บทที่ 79 โควตาการทำงาน, พี่น้องทะเลาะกัน !

บทที่ 79 โควตาการทำงาน, พี่น้องทะเลาะกัน !

เมื่อได้ยินคำพูดของเหยี่ยนปู้กุ้ย เหออวี่จู้ถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง

ไม่อยากจะเชื่อว่า คนอย่างลุงเหยี่ยนที่ขึ้นชื่อเรื่องความตระหนี่ พอได้ยินว่าการแปลภาษาต่างประเทศสามารถทำเงินได้ ก็เกิดไอเดียอยากเรียนภาษาอังกฤษขึ้นมาซะอย่างนั้น

เขาถึงกับไม่รู้จะตอบยังไงดี

"เสี่ยวจู้ ฟังนะ ไม่ใช่ว่าฉันเห็นเงินแล้วตาโตหรอก ! แต่นายก็รู้สถานการณ์ที่บ้านฉันดี ลูกชายคนโตกับคนรองไม่เรียนหนังสือกันตั้งแต่เด็ก ๆ ตอนนี้ก็ไม่มีงานประจำ ทำมาหากินอะไรก็ลำบาก ค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมด ต้องพึ่งเงินเดือนฉันคนเดียว มันรัดตัวจริง ๆ ! "

"ฉันก็ถูกบีบจนไม่มีทางเลือก ไม่งั้นฉันจะกล้ามาขอเอกสารการเรียนจากนายหรือ ? ฉันก็แค่อยากมีชีวิตดี ๆ แบบคนอื่นเขาบ้าง ! "

เหยี่ยนปู้กุ้ยพูดด้วยสีหน้าขมขื่น ถ้าเขามีชีวิตที่ดี เขาคงไม่ต้องลดตัวมาขอใครแบบนี้แน่

แต่ปัญหาก็คือ เหออวี่จู้ไม่ได้เรียนเองแบบคนทั่วไป แต่พึ่งพาระบบลับ จะให้เขาเอา "โน้ต" ออกมาแจกจ่าย มันก็ไม่มีให้แจกจริง ๆ

หนังสือที่เขาใช้เรียนก็แค่ English for Beginners ที่ยืมจากห้องสมุดเท่านั้น

แถมเขายังคืนหนังสือล่าช้าเพราะมัวแต่จัดเลี้ยงเพื่อนร่วมงานอีกต่างหาก

"ลุงสาม ผมเข้าใจที่ลุงพูดนะครับ"

"แต่เอาจริง ๆ ผมแทบไม่เคยจดโน้ตเลย ผมแค่ไปอ่านหนังสือในห้องสมุด"

"นี่ครับ นี่คือเล่มเดียวที่ผมยืมมาอ่าน"

"เพราะงั้น ผมขอโทษจริง ๆ ที่ไม่มีอะไรจะแบ่งปันให้ลุงได้"

"ส่วนเรื่องการสอน ผมก็เต็มใจนะครับ แต่ผมไม่มีเวลาเลย"

"ตอนกลางคืนผมกลับมาถึงบ้าน เหนื่อยแทบตาย แทบไม่มีแรงจะยกแขนขึ้นล้างหน้า"

"ผมคงไม่มีเรี่ยวแรงจะมาสอนใครได้อีก"

"แต่ผมแนะนำได้นะ ลองหานักศึกษาจากมหาวิทยาลัยสุยหมู่หรือมหา’ลัยปักกิ่งดู จ่ายค่าเรียนให้พวกเขานิดหน่อย ผมว่าเขาน่าจะยินดีสอนพิเศษให้"

คำแนะนำนี้เป็นสิ่งที่เหออวี่จู้คิดว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว

ถึงจะเข้าใจความลำบากของเหยี่ยนปู้กุ้ย แต่จะให้เขามานั่งสอนหลังเลิกงาน มันก็ไม่ไหวจริง ๆ

เหยี่ยนปู้กุ้ยได้แต่ถอนใจยาว "เฮ้อ... งั้นฉันจะลองไปหาวิธีอื่นดูละกัน ! "

