บทที่ 26 - ตำนานบทใหม่! มือเปล่าซัดหกโจร ครูสาวใจละลาย!

บทที่ 26 - ตำนานบทใหม่! มือเปล่าซัดหกโจร ครูสาวใจละลาย!

คำแฉระดับระเบิดนิวเคลียร์ของทนาย ทำลายเสาหลักทางจิตใจสุดท้ายของแม่หลี่เทียนอวิ๋นจนพังพินาศ

ผัวมีชู้?

โยกย้ายทรัพย์สิน?

ตัวเธอ... กำลังจะโดนฟ้องหย่าแบบตัวเปล่าเล่าเปลือย?

ความจริงอันโหดร้ายเหมือนมีดเล่มแล้วเล่มเล่า แทงร่างอ้วนฉุของเธอจนพรุน

"แม่! แม่! อย่าไปฟังมัน! มันโกหก! แม่!"

หลี่เทียนอวิ๋นเห็นสภาพแม่ที่เหมือนวิญญาณหลุดจากร่าง ก็สติแตก ยื่นมือผ่านซี่กรง พยายามจะคว้าแม่ไว้

ทว่า แม่หลี่เทียนอวิ๋นเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

เธอหันหลัง แววตาว่างเปล่า ขาแข้งอ่อนแรง เดินโงนเงนเหมือนหุ่นกระบอกสายขาด ทีละก้าว ทีละก้าว ออกไปข้างนอก

"แม่! อย่าไปนะ! แม่! ช่วยผมด้วย!!"

เสียงตะโกนโหยหวนของหลี่เทียนอวิ๋นดังก้องห้องขัง

แต่ผู้หญิงที่เคยประคบประหงมเขามาตลอด ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

ครอบครัวพังทลาย มันน่าสิ้นหวังกว่าลูกชายติดคุกเยอะ

...

พ่อของหวังหรูเยียนกับหยางเสี่ยวเฉียน เป็นคนทำงานหาเช้ากินค่ำซื่อๆ

พวกเขาไม่มีปัญญาไปอาละวาดเหมือนแม่หลี่เทียนอวิ๋น ได้แต่เดินคอตกไปที่ช่องจ่ายเงิน ใช้มือหยาบกร้านที่สั่นเทา จ่ายค่าปรับห้าร้อยบาท

แบงก์ทุกใบ เหมือนเฉือนออกมาจากเนื้อหัวใจ

พ่อของหวังหรูเยียน ชายวัยห้าสิบกว่าที่ผมหงอกไปครึ่งหัว เดินมาหาลูกสาว แววตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยความผิดหวังและเจ็บปวด

"หวังหรูเยียน! ดูสิ่งที่แกทำ!"

เสียงเขาไม่ดัง แต่หนักอึ้งเหมือนภูเขา

"ที่บ้านประหยัดอดออม ส่งแกเรียนหนังสือ เพื่อให้แกไปเรียนรู้วิธีชั่วๆ ใส่ร้ายเพื่อนงั้นเหรอ?"

"ต้องลงข่าว! ลงข่าวหน้าหนึ่ง! หน้าตาตระกูลหวังเรา บรรพบุรุษเรา โดนแกทำลายป่นปี้หมดแล้ว!"

อกของคนเป็นพ่อกระเพื่อมแรง สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ คำด่าที่เจ็บแสบกว่านี้อย่าง "ฉันเลี้ยงแกมาได้ยังไง" จุกอยู่ที่คอ พูดไม่ออก

เขาหันหลัง หลังค่อมลง แบกรับความเหนื่อยล้าและความอับอาย เดินจากไปจากสถานที่ที่ทำให้เขาเงยหน้าไม่ขึ้น

พ่อของหยางเสี่ยวเฉียนตรงไปตรงมากว่า ชี้หน้าด่าลูกสาวว่า

"แกทำฉันผิดหวังมาก! วันๆ ไม่ตั้งใจเรียน เอาแต่ตามก้นเพื่อนทำเรื่องไร้สาระ! ตอนนี้เป็นไง? ติดคุกห้าวัน! รู้ไหมว่าประวัตินี้จะติดตัวแกไปตลอดชีวิต! ตลอดชีวิต!"

ด่าเสร็จ เขาก็เดินหนีไปไม่หันมามอง

ในห้องขัง เงียบสงัด

เหลือแค่เด็กวัยรุ่นสามคนที่โดนโลกทิ้ง หน้าตาเหมือนศพ

หลี่เทียนอวิ๋นนั่งแปะกับพื้น ตาเลื่อนลอย ปากพึมพำ "เป็นไปไม่ได้... พ่อกับแม่รักกันจะตาย..."

หยางเสี่ยวเฉียนกอดเข่า มุดหน้าลงไป ไหล่สั่นสะท้าน เสียงร้องไห้อู้อี้ดังเป็นระยะ

ส่วนหวังหรูเยียน เธอไม่ร้อง

เธอยืนนิ่ง จิกเล็บเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดทำให้เธอมีสติ

เสียใจ!

