บทที่ 34 ข้าไม่ชอบเจ้าเสียแล้ว!

บทที่ 34 ข้าไม่ชอบเจ้าเสียแล้ว!

"มารนอกรีตอย่างเจ้า ไม่คู่ควร!"

ซ่งอินตะคอกเสียงเย็น ร่างกายพุ่งทะยานจนแทบจะกลายเป็นเงาสีขาว ปราณสีขาวดุจมังกรเลื้อยพันรอบแขนทั้งท่อน ก่อนจะปล่อยหมัดกระแทกเข้าใส่ศีรษะของเหลียนเริ่นอย่างรุนแรง

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

เหลียนเริ่นส่งเสียงหัวเราะด้วยความสะใจ งอแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อราวกับเหล็กเส้นเข้าปะทะหมัดของซ่งอิน ในขณะเดียวกัน 'เหล็กเส้น' บนแขนของเขาก็คลายออก บิดเบี้ยวไปมาราวกับงู ส่วนปลายเปลี่ยนสภาพเป็นหนามแหลมคมกริบ พุ่งเข้าแทงร่างซ่งอินก่อนที่หมัดของทั้งคู่จะปะทะกัน

เคร้ง! เคร้ง!

เสียงหนามแหลมกระทบกับร่างของซ่งอินดังระงมคล้ายโลหะกระทบกัน แต่ไม่อาจหยุดยั้งซ่งอินได้แม้แต่น้อย ร่างกายที่แข็งแกร่งดุจเหล็กไหลของเขาพุ่งเข้าประชิด หมัดของซ่งอินปะทะเข้ากับหมัดของเหลียนเริ่นในที่สุด

"เยี่ยม! เยี่ยม! ช่างเป็นเลือดเนื้อที่ยอดเยี่ยม!"

เหลียนเริ่นคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิม คำรามก้องแล้วซัดหมัดเข้าใส่กำปั้นของซ่งอินโดยตรง

ตูม!!

ทันทีที่สัมผัส เสียงอู้อี้หนักหน่วงก็ดังขึ้น คลื่นอากาศระเบิดออก แรงสั่นสะเทือนทำให้พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่แตกร้าว เศษหินก้อนเล็กๆ สั่นระริกจนลอยขึ้นจากพื้น

"ดี! ดีมาก! ต้องแรงแบบนี้แหละ ต้องแกร่งแบบนี้!"

ดวงตาของเหลียนเริ่นแทบจะถลนออกมาด้วยความตื่นเต้น "เข้ามา! แสดงพลังของเจ้าออกมาให้มากกว่านี้ ใช้พลังที่แข็งแกร่งกว่านี้มาสู้กับข้า ให้เลือดปะทะเลือด เนื้อปะทะเนื้อ!"

ผลุบ!

สิ้นเสียงของเขาเพียงครู่เดียว เสียงเบาๆ ก็ดังขึ้น ตามมาด้วยกำปั้นของเขาที่แตกสลายราวกับฟองสบู่ ถูกหมัดของซ่งอินบดขยี้เข้าไปเรื่อยๆ ภายใต้การระเหยของปราณสีขาว แม้แต่เศษเลือดเนื้อก็ไม่หลงเหลือ ถูกสลายหายไปจนหมดสิ้น หมัดของซ่งอินพุ่งทะลวงไปจนถึงหัวไหล่

ปัง!!

ไหล่และส่วนบนทั้งหมดของเหลียนเริ่นถูกหมัดนี้ทำลายจนสิ้น เหลือเพียงช่วงอกลงไปที่ยืนโงนเงนอยู่

ซ่งอินขมวดคิ้ว เหวี่ยงหมัดออกไปแล้วไม่หยุดยั้ง เปลี่ยนเป็นฝ่ามือฟันลงมา หมายจะผ่าร่างนี้ออกเป็นสองซีก