เขาพูดจบก็ทำท่าจะลุกจากไป แต่ทันใดนั้น เหออวี่จู้กลับนึกบางอย่างขึ้นได้

"ลุงสาม เดี๋ยวสิ รอก่อน ! ผมมีเรื่องจะบอกดูก่อนว่าลุงสนใจไหม"

"ผมมีโควตางานในโรงงานรีดเหล็กอยู่ 1 ตำแหน่ง"

"ตอนแรกหลัวปั้นเฉิงให้ผมมาเป็นการขอบคุณที่ช่วยงานเขา แต่ผมไม่ได้ใช้เลย ตอนนี้ยังอยู่กับผม"

"ลุงบอกเองว่า ลูกชายลุงไม่มีงานประจำใช่ไหม ? โควตานี้ ผมขายให้ลุงก็ได้ 200 หยวน ราคานี้ไม่แพงหรอก"

พูดจบ เหออวี่จู้ก็หยุดดูสีหน้าเหยี่ยนปู้กุ้ย โควตางานโรงงานแบบนี้ ขายออกได้แน่นอน ไม่ต้องห่วงเพียงแค่ปล่อยข่าวออกไป คนแถวบ้านคงแห่มาขอซื้อทันที

เหยี่ยนปู้กุ้ยเบิกตาโตทันที "โควตางานโรงงานรีดเหล็กจริงเหรอ ? "

"ใช่ครับ ตอนพ่อผมลาออกจากที่นั่น หลัวปั้นเฉิงก็ให้โควตานี้มา ตอนนั้นเขาอยากให้ผมไปแทนพ่อ แต่ผมไม่ตกลง เลยยังอยู่กับผมจนถึงตอนนี้"

"ลุงสนใจไหม ? "

"แน่นอนว่าผมไม่ได้ให้ฟรี ต้องจ่ายเงิน 200 หยวนครับ"

ได้ยินราคานั้น เหยี่ยนปู้กุ้ยก็เริ่มลังเล "200 หยวน... ไม่แพงไปหน่อยเหรอ ? เราเป็นเพื่อนบ้านกัน ลดหน่อยได้ไหม ? "

"นายก็เคยพูดว่าอยากตกปลาใช่ไหม เดี๋ยวฉันสอนให้เอง เป็นการแลกเปลี่ยนไง ? "

ความเคยชินของเหยี่ยนปู้กุ้ยในการต่อราคาก็โผล่มาอีกตามเคย

"ดูท่าลุงจะไม่สนใจจริง ๆ แฮะ ! " เหออวี่จู้ทำท่าจะลุก "งั้นก็ไม่เป็นไรครับ ผมไปหาคนอื่นดีกว่า ! "

"โควตาโรงงานรีดเหล็กแบบนี้ พอเข้าไปทำงานแค่ปีเดียวก็คืนทุนแล้ว"

"แถมลูกชายลุงก็จะได้แต่งเมียง่ายขึ้นด้วย งานมั่นคง ใครจะไม่อยากได้ ! "

พอเห็นเหออวี่จู้จะเดินออกจากห้อง เหยี่ยนปู้กุ้ยก็รีบยกมือห้าม

"เดี๋ยว ๆ ๆ ! โอเค ๆ สองร้อยก็สองร้อย ! "

"พรุ่งนี้ฉันจะไปถอนเงิน ตอนเย็นฉันเอาเงินมาให้นายเอง ! "

เหออวี่จู้ยิ้มเล็กน้อย "แน่ใจนะครับว่าลุงไม่คิดว่ามันแพง ? "

เหยี่ยนปู้กุ้ยรีบส่ายหน้า "ไม่เลย ไม่แพงเลย ขอบใจมากเสี่ยวจู้!ต่อไปถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกฉันได้เลย ! "

ทั้งสองตกลงกันเรียบร้อย พรุ่งนี้ตอนเย็นจะนัดกันส่งมอบเงินกับโควตา

เมื่อพูดเสร็จ เหออวี่จู้ก็กลับเข้าห้อง ล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็เริ่มฝึกปิกวกและปาจี้เบา ๆ เพื่อผ่อนคลายกล้ามเนื้อ

