บทที่ 23 - เปิดโหมดเทพสงครามกลางซอย! จูบแรกของดาวโรงเรียนและรางวัลทันตาเห็น!

บทที่ 23 - เปิดโหมดเทพสงครามกลางซอย! จูบแรกของดาวโรงเรียนและรางวัลทันตาเห็น!

เงียบ

เงียบกริบเหมือนป่าช้า

ประโยค "พวกแกหกตัว เข้ามาพร้อมกันเลยดีกว่า" ของเฉินเจิ้งอวี่ เหมือนระเบิดลงกลางซอย

เสียงหัวเราะของหกโจ๋หายวับไป

สีหน้าเปลี่ยนจากเยาะเย้ย เป็นงุนงง แล้วกลายเป็นโกรธจัดที่โดนดูถูกเหยียดหยาม

"สัส!"

"ไอ้เหี้ยนี่วอนตาย!"

"ปากดี! ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"

ไอ้หัวทองตัวอ้วนสุดที่อยู่ใกล้เฉินเจิ้งอวี่สุด ทนไม่ไหวเป็นคนแรก

หน้ามันๆ ของมันแดงก่ำด้วยความโกรธ คำรามลั่น พุ่งตัวอุ้ยอ้ายเข้าหาเฉินเจิ้งอวี่ หมัดใหญ่เท่าหม้อข้าวพุ่งตรงเข้าใส่หน้า

หมัดนี้ หนักหน่วงเอาเรื่อง!

"กรี๊ด!"

หัวใจซูมู่ชิงหยุดเต้น เผลอกรีดร้อง กำแฮนด์รถแน่นจนนิ้วซีด

แต่เฉินเจิ้งอวี่ที่อยู่กลางพายุหมัด กลับไม่กระพริบตาแม้แต่นิดเดียว

จังหวะที่หมัดจะถึงตัว เขาขยับ

ไม่ได้ลนลาน สัญชาตญาณการต่อสู้จาก [ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดขั้นต้น] ซึมซ่านไปทั่วร่าง

เขาแค่ยื่นมือขวาออกไปเบาๆ

แปะ!

เสียงปะทะดังฟังชัด

หมัดที่ดูเหมือนจะทุบอิฐแตกได้ ถูกฝ่ามือเขารับไว้แน่นหนา ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่มิลเดียว!

"หา?!"

ไอ้อ้วนตาถลน ตกใจสุดขีด

ยังไม่ทันตั้งตัว ก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ต้านไม่อยู่ที่ข้อมือ!

เฉินเจิ้งอวี่กระตุกวูบ!

ร่างร้อยกว่าโลของไอ้อ้วนเสียหลัก ถลาเข้ามาหาอกเฉินเจิ้งอวี่

ทันใดนั้น เท้าขวาเฉินเจิ้งอวี่ยกขึ้นประหนึ่งสายฟ้า เข่างอ กระแทกเข้าเต็มพุงกะทิด้วยท่ามาตรฐานและโหดเหี้ยม!

ตุบ!

เสียงดังทึบเหมือนตีกลองยักษ์!

"อึก..."

ตาไอ้อ้วนแทบหลุดจากเบ้า หน้าเขียวคล้ำ แสดงสีหน้าเจ็บปวดทรมานเกินบรรยาย

รู้สึกเหมือนเครื่องในโดนค้อนปอนด์ทุบจนย้ายที่!

เฉินเจิ้งอวี่ปล่อยมือ

ตุ๊บ!

ไอ้อ้วนเข่าอ่อน ทรุดลงไปคุกเข่ากุมท้อง ตัวงอเป็นกุ้งต้ม

"อ้วก! —"

วินาทีต่อมา มันทนไม่ไหว อ้วกแตกกระจาย ปลาต้มผักกาดดองมื้อเย็นผสมน้ำย่อยนองพื้น

กระบวนการทั้งหมด ลื่นไหล เด็ดขาด ไม่ถึงสามวินาที!

ในซอยเงียบกริบอีกครั้ง

เหลือแค่เสียงโอ๊กอ๊ากของไอ้อ้วนที่คุกเข่าอยู่

ซูมู่ชิงยืนอยู่ข้างหลัง แววตาเย็นชาตอนนี้เต็มไปด้วยความช็อกและว่างเปล่า

เธอมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ ปากเผยอน้อยๆ

เขา... เขาเก่งขนาดนี้ได้ไง?!

