประโยคนั่นเอง เมื่อเห็นอีกฝ่ายพูดจาไม่น่าฟัง เขาก็แยกเขี้ยวใส่ “ที่นี่เก็บค่าจอดรถนะ นอกจากคุณจะมาเดินตลาด”

“ฉันแค่ลงมาขี้” ชายอ้วนได้ฟังก็ร้อนใจขึ้นมา “ตอนฉันลงจากรถยังถือกระดาษทิชชูอยู่เลย”

“อ๋อ” ดวงตาของชายฟันหลอเป็นประกายขึ้นมา พยักหน้า “อย่างนี้นี่เอง”

อย่างนี้นี่เอง… ไม่ใช่แค่คนเดียวที่พึมพำกับตัวเองในใจแบบนี้

แม้แต่ประธานเหลียงก็ยังเข้าใจสถานการณ์ มุมปากปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา “ไอ้หนุ่มนี่ไม่เลว หนีไปทั้งแบบนี้เลย”

ชายสวมแว่นคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ เขาพยักหน้า พูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม “ใจกล้าและรอบคอบ เมื่อเผชิญอันตรายก็ไม่ลนลาน มีสติปัญญาเยือกเย็น… เป็นพวกฉายเดี่ยวของแท้เลย”

ประธานเหลียงมองเขาแวบหนึ่ง แล้วถอนหายใจอีกครั้ง “เฮ้อ น่าเสียดาย ต่อไปอาจจะไม่ได้เจออีกแล้ว”

สำหรับเขาแล้ว การที่อีกฝ่ายใช้กลลวงเพื่อหนีไป แม้จะปลอดภัยเป็นการชั่วคราว แต่การเปิดเผยตัวตนว่าเป็นพวกฉายเดี่ยวก็ย่อมต้องหายตัวไปเป็นเวลานาน หรืออาจจะหายไปตลอดกาลเลยก็ได้

หลังจากที่เฝิงจวินไปถึงถนนกว่างฟา เขาก็เปลี่ยนรถแท็กซี่ทันที ยังคงขอให้อีกฝ่ายเหยียบให้มิดต่อไป

เขาเปลี่ยนรถถึงสี่เที่ยว กว่าจะลงรถที่หน้าร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์แห่งหนึ่ง ซื้อมอเตอร์ไซค์มือสองมาหนึ่งคันโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ จากนั้นก็แวะไปที่ร้านขายของชำพื้นเมืองข้าง ๆ อีกรอบ

ตอนที่เขากลับมาถึงโรงงานริมถนนฟ้าก็มืดแล้ว ชายชราเห็นเขากลับมาก็ถามด้วยความสงสัย “ไปเอามอเตอร์ไซค์มาจากไหน… กระสอบอีกสองใบนั่นอีก?”

เฝิงจวินยิ้ม “จะมาจากไหนได้ล่ะครับ? ก็ซื้อมาน่ะสิ รถมือสองถูก ๆ ห้าร้อยหยวน รับประกันอีกเดือนหนึ่งด้วย”

ชายชราพยักหน้า ทำท่าเหมือนเข้าใจทะลุปรุโปร่ง “ของถูกไม่ค่อยดีมั้ง คงจะขี่ได้แค่เดือนเดียว… แล้วเพื่อนที่อกหักของเธอล่ะ ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?”

เฝิงจวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปง่าย ๆ “พวกเขากลับมาคืนดีกันแล้วครับ”

“เฮ้อ เด็กสมัยนี้นะ ไม่มีความทระนงในตัวเองเลย” ชายชราส่ายหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองต่อโลก “เลิกก็คือเลิกสิ ม้าดีไม่กินหญ้าเก่า ไม่สมกับเป็นลูกผู้ชายเลย… เธอว่าไหม?”

