บทที่ 71 การแข่งประมูลลับ ราคาน่าตกใจ !

บทที่ 71 การแข่งประมูลลับ ราคาน่าตกใจ !

คำพูดไม่กี่ประโยคก็เปลี่ยนเกมไปหมด หน้าที่พ่อสื่อของเหออวี่จู้จึงตกเป็นของชิวฉางหมิงอย่างเป็นทางการ

หลัวปั้นเฉิงพาหลัวเสี่ยวเอ๋อร์มานั่งร่วมวง พอทุกคนเห็น ก็ต่างลุกขึ้นเปิดที่นั่งให้สองที่ โดยให้เธอนั่งติดกับชิวฉางหมิง

"หลานสาวจ๊ะ ดื่มน้ำหน่อยนะ ลองแตงโมอีกสักคำสิ ! "

"อยากกินอะไรเพิ่มไหม บอกลุงหลิวมาเลย เดี๋ยวให้คนไปซื้อให้ ! "

หลิวเฟิงรีบปรี่เข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น เป็นมิตรสุด ๆ ในกลุ่มนี้ เขาเป็นคนที่ไหวตัวเร็วที่สุดเสมอ

โดยเฉพาะหลังจากชิวฉางหมิงลั่นวาจาต่อหน้าคนทั้งโต๊ะว่าจะ “เป็นพ่อสื่อระหว่างเหออวี่จู้กับหลัวเสี่ยวเอ๋อร์ ให้ทั้งสองลงเอยกันสำเร็จให้ได้” ถึงจะไม่รู้ว่าคิดวิธีไว้ยังไง แต่ถ้ากล้าพูดต่อหน้าคนขนาดนี้ ก็แปลว่ามั่นใจมากพอสมควร

ถ้าการแต่งงานนี้เป็นจริง หลัวเสี่ยวเอ๋อร์จะไม่ใช่แค่ลูกสาวของหลัวปั้นเฉิงอีกต่อไป แต่จะกลายเป็น...ภรรยาของเหออวี่จู้ !

และเมื่อถึงตอนนั้น การมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอตั้งแต่ตอนนี้ ย่อมช่วยในเรื่องงานและธุรกิจในอนาคตได้มาก

"ขอบคุณนะคะคุณลุงหลิว ไม่ต้องลำบากไปซื้ออะไรเพิ่มหรอกคะ แตงโมก็พอแล้วค่ะ"

หลัวเสี่ยวเอ๋อร์รับแตงโมพร้อมรอยยิ้ม แม้ในใจก็ยังแอบสงสัยว่าทำไมอยู่ ๆ ลุงหลิวถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้

เธอเคยนั่งกินข้าวกับคนพวกนี้มาก่อน ตอนนั้นก็มีทักทายตามมารยาทอยู่บ้าง แต่ไม่มีใครแสดงท่าทีสนใจเธอขนาดนี้ จะมีก็แค่ “หลานสาว กินตามสบาย อย่าเกรงใจ” ประมาณนั้น

แต่วันนี้ หลิวเฟิงหยิบแตงโมให้เธอเองกับมือ แถมยังถามอีกว่าอยากกินอะไรไหม จะให้คนออกไปซื้อให้ถึงที่...แบบนี้มันเกินไป !

"ไม่ต้องเกรงใจลุงเลยนะ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ลุงกับพ่อของหนูน่ะรู้จักกันมานาน ตั้งแต่หนูยังตัวกะเปี๊ยก พูดได้ว่าเหมือนลูกในบ้าน ไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย"

หลิวเฟิงพูดพร้อมรอยยิ้มใจดี แสดงความสนิทสนมเต็มที่

หลัวเสี่ยวเอ๋อร์ได้แต่นั่งยิ้ม พยักหน้ารับเท่านั้น เพราะเธอพูดอะไรไม่ออกจริง ๆ

หลิวเฟิงเห็นว่าเริ่มได้ใจพอสมควรแล้ว จึงหยุด ไม่พูดอะไรเพิ่ม เพราะเขารู้ดีว่าถ้าออกตัวแรงเกินไป อาจทำให้กลายเป็นน่ารำคาญ แทนที่จะได้แต้มบวก กลับโดนลบซะงั้น