ท่าเดียว แค่ท่าเดียว ก็คว่ำนักเลงตัวยักษ์ได้แล้ว?

นี่ใช่เฉินเจิ้งอวี่คนเดิมที่พาเธอวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนคราวก่อนเหรอ?

เขายังมีความลับอะไรอีก?

"เชี่ย! ไอ้เด็กนี่ของจริง!"

อีกห้าตัวที่เหลือได้สติ สายตาที่มองเฉินเจิ้งอวี่เปลี่ยนไปคนละเรื่อง

ความดูถูกหายเกลี้ยง แทนที่ด้วยความหวาดระแวง

"รุมมัน! ฆ่าแม่งเลย!"

ไอ้หน้าบากหน้าดำคร่ำเครียด

มันรู้แล้วว่าเตะเจอแผ่นเหล็กเข้าให้แล้ว!

ไอ้เด็กนี่ไม่ใช่ลูกแกะรอเชือด แต่เป็นหมาป่าห่มหนังแกะ!

มันไม่กล้าประมาท ตะโกนลั่น สั่งลูกน้องอีกสี่คนรุมกินโต๊ะจากห้าทิศทาง!

ศึกหนึ่งต่อห้าในซอยแคบ ระเบิดขึ้น!

คนนึงต่อยซ้ายเล็งขมับ อีกคนเตะตัดขาขวา

ข้างหน้า ไอ้โย่งชักมีดสปริงวาววับ แทงสวนมาที่ท้องน้อย!

ข้างหลัง อีกสองคนย่องมาตุ๋ย!

สถานการณ์วิกฤต!

หัวใจซูมู่ชิงแทบหยุดเต้น เธอไม่กล้ามอง!

แต่เฉินเจิ้งอวี่ ยังนิ่งจนน่ากลัว!

สมองเขาโลดแล่น การเคลื่อนไหวของทั้งห้าคนในสายตาเขา เหมือนภาพสโลว์โมชั่น

เขาเอียงตัวนิดเดียว หลบหมัดซ้ายไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด

พร้อมกันนั้น เท้าขวายกขึ้น กระทืบลงไปที่ข้อเท้าของไอ้คนที่เตะตัดขาอย่างแม่นยำ!

กร๊อบ!

เสียงกระดูกลั่นชวนสยอง!

"อ๊ากกก!!"

ไอ้ทางขวาร้องโหยหวน กุมข้อเท้าที่บิดเบี้ยว ลงไปดิ้นพราดๆ กับพื้น!

เก็บไปสอง เหลือสาม!

เฉินเจิ้งอวี่ไม่มองไอ้คนที่นอนดิ้น พุ่งสวนไปข้างหน้า ปะทะกับไอ้โย่งมีดสปริง!

ไอ้โย่งเจอสายตาอำมหิตของเฉินเจิ้งอวี่เข้าไปถึงกับสะดุ้ง แต่มีดแทงออกไปแล้ว เก็บไม่ทัน!

จังหวะที่ปลายมีดจะจิ้มพุง!

มือซ้ายเฉินเจิ้งอวี่พุ่งออกไปเหมือนคีมเหล็ก คว้าข้อมือไอ้โย่งไว้แน่น!

"แก!"

ไอ้โย่งหน้าถอดสี จะดึงมือกลับ แต่เจอแรงบีบมหาศาล ขยับไม่ได้!

เฉินเจิ้งอวี่ยิ้มเหี้ยม บิดข้อมือมันเต็มแรง!

กร๊อบอีกที!

ข้อมือไอ้โย่งหักพับผิดรูป!

"อ๊ากกก—!!"

เสียงร้องเหมือนหมูโดนเชือดดังลั่นซอย

มีดหล่น "เคร้ง" ไอ้โย่งเจ็บจนน้ำหูน้ำตาไหล

เฉินเจิ้งอวี่ไม่ปรานี ศอกเข้าเต็มคางมัน!

ปัง!

ไอ้โย่งตาเหลือก เสียงร้องค้างในคอ ร่วงลงไปกองสลบเหมือด

ตอนนั้นเอง สองตัวข้างหลังเพิ่งจะถึงตัว!

เฉินเจิ้งอวี่หมุนตัวกลับ ตาเป็นประกายอำมหิตเหมือนเสือล่าเหยื่อ!

สองตัวนั้นเจอสายตานี้เข้าไป ขวัญกระเจิง ชะงักกึก!

แค่เสี้ยววินาทีที่ลังเล คือจุดจบ!

