บทที่ 104 ละครใหญ่เปิดฉาก นักแสดงเข้าประจำที่

บทที่ 104 ละครใหญ่เปิดฉาก นักแสดงเข้าประจำที่ !

ในโลกแห่งพันธะที่ผูกไว้ด้วยผลประโยชน์ สุดท้ายแล้วการแตกร้าวก็หนีไม่พ้นเพราะผลประโยชน์เช่นกัน สาเหตุที่ทุกวันนี้ยังคงเดินร่วมทาง ก็เพียงเพราะการแบ่งผลประโยชน์ยังอยู่ในขอบเขตที่แต่ละฝ่ายยอมรับได้

แต่หากเมื่อใดเกิดความไม่เท่าเทียม หรือมีผลตอบแทนที่สูงกว่าล่อใจ รอยร้าวย่อมปรากฏอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ นี่เป็นสัจธรรมที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าในอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต

เหมือนกับความสัมพันธ์ของ เจี่ยตงซวีกับอี้จงไห่ที่เริ่มจากเป้าหมายในการพึ่งพายามแก่ จนกลายเป็นศิษย์และอาจารย์ แต่หากมีแรงดึงดูดที่มากกว่าเข้ามา สายสัมพันธ์นั้นก็พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

เช่นตอนนี้ เจี่ยตงซวีรับบุหรี่ที่เหออวี่จู้ส่งมาอย่างอารมณ์ดี สูดกลิ่นรสบุหรี่พิเศษเฉพาะอย่างชื่นใจ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเปี่ยมความสุข

“งั้นก็ตกลงตามนี้ ! กลับไปแล้วระวังตัวหน่อย อย่าให้อี้จงไห่สงสัยเข้า ถึงเวลาที่ต้องให้แกออกโรง ฉันจะส่งสัญญาณให้”

“แค่พูดตามที่ฉันสั่งทุกคำต่อหน้าคนก็พอแล้ว แล้วฉันรับรองกับแกเลยว่า พอเรื่องนี้จบ อี้จงไห่ไม่มีทางอยู่ทำงานที่โรงเหล็กต่อได้แน่นอน”

“ปลายทางของเขาคือโดนไล่ออก ไม่มีทางอื่น ! ส่วนแก… จะได้เป็นผู้ช่วยหัวหน้าในโรงงาน จากนั้นคนในซื่อเหอหยวน ใคร ๆ ก็จะยอมรับฟังแก ไม่มีใครกล้าขัดอีกต่อไป !” เหออวี่จู้พูดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“ตกลง ฉันรับปาก แกวางใจได้เลย ! แต่ที่แกสัญญาฉันไว้ ก็อย่าลืมล่ะ ! ถ้าฉันผิดใจกับอาจารย์ แล้วแกไม่ทำตามล่ะก็ ฉันไม่มีที่ยืนแน่ ๆ !” เจี่ยตงซวีมองอีกฝ่ายด้วยสายตาจริงจัง ย้ำเตือน

“ไม่ต้องห่วง !” เหออวี่จู้ยิ้มกว้าง “คำพูดของฉัน คำไหนคำนั้น ! พูดแล้วทำแน่นอน ! อีกอย่าง ถึงฉันไม่รักษาคำพูด แต่แกก็ได้ยินไม่ใช่เหรอ ว่าท่านหลัวยังชมแกอยู่เลย บอกว่าแกเป็นหนุ่มรุ่นใหม่ที่ไม่เลว !”

“ตั้งใจทำให้ดี เผลอ ๆ ตำแหน่งผู้ช่วยหัวหน้าก็แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นนะ ถ้าฉันช่วยดันให้ อนาคตขึ้นเป็นรองหัวหน้าแผนกก็ไม่ไกลเกินฝัน !”