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ร่างไร้หัวที่โงนเงนอยู่พลันย่อตัวลง หลบพ้นฝ่ามือของซ่งอิน พร้อมกับถีบตัวถอยหลังอย่างรวดเร็วราวกับกระต่ายตื่นตูม ไปนั่งยองๆ อยู่ที่พื้นไม่ไกลนัก

ร่างไร้หัวค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หนวดระยางและเหล็กเส้นบนร่างกายบิดเบี้ยวไปมา พุ่งไปยังส่วนแขนและศีรษะที่ขาดหายไป ก่อตัวพันกันยุ่งเหยิง ยิ่งร่างนั้นยืดตรงขึ้นเท่าใด แขนข้างใหม่ก็ปรากฏขึ้น หัวก็ค่อยๆ ก่อรูปร่าง จนกระทั่งเขายืนตัวตรงโดยสมบูรณ์ ร่างกายก็กลับมาสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน

"สะใจ! ข้าชอบ!"

เหลียนเริ่นแสยะยิ้มอวดฟันแหลมคม ก้มมองซ่งอิน "บอกชื่อแซ่มา เจ้ามีคุณสมบัติให้ข้าจดจำชื่อ!"

"ศิษย์พี่ใหญ่สำนักจินเซียน ซ่งอิน!" ซ่งอินกำหมัดแน่น น้ำเสียงเย็นชา "เชี่ยวชาญการสังหารพวกมารนอกรีตอย่างเจ้า!"

"สำนักจินเซียน?"

เหลียนเริ่นครุ่นคิดครู่หนึ่ง "อ๋อ สำนักของเจ้าหนูสกปรกจินกวงนั่นเอง พรสวรรค์อย่างเจ้าไปอยู่สำนักจินเซียนช่างน่าเสียดาย"

เขายื่นมือใหญ่ออกมา "ข้าชื่นชมเจ้ามาก สำนักอ่อนแอพรรค์นั้นไม่เหมาะกับเจ้าหรอก สำนักพีเจี่ยต่างหากคือบ้านที่แท้จริง ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า จอมเทพไร้ประมาณจะต้องประทานพรให้แน่! มาร่วมกับพวกเราเถอะ มาร่วมเดินบนวิถีแห่งเลือดเนื้อไปด้วยกัน!"

คำตอบที่เขาได้รับคือกำปั้นลุ่นๆ ของซ่งอิน ซ่งอินพุ่งเข้าประชิดตัว ซัดหมัดลงไปเต็มแรง แต่หมัดนั้นกลับพลาดเป้า เหลียนเริ่นผู้มีร่างมหึมากลับย่อตัวหลบได้อย่างคล่องแคล่ว พลิกตัวหลบหมัดที่ยังยืดออกไม่สุดของซ่งอิน แล้วกำมือที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ซัดเข้าที่ใบหน้าของซ่งอินเต็มแรง

ตูม!

หมัดหนักหน่วงระเบิดเสียงดังสนั่น คลื่นลมกระแทกใส่เหล่าศิษย์สำนักพีเจี่ยรอบเวที จนบางคนตัวลอยปลิวไปกระแทกผนังถ้ำด้านบน

แต่หมัดอันทรงพลังนี้ นอกจากจะทำให้ผมของซ่งอินปลิวไสวแล้ว กลับไม่ทำให้ร่างของเขาขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ศีรษะของเขานิ่งสนิทไม่ไหวติง

หมัดที่ซ่งอินยื่นออกไปเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน ตวัดฟาดใส่เหลียนเริ่นราวกับแส้ แต่อีกฝ่ายกระโดดหลบขึ้นไปกลางอากาศอย่างว่องไว อ้อมไปด้านหลังของซ่งอิน หนวดระยางจำนวนมากห่อหุ้มขาข้างหนึ่งกลายเป็นสว่านขนาดใหญ่ แทงเข้าที่ต้นคอของซ่งอินอย่างจัง

เคร้ง!!