ร่างเฉินเจิ้งอวี่พุ่งเข้าประชิดเหมือนผี ซัดหมัดคู่!

ปัง! ปัง!

สองหมัดหนักๆ เข้าเต็มอกสองคนนั้น!

เหมือนโดนสิบล้อชน ปลิวกระเด็นไปกระแทกกำแพง ไหลลงมากองกับพื้นเหมือนหมาตาย ดิ้นสองสามทีแล้วนิ่งไป

ห้าคน!

ไม่ถึงสามสิบวินาที!

เก็บเรียบ!

ทั้งซอย นอกจากพวกนักเลงที่นอนครวญคราง ไม่มีใครยืนอยู่ได้อีก

เฉินเจิ้งอวี่ยืนอยู่กลางวง ชายเสื้อนักเรียนพลิ้วไหว หน้าไม่มีเหงื่อสักหยด

ร่างสูงสง่านั้น ในสายตาซูมู่ชิงที่เต็มไปด้วยความทึ่งและบูชา เขาคือเทพสงครามผู้ไร้พ่าย!

แต่ทว่า ตอนที่ทุกคนนึกว่าจบแล้ว!

เรื่องไม่คาดฝันก็เกิด!

ไอ้หน้าบากที่ยืนอยู่วงนอก ไม่ได้เข้าบวก แววตาฉายความอาฆาตและบ้าคลั่ง!

มันอาศัยจังหวะที่เฉินเจิ้งอวี่เพิ่งจบศึก การ์ดตกที่สุด!

มันไม่ได้พุ่งใส่เฉินเจิ้งอวี่ แต่พุ่งไปหาซูมู่ชิงข้างหลังเหมือนงูพิษ!

"ระวัง!"

เฉินเจิ้งอวี่หน้าเปลี่ยนสี จะหันไปช่วยก็ไม่ทันแล้ว!

ไอ้หน้าบากพุ่งไปล็อกคอซูมู่ชิง อีกมือถือมีดพับจ่อที่คอขาวผ่องของเธอ!

"กรี๊ด—!!"

คมมีดเย็นเฉียบแตะผิว ซูมู่ชิงไม่เคยเจอแบบนี้ กรี๊ดลั่น เลือดในกายเย็นเฉียบ!

"หุบปาก! ร้องอีกกูเชือด!"

เสียงไอ้หน้าบากแหลมสูงเพราะความเครียด

เฉินเจิ้งอวี่หันขวับ เห็นซูมู่ชิงโดนจับเป็นตัวประกัน จิตสังหารพุ่งปรี๊ด!

อุณหภูมิในซอยเหมือนลดฮวบสิบองศา!

ดวงตาที่เคยขี้เล่น ตอนนี้แดงฉาน เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่พร้อมจะฉีกคนเป็นชิ้นๆ!

"ใจเย็น! วางของลง!"

เสียงเฉินเจิ้งอวี่แหบพร่าเหมือนกระดาษทรายถู

เขาข่มจิตสังหาร ยกมือขึ้นช้าๆ แสดงว่าไม่มีพิษภัย

"ปล่อยเธอ แล้วฉันจะไปกับแก!"

เขาจ้องตาไอ้หน้าบาก ต่อรองพลางก้าวเท้าเข้าไปช้าๆ

"อย่าเข้ามา! หยุดเดี๋ยวนี้!!"

เห็นเฉินเจิ้งอวี่ขยับ ไอ้หน้าบากสติแตก ตะโกนลั่น มือที่ถือมีดเกร็งจนบาดคอซูมู่ชิงเป็นรอยเลือดซึม!

เลือดสีแดงตัดกับผิวขาวๆ บาดตาบาดใจ!

"เข้ามาอีกกูไม่รับประกันนะ! ตายเป็นตาย!!" ไอ้หน้าบากขู่ฟ่อ

มันไม่นึกว่าวันนี้จะมาเจอของจริง!

"โอเค! ฉันฟังแก! ฉันหยุดแล้ว!"

เห็นเลือดซูมู่ชิง เฉินเจิ้งอวี่หยุดกึก เสียงอ่อนลง

เขามองซูมู่ชิงที่หน้าซีดเผือด ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงมั่นคง "มู่ชิง ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ ฉันสัญญาเธอจะไม่เป็นไร!"

แล้วหันไปหาไอ้หน้าบาก

"อยากได้อะไร? เงินเหรอ? ฉันให้ได้หมด!"