การหว่านล้อมแบบนี้ เหออวี่จู้ไม่เคยใช้ในชาติก่อน แต่เขาก็รู้วิธี พอได้ลองทำดู... อือฮึ ใช้ได้ทีเดียวเชียว

ดูจากสีหน้าตื่นเต้นดีใจของเจี่ยตงซวีแล้ว นับว่าได้ผลเกินคาด

“อวี่จู้ ฉันซึ้งใจจริง ๆ ! เมื่อก่อนฉันยังเด็ก ไม่รู้จักคิด เผลอไปล่วงเกินแกหลายอย่าง หวังว่าแกจะไม่ถือสา !”

“เขาว่ากันว่า ญาติห่างยังไม่เท่าเพื่อนบ้านใกล้ ! ต่อไปนี้ เราสองคนต้องรักใคร่กลมเกลียว !” เจี่ยตงซวีพูดด้วยความร่าเริง ตบอกตัวเองดังปั้ก ๆ

แต่เขาไม่รู้เลยว่า ทั้งหมดนี้เหออวี่จู้ทำเพื่อล่อให้เขากับอาจารย์แตกคอกัน เขาจะได้ฉวยโอกาสหาผลประโยชน์เข้าตัว

ส่วนคำสัญญาทั้งเรื่องเงินเดือนหนึ่งร้อยหยวน กับตำแหน่งผู้ช่วยหัวหน้า ไม่มีทางได้จริงแม้แต่เสี้ยวเดียว

ต่อให้วันหลังเจี่ยตงซวีมาตามทวง เหออวี่จู้ก็แค่ปัดความรับผิดชอบ ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ไม่มีหลักฐานอะไร พูดไปก็ไร้ความหมาย

นี่แหละ... ข้อดีของการมี “ผู้ใหญ่” หนุนหลัง แค่คำพูดของหลัวปั้นเฉิงตอนจากลา ก็ทำให้คำพูดของเหออวี่จู้ดูมีน้ำหนักพอ จนทำให้เจี่ยตงซวีเชื่อเขาอย่างสนิทใจ ยอมตกลงทุกอย่างโดยไม่ลังเล

เพราะอย่างที่เขาว่า “คนตายเพราะเงิน นกตายเพราะอาหาร”

“โอเค งั้นก็กลับไปเตรียมตัวเลิกงานได้แล้ว ! ถ้าอี้จงไห่ถามว่าท่านหลัวเรียกไปทำไม”

“แกก็บอกไปว่า ท่านหลัวเรียกไปสอบถามเรื่องเขาเอง เป็นการเตรียมข้อมูลเพื่อประเมินตำแหน่งงาน !”

“ได้ยินแบบนั้น เขาจะได้ไม่สงสัยอะไรแน่นอน !”

ก่อนจาก เหออวี่จู้ยังไม่ลืมกำชับอีกครั้ง เมื่อเห็นเจี่ยตงซวีพยักหน้า เขาก็ปล่อยให้กลับไปยังโรงงาน

ส่วนเขา ก็ไม่อยู่ต่อให้เสียเวลา ปิดประตูห้องหลัวปั้นเฉิง หยิบจักรยาน แล้วมุ่งหน้ากลับซื่อเหอหยวนอย่างว่องไว เตรียมตัวให้พร้อมกับละครค่ำคืนนี้ !

...

เมื่อกลับถึงบ้าน เหออวี่จู้ก็ไม่ลืมสิ่งสำคัญ “ท้องอิ่มก่อน ค่อยดูละครถึงจะมัน !”

แม้จะต้องกินเต้าหู้เหวินซือต่อเนื่องหลายวัน แต่เพราะมันให้ค่าประสบการณ์สูง เขาก็ยังไม่เบื่อ คืนนี้จึงทำเมนูเดิมอีกครั้ง

นอกจากนั้นยังจัดเต็ม หมูทอดกรอบเปรี้ยวหวาน หูหมูแช่เย็นคลุกแตงกวา ข้าวหลักเป็น หมั่นโถว ปิดท้ายด้วยการเปิดขวดเหล้าเหมาไถที่หลัวปั้นเฉิงให้ไว้

กินดื่มอย่างสำราญ พออิ่มหนำ ผู้คนในซื่อเหอหยวนก็ค่อย ๆ ทยอยกลับมา กลางลานเริ่มคราคร่ำไปด้วยผู้คนมากขึ้น

เหออวี่จู้เปิดประตูบ้าน นั่งอยู่ตรงประตู จุดบุหรี่ขึ้นหนึ่งมวน  ยิ้มมองบรรยากาศตรงหน้าอย่างเพลินใจ

“หลังอาหารมวนเดียว สุขดั่งเซียน !”