เรื่องมารยาทในสังคมแบบนี้ หลิวเฟิงถือว่าเชี่ยว

เขาหันไปคุยเรื่องงานกับคนอื่นต่อทันที "เสี่ยวหลัว เอกสารของนาย เราจะให้แปลก่อนเลย ไม่มีใครขัดข้อง ทุกคนเห็นด้วยหมด"

"แต่หลังจากนั้น ใครจะได้แปลก่อนใคร ก็ควรหาข้อตกลงร่วมกันก่อน หาแนวทางที่ยุติธรรม ไม่ให้เกิดการเข้าใจผิดกันภายหลัง"

หลิวเฟิงพูด พลางมองไปยังคนอื่นในวง ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เพราะพ่อของเหออวี่จู้ เหอต้าชิง เคยเป็นหัวหน้าพ่อครัวของโรงงานรีดเหล็ก แม้ตอนนี้จะจากไปแล้ว แต่ชื่อเสียงและสายสัมพันธ์ยังอยู่เต็มเปี่ยม

ไหนจะเรื่องที่หลัวปั้นเฉิงตั้งใจจะยกลูกสาวให้เหออวี่จู้อีก แบบนี้จะมีใครในวงนี้เทียบได้ ? เอกสารของหลัวปั้นเฉิงจึงต้องแปลก่อน เป็นธรรมดา ไม่มีใครขัดใจ แต่หลังจากนั้นล่ะ ? เอกสารของคนอื่น ๆ จะจัดลำดับอย่างไรดี ?

ในตอนนั้นก็มีคนหันไปถามหลิวเฟิง "เสี่ยวหลิว แล้วนายคิดว่ายังไง ? มีแผนยังไงก็เล่าให้พวกเราฟัง ต้องทำให้ทุกคนยอมรับได้นะ ถึงจะใช้ได้"

หลิวเฟิงเหมือนเตรียมคำตอบไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาพยักหน้าและตอบทันที

"ได้เลย ฉันขอเสนอแนวทางก่อนนะ ถ้าใครมีความเห็นต่างก็บอกได้ เราจะได้คุยกัน ฉันเสนอว่า พวกเราควร ‘ประมูลลับ’ ราคาการแปลของแต่ละคน โดยเขียนราคาที่เสนอไว้ในกระดาษ แล้วใส่ไว้ในแฟ้มเอกสาร"

"ให้อาจารย์เหอเปิดดูเอง ใครให้ราคาสูงสุด ก็ได้แปลก่อน แบบนี้ทุกคนจะไม่เสียความรู้สึก ไม่ต้องถกเถียงกันตรง ๆ ดีไหม ? "

เมื่อหลิวเฟิงพูดจบ ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นทันที "เฮ้ เสี่ยวหลิว เจ้าเล่ห์ใช้ได้เลยนะ ! "

"ฟังจากที่พูดมา นี่นายคิดไว้ล่วงหน้าแล้วใช่ไหม ? เสนอราคาลับ ใครให้เยอะกว่าได้แปลก่อน ถึงจะเรียกว่าการแข่งแบบยุติธรรม ! "

"ตอนแรกตกลงกันว่าแปลพันตัวอักษรคิด 1, 3, หรือ 5 หยวนก็ว่าไป แต่พอเห็นว่าเอกสารสำคัญกันหมด พวกเราก็พร้อมจ่าย 5 หยวนหมดแล้ว"

"งั้นราคาพื้นฐานก็ใช้ไม่ได้แล้วล่ะสิ ! "

"ดูจากท่าทางนาย จะยอมควักหนักแน่ ๆ อยากให้เอกสารตัวเองได้แปลอันดับสองชัวร์ ! "

หลิวเฟิงไม่ได้โต้แย้งใดๆ เขาเพียงแต่ยิ้มเบาๆ ในใจรู้ดีว่า เขาจำเป็นต้องเร่งเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

เพราะตอนนี้โรงงานของเขาเพิ่งนำเข้าเครื่องจักรใหม่จากต่างประเทศ ถึงสองเครื่องจักร แม้ตอนนี้จะใช้งานได้ แต่ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการตั้งค่าระบบ หรือการปรับพารามิเตอร์ ล้วนเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด และที่แย่คือ ไม่มีใครกล้าแตะอะไรเลย !