สว่านนั้นปะทะต้นคอซ่งอิน แต่ไม่อาจเจาะเข้าได้แม้แต่กระเบียดนิ้ว ทำได้เพียงส่งเสียงดังกังวาน

ศีรษะของซ่งอินต้านทานสว่านนั้นไว้ แล้วค่อยๆ หันกลับมามอง กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้าคือกายแท้ไร้รั่วไหล กายาคงกระพัน หมื่นมารไม่กล้ำกราย มารกระจอกอย่างเจ้า ย่อมไม่อาจทำอันตรายข้าได้!"

ท่านอาจารย์หลอมสร้างกายแท้ไร้รั่วไหลให้เขา ซึ่งเป็นถึงระดับตำนาน แค่มารนอกรีตตัวเดียว จะมาทำอะไรเขาได้

"กายาคงกระพันรึ! ประเสริฐ!" เมื่อโจมตีไม่เข้า เหลียนเริ่นกลับไม่โกรธ แต่กลับหัวเราะลั่นด้วยความยินดี "สะใจจริงๆ ใช่ มันต้องแบบนี้ เจ้าคือกายาคงกระพัน ส่วนข้าคือฟื้นคืนชีพไร้สิ้นสุด มาสู้กันให้ฟ้าถล่มดินทลายไปเลย!"

เขาหดขาลงอย่างรวดเร็ว แล้วตวัดขาอีกข้างฟาดออกไป หนวดระยางพันกันกลายเป็นค้อนยักษ์ ทุบใส่สีข้างของซ่งอินอย่างหนักหน่วง

ซ่งอินไม่แม้แต่จะมอง ใช้ฝ่ามือฟันสวนออกไป ตัดค้อนยักษ์นั้นขาดเป็นสองท่อน พร้อมกันนั้นก็กางนิ้วออกตะปบไปที่ขาที่เหลือของเหลียนเริ่น

คนอยู่กลางอากาศเหาะเหินไม่ได้ ย่อมไม่มีแรงเหลือพอจะเคลื่อนไหวหลบหลีก การโจมตีนี้ควรจะคว้าจับได้เต็มไม้เต็มมือ แต่ทว่าในจังหวะที่ซ่งอินกำลังจะคว้าขาของเหลียนเริ่น หนวดระยางที่หลังของมันก็ถักทอกันเป็นปีกเนื้อคู่หนึ่ง กระพือปีกบินสูงขึ้นหลบการคว้าจับของซ่งอินไปได้ จากนั้นใช้นิ้วที่แข็งแกร่งดุจเหล็กแทงลงมาที่ดวงตาของซ่งอิน

เคร้ง!

ซ่งอินหลับตาลง ใช้เปลือกตารับนิ้วอันหยาบใหญ่นั้น แล้วเสยหมัดสวนขึ้นไป แต่ก็ยังคงพลาดเป้า เหลียนเริ่นกระพือปีกถอยห่างจากซ่งอิน ร่อนลงสู่พื้น ขาที่ขาดไปถูกหนวดระยางซ่อมแซมจนสมบูรณ์ สีหน้าของมันพลันเคร่งขรึมลง กล่าวว่า

"เหตุใดจึงไม่เอาจริง!"

เหลียนเริ่นแยกเขี้ยว ฟันแหลมคมสองแถวดูเหมือนจะมีเลือดติดอยู่ ตะโกนก้อง "เอาแต่แสดงพลังระดับสาม 'โต้วลี่' ออกมา เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ! แสดงพลังที่แท้จริงของเจ้าออกมา ฆ่าข้าซะ หรือไม่ก็ถูกข้าฆ่า!"

ซ่งอินขมวดคิ้วเล็กน้อย "ข้าก็อยู่ระดับสาม 'โต้วลี่' จริงๆ"

เหลียนเริ่นโกรธจนหัวเราะ ชี้ไปที่เหล่าศิษย์สำนักพีเจี่ยที่ยืนดูอยู่ "พวกมันนั่นต่างหากคือระดับสามโต้วลี่ เลือดเนื้ออ่อนแอ ไม่ทนมือทนเท้า! ถ้าเจ้าอยู่ระดับโต้วลี่จริง เจ้าไม่มีทางแตะต้องตัวข้าได้หรอก! การต่อสู้ที่ซัดกันซึ่งๆ หน้าจะมีอะไรต้องปิดบังอีก เจ้ากลัวอะไร! ข้าจะบอกให้เอาบุญ ข้าน่ะอยู่ระดับแปด 'จั่วเจ้า (ส่องธรรม)'!"