ระหว่างนั้น เหยี่ยนปู้กุ้ยก็พาครอบครัวเดินผ่านมา เห็นเขานั่งอยู่ ก็เดินเข้ามาใกล้ ๆ กระซิบเสียงเบา

“เสี่ยวจู้ คืนนี้ประชุมใหญ่ นายต้องระวังตัวดี ๆ นะ ! ได้ยินภรรยาฉันบอกว่า อี้จงไห่กับหลิวไห่จงเหมือนจะเล็งนายไว้ ! อย่าใจร้อนล่ะ ! พวกนั้นเคยชินกับการมีอำนาจในชุมชนนี้ ถ้าสู้ไม่ได้จริง ๆ นายก็ยอม ๆ ไปก่อนก็ได้ !”

“ฉันจะช่วยพูดให้ ไม่ปล่อยให้นายลำบากคนเดียวแน่นอน !”

เหออวี่จู้พยักหน้าช้า ๆ ตอบกลับเบา ๆ

“ขอบคุณมากนะลุงสาม ! ผมรู้หมดแล้ว ไม่ต้องห่วง ! หมาแก่สองตัวจะมาเล่นงานผมเหรอ... ฝันไปเถอะ ! แค่รอดูละครสนุก ๆ ก็พอ !”

ตอนนี้เหยี่ยนปู้กุ้ยหันมาอยู่ข้างเหออวี่จู้เต็มตัว ตัดขาดจากอี้จงไห่และพวก แม้จุดประสงค์จะหวังผลประโยชน์จากการเกาะกลุ่ม แต่ก็ถือว่ามีประโยชน์อยู่ไม่น้อย อย่างน้อยก็เป็นหูเป็นตาให้เขาได้

เมื่อเห็นว่าเหออวี่จู้มีแผนการในใจแล้ว เหยี่ยนปู้กุ้ยก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงแต่ยิ้มรับ แล้วเอ่ยขึ้นว่า

“งั้นก็ดี นายรู้ตัวเองก็ดีแล้ว ฉันแค่กลัวว่านายจะพลาดพลั้งตกหลุมพราง ถ้าอย่างนั้น ฉันขอตัวไปก่อนนะ !”

เหออวี่จู้พยักหน้า ตอบกลับเบา ๆ

“ครับ ลุงไปก่อนเลย”

เขามองตามเหยี่ยนปู้กุ้ยที่เดินจากไปพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า...

คืนนี้ละครกำลังจะเริ่มแล้ว !

เหออวี่จู้ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างใจเย็น ดูสถานการณ์ที่เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งเวลาผ่านไปยี่สิบนาที ผู้คนในซื่อเหอหยวนก็มากันครบถ้วน และในที่สุด... อี้จงไห่กับหลิวไห่จงก็ปรากฏตัว ค่อย ๆ เดินมานั่งลงเหมือนราชสีห์ผู้หยิ่งทะนง

ยังไม่ทันนั่งอุ่นก้นดี หลิวไห่จงก็เริ่มเปิดฉากทันที

“เหออวี่จู้ ! ไม่รู้หรือไงว่ามีประชุมใหญ่ ! นั่งอยู่หน้าบ้านอย่างกับไม่รู้จักกาลเทศะ ! รีบลุกไปนั่งรวมกับคนอื่นเดี๋ยวนี้ !”

