บทที่ 3: ดังพลุแตกในโลกออนไลน์ เพราะลิงแท้ๆ!

บทที่ 3: ดังพลุแตกในโลกออนไลน์ เพราะลิงแท้ๆ!

ในฐานะผู้นำวงการวิดีโอสั้นของประเทศมังกร ติ๊กต็อกมีฐานผู้ใช้งานมหาศาล โดยมีครีเอเตอร์นับสิบล้านคนอัปโหลดวิดีโอทุกวัน

ทว่ามีเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้นที่สามารถกวาดยอดเข้าชมได้อย่างถล่มทลาย

และวิดีโอที่ได้รับความนิยมมหาศาลเหล่านั้นล้วนมีจุดร่วมเดียวกันโดยไม่มีข้อยกเว้น นั่นคือความน่าสนใจที่ดึงดูดผู้ชมได้มากพอ

ซึ่งคลิปวิดีโอทั้งสองที่หยางหลินอัปโหลดลงไป ก็บังเอิญเข้าข่ายเกณฑ์นี้อย่างพอดิบพอดี

ผลที่ตามมาคือ ภายในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงหลังจากอัปโหลด ยอดวิวก็พุ่งทะลุหลักล้าน ยอดไลก์พุ่งกระฉูด และชาวเน็ตในช่องคอมเมนต์ก็แตกตื่นกันยกใหญ่

"คุณพระ ของจริงหรือตัดต่อเนี่ย? ชิมแปนซีสูบบุหรี่ได้ไง?"

"ท่านั้น สีหน้านั้น เหมือนพ่อฉันที่สูบมาหลายสิบปีเปี๊ยบเลย"

"แม่เจ้า พ่นควันเป็นวงได้ด้วย! ฉันยังทำไม่ได้เลย!"

"จังหวะดีดขี้บุหรี่สองทีนั่นแหละคือแก่นแท้ เข้าใจไหม?"

"ไอ้การสูบอัดเข้าปอดลึกๆ สองทีนั่น ได้อารมณ์ลูกพี่เชียนอยู่นะ"

"เชี่ย สูบหงซวงสี่ซะด้วย! สมเป็นลิงหนิงหนานจริงๆ"

"ของปลอมชัวร์ ใช่พนักงานสวนสัตว์ใส่ชุดมาหลอกหรือเปล่า?"

"จุดไฟแช็กเองได้ด้วย! นี่มันระดับนักเรียนดีเด่นในวงการลิงชัดๆ"

"ยิ่งกว่านักเรียนดีเด่นอีก โชคดีนะที่เราวิวัฒนาการมาก่อน ไม่งั้นคนที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ในกรงคงเป็นพวกเรา"

ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับชิมแปนซีสูบบุหรี่ ก็มีมือดีขุดวิดีโอชะนีที่หยางหลินลงไว้ต่อจากนั้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

และวิดีโอนี้ก็กลายเป็นไวรัลอย่างรวดเร็วเช่นกัน

"เพิ่งเลื่อนเจอชิมแปนซีสูบบุหรี่ ตอนนี้มาเจอชะตีกินโค้กอีก สัตว์โลกพากันวิวัฒนาการแบบยกชุดหรือไง?"

"ดูเหมือนจะมาจากสวนสัตว์เดียวกันนะ บังเอิญชะมัด"

"ชะนีตัวนี้หมุนเปิดฝาขวดเองได้ แถมดื่มเสร็จยังเรออีก! อัจฉริยะคนไหนเป็นคนสอนเนี่ย?"

"ดูหน้ามันสิ ฟินสุดๆ สงสัยจะดื่มมาเยอะ"

"ขำกลิ้งเลย ชะนีตัวนี้หน้าเหมือนครูประจำชั้นตอนมัธยมของฉันเปี๊ยบ"

"สวนสัตว์ซีหง? ใช่สวนสัตว์โทรมๆ ชื่อดังในหนิงหนานปะ? สัตว์ที่นี่ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ ทำไมฉันไม่เคยสังเกตมาก่อน?"

"มีคนพื้นที่หนิงหนานไปช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าสัตว์พวกนี้เทพจริงหรือเปล่า?"

