บทที่ 136 ความจริงเรื่องยาพิษ กับการยั่วยวนของหวยหรู
บทที่ 136 ความจริงเรื่องยาพิษ กับการยั่วยวนของหวยหรู
บทที่ 136 ความจริงเรื่องยาพิษ กับการยั่วยวนของหวยหรู
เวลาตีสามเศษ ๆ ลมหายใจแห่งยามราตรีหลั่งไหลกลับคืนสู่เรื่อนสี่ประสาน เมื่อเสียงฝีเท้าของหลิวไห่จงและ ฉินหวยหรูก้าวผ่านประตูไม้เก่า
ยามร่ำลากัน เธอก็ยังน้ำตาคลอขอบตา “ขอบคุณมากนะคะลุงรอง ถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้ ฉันคงไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงดี เรื่องระดมเงินคืนนี้ รบกวนด้วยนะคะ...”
เธอเอ่ยพร้อมกับบีบมือแน่น อกอิ่มตึงยิ่งกว่าเก่า อวดโฉมยั่วยวน
หลิวไห่จงยืนกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ทว่าแม้ใจจะกระเจิง ความจริงคือ… เขาเพิ่งควักเงินยี่สิบหยวน ยังไม่ได้แม้แต่กอดเธอ แล้วจะให้เขาควักเพิ่มตอนนี้เหรอ เขาไม่ใช่พระโพธิสัตว์เสียหน่อย !
“หวยหรู ฟังฉันนะ ! บ้านฉันก็ไม่มีเงินสดแล้ว แต่ฉันจะรีบปลุกพวกบ้านใกล้เรือนเคียงตอนเช้ามืด จัดประชุมตอนเช้าเลย จะได้พูดเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน แล้วก็ขอเงินช่วยเหลือให้เธอ”
พูดจบ เขาก็ยิ้มกริ่มอย่างภูมิใจในแผนการ ฉินหวยหรูเองก็ไม่มีข้อโต้แย้งใด ขอแค่ได้เงิน จะประชุมตีห้า เธอก็พร้อม
“ขอบคุณค่ะลุงรอง รอเรื่องของตงซวีกับแม่เสร็จ ฉันจะหาจังหวะเลี้ยงขอบคุณคุณเอง กินข้าว ดื่มเหล้า จัดเต็มแน่นอน”
คำพูดนุ่มหูอย่างกับวาดด้วยพู่กัน หลิวไห่จงยิ้มกริ่มจนแก้มแทบแตก ในหัวเริ่มวาดภาพฉาก "ขึ้นเตียง" แบบชัดทุกมุมกล้อง
เขารีบกลับหลังหายตัวไปในเงามืด เข้าบ้านไปปลุกลูกชายทั้งสอง หลิวกวงเทียนกับหลิวกวงฟู ให้ลุกขึ้นมาช่วยเรียกประชุมตอนหกโมงเช้า
ภรรยาเขาก็ย้ำเสียงแข็งว่า “พวกแกจำไว้ให้ดี อย่าทำชักช้า ไม่งั้นโดนแน่ ! สายหนังเส้นใหม่เพิ่งได้มา บอกเลยว่าเจ็บ !”
เด็กทั้งสองมองตากัน ในแววตานั้น มีแต่ความเคียดแค้นแน่นหนา รอวันสะสางบัญชีเลือดกับพ่อแม่ของตัวเองในวันหน้า
ดังนั้น เมื่อจัดคิวผลัดกันนอนเสร็จ หลิวไห่จงที่เพิ่งนอนลง กำลังจะหลับ ก็ได้ยินเสียงภรรยาถามอย่างหงุดหงิด
“แล้วแม่ลูกบ้านเจี่ยนี่ ตายแล้วจริงเหรอ ?”
“ใช่ ตายจริง ๆ ทั้งคู่”
“อะไรนะ ? แล้วเงินยี่สิบหยวนนั่นล่ะ ?”