หลิวไห่จงนั้น…ทั้งชีวิตหมกมุ่นอยากเป็นเจ้าหน้าที่ตำแหน่งสูง ๆ  แต่สูงสุดที่เขาเคยได้เป็นก็แค่หัวหน้ากลุ่มเล็ก ๆ เท่านั้น แถมยังอยู่ได้ไม่กี่วันก็โดนสอยโดยสวี่ต้าม่าว

หลังยุคปฏิรูปเปิดประเทศ เขาก็หันมาเอาดีด้านค้าขาย อาศัยลูกศิษย์ลูกหาช่วยทำเงินอยู่พักใหญ่ แต่สุดท้ายก็พังไม่เป็นท่า เจ๊งจนแทบหมดตัว

หากไม่มีเหออวี่จู้ช่วยไว้ เขากับลูกชายทั้งสามก็ไม่แน่ว่าจะรอดจากความอดอยาก

แต่ตอนนี้เพียงเพราะตอนเหออวี่จู้เลี้ยงแขก ดันเชิญแค่เหยี่ยนปู้กุ้ย ไม่เชิญเขาที่เป็น "ลุงรอง" เขากลับเริ่มเก็บความแค้นไว้ในใจ ถึงขนาดร่วมมือกับอี้จงไห่ หวังจะเล่นงานเขาเสียให้ได้

พฤติกรรมแบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับ “ถือโคมไปเข้าห้องน้ำ หาเรื่องตายชัด ๆ”

เหออวี่จู้หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน

“คุณจะสั่งให้ผมนั่งตรงไหน ? เปิดประชุมแล้วไง ทุกคนต้องนั่งเรียงกันฟังคุณบ่นเหรอ ? อีกอย่าง ที่ตรงนี้ก็ห่างกันแค่นิดเดียว ผมจะฟังไม่รู้เรื่องได้ยังไง ? ถ้าอยากเปิดก็พูดไป ผมจะนั่งตรงไหนก็เรื่องของผม ไม่ว่างมานั่งเล่นสงครามประสาทกับพวกคุณหรอก !”

“พวกคุณนี่ก็เหลือเกิน ถือขี้ไก่มาเป็นธง เห็นตัวเองเป็นผู้นำ ! เปิดประชุมเหมือนนักการเมือง แต่ฝีมือไม่ถึงสักนิด ! ลองส่องน้ำดูหน้าตัวเองบ้างสิ ว่ามีแววให้คนได้เชื่อถือไหม !”

ปากของเหออวี่จู้นั้น ขึ้นชื่อว่าเป็น “ปากกรรไกรแห่งซื่อเหอหยวน” พักหลังไม่ค่อยออกมาเจอใคร เพราะมัวแต่ทำงาน ตอนกลางคืนก็มัวแต่แปลเอกสาร ไม่ยุ่งเรื่องคนอื่น จนคนทั้งลานบ้านเริ่มลืมไปแล้วว่า… เขาเคยกัดได้เจ็บขนาดไหน

“เฮ้ย ! เหออวี่จู้ ! ไม่รู้จักลำดับผู้ใหญ่เลยหรือไง ! ฉันเป็นลุงรองของซื่อเหอหยวน แกกล้าขัดคำสั่งฉัน ! เดี๋ยวฉันจะไปฟ้องคณะกรรมการทหาร ! ให้พวกเขามาจับแกฐานเป็นสายลับ !”

หลิวไห่จงขึ้นเสียงจนใบหน้าแดงก่ำ ถูกต่อว่ากลางที่ประชุมขนาดนี้ ก็ไม่แปลกที่จะอับอายและของขึ้น

แต่คนอื่นอาจจะกลัวคำว่า “คณะกรรมการทหาร” เพราะไม่รู้ว่ามันทำหน้าที่อะไรแน่ ได้ยินเข้าไปก็หนาว ๆ ร้อน ๆ แล้ว