"หุบปาก!" ไอ้หน้าบากหอบแฮ่ก "มึง! เอามือประสานท้ายทอย! นั่งลง! เร็ว!"

"ได้!"

เพื่อความปลอดภัยของซูมู่ชิง เฉินเจิ้งอวี่ทำตามทันที

เห็นเฉินเจิ้งอวี่นั่งลง ไอ้หน้าบากค่อยโล่งอก ลากซูมู่ชิงกระดึ๊บๆ ไปหาเฉินเจิ้งอวี่

"มึงก็นั่งลง!"

มันกดซูมู่ชิงให้นั่งลงข้างๆ แล้วตาเป็นประกายอำมหิต เตรียมจะย้ายมีดจากคอซูมู่ชิงไปจ่อคอเฉินเจิ้งอวี่

ขอแค่คุมไอ้ตัวอันตรายนี้ได้ วันนี้ก็ชนะ!

แต่มันประเมินเฉินเจิ้งอวี่ผิดไป และประเมินความเร็วของเขาต่ำไป!

จังหวะที่มันละมีดจากคอซูมู่ชิง จะไปหาเฉินเจิ้งอวี่!

ช่องว่างเพียงเสี้ยววินาที!

เฉินเจิ้งอวี่ที่ก้มหน้าดูเหมือนยอมจำนน ระเบิดพลัง!

เร็วปานสายฟ้าแลบ!

เงาวูบเดียว!

มือเขาเป็นสันมีด สับลงที่ข้อมือถือมีดของไอ้หน้าบากเต็มแรง!

"อ๊ากกก—!!!"

ไอ้หน้าบากร้องโหยหวน ข้อมือแทบหัก มีดร่วง!

เฉินเจิ้งอวี่ไม่หยุดแค่นั้น!

พุ่งตัวเข้าประชิด สันมืออีกข้างฟาดเข้าที่ท้ายทอยมันเน้นๆ!

ตุบ!

เสียงร้องเงียบกริบ ตาเหลือก ร่วงลงไปกองกับพื้น หมดสติ

"เรียบร้อย ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัว"

เฉินเจิ้งอวี่ดึงซูมู่ชิงที่ตัวสั่นเทาเข้ามากอดแน่น ลูบหลังปลอบโยน

ซูมู่ชิงยังงงๆ ซุกหน้าลงกับอกอุ่นๆ ของเขา ฟังเสียงหัวใจเต้นแรง ฟังเสียงปลอบโยน หัวใจที่เต้นรัวค่อยๆ สงบลง

ความปลอดภัยถาโถมเข้ามา

เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉ่ำน้ำ เต็มไปด้วยความดีใจที่รอดตาย ความศรัทธา และความรักที่ปิดไม่มิด

มองหน้าเฉินเจิ้งอวี่ใกล้ๆ ผีผลักหรืออะไรไม่รู้ เธอเขย่งเท้า ประทับริมฝีปากลงไป

วินาทีที่ปากแตะกัน!

เสียงระบบระเบิดตูมในหัวเฉินเจิ้งอวี่!

[ติ๊ง! ตรวจพบค่าความประทับใจของเป้าหมาย ซูมู่ชิง พุ่งทะลุเพดาน!]

[ค่าความประทับใจปัจจุบัน: 91! (มอบใจให้ทั้งดวง ตายแทนได้)]

[ยินดีด้วยที่ทำภารกิจลับ "วีรบุรุษช่วยสาวงาม" สำเร็จ รับรางวัลคริติคอล!]

[รางวัล 1: ขนาดความเป็นชายของโฮสต์ เพิ่มขึ้น 10 cm!]

[รางวัล 2: สมรรถภาพร่างกายโฮสต์ เพิ่มขึ้นสิบเท่า!]

ตูม!!!

สิ้นเสียงระบบ กระแสความร้อนมหาศาล ระเบิดจากท้องน้อย วิ่งพล่านไปทั่วร่าง!

กล้ามเนื้อฉีกขาดสร้างใหม่ กระดูกแข็งแกร่ง เลือดสูบฉีดเหมือนลาวา!

ความรู้สึกทรงพลังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน อัดแน่นทุกอณู!

โดยเฉพาะ... ส่วนนั้น กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าตกตะลึง!

เฉินเจิ้งอวี่กอดสาวงามในอ้อมแขน สัมผัสพลังใหม่ในร่าง มองดูซากนักเลงที่พื้น มุมปากยกยิ้ม

[จบแล้ว]