เสร็จแล้วก็นั่งลงจิบชา เปิดเอกสารของหลัวปั้นเฉิงขึ้นมา แล้วเริ่มแปล

เนื้อหาเป็นคู่มือเครื่องจักรทั้งเครื่องรีด, เครื่องกลึงกึ่งอัตโนมัติ, เครื่องกัด และเครื่องจักรไอน้ำ

เอกสารมีถึงเจ็ดเล่ม และแต่ละเล่มก็ไม่ต่ำกว่าหกพันคำ

เขาเคยรับปากไว้ต่อหน้าคนหลายคนว่าจะให้ราคาหกสิบหยวนต่อพันคำ มากกว่าราคาปกติหลายสิบหยวน

ซึ่งเนื้อหาทั้งหมดมีสี่หมื่นสองพันคำ ก็เท่ากับว่าเขาจะได้ค่าตอบแทนมากกว่า 2,500 หยวน !

แค่คิดก็ใจเต้นแล้ว

เหออวี่จู้เต็มไปด้วยกำลังใจ เพราะทุกคำที่เขาแปล มันคือเงิน !

ตั้งแต่สี่ทุ่มครึ่งจนถึงตีสองครึ่ง เขาแปลจบหนึ่งเล่ม

ความเร็วขนาดนี้ ถ้านักแปลมืออาชีพมาเห็นคงต้องตะลึง แถมเขายังชะลอความเร็วลงเพื่อรักษาความถูกต้องอีกต่างหาก

โดยเฉพาะพารามิเตอร์ตัวเลขบางจุด เขาตรวจทานแล้วตรวจทานอีก

กลัวจะแปลผิดพลาดจนเกิดอุบัติเหตุในโรงงาน

"ฟู่... เสร็จสักที ! "

"250 หยวน อยู่มือแล้ว ! "

"หาเงินเร็วขนาดนี้ มันรู้สึกเหมือนฝันเลยแฮะ ! "

เขายิ้มพอใจ ก่อนจะจุดบุหรี่หนึ่งมวนอย่างสบายอารมณ์ จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้า ขึ้นเตียง ปิดไฟ แล้วเข้านอน

แม้บ้านเหยี่ยนจะไม่มีไฟฟ้าในตอนค่ำ แต่พวกเขาก็ยังจัดประชุมครอบครัวกันอยู่ดี

ในห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ มีเพียงแสงเทียนเล่มหนึ่งที่เหลือครึ่งเล่มส่องแสงริบหรี่จากลิ้นชัก

เหยี่ยนปู้กุ้ยกับภรรยา รวมทั้งลูกชายทั้งสอง เหยี่ยนเจียเฉิงเเละเหยี่ยนเจียฟางนั่งล้อมวงกัน

"พ่อแม่ ดึกป่านนี้ยังไม่หลับไม่นอน เรียกผมมาทำไม ? "

เหยี่ยนเจียเฉิงหาววอดพลางบ่นอย่างอ่อนใจ

เหยี่ยนเจียฟางที่นั่งข้าง ๆ ก็เสริมขึ้นว่า "ใช่ครับ ! พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงาน ถ้านอนไม่พอ ผมจะทำงานยังไงไหว ? "

แต่เหยี่ยนปู้กุ้ยไม่สนใจคำบ่นเหล่านั้น เขาพูดอย่างจริงจังว่า "เมื่อกี้ตอนที่เสี่ยวจู้กลับมา ฉันไปคุยกับเขาที่บ้าน"

"ถามเรื่องเรียนภาษาอังกฤษ เขาบอกว่าไม่มีโน้ต ไม่มีเวลา แนะนำให้เราจ้างนักศึกษามาสอนพิเศษแทน แต่ต้องจ่ายค่าเรียน"

"ฉันอยากฟังความเห็นพวกแกสองคน ว่าคิดยังไง ? "

ทันทีที่ได้ยิน เหยี่ยนเจียฟางถึงกับระเบิดอารมณ์

"ผมรู้อยู่แล้วว่าไอ้โง่"

"หยุด ! " เหยี่ยนปู้กุ้ยตวาดขึ้นทันที "ลืมที่ฉันสั่งไว้เมื่อวานหรือไง ? "

