บทที่ 22 - ดาวโรงเรียนแอบมีใจ! แต่ดันเจอแก๊งโจ๋ดักตี: "รีบหน่อย เข้ามาพร้อมกันเลย"

บทที่ 22 - ดาวโรงเรียนแอบมีใจ! แต่ดันเจอแก๊งโจ๋ดักตี: "รีบหน่อย เข้ามาพร้อมกันเลย"

ออกมาจากสถานีตำรวจ เฉินเจิ้งอวี่จูงมือซูมู่ชิงเดินบนฟุตบาท ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ยอมปล่อยมือเล็กๆ นุ่มนิ่มนั้นเลย

ซูมู่ชิงก้มหน้า ผมยาวสีดำตกลงมาปิดใบหูที่แดงระเรื่อ

เธอรู้สึกชัดเจนว่ามือที่เย็นเฉียบของตัวเอง ถูกมือใหญ่ที่อบอุ่นและหนานุ่มกุมไว้แน่น

ความร้อนนั้น ส่งผ่านแขน ลามไปถึงหัวใจ ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว

เธอคิดจะสะบัดออก

ยังไงซะ ก็เป็นแค่เพื่อนนักเรียน

แต่พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ในใจกลับเกิดความอาลัยอาวรณ์อย่างประหลาด

ความรู้สึกที่ถูกเขาจูงมือ...

มันก็ ดีเหมือนกันนะ

เต็มไปด้วยความรู้สึกปลอดภัยที่วางใจได้

เฉินเจิ้งอวี่เองก็สัมผัสได้ถึงความโอนอ่อนผ่อนตามของคนข้างๆ มุมปากยกยิ้ม อารมณ์ดีสุดขีด

เขาไม่คิดจะปล่อยมือ เดินจับมือดาวโรงเรียนโชว์หราแบบนั้น จนโบกแท็กซี่ได้

กว่ามือจะแยกจากกัน ก็ตอนนั่งเบาะหลังรถนั่นแหละ

รถวิ่งฉิว กลับมาที่ร้านจักรยาน Giant

เถ้าแก่ยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าประตู พอเห็นสองคนลงจากรถ ตาเป็นประกาย รีบขยี้บุหรี่ทิ้ง ยิ้มแก้มปริวิ่งมารับ

"โอ้โฮ! น้องนักเรียน มากันแล้วเหรอ!"

ความกระตือรือร้นของเถ้าแก่ เวอร์กว่าตอนขายรถเมื่อกี้หลายเท่า

"รถสองคันเฮียจูนให้เรียบร้อย ขี่ได้เลย! มาๆ ดูซิถูกใจไหม!"

เขาชี้ไปที่รถใหม่เอี่ยมสองคันหน้าร้าน คันหนึ่งสีชมพูหวานแหววของซูมู่ชิง อีกคันสีดำดุดันของเฉินเจิ้งอวี่ สะท้อนแสงแดดยามเย็นวิบวับ

"อ้อ!" เถ้าแก่ล้วงนามบัตรออกมา ยื่นให้เฉินเจิ้งอวี่ด้วยสองมือ นอบน้อมเหมือนเจอเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ "วันหลังรถมีปัญหาอะไร ไม่ว่าจะเล็กจะใหญ่ มาหาเฮียได้ตลอด! ตราบใดที่ร้านเฮียยังเปิด รับประกันตลอดชีพ ซ่อมฟรี!"

เฉินเจิ้งอวี่ที่ผ่านโลกมาเยอะดูออกทันทีว่าเถ้าแก่คิดอะไร

ละครฉากใหญ่เมื่อกี้ คงลือกันไปทั้งย่านแล้ว

นักเรียนมัธยมที่มีเงินฝากสองล้านกว่า บ้านต้องรวยขนาดไหน?

เถ้าแก่นี่ กะจะเกาะขาลูกค้าวีไอพี ผูกมิตรไว้ก่อนนั่นเอง!