คำถามนี้กระตุกเส้นประสาทของหลิวไห่จง ยิ่งคิดถึงเงินห้าร้อยหยวนที่เสียให้เหออวี่จู้ ก็ยิ่งโมโห
“ให้ตายเถอะ ไอ้โง่มันร้ายจริง ๆ ! มันต้องเป็นคนแนะนำให้โรงงานไล่เหล่าอี้กับเจี่ยตงซวีออกแน่ ๆ ! ถ้าฉันถูกไล่ออกอีกคน คราวนี้บ้านเราคงได้กินลมแทนข้าวแน่ !”
แล้วเขาก็พ่นต่อว่า “เจี่ยตงซวีก็จบสิ้นแล้ว! หมอก็บอกว่ากินยาพิษเข้าไป เพราะชักช้าเลยช่วยไม่ทัน อีกอย่าง… เรื่องนี้ต้องแจ้งไปที่คณะกรรมการทหารด้วย”
ภรรยาของเขาเบิกตาโพลง “แจ้งคณะกรรมการทหาร ? เรื่องมันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ ?”
“แน่นอน! คนตายเพราะพิษ ไม่ใช่ป่วยธรรมดา ต้องสอบสวนว่าเป็นพิษอะไร ใครทำ ! แต่มันก็เป็นแค่ขั้นตอนล่ะนะ ไม่มีใครจริงจังหรอก ตอนนี้พวกเขายุ่งจับพวกสายลับกันจะตาย”
ภรรยาของเขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะตั้งคำถามที่ทำเอาทั้งห้องเงียบงัน
“แต่แปลกไหม ? ทำไมแค่แม่ลูกเจี่ยตาย แต่ฉินหวยหรูที่ทำกับข้าวกลับไม่เป็นอะไรเลย ?”
หลิวไห่จงชะงักไปครู่ ก่อนถามเสียงต่ำ “เธอหมายความว่ายังไง ?”
“ก็คิดดูสิ ทุกคนกินหม้อเดียวกัน ทำไมตายแค่สองคน ? หรือว่า… พิษนั่นน่ะ ฉินหวยหรูเป็นคนลงมือเอง ? เธอโดนด่า โดนตบมาหลายปี ถ้าเก็บกดขึ้นมา ใครจะไปห้ามใจได้ ?”
คำพูดนั้นเหมือนปลุกอสูรในตัวหลิวไห่จง "นี่มันหลักฐานทองคำ ! ถ้าฉันเอาเรื่องนี้ไปกดดันเธอ... คืนนี้ก็อาจได้ลิ้มรสสวรรค์ ! ”
เขาหันไปทำเสียงขรึม “อย่าพูดอะไรมั่ว ๆ ฉินหวยหรู เป็นคนดีขนาดนั้น เธอรู้ดีว่า ถ้าได้สะใภ้แบบนี้เข้าบ้าน ฉันฝันดีไปทั้งชาติ !”
“เธอรู้ไหม ตอนฉันไปถึงโรงพยาบาล เธอกำลังคุกเข่าพนมมืออยู่หน้าห้องผ่าตัด อธิษฐานให้แม่สามีกับสามีรอดชีวิต !”
ภรรยาเขาหรี่ตา ก่อนถอนหายใจ “แบบนี้… ก็คงไม่ได้ทำจริง ๆ แหละ…ก็จริง... เด็กคนนี้ก็ซื่อเกินคนมาตลอด อยู่กันมากี่ปีก็ไม่เคยมีปากเสียงกับใครเลยสักครั้ง ฉันนี่แหละคิดมากไปเอง ยังจะไปสงสัยเธออีก !”
“เอาล่ะ ๆ พอแล้ว วันนี้เหนื่อยกันทั้งวัน รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้เช้าคุณก็ต้องเป็นคนประกาศเรื่องพวกนี้นี่นา !”
สิ้นเสียงพูดก็ปิดไฟ ทั้งสองคนล้มตัวลงนอนบนเตียงอิฐ เสียงลมหายใจหนัก ๆ ของการหลับใหล เริ่มดังคลอไปกับความเงียบของกลางดึก
แต่แม้หลับตา หลิวไห่จงก็ยังนอนไม่หลับสนิท ในหัวคิดถึงแต่เรื่องเดียว...