แต่กับเหออวี่จู้… นี่มันชาติที่สองของเขา ! ผ่านอะไรมาเยอะกว่าคนอื่น คณะกรรมการทหารนี่เขารู้ไส้รู้พุงดี ไม่ได้กลัวสักนิด

“โอ้โห กลัวจะแย่เลยนะ ! คิดว่าคณะกรรมการทหารเป็นญาติคุณเหรอ ? ถึงสั่งได้ตามใจ ? คิดว่าพูดจับก็จับได้เลยหรือไง ? ดูสารรูปตัวเองหน่อยดีไหม ? ปากหมาแค่ไหนก็ยังฝันว่าเป็นผู้นำ ! ลองถามดูสิ ลุงใหญ่เขายังไม่กล้าพูดแบบนี้เลย !”

พูดจบ เขาก็จงใจลากอี้จงไห่เข้าวงด้วย ไม่ยอมให้นั่งชมอย่างเดียว ต้องดึงลงมาเล่นด้วย !

อี้จงไห่ที่คิดจะนั่งดูเฉย ๆ ถูกล่อให้ออกมาเล่นด้วยแบบไม่ทันตั้งตัว

“เหออวี่จู้ ! พูดจาเพ้อเจ้ออีกแล้ว ! ลุงรองเขาไม่ได้หมายความแบบนั้น ! แค่จะให้มานั่งรวมกันเฉย ๆ บ้านมีกฎของบ้าน ประเทศมีกฎหมายของประเทศ ในเมื่อแกอยู่ที่นี่ ก็ต้องเคารพกฎบ้าง ! เว้นเสียแต่… แกไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว !”

อี้จงไห่… สมฉายา "หมากลางเงา" คำพูดคำจาสร้างกับดักได้ในไม่กี่ประโยค

เหออวี่จู้ก็ปรบมือเบา ๆ ยิ้มยกมุมปาก แล้วพูดแซะเข้าเต็มแรง

“พูดได้มีคลาสจริง ๆ ลุงใหญ่ ! พูดจาเหนือกว่าบางคนเยอะเลยนะ ผมว่าในซื่อเหอหยวนเราน่ะ มีลุงใหญ่กับลุงสามพอแล้ว มีลุงรองนี่เกินความจำเป็น ! ใช่ไหมล่ะ ลุงสาม ?”

คำพูดนี้เหมือนมีดปลายแหลม แทงใส่หลิวไห่จงจนเดือดปุด ๆ แต่พอเห็นเหออวี่จู้หยิบเก้าอี้มา แล้วเดินลงไปนั่งรวมกับคนอื่น อี้จงไห่ก็ส่งสายตาให้หลิวไห่จงสงบใจไว้ก่อน สุดท้าย เขาก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทน ไม่พูดอะไรออกมาอีก

เมื่อทุกคนเริ่มนิ่ง อี้จงไห่จึงมองไปรอบลานบ้าน ก่อนจะเริ่มเปิดฉากด้วยเสียงนิ่งขรึม

“วันนี้ที่เราเรียกทุกคนมาประชุม ก็มีอยู่ไม่กี่เรื่องเท่านั้น ขอให้ทุกท่านฟังด้วยใจเปิดกว้าง หลังจากนั้นอยากเสนออะไรก็พูดได้เต็มที่ เพราะซื่อเหอหยวนของเรา เน้นความโปร่งใส ไม่ใช่เผด็จการ !”

เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบชา แล้วสายตาก็มาหยุดอยู่ที่เหออวี่จู้

“เรื่องแรกเลยคือ… กรณีที่เหออวี่จู้ทำร้ายจางซื่อกับตงซวี ! จากการสอบสวนของพวกเราทั้งสาม ตอนนี้เรื่องราวเริ่มกระจ่างแล้ว ดังนั้นจะขอชี้แจงให้ทุกคนรับทราบ…”

แต่ยังไม่ทันพูดจบ เหยี่ยนปู้กุ้ยก็ลุกขึ้นโพล่งแทรกขึ้นมา

“เดี๋ยวก่อน ! เหล่าอี้ ! เรื่องนี้ฉันไม่รู้เรื่องเลย ! ฉันไม่ได้ร่วมสอบสวน แล้วไปสอบสวนกันตอนไหน ? ผลสอบก็ไม่บอกกัน แล้วฉันยังเป็นลุงสามผู้ดูแลชุมชนอยู่ไหม ? หรือว่าพวกแกกำลังแบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันอยู่ ?”