"ขอบคุณครับเถ้าแก่"

เฉินเจิ้งอวี่รับนามบัตร ยัดใส่กระเป๋า ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรมาก

เขาเดินไปที่เสือภูเขาสีดำ ก้าวขายาวคร่อมรถอย่างเท่

ซูมู่ชิงก็เข็นรถตัวเองออกมา ยิ้มบางๆ

"เถ้าแก่คนนี้ใจดีจัง"

"หึหึ" เฉินเจิ้งอวี่ปั่นรถวนรอบตัวเธอ อดแหย่ไม่ได้ "สงสัยเห็นนางฟ้าซูสวยเกินต้านมั้ง เลยใจดีเป็นพิเศษ!"

"บ้า!"

ซูมู่ชิงค้อนขวับ แต่ในดวงตาเย็นชาคู่นั้น กลับมีระลอกคลื่นแห่งความสุขไหวระริก ทำเอาเฉินเจิ้งอวี่ใจเต้น

"ฮ่าๆๆ!"

เฉินเจิ้งอวี่หัวเราะร่าอย่างมีความสุข

ส่งพวกหวังหรูเยียนเข้าคุกไปเย็บจักร แถมยังจีบดาวโรงเรียนติด วันนี้กำไรเน้นๆ!

ทั้งสองปั่นจักรยานเคียงคู่กันไป มุ่งหน้ากลับบ้าน

ทว่า ตอนผ่านซอยเปลี่ยวที่คุ้นเคย เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!

เงาร่างหลายเงา พุ่งพรวดออกมาจากมุมมืด ขวางกลางถนน ดักหน้าพวกเขาไว้!

เสียงเบรคดังสนั่น!

เฉินเจิ้งอวี่กับซูมู่ชิงรีบกำเบรค เพ่งมองดู สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ตัวหัวโจก คือไอ้หน้าบากผมทองคนเดิม!

ข้างๆ ก็คือลูกสมุนหน้าแหลมสองตัวนั่น!

"ล้อมไว้! อย่าให้หนี!"

ไอ้หน้าบากแสยะยิ้มเหี้ยม

สิ้นเสียง อีกฝั่งของซอย ก็มีคนเดินออกมาอีกสามคน ปิดทางหนีทีไล่จนหมด!

จากสาม กลายเป็นหก!

พวกมันล้อมกรอบเฉินเจิ้งอวี่กับซูมู่ชิงไว้ตรงกลางซอย

"ไอ้หนู แล้วก็นังหนู!"

ไอ้หน้าบากชักมีดพับออกมา "กริ๊ก" ดีดใบมีดออก ชี้หน้าเฉินเจิ้งอวี่ หน้าตามีความสุขที่จะได้แก้แค้น

"พวกกูรอพวกมึงมานานแล้ว!"

ไอ้ตัวผอมสูงอีกคนก็หัวเราะหึหึ สายตาโลมเลียซูมู่ชิงอย่างหยาบคาย

"คราวที่แล้วหนีรอดไปได้ ถือว่าดวงดี! ยังกล้ามาหลอกพวกกูอีก!"

"คราวนี้ ดูซิจะหนีไปไหน!"

"ไอ้หนู วันนี้ขากูจะตีให้หัก! ส่วนนังนี่ กูจะทำให้รู้ซึ้งว่า อยู่ไม่สู้ตายมันเป็นยังไง!"

คำพูดชั่วช้าเหมือนพิษงูแล่นเข้าหู

ซูมู่ชิงที่เพิ่งจะสงบใจได้ หัวใจเต้นรัวจนแทบระเบิดอีกครั้ง หน้าสวยซีดเผือด มือที่จับแฮนด์รถสั่นระริก

คราวที่แล้วแค่สามคน ก็หนีแทบตาย

คราวนี้ มากันเบิ้ล!

แถมยังดักหน้าดักหลัง ปิดตายหมด!

จบกัน!

คราวนี้ จบเห่แน่ๆ!