วิศวกรในโรงงานกลายเป็นแค่คนเฝ้าเครื่อง ทำตามขั้นตอนที่คนต่างชาติบอกไว้เท่านั้น

พอเกิดปัญหาที ต้องโทรเรียกวิศวกรจากบริษัทแม่มาซ่อม ทั้งแพง ทั้งช้า แถมตอนซ่อมก็ไม่ให้ใครอยู่ในห้องเลย ยกเว้นนักแปลคนเดียว....น่าหงุดหงิดจะตาย !

ถ้าได้คู่มือแปลเร็วขึ้น ไม่เพียงช่วยให้พนักงานใช้เครื่องได้คล่อง ยังซ่อมได้เอง ไม่ต้องรอคนนอก พูดง่าย ๆ คือ จะพึ่งตัวเองได้เสียที !

"โอเค ไม่ต้องพูดถึงแผนของผมแล้วละ มาคุยกันดีกว่าว่า ทุกคนเห็นด้วยกับวิธีนี้ไหม ? ถ้าตกลง ก็ทำตามนี้เลย ! แต่ถ้าใครมีวิธีที่ดีกว่า ก็เสนอมาได้เลย ! "

หลิวเฟิงเปิดเวทีให้ทุกคนแสดงความคิดเห็น

ทันใดนั้น โต๊ะทั้งโต๊ะก็เริ่มส่งเสียงเบา ๆ กระซิบกระซาบกันไปมา เหมือนพายุเบา ๆ ก่อนฝนจะตก ต่างคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง ส่วนหลิวเฟิงกับหลัวปั้นเฉิงกลับนั่งนิ่งราวกับสิงห์เฝ้าบัลลังก์

พวกเขาไม่กังวลเลย...เพราะรู้ว่าตัวเองไม่มีทางอยู่ท้ายคิวแน่นอน

โดยเฉพาะหลัวปั้นเฉิง เขาแน่ใจว่าตนจะเป็น "อันดับหนึ่ง" ในการแปลเอกสารอย่างไม่มีข้อกังขา

ส่วนหลิวเฟิงน่ะหรือ ? เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะเสนอราคาสูงถึง 10 หยวนต่อพันตัวอักษร !

ราคานี้ขนาดนักแปลฝีมือดีของรัฐบาลยังต้องหันมามอง เพราะถือว่าเป็นระดับ “วีไอพี” เลยก็ว่าได้

ดังนั้นเขาไม่เชื่อว่าคนอื่นจะกล้าทุ่มไปมากกว่านี้

ในขณะที่บรรยากาศรอบโต๊ะยังคงเต็มไปด้วยเสียงอภิปรายเบา ๆ ...

ก็มีคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างมานาน เหยี่ยนปู้กุ้ย ครูภาษาจีนจากโรงเรียนประถมตรอกหนานลั่วกู่ ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ มาตลอด แต่ตอนนี้เขาแทบกลั้นความตกใจไว้ไม่อยู่

"หาเงินได้เยอะเกินไปแล้ว ! "

ในหัวของเขาเริ่มคำนวณ “แปลหนึ่งพันตัวอักษร ได้ 5 หยวน คู่มือหนึ่งเล่มมีอย่างน้อยก็สามถึงห้าพันตัวอักษร แปลเล่มเดียวก็ได้ตั้ง 20 หยวน !”

แต่คนที่อยู่ตรงหน้ามีตั้งแปดคน

ถ้าเหออวี่จู้รับแปลเอกสารทั้งหมด นั่นหมายถึง...เขาจะได้เงินไม่ต่ำกว่า 160 หยวน !

และถ้าเสนอราคาประมูลกันแบบนี้จริง ๆ ยอดเงินอาจพุ่งเกิน 200 หยวนอีกต่างหาก !

“เหออวี่จู้ แปลเอกสารรอบเดียว ได้เท่าเงินเดือนเราเป็นปี !”

เหยี่ยนปู้กุ้ยถึงกับกลืนน้ำลาย ในใจเขาเกิดความรู้สึกอิจฉาขึ้นมาทันที แล้วก็เอ่ยถามขึ้นอย่างระมัดระวัง "ผู้อำนวยการหลิว... เอ่อ สมมุตินะครับ แค่สมมุติ"

"ถ้าฉันสามารถช่วยแปลเอกสารให้พวกคุณได้... พวกคุณก็ยินดีจ่ายค่าจ้างให้ฉันเหมือนกันใช่ไหมครับ ? "

หลิวเฟิงได้ยินดังนั้น ก็ตาเป็นประกายทันที “พี่ชายรู้ภาษาต่างประเทศด้วยเหรอ ?”