"โอเค ๆ ผมผิดเอง ! " เหยี่ยนเจียฟางรีบยอมถอย ก่อนจะพูดแก้เสียงขุ่น "พี่จู้ พอใจแล้วใช่ไหม ? "

"ผมรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ใช่คนใจดีอะไรหรอก เรื่องหาเงินง่ายแบบนี้ ใครจะอยากแบ่งให้คนอื่น ? "

"ผมว่าเราไม่ต้องไปง้อเขาหรอก ! "

"พ่อเองก็เป็นครูภาษาไม่ใช่เหรอ ? ถ้าพ่อเรียนไหว แล้วค่อยมาสอนผมกับพี่ก็ได้ บ้านเราไม่ได้มีเงินเหลือเฟือถึงขั้นจ้างครูสอนพิเศษซะหน่อย ! "

เหยี่ยนเจียเฉิงพยักหน้ารับทันที

"น้องรองพูดไม่ผิดนะครับพ่อ ! "

"อีกอย่าง พ่อเคยเล่าให้ฟังไม่ใช่เหรอว่าโรงเรียนมีนักศึกษาใหม่ชื่อเสี่ยวหวัง ลองไปขอคำแนะนำจากเขาสิ เป็นเพื่อนร่วมงานกัน เขาคงไม่ปฏิเสธหรอก ! "

"ไม่จำเป็นต้องเสียเงินไปจ้างใครหรอกครับ ! "

เหยี่ยนปู้กุ้ยครุ่นคิด แล้วก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย "พวกแกพูดก็มีเหตุผล งั้นก็ตกลงตามนี้ ฉันจะเรียนเองก่อน"

"พรุ่งนี้ฉันจะไปคุยกับเสี่ยวหวัง ถ้าเรียนไหว ฉันจะเป็นคนสอนพวกแกเอง ! "

ได้ยินแบบนั้น พี่น้องสองคนก็หันมามองหน้ากัน ยิ้มกรุ้มกริ่ม

แผนสำเร็จ...

พวกเขาคิดในใจ

ภาษาอังกฤษน่ะเหรอ ถ้าเรียนง่ายขนาดนั้น คนทั้งเมืองก็คงพูดกันได้หมดแล้ว

ตอนนี้ก็ปล่อยให้พ่อเรียนไปก่อนเถอะ ถ้าเรียนไม่ได้ ก็จะได้ไม่มีใครมาบังคับให้พวกเขาเรียน

แค่ให้อ่านหนังสือเขียนหนังสือปัจจุบันยังปวดหัว จะไปหวังให้พูดอังกฤษได้หรือ ?

ถ้าเรียนเก่งก็คงไม่ต้องไปทำงานใช้แรงในโรงงานแบบนี้หรอก !

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับพ่อ พรุ่งนี้ยังต้องทำงาน ถ้านอนน้อยเดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นไม่ไหว"

พูดพลางก็ลุกขึ้นเตรียมจะกลับห้อง แต่ทว่าเสียงของเหยี่ยนปู้กุ้ยดังขึ้นอีก

"ใจร้อนกันจริง ไม่มีมารยาทเลย ! ฉันยังพูดไม่จบ นั่งลงเดี๋ยวนี้ ! "

เหยี่ยนเจียเฉิงกับเหยี่ยนเจียฟางถอนใจ แล้วนั่งลงตามคำสั่งอย่างไม่เต็มใจนัก อยากให้พูดให้จบเร็ว ๆ จะได้ไปนอน

แต่ประโยคถัดไปของเหยี่ยนปู้กุ้ยทำให้ทั้งคู่หายง่วงในทันที ! "ตอนที่ฉันคุยกับเสี่ยวจู้เรื่องภาษาอังกฤษ ฉันก็เผลอบ่นไปนิด ใครจะคิดว่าจะได้รางวัลที่ไม่คาดคิด ! "

"เขามีโควตางานประจำของโรงงานรีดเหล็ก 1 ตำแหน่ง ฉันซื้อมาแล้ว 200 หยวน ! "

"ตอนนี้ ฉันอยากถามพวกแกว่า... ใครสนใจ ? "

ยังไม่ทันจบคำ พี่น้องสองคนรีบยกมือทันที

"พ่อ ! ผมสนใจ ! "