“ก่อนเปิดประชุมตอนเช้า ต้องไปเจอฉินหวยหรูให้ได้ !”
เขาต้องพูดให้หมดว่าภรรยาตนสงสัยอะไร ดูสีหน้าเธอให้ชัด ถ้าเธอหน้าซีด ลนลาน นั่นแปลว่ามีพิรุธ แต่ถ้าแสดงออกเป็นทุกข์ เศร้าเสียใจ แสดงว่าเธอบริสุทธิ์ใจ
...แต่ไม่ว่าเธอจะเป็นคนทำหรือไม่ หลิวไห่จงก็ไม่คิดจะปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ หญิงม่ายไร้ที่พึ่ง ขาวอวบหน้าตาสวยขนาดนี้ อดีตสามีก็ตาย แม่สามีก็ตาย ใครจะมาแย่งเขา ?
“นี่มันช่องว่างที่สวรรค์หยิบยื่นให้ชัด ๆ ! ฉันจะไม่พลาดแน่นอน ต้องจับเธอมาอยู่ข้างกายให้ได้ !”
ด้วยความคิดหมกมุ่นนั้น หลิวไห่จงก็ผล็อยหลับไปอย่างเพ้อเจ้อ... และในความฝัน... แน่นอนว่าผู้หญิงในนั้นคือ ฉินหวยหรู
...
เวลา 05:30 น.
เสียงเคาะประตูรัวระรัว ทำเอาทั้งชุมชนแทบสั่น
“เหออวี่จู้ ! เหออวี่จู้ ! ! ตื่นได้แล้ว ! ! พ่อฉันบอกว่า หกโมงเช้ามีประชุมใหญ่ทั้งซื่อเหอหยวน ! มีเรื่องใหญ่จะประกาศ !”
เสียงหลิวกวงเทียนดังลั่น ก่อนจะวิ่งไปเคาะบ้านถัดไปอย่างเร่งรีบ
ผู้คนในลานต่างพากันตื่นอย่างหงุดหงิด สบถใส่หลิวไห่จง กันเป็นแถว แต่ไม่มีใครกล้าโวย
ทุกคนมีลางสังหรณ์ได้ว่า "น่าจะเกี่ยวกับเรื่องบ้านเจี่ยแน่ ๆ "
แต่ต่างจากคนอื่น เหออวี่จู้ เขาพลิกตัวกลับหลับต่อหน้าตาเฉย “จะมีข่าวใหญ่แค่ไหน ก็ไม่ใหญ่ไปกว่าความง่วงของฉัน !”
...
ด้านหลิวไห่จง เขาใส่กางเกงตัวใหม่ รีบออกจากบ้าน แล้วตรงไปที่ห้องของฉินหวยหรูทันที
เธอเปิดประตูรับทันที ราวกับรออยู่ก่อนแล้ว เธอยังไม่เปลี่ยนชุด ยังใส่เสื้อผ้าที่กลับมาจากโรงพยาบาลเมื่อคืน
“ลุงรอง วันนี้คงต้องรบกวนคุณแล้วล่ะค่ะ”
“ไว้จัดการเรื่องตงซวีกับแม่เสร็จแล้ว ฉันจะหาโอกาสเลี้ยงขอบคุณแน่นอนค่ะ”
น้ำเสียงเธอนุ่มนวล เหมือนคนเจ็บแต่ไม่ขอร้อง หลิวไห่จงฟังแล้วได้ใจ แต่ในใจก็ยังมีสิ่งที่อยากถาม
“หวยหรู เราเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะพูดอะไรก็ไม่ต้องอ้อมค้อมนะ ฉันมีข้อสงสัยบางอย่าง... อาหารหม้อเดียวกัน แต่ทำไมมีแค่ตงซวีกับแม่เขาที่ตายเพราะพิษ ? ในขณะที่เธอ... คนทำอาหารกลับไม่เป็นอะไรเลย ? ช่วยให้คำอธิบายที่ฟังขึ้นหน่อยเถอะ ไม่อย่างนั้น พอคณะกรรมการทหารมาตรวจ ฉันคงต้องพูดตามจริง !”