เขารีบถามกลับด้วยน้ำเสียงสนใจสุด ๆ "ขออภัยนะครับ ยังไม่ได้ถามชื่อเต็มของพี่ชายเลย แล้วทำงานที่ไหนหรือครับ ? "

บทสนทนานี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในโต๊ะทันที

เพราะถ้ามีคนแปลเพิ่มได้อีกคน ความหวังในการได้รับเอกสารเร็วขึ้นก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นในใจของแต่ละคน

"ท่านผู้นำทุกท่านครับ ฉันชื่อเหยี่ยนปู้กุ้ย เป็นครูสอนภาษาและวรรณคดีอยู่ที่โรงเรียนประถมตรอกหนานลั่วกู่ ! "

"ฉันไม่รู้ภาษาต่างประเทศหรอก...แต่ฉันอยากลองเรียน อยากฝึก ! "

"ดูอย่างเหออวี่จู้สิ เขาไม่ได้เรียนมัธยมด้วยซ้ำ ยังสามารถเรียนภาษาต่างประเทศได้ถึงสองภาษา"

"ฉันเป็นครูสอนภาษาจีนแท้ ๆ จะบอกว่าเรียนไม่ได้ มันก็เกินไปหน่อยใช่ไหมครับ ? "

"ถ้าฉันเรียนภาษาอังกฤษจนแปลได้ พวกท่านยินดีจ่ายให้ฉันด้วยไหม ? "

ฟังจบ ทุกคนก็ถอนหายใจเบา ๆ พวกเขาเข้าใจทันทีว่าทำไมชายคนนี้ถึงพูดแบบนั้น

ไม่ต้องถามให้เสียเวลาเลย เขาอยากหาเงิน

หลิวเฟิงยิ้มบาง ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ แต่ก็พูดอย่างตรงไปตรงมา

"อาจารย์เหยี่ยน ผมขอเรียกแบบนี้นะครับ พูดตามตรงเลย ถ้าคุณแปลเอกสารได้ในระดับเดียวกับอาจารย์เหอ ไม่เพียงแต่เราจะยินดีจ่าย เรายังจะไปหาคุณถึงบ้านด้วย ! "

"แต่การเรียนภาษาต่างประเทศให้เชี่ยวชาญ ไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับ...นักศึกษามหาวิทยาลัยในโรงงานเราหลายคนก็เคยลองเรียนแล้ว แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้"

"ถ้าคุณอยากลองจริง ๆ ก็เชิญครับ แล้วจะรู้เองว่ามันยากขนาดไหน"

คำพูดของหลิวเฟิงตรงไปตรงมา แต่ก็ไม่ปิดโอกาส

ทว่าเหยี่ยนปู้กุ้ยกลับไม่ย่อท้อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวัง "แค่พวกคุณยินดีจ่าย ฉันก็โอเคแล้ว ! "

"พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปเริ่มเรียน ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ จะมาหาคุณแน่นอน ! "

หลิวเฟิงพยักหน้ารับ ถ้าเหยี่ยนปู้กุ้ยทำได้จริง เขาก็ยินดีจะจ่ายตามที่พูดจริง ๆ

เหยี่ยนปู้กุ้ยยิ้มกว้าง แต่ในใจก็ยังเต็มไปด้วยความอิจฉาที่มีต่อเหออวี่จู้

“ที่ผ่านมาทุกคนเรียกหมอนั่นว่า ‘ไอ้โง้จู้’ ไอ้เด็กโง่”

แต่ตอนนี้อะไรล่ะ ? เขาคือคนที่เก่งที่สุดในรุ่นเดียวกัน

“คนโง่ที่ไหนจะเรียนทำอาหารไปด้วย เรียนภาษาไปด้วย แล้วยังได้เงินเดือน 100 หยวน แถมยังรับงานแปลอีก 200 หยวน !”

“เราต่างหากที่เป็นคนโง่ !”