"ให้ผมเถอะพ่อ แค่มีงานประจำ อี้หลี่ก็จะยอมแต่งงานกับผมแล้ว ! "

"อย่ามาพูด ! พี่มีแฟนอยู่แล้ว ทำงานโรงงานทอผ้าก็ดีอยู่แล้ว ! ไม่เหมือนผม ! ผมยังหาแฟนไม่ได้เลย งานนี้ต้องเป็นของผม ! "

"อย่าพูดมาก ! ฉันเป็นพี่นาย ฉันมีสิทธิก่อน ! "

พอเริ่มเถียงกันเสียงดัง เหยี่ยนปู้กุ้ยก็ฟาดมือลงโต๊ะเสียงดัง ปัง ! ทั้งสองจึงเงียบกริบทันที แต่ยังหันหน้าหนีใส่กัน ไม่มีใครยอมใคร

"ดูพวกแกสิ จะทะเลาะกันเพราะงานเลยหรือไง ? "

"ฟังให้ดี งานนี้ฉันซื้อมาเอง 200 หยวน ! "

"เพราะงั้น ถ้าใครจะได้งานนี้ ต้องจ่ายเงิน 200 หยวนคืนให้ฉัน"

"แถมหลังจากได้บรรจุงานแล้ว สองปีแรกของเงินเดือน ต้องแบ่งให้ฉัน 80% ที่เหลือแค่ 20% เก็บไว้ใช้เอง ! "

"ถ้าใครยังอยากได้งานนี้ ก็พูดออกมา ! "

เงื่อนไขของเหยี่ยนปู้กุ้ยโหดใช้ได้

แม้จะขายงานในราคาทุน แต่เขาก็เตรียมเก็บเงินเดือนย้อนหลังสองปี เป็นการเก็บกำไรล่วงหน้า

ลองคำนวณดู เงินเดือนเดือนละ 20 หยวน สองปีก็ 480 หยวน ถ้าหัก 80% ไปให้พ่อ เท่ากับลูกจะได้แค่ 96 หยวน !

เหยี่ยนเจียฟางฟังจบก็หน้าหงิกทันที "ผมไม่เอา ! จะให้จ่ายตั้งหลายร้อย ยังต้องโดนหักเงินอีก ! ผมไม่มีเงินขนาดนั้นหรอก ! ใครอยากได้ก็เอาไปเถอะ ! "

พูดจบก็ลุกกลับไปนอนทันที

เหยี่ยนปู้กุ้ยหันมามองเหยี่ยนเจียเฉิง

"แล้วแกล่ะ เจ้าใหญ่ สนใจไหม ? "

เหยี่ยนเจียเฉิงเงียบไปสักพัก คิดคำนวณในใจ ต้องจ่ายคืนพ่อสองร้อย หักเงินอีกสองปี = เกือบหกร้อยหยวน !

เป็นเงินก้อนโตสำหรับเขา

แต่พอนึกถึงคำพูดของอี้หลี่ว่า "ถ้าไม่มีงานประจำ พ่อแม่ฉันไม่ให้แต่งแน่นอน..."

เขาก็ลังเล

สุดท้ายก็พูดออกมาว่า "พ่อ ขอผมคิดดูก่อนครึ่งวัน"

"พรุ่งนี้ก่อนเที่ยง ผมจะให้คำตอบแน่นอน ผมจะไปหาพ่อที่โรงเรียนเลย"

เหยี่ยนปู้กุ้ยพยักหน้า "ได้ งั้นก็คิดดูให้ดี"

"อ้อ ลองคุยกับอี้หลี่ด้วย ถึงยังไงก็จะแต่งงานกันแล้ว ลองดูว่าเธอจะช่วยแกได้ไหม"

เหยี่ยนเจียเฉิงพยักหน้า รับปากว่าจะไปคุยกับแฟนสาว

เมื่อทุกอย่างเคลียร์ เหยี่ยนปู้กุ้ยจึงลุกขึ้น ดับเทียนที่ใกล้จะหมด

เพราะเสียดายเทียนมาก

การประชุมครอบครัวในค่ำคืนนั้นจึงจบลง