"ใช่ๆ ฉันระแวงว่าเป็นพนักงานสวนสัตว์ปลอมตัวมา วอนคนพื้นที่ช่วยพิสูจน์ที"

"ถ้าไปเดี๋ยวฉันช่วยออกค่าตั๋วให้ อยากรู้จริงๆ ว่าชิมแปนซีสูบบุหรี่จริงไหม"

"ฉันสมทบบุหรี่หนึ่งซอง อยากเห็นลิงพ่นควัน"

"ฉันสมทบโค้กหนึ่งขวด คนพื้นที่แถวนั้นช่วยเอาไปให้ที"

"ฮ่าๆๆ ฉันอยู่หนิงหนานพอดี เดี๋ยวจะแวะไปดูให้และพิสูจน์ให้ทุกคนเอง"

"บัญชีทางการของสวนสัตว์มีแพ็กเกจตั๋วขายในร้านค้าติ๊กต็อกด้วย ทุกคนลองซื้อไปดูได้นะ"

...เมื่อยอดวิวของวิดีโอทั้งสองเพิ่มสูงขึ้น พวกมันก็ติดอันดับคำค้นหายอดนิยมอย่างรวดเร็ว

กว่าหยางหลินจะรู้ตัว แพ็กเกจตั๋วที่เขาวางขายในร้านค้าติ๊กต็อกก็มียอดขายทะลุสองพันใบไปแล้ว

เมื่อมองดูยอดขายที่ยังคงพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เขาก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าวิดีโอที่โพสต์เล่นๆ จะมีผลกระตุ้นยอดขายถล่มทลายขนาดนี้

"รวยเละแล้วงานนี้! ทีนี้พวกสัตว์ก็ไม่ต้องอดอยาก และชีวิตความเป็นอยู่ของฉันก็จะดีขึ้นอีกหน่อย"

ขณะที่พึมพำด้วยความดีใจ หยางหลินก็รีบเริ่มเตรียมตัวต้อนรับนักท่องเที่ยวที่จะมาเยือน

แม้นักท่องเที่ยวสองพันคนนี้จะไม่ได้มาพร้อมกันทีเดียว แต่ต่อให้มาแค่ส่วนน้อย ก็ถือเป็นแรงกดดันมหาศาลสำหรับเขาอยู่ดี

และในขณะที่เขากำลังวุ่นกับการเตรียมงาน นักท่องเที่ยวกลุ่มหน้าด่านที่บ้านอยู่ใกล้ก็ขับรถมาถึงหน้าประตูสวนสัตว์แล้ว

ในกลุ่มคนที่มาถึงเร็วที่สุดคือกองทัพอินฟลูเอนเซอร์รายย่อยในท้องถิ่นที่ขนอุปกรณ์ถ่ายทำมาครบมือ

หลังจากค้นพบว่าวิดีโอของหยางหลินกลายเป็นกระแส พวกเขาก็รีบคว้าโอกาสนี้ทันที

ทว่าเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ของสวนสัตว์ซีหง ทุกคนต่างก็ขมวดคิ้ว

หญิงสาวที่แต่งหน้าจัดคนหนึ่งเป็นคนแรกที่เอ่ยถามขึ้นมาว่า

"นี่ใช่สวนสัตว์จริงๆ เหรอ? ทำไมมันถึงได้โทรมขนาดนี้เนี่ย?"

"เรื่องปกติ สวนสัตว์นี้ว่ากันว่าเปิดมาหลายสิบปีแล้ว พ่อฉันเคยมาดูสัตว์ที่นี่ตั้งแต่ยังเด็กๆ โน่น"

"ช่างเถอะ เราไม่ได้จะมาดูสัตว์จริงๆ สักหน่อย รีบเข้าไปถ่ายลิงสองตัวนั้นกันเถอะ"

"ลิงสองตัวที่ไหนเล่า? ตัวหนึ่งเป็นชิมแปนซี อีกตัวเป็นชะนี"

"อะไรก็ช่าง เร็วเข้าเถอะ เดี๋ยวคนอื่นจะแย่งซีนไปหมด"

พูดจบ คนกลุ่มนั้นก็ทำท่าจะเดินเข้าไปในสวนสัตว์

และในจังหวะที่หยางหลินก็เดินมาถึงป้อมขายตั๋วพอดี

"ยินดีต้อนรับสู่สวนสัตว์ซีหงครับ รบกวนแสดงรหัสยืนยันตั๋วด้วยครับ"