เหยี่ยนปู้กุ้ยคิดในใจอย่างซื่อตรง "ถ้ารู้ว่าจะกลายมาเป็นแบบนี้นะ ฉันควรผูกมิตรกับหมอนั่นตั้งแต่ต้น ไม่ใช่เอาแต่เรียกเขาไอ้โง่ ๆ ! "

"ตอนบ่าย ฉันจะไปขอเคล็ดลับจากเขาให้ได้ ขอวิธีเรียนภาษา ขอสมุดจดบทเรียน ขอทุกอย่าง ! "

“ต้องเริ่มให้ได้ ! เริ่มวันนี้เลย !”

เขากำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่ในหัว ก็ได้ยินเสียงตัดสินใจจากโต๊ะประชุม

"เสี่ยวหลิว พวกเราคุยกันแล้วนะ"

"จะใช้วิธีที่นายเสนอ เขียนราคาลงในกระดาษ แล้วใส่ในเอกสาร ! "

"แต่ต้องกำหนดราคาสูงสุด ไม่งั้นจะกลายเป็นสงครามประมูลแบบไร้จุดจบ ! "

"สุดท้ายความสัมพันธ์เพื่อนพ้องหลายปี จะกลายเป็นเรื่องไร้สาระ"

"ราคาสูงสุดที่พวกเราตกลงกันคือ 50 หยวนต่อพันตัวอักษร ! "

ทันทีที่ชิวฉางหมิงพูดจบ เหยี่ยนปู้กุ้ยที่เพิ่งยกถ้วยชาขึ้นจะจิบ ก็...มือสั่น หงาย ถ้วยหล่น !

ปั๊บ !

โชคดีที่ถ้วยไม่แตก

หลิวเฟิงจึงรีบถามด้วยความเป็นห่วง "อาจารย์เหยี่ยน เป็นอะไรหรือเปล่า ? น้ำร้อนลวกไหม ? "

"ไม่เป็นไร ๆ แค่มือลื่นนิดหน่อยเอง"

เขายิ้มกลบเกลื่อน ทั้งที่ในใจยังตกตะลึงไม่หาย

ห้าสิบหยวนต่อพันตัวอักษร ? นี่มัน...ราคาทะลุจักรวาลชัด ๆ !

แน่นอนว่าคนระดับหัวหน้าโรงงาน ผู้อำนวยการ และเจ้าของกิจการต่าง ๆ เงินหลักหมื่นหลักแสนเป็นเรื่องปกติ

50 หยวนสำหรับพวกเขา มันแค่เศษเงิน

แต่ถ้าเป็นคนธรรมดาอย่างเขา มันคือ “ดวงจันทร์ที่อยู่บนฟ้า”

"เสี่ยวหลิว เป็นยังไง เห็นด้วยไหม ? " ชิวฉางหมิงถามอีกครั้ง

"เห็นด้วยแน่นอน ! " หลิวเฟิงตอบรับทันที ถึงแม้ราคานี้จะเกินเป้าที่เขาตั้งไว้ในใจ แต่เขาก็ยังมีโอกาสเสนอราคาได้ตามต้องการอยู่ดี

"ดี งั้นตกลงตามนี้ ! "

"ทุกคน เขียนราคาของตัวเอง ใส่ลงในเอกสารเลย"

"พออาจารย์เหอกลับมา เราจะอธิบายให้เขาฟังเรื่องนี้ ห้ามเปิดเผยราคาของตัวเองเด็ดขาดนะ ! "

ว่าจบ ทุกคนก็ลงมือทันที กระดาษ ปากกา เอกสาร...พร้อม

เวลาผ่านไปโดยไม่มีใครรู้ตัว จนใกล้เที่ยง เหออวี่จู้ ก็ยังไม่กลับมา

สุดท้าย ชิวฉางหมิงจึงสั่งให้คนขับรถออกไปซื้ออาหารมากิน

แต่พอจะกินหน้าซื่อเหอหยวน ก็รู้สึกไม่เหมาะ ก็เลยตัดสินใจไปกินกันที่บ้านของเหยี่ยนปู้กุ้ยแทน

และแน่นอนว่าเจ้าบ้านก็ยิ้มแก้มแทบปริ ยินดีต้อนรับสุดชีวิต !