ระดับสามโต้วลี่ พลังปราณหมุนเวียนภายใน ผสานกายเป็นหนึ่ง พละกำลังมหาศาล... แต่มันจะมีประโยชน์อะไร!

แรงเยอะแค่ไหน โจมตีรุนแรงเพียงใด ถ้าตีไม่โดนคนมันจะมีประโยชน์อะไร!

ร่างกายของไอ้เจ้าซ่งอินนี่แข็งแกร่งเกินไป แข็งยิ่งกว่าพวก 'สวมเกราะ' อย่างเขาเสียอีก ปราณสีขาวประหลาดที่ระเบิดออกมานั่นก็ทำลายร่างเขาได้เหมือนตัดเต้าหู้ ระดับสามโต้วลี่ไม่มีทางทำแบบนี้ได้แน่!

รูม่านตาของซ่งอินหดเล็กลง ขมวดคิ้วตะคอกกลับด้วยความโกรธ "คนอย่างข้าจะไปกลัวมารนอกรีตอย่างเจ้าหรือ?! น่าขบขัน ข้าซ่งอินพูดคำไหนคำนั้น บอกว่าอยู่ระดับโต้วลี่ ก็คือโต้วลี่!"

เขาอยู่ระดับสามจริงๆ มีอะไรต้องปิดบัง!

โดยเฉพาะกับพวกมารนอกรีต เขาฟยิ่งไม่มีทางปิดบัง!

นี่มันดูถูกกันชัดๆ!

กรอด!

เหลียนเริ่นขบกรามแน่นจนฟันแตกไปหลายซี่ แต่ก็งอกกลับมาใหม่อย่างรวดเร็ว

"ข้าไม่ชอบเจ้าเสียแล้ว!"

เขากางปีกเนื้อที่ด้านหลัง กระพือปีกบินขึ้นไปลอยตัวอยู่กลางอากาศ ชี้หน้าซ่งอิน "ไอ้คนชอบซ่อนเขี้ยวเล็บ! คนอย่างเจ้าไม่คู่ควรจะเข้าสำนักพีเจี่ยของข้า เจ้าคู่ควรเป็นแค่อาหารให้ข้าเสพสมเลือดเนื้อเท่านั้น!"

หนวดระยางทั่วร่างยืดขยายออกมารวมกันที่มือทั้งสองข้าง บิดเบี้ยวพันกันจนกลายเป็นขวานยักษ์ ขวานเนื้อนั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ เปลี่ยนจากสีเทาดำกลายเป็นสีแดงฉาน

ครืน...

ถ้ำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินร่วงกราวจากเพดาน ผนังถ้ำเริ่มมีรอยร้าว

"โฮก!!"

ราวกับมีเสียงวิญญาณแค้นนับไม่ถ้วนกรีดร้อง ผสมปนเปกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังออกมาจากขวานเลือดเนื้อนั้น ปุถุชนที่รอดชีวิตต่างพากันอุดหู หน้าซีดเผือด

"โฮ่!!"

เหล่าศิษย์สำนักพีเจี่ยที่มุงดูอยู่เห็นฉากนี้ ก็ยิ่งโห่ร้องด้วยความคลั่งไคล้

"ย้าก!!"

เหลียนเริ่นคำรามลั่น พุ่งดิ่งลงมาเป็นเส้นตรง ขวานยักษ์วาดผ่านอากาศเป็นเส้นเลือดขนาดมหึมา ฟันลงไปที่ศีรษะของซ่งอิน

"กินขวานข้าซะ!!"