เมื่อได้ยินเสียงของหยางหลิน คนกลุ่มนั้นถึงได้รู้ตัวว่ามีคนยืนอยู่ในป้อมข้างๆ

พวกเขารีบยื่นรหัสยืนยันให้ตรวจสอบตามลำดับทันที

หลังจากตรวจตั๋วเสร็จ ขณะที่คนกลุ่มนั้นกำลังจะเดินเข้าไป เสียงของหยางหลินก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ผมขอเตือนไว้ก่อนนะครับว่า ชิมแปนซีตัวนั้นบางทีก็ชอบขว้างปาข้าวของออกมานอกกรง ทางที่ดีควรรักษาระยะห่างไว้นะครับ"

"หากเกิดอุบัติเหตุโดนลูกหลงเพราะความประมาทส่วนบุคคล ทางสวนสัตว์จะไม่รับผิดชอบนะครับ"

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้ใส่ใจคำเตือนของหยางหลินเลยแม้แต่น้อย

"ขว้างของ? มันจะขว้างอะไรได้? อีกอย่าง ถ้ายืนห่างๆ แล้วจะถ่ายให้ชัดได้ยังไง?"

"นั่นสิ! เดี๋ยวต้องเข้าไปใกล้ๆ หน่อย อ้อ เอาบุหรี่มาด้วยหรือเปล่า?"

"เอามาสิ เตรียมมาเรียบร้อย"

...เมื่อเห็นว่าคนกลุ่มนี้ไม่ฟังคำเตือน หยางหลินก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ

"เตือนแล้วไม่ฟัง เดี๋ยวเจอดีเข้าก็อย่ามาโทษกันล่ะ"

"อ้อ จริงสิ ฉันต้องรีบไปสต๊อกกระดาษทิชชูไว้ เดี๋ยวเอาไว้ขายให้พวกนั้น ร่มหรืออะไรพวกนี้ก็ควรเตรียมไว้ด้วย"

ขณะที่หยางหลินกำลังคำนวณแผนการในใจ กลุ่มชายหญิงพร้อมอุปกรณ์ถ่ายทำก็ได้เดินมาถึงกรงลิงที่ตั้งอยู่ริมสุดของสวนสัตว์แล้ว

ทันทีที่เห็นหลี่เว่ยกำลังนอนอาบแดดอยู่ในกรง สีหน้าของพวกเขาก็เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

"ตัวนี้แหละ ตัวนี้แหละ! หัวล้านเลี่ยนเตียนโล่ง! ลิงดังในเน็ตก็คือตัวนี้แหละ!"

สตรีมเมอร์ชายคนหนึ่งตะโกนเสียงดังลั่นทันที

คนอื่นๆ ก็รีบยกกล้องขึ้นมา แต่ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะเริ่มโยนบุหรี่เข้าไปในกรง ใบหน้าของหลี่เว่ยที่อยู่ภายในกรงพลันแสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที

สายตาของเขาจับจ้องเขม็งไปที่สตรีมเมอร์ชายคนที่เพิ่งพูดเมื่อครู่

ก่อนที่สตรีมเมอร์ชายจะทันได้ตั้งตัว เขาก็คว้าวัตถุก้อนสีคล้ำๆ ที่อยู่ใกล้มือขึ้นมาอย่างลวกๆ

ผัวะ!

วินาทีถัดมา ท่ามกลางสายตาของทุกคนและผู้ชมในไลฟ์สตรีมของแต่ละช่อง ก้อนขี้ลิงเหนียวหนืดก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้าของสตรีมเมอร์ชายคนนั้นอย่างจัง

เศษชิ้นส่วนบางอย่างถึงกับกระเด็นเข้าปากเขาไปด้วย

ในชั่วพริบตา ทุกคนในที่นั้นต่างยืนนิ่งตะลึงงัน

จนกระทั่งสตรีมเมอร์ชายที่เละเทะไปทั้งหัวเริ่มกรีดร้องด้วยความตกใจ ทุกคนถึงได้สติ

อย่างไรก็ตาม เมื่อได้สติแล้ว ฝูงชนกลับไม่ได้รีบเข้าไปช่วยเช็ดหน้าให้เขา แต่กลับยกอุปกรณ์ต่างๆ ขึ้นมารัวถ่ายกันอย่างบ้าคลั่ง

ในขณะเดียวกัน ชาวเน็ตในช่องไลฟ์สตรีมของแต่ละคนก็ดูเหมือนจะถูกฉีดด้วยยาโด๊ปจนคึกคักกันสุดขีด