คำพูดของเหยี่ยนปู้กุ้ยทำเอาอี้จงไห่หน้าชา ไม่คิดว่าจะมีขัดจังหวะกลางเวทีแบบนี้

แต่อี้จงไห่ก็ยังใจเย็น แค่ชะงักนิดเดียว ก่อนจะตอบด้วยท่าทีสุขุม

“เหล่าเหยี่ยน มันไม่ใช่อย่างที่คิด ! พูดอะไรให้มันฟังดูดีหน่อย อย่าเหมือนอยู่ในยุคโจรภูเขา ! นี่มันยุคใหม่แล้ว ! การสอบสวนเรื่องเหออวี่จู้ เราทำแบบลับ เพื่อความเป็นธรรม อีกอย่าง ช่วงนี้นายสนิทกับเขาเกินไป เราจึงขอเว้นไว้ก่อน เข้าใจนะ ? ถ้ายังไม่เข้าใจ เดี๋ยวเลิกประชุมแล้วค่อยคุยกัน ตอนนี้ห้ามขัด !”

เขาส่งสายตาดุดันให้เหยี่ยนปู้กุ้ย จนอีกฝ่ายต้องกล้ำกลืนคำพูดลงคอ หันไปมองเหออวี่จู้ด้วยสีหน้าจำยอม เหมือนจะบอกว่า “ฉันพยายามแล้วนะ แต่มันเกินกำลังจริง ๆ”

เหออวี่จู้เพียงแค่ยิ้ม ก่อนจะหันไปมองอี้จงไห่ รอฟังว่าหมาแก่ตัวนี้ ยังมีไม้ตายอะไรอีก

อี้จงไห่เริ่มเล่าขึ้นช้า ๆ

“เรื่องมันเริ่มจากจางซื่อ เรียกชื่อเล่นเขาว่า ‘เจ้าโง่’ เหออวี่จู้เลยลุกขึ้นตบหน้าจางซื่อเข้าให้ นี่ถือว่าไม่ให้เกียรติผู้ใหญ่ ไม่รู้จักอยู่ร่วมกับคนอื่นอย่างสงบ จากนั้นตงซวีรู้เรื่อง ก็เลยมาคุยกับเขา แต่พอเรียกชื่อเล่นเข้าอีกครั้ง ก็โดนซัดเข้าให้อีก ! แบบนี้มันไม่เข้ากับจริยธรรมของซื่อเหอหยวนเราเลย !”

“ดังนั้น… หลังจากเราพวกเราผู้ดูแลประชุมกันแล้ว จึงตัดสินใจให้เหออวี่จู้ ขอโทษจางซื่อกับตงซวี่ต่อหน้าทุกคน”

“อีกทั้ง ตั้งแต่วันนั้น จางซื่อมีอาการปวดหัวข้างเดียว ไปหาหมอหลายรอบ เสียเงินค่ารักษาไปมาก เหออวี่จู้ต้องชดใช้ให้ ทั้งหมดแค่ 200 หยวนเท่านั้นเอง เงินเดือนแกตั้ง 100 หยวนต่อเดือน แบ่งเงินเดือนมาสองเดือนก็พอแล้ว !”

“เอาล่ะ ตอนนี้ขอเปิดโอกาสให้ทุกคนพูด ใครมีความเห็นอะไรก็เสนอมาได้ แต่ถ้าไม่มีใครค้าน ก็ให้เหออวี่จู้ทำตามมติของซื่อเหอหยวนทันที !”

พูดจบ ทั้งลาน... ก็เงียบกริบ !