“หา?” เฝิงจวินชะงักไปอีกครั้ง จากนั้นก็จอดรถตั้งขาตั้งขึ้นมา ตอบโดยไม่เงยหน้า “ใช่ครับ เลิกก็คือเลิก”

เขาลากกระสอบสองใบเข้าไปในห้อง ยัดไว้ใต้เตียง แล้วจึงทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างแรง ถอนหายใจยาว พึมพำกับตัวเองเสียงเบา “ในที่สุดฉันก็พอจะมีเงินในมือบ้างแล้ว อืม… เลิกก็คือเลิก”

ประสบการณ์ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ สำหรับเขาแล้วช่างผกผันยิ่งนัก ตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป ก็ยังรู้สึกว่ามันน่าเหลือเชื่อ

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ใต้เตียงเขามีเงินสดอยู่หกล้านกว่า ทำให้เขามีพื้นที่ในการเคลื่อนไหวที่เพียงพอสำหรับการวางแผนอนาคตของตัวเอง

แต่ภารกิจเร่งด่วนในตอนนี้ คือต้องหาที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมก่อน แม้ว่าที่นี่จะสงบสุขท่ามกลางความวุ่นวาย และไม่มีใครมาสนใจความเป็นส่วนตัวของเขา แต่การชาร์จไฟก็ยังไม่สะดวกเกินไป

เขาต้องการบ้านที่สามารถชาร์จไฟได้อย่างสะดวก และยังต้องทำบัตรอีกสองสามใบ เพื่อนำเงินสดส่วนใหญ่ใต้เตียงไปฝากไว้

เขาเป็นคนประเภทคิดแล้วทำเลย ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว การฝากเงินไม่สะดวก งั้นก็เข้าเว็บนายหน้าประกาศหาบ้านเช่าเลยแล้วกัน

แต่ข้อมูลหาบ้านเช่าของเขากลับไม่เหมือนกับของคนอื่น กรอกค่าเช่ารายเดือนไปตรง ๆ เลยว่าหนึ่งหมื่นหยวน (เบ็ดเสร็จหนึ่งหมื่น) รูปแบบบ้านที่ต้องการไม่ได้ระบุ ขอแค่มีน้ำ ไฟ เครื่องทำความร้อน และห้องน้ำส่วนตัวก็พอ แต่ต้องรับประกันความเป็นส่วนตัวมาก ๆ

จากนั้นเขาก็หมายเหตุไว้อีกหน่อย: พอดีผมต้องชาร์จไฟ ขอที่มีปลั๊กต่อภายนอก แอมแปร์สูงสุดห้าร้อยแอมแปร์ นี่คือเงื่อนไขเบื้องต้นในการเช่า นอกนั้นไม่พิจารณา

แรงดันไฟฟ้าในบ้าน กระแสไฟฟ้าห้าร้อยแอมแปร์ สามารถรับประกันได้ว่าในหนึ่งวันหนึ่งคืน เขาจะชาร์จแต้มพลังงานได้เต็มอย่างน้อยห้าแต้ม ตามทฤษฎีแล้วทะลุไปถึงเจ็ดแต้มได้เลย เพียงพอให้เขาเข้าออกมิติได้หนึ่งเที่ยว

เมื่อก่อนไม่มีเงื่อนไข ต้องชาร์จไฟอย่างกระเบียดกระเสียร แถมยังต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ตอนนี้มีเงินแล้ว จะทำตัวเองให้ลำบากไปทำไม

เมื่อมองดูรอยประทับบนข้อมือ เฝิงจวินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ยังพอจะขนของเข้าออกได้อีกประมาณสองครั้ง

ช่วงนี้เขากังวลมาตลอดว่าหยกจะขายออกไหม ตอนนี้พอมีเงินอยู่ในมือ ในที่สุดก็สามารถผ่อนคลายลงได้บ้าง

พอตัดสินใจที่จะผ่อนคลาย เขาก็รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าที่ไม่สิ้นสุดถาโถมเข้ามาทั่วทั้งร่างกาย แต่แปลกที่จิตใจกลับตื่นตัวอย่างยิ่ง

ไม่ให้ตื่นตัวได้อย่างไร ใต้เตียงมีเงินอยู่หลายล้าน จะข่มตาหลับลงได้อย่างไรกัน?