"ทำไงดี... เฉินเจิ้งอวี่..." เสียงซูมู่ชิงสั่นเครือด้วยความกลัวสุดขีด

ทันใดนั้น เฉินเจิ้งอวี่ก้าวลงจากรถจักรยานใหม่เอี่ยมอย่างใจเย็น

เขาใช้มือเดียวประคองรถ เดินมายืนบังหน้าซูมู่ชิง เอาตัวบังเธอไว้มิด

"ไม่ต้องกลัว"

เสียงเฉินเจิ้งอวี่ไม่ดัง แต่หนักแน่นและทรงพลัง

"มีฉันอยู่ทั้งคน!"

แผ่นหลังของเขา ต่อหน้าโจ๋หกคนที่ถืออาวุธ ดูไม่ได้ใหญ่โตอะไร

แต่แผ่นหลังที่เหยียดตรงนั้น ในสายตาซูมู่ชิงตอนนี้ เหมือนภูเขาหินผา ที่กั้นพายุฝนและอันตรายทั้งหมดไว้ข้างนอก

"อื้อ!"

ซูมู่ชิงมองแผ่นหลังเขา พยักหน้าเบาๆ โดยไม่รู้ตัว

หัวใจที่เต้นรัว สงบลงอย่างน่าอัศจรรย์

สมองบอกว่า เฉินเจิ้งอวี่คนเดียว จะไปสู้หกคนที่มีอาวุธได้ไง?

แต่ในใจลึกๆ กลับเกิดความเชื่อมั่นอย่างรุนแรง

เหมือนกับว่าขอแค่มีผู้ชายคนนี้อยู่ ต่อให้ฟ้าถล่ม ก็ไม่ต้องกลัว

"โฮ่? ยังจะมาเล่นบทพระเอก?"

ไอ้หน้าบากเห็นท่าทางเฉินเจิ้งอวี่ ยิ่งเยาะเย้ยหนัก

"ไอ้หนู กูแนะนำนะ คุกเข่าโขกหัวให้ปู่สามที แล้วลอดใต้หว่างขาปู่ไป! เผื่อปู่อารมณ์ดี อาจจะไว้ชีวิตหมาๆ ของมึง!"

"ฮ่าๆๆ!"

โจ๋หกคนระเบิดเสียงหัวเราะเยาะเย้ย

เฉินเจิ้งอวี่เมินคำดูถูกพวกมันโดยสิ้นเชิง

เขาก้าวไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว เข้าไปใกล้พวกมัน ท่ามกลางสายตาแปลกใจของพวกนักเลง

ดวงตาลึกล้ำของเขากวาดมองทีละคน สงบนิ่ง ไม่มีกลัว ไม่มีลนลาน มีแต่... ความเฉยชาที่อ่านไม่ออก

"เป็นลูกผู้ชาย อย่ารังแกผู้หญิง"

เสียงเฉินเจิ้งอวี่ราบเรียบ

"มีอะไร มาลงที่ฉัน"

"มาวัดกันหน่อย"

คำพูดนี้ ทำเอาพวกโจ๋อึ้งไปแป๊บนึง ก่อนจะขำกลิ้งหนักกว่าเดิม

"กูหูฝาดป่าววะ? มันจะวัดกับพวกเรา?"

"สมองกลับป่าววะ? นึกว่าเป็นยิปมันเหรอ? หนึ่งต่อสิบ?"

แต่ทว่า ประโยคต่อมาของเฉินเจิ้งอวี่ ทำเอาเสียงหัวเราะชะงักกึก

เขายกข้อมือดูนาฬิกาที่ไม่มีอยู่จริง หาวหวอดอย่างเบื่อหน่าย สีหน้าเริ่มรำคาญ

"อ้อ อีกอย่าง"

"ฉันรีบกลับบ้านกินข้าว"

"พวกแกหกตัว เข้ามาพร้อมกันเลยดีกว่า!"

[จบแล้ว]