ความเสียใจมหาศาลถาโถมใส่เธอจนจมมิด!

"ผิดไปแล้ว... ฉันทำผิดไปแล้วจริงๆ..." เธอพึมพำ เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ภาพเฉินเจิ้งอวี่ผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด

เด็กหนุ่มที่เคยทุ่มเทเพื่อเธอ แล้วโดนเธอเขี่ยทิ้งเหมือนขยะ

ที่แท้ เขาไม่ใช่คนจน แต่เป็นทายาทเศรษฐีเงินล้านที่ซ่อนตัวอยู่!

ที่แท้ เขาหล่อขนาดนั้น มีเสน่ห์ขนาดนั้น...

ทุกฉากทุกตอน เหมือนฝ่ามือตบหน้าเธอฉาดๆ

"เขาดีกับฉันขนาดนั้น รวยขนาดนั้น หล่อขนาดนั้น... ฉันไม่น่าโง่ผลักไสเขาไปเลย!"

"ถ้า... ถ้าฉันไปขอโทษเขา ไปง้อเขา... เขาจะให้อภัยฉันไหม?"

พอคิดได้แบบนี้ ประกายความหวังที่บิดเบี้ยวก็จุดติดขึ้นมาในแววตาที่ตายด้านของหวังหรูเยียน

ใช่!

เมื่อก่อนเขาชอบฉันจะตาย ยอมทำให้ทุกอย่าง!

แค่ฉันยอมลดตัวลงหน่อย อ้อนวอนหน่อย เขาต้องใจอ่อนแน่! เขาต้องยังรักฉันอยู่แน่ๆ!

ความคิดนี้เป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่เธอคว้าไว้แน่น

ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานข้างนอกเปิดออก ตำรวจสืบสวนนายหนึ่งเดินเข้ามา เสียงดังโวยวายมาแต่ไกล

"พี่จาง! น้องหลิว! จะบอกให้นะ ไอ้เด็กนักเรียนที่เราเจอวันนี้ แม่งคนจริงว่ะ!"

ตำรวจชายหญิงที่กำลังเก็บเอกสารเงยหน้าขึ้น

"หือ? คนไหน? ไอ้หนุ่มหล่อรวยที่โดนแกล้งนั่นเหรอ?" ตำรวจหญิงหูผึ่ง

"เขาเป็นไร? เพิ่งกลับไปไม่ใช่เหรอ?" ตำรวจชายถาม

"ไอ้หมอนี่ ไม่รู้จะเรียกว่าซวยหรือเรียกว่าเทพดี!" ตำรวจสืบสวนทำท่าตื่นเต้น "ขาออกจากโรงพัก กลับบ้าน ดันไปเจอของแข็งเข้าให้!"

"นักเลงหัวทองหกคน! เช็คประวัติแล้ว ขาใหญ่ย่านคังฮวาทั้งนั้น! ได้ข่าวว่าเคยจะลวนลามแฟนสาวดาวโรงเรียนของเขา แต่โดนเขาพาหนีไปได้"

"วันนี้ ไอ้พวกนั้นดักรอเล่นงาน! แถมแม่งพกมีดมาด้วย!!"

"ห้ะ?!" ตำรวจหญิงร้องเสียงหลง สีหน้าเป็นห่วง "แล้วเป็นไงบ้าง? เจ็บหนักไหม?"

เธอประทับใจความหล่อและความนิ่งของเฉินเจิ้งอวี่มาก

ตำรวจชายก็ขมวดคิ้ว หน้าเครียด

"ฮ่าๆๆ! กะแล้วต้องทำหน้าแบบนี้!" ตำรวจสืบสวนยิ้มกริ่ม

"เปล่าเลย! พวกแกทายซิว่าจบยังไง?"

ตำรวจหญิงโมโห เดินไปตบไหล่เพื่อนดังปึ้ก "อย่ามาลีลา! รีบเล่ามา!"

"โอ๊ย! เออน่าเล่าแล้ว!" ตำรวจสืบสวนลูบไหล่ป้อยๆ กระแอมทีนึง แล้วเล่าเป็นฉากๆ เหมือนนักเล่านิทาน "ฟังแล้วเก็บคางดีๆ นะ!"

"ไอ้หนุ่มนั่น! เฉินเจิ้งอวี่! คนเดียวโดดๆ! มือเปล่า! ปะทะหกคนถือมีด!"

"สรุป! ตัวเองไร้รอยขีดข่วน! เก็บเรียบหกศพ! แล้วค่อยโทรแจ้งตำรวจให้ไปเก็บกวาดอย่างชิลๆ!!"

"อะไรนะ?!"

"คนเดียวซัดหกคนถือมีดร่วง?!"

"แถมไร้รอยขีดข่วน?!"

ช็อกโลก!

ตำรวจทั้งห้องที่ได้ยิน ลุกพรึ่บพร้อมกัน สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ!

ตลกน่า!