เขาจ้องเธออย่างจับผิด หวังว่าจะเห็นความตกใจในสีหน้า หวังจะจับผิดให้ได้
...แต่เขาก็ลืมไปว่า เขากำลังเล่นละครกับดาราระดับออสการ์
ฉินหวยหรูสูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนตอบเสียงเรียบ “ไม่ต้องรอให้คุณพูด ฉันก็จะบอกความจริงกับพวกเขาอยู่แล้วค่ะ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น บางทีเพราะฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย... คุณก็รู้ดีใช่ไหมคะ ว่าฉันอยู่บ้านนี้ ต้องรอให้ทุกคนกินก่อนถึงจะได้แตะอาหาร ไม่อย่างนั้น ก็คงโดนตบ โดนด่าอีก !”
คำพูดฟังดูสงบ... แต่เจ็บลึก หลิวไห่จงถึงกับเงียบงัน
“ถ้าเธอเล่นละครอยู่... ก็เก่งเกินไปแล้ว หรือไม่... เธอก็อาจจะพูดความจริงอยู่ก็ได้”
แต่ไม่ว่าเรื่องยาพิษจะใช่ฝีมือเธอหรือไม่ ตอนนี้... เธอเหลือเพียงลำพัง ไม่มีสามี ไม่มีแม่สามี ไม่มีคนช่วย ในโลกที่ผู้หญิงอยู่คนเดียวแทบเอาตัวไม่รอด
หลิวไห่จงมองเธอด้วยความทะเยอทะยาน “โอกาสมาแล้ว…”
“งั้นก็ตามนั้น ฉันจะพูดกับคณะกรรมการทหารตามที่ควรจะพูด แต่บอกไว้ก่อนนะ... พวกเขาคงมาแค่ทำตามหน้าที่ ไม่ได้จะสืบอะไรลึก ๆ ถ้ามีคนแค้นกันมาก ๆ ก็อาจจะใช่... ไม่งั้นก็คงเป็นแค่อุบัติเหตุ”
ฉินหวยหรูพยักหน้า น้ำตาคลอหน่วย “ตงซวีกับแม่เขาไม่ควรตายฟรีค่ะ ถ้าจะพูดถึงคนที่มีแค้นลึกกับตงซวี ฉันนึกออกแค่อี้จงไห่ค่ะ”
“ตงซวีเคยทำให้เขาโดนไล่ออกจากงาน ตอนฉันไม่อยู่ ฉันไปช่วยพ่อแม่ที่ชนบทเก็บมันเทศ ไม่รู้ว่าในบ้านเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าคนอื่นทำอะไรไว้บ้าง”
“ถ้าลุงรองสามารถช่วยบอกกับคณะกรรมการทหาร ให้ช่วยสืบให้กระจ่าง ฉันจะขอบคุณมากเลยค่ะ”
เธอพูดทั้งน้ำตา หยดน้ำใสไหลเปื้อนหน้าอก เสื้อผ้าบาง ๆ ที่ใส่อยู่ยิ่งเปียกชุ่ม เผยให้เห็นโครงร่างภายในลาง ๆ
หลิวไห่จงกลืนน้ำลายไม่หยุด แต่ก็ยังฝืนวางท่าระงับความหื่น เพราะเธอกำลังอ้อนวอนให้เขาช่วย...
เธอไม่หลบ ไม่ปัด ไม่ปิดบัง ยิ่งปล่อยให้เขา “ดู” ได้เต็มตา
...จนกระทั่งหลิวกวงเทียน เดินเข้ามาบอก “คนในชุมชนมาครบแล้วครับ !”
หลิวไห่จงถึงได้หลุดจากภวังค์ รีบเบือนสายตาออกอย่างยากลำบาก ก่อนเดินออกจากห้องไป... ใจยังเต้นแรงไม่หาย