อย่าว่าแต่เด็ก ม.6 เลย ให้หัวหน้ากวนที่เก่งสุดในห้องนี้ไปเจอหกคนถือมีดมือเปล่า ก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะรอดมาแบบไร้รอยขีดข่วน!

นี่มันถ่ายหนังแอ็คชั่นอยู่เรอะ?!

บทสนทนานี้ เพราะเสียงอันดังของตำรวจสืบสวน เลยลอยเข้าหูสามคนที่ถูกขังอยู่อย่างชัดเจน

หลี่เทียนอวิ๋นกับหยางเสี่ยวเฉียน หน้าซีดตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า

นี่พวกกูไปหาเรื่องตัวประหลาดอะไรวะเนี่ย!

ส่วนหวังหรูเยียน หลังหายช็อก แววตากลับลุกโชนด้วยความโลภและความคลั่งไคล้กว่าเดิม!

เขา... เขายังซ่อนเขี้ยวเล็บไว้อีกเหรอ?!

รวยเป็นล้าน เรียนเก่ง หล่อ แล้วนี่... ยังเป็นเทพสงครามที่อัดคนหกคนร่วงได้?!

ไส้ของหวังหรูเยียนตอนนี้ เขียวอื๋อเพราะความเสียดาย!

ทำไม! ทำไมฉันไม่รู้ให้เร็วกว่านี้ว่าเฉินเจิ้งอวี่คือโคตรเพชรเม็ดงาม! แล้วฉันก็ผลักไสเขาไป!

แต่ไม่เป็นไร!

ตอนนี้กลับตัวยังทัน!

ผู้ชายเพอร์เฟกต์ขนาดนี้ ต้องเป็นของฉัน! เป็นของฉันคนเดียว!

...

ในเวลาเดียวกัน ที่หน้าประตู หลินหว่านชิว หวงเหอ และผอ.หลิว ที่กำลังจะกลับ ก็ได้ยินเรื่องนี้เต็มสองหู

สามคนยืนแข็งทื่อเหมือนโดนสาป

หวงเหอกับผอ.หลิวอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ทำหน้าเหมือนเห็นผี

ส่วนหลินหว่านชิว ใบหน้าสวยสง่าที่รักษาความนิ่งมาตลอด เริ่มมีรอยร้าว

ดวงตาหลังแว่นหดเกร็ง ในใจเกิดคลื่นยักษ์สึนามิ

ไอ้เด็กนี่...

วันๆ มันไปทำอะไรมาเนี่ย!

กะจะเซอร์ไพรส์ครูให้หัวใจวายเลยใช่ไหม?!

เรียนดีขึ้น หล่อขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้น เป็นเศรษฐีลับๆ...

ตอนนี้ ยังกลายเป็นยอดฝีมือวรยุทธอีก?!

วินาทีนี้ หัวใจสาวโสดวัยสามสิบที่ด้านชามานาน เพราะมาตรฐานสูงลิบลิ่ว จู่ๆ ก็เต้นแรง "ตึกตั้ก ตึกตั้ก" แบบคุมไม่อยู่!

หวั่นไหว!

หวั่นไหวแบบไม่เคยเป็นมาก่อน!

เธอไม่แต่งงานไม่ใช่ไม่อยาก แต่ผู้ชายรอบตัวมันจืดชืด น่าเบื่อ ไม่มีใครทำให้เธอใจเต้นได้เลย

แต่ตอนนี้...

ใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงรอยยิ้มร้ายๆ ของเฉินเจิ้งอวี่ ความสุขุมเกินวัย และวีรกรรมระดับตำนานที่เพิ่งได้ยิน...

ทุกอย่างมันตรงสเปกผู้ชายในฝันของเธอเป๊ะ!

นี่มันเนื้อคู่ที่ตามหามาชัดๆ!

"ใช่!"

เสียงตำรวจสืบสวนดังขึ้นอีก ตื่นเต้นจัด

"พวกเราไปดูที่เกิดเหตุแล้ว ประมวลผลออกมา ก็เป็นแบบนี้เป๊ะ! ไม่มีการโม้! ฉากนั้นนะ บอกเลย อย่างกับหนังกังฟู!"

ในห้องทำงานตำรวจแตกตื่นกันใหญ่

"เชี่ย! นี่เด็ก ม.6 จริงดิ? เด็กเมืองเรามันเถื่อนขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ร่างกาย จิตใจ ระดับปีศาจ! ไม่ไปเป็นหน่วยรบพิเศษนี่เสียของแย่!"

"รวย หล่อ ฉลาด เก่ง... พระเจ้าลำเอียงชิบหาย! ใส่บัฟให้มันคนเดียวหมดเลย!"

"ฟันธงเลย ไอ้หนุ่มนี่อนาคตมังกรผงาด! เมืองเล็กๆ ของเราเอามันไม่อยู่หรอก!"

สุดท้าย ตำรวจหญิงคนเดิมถอนหายใจ พูดสรุปจบ

"เฮ้อ เสียดายจัง ผู้ชายดีๆ แบบนี้ มีแฟนแล้วซะงั้น"

[จบแล้ว]