บทที่ 50  ฉินหวยหรูเข้าสู่วัยสาว, อวี่จู้ชวนออกไปกินข้าว !

บทที่ 50  ฉินหวยหรูเข้าสู่วัยสาว, อวี่จู้ชวนออกไปกินข้าว !

ค่ำคืนนี้กว่าเหออวี่จู้จะกลับถึงบ้าน ก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่มแล้ว อวี่สุ่ยน้องสาวตัวน้อยหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข ซบอยู่ในอ้อมอกพี่ชาย ระหว่างทางยังทำท่าเหมือนกำลังเคี้ยวอะไรในปาก ใครจะไปรู้ อาจจะฝันถึงไก่ทอดหรือเป็ดย่างอยู่ก็ได้ !

เหออวี่จู้มองใบหน้าหลับสนิทของน้องแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ หัวใจก็พลันอบอุ่นขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ในชาติก่อน เขาโง่เกินไป ปล่อยให้ตัวเองตกเป็นเครื่องมือของคนเลว มองข้ามน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองไปทั้งคน สุดท้าย ความสัมพันธ์พี่น้องก็แหลกสลาย กลายเป็นคนแปลกหน้า แต่ในชาตินี้... ไม่มีทางที่เขาจะเดินซ้ำรอยเดิมอีก !

เขาจะปกป้องอวี่สุ่ย ให้เธอมีชีวิตที่สดใส เต็มไปด้วยความสุข ทางที่ดีที่สุดก็คือการเรียนหนังสือ จากประถม ยันมัธยม แล้วสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ ! แม้เส้นทางจะยาวนาน แต่เขามีระบบคอยช่วยเหลืออยู่ แค่ขยันติวให้น้องบ่อย ๆ ผลการเรียนก็พุ่งแน่ ! สอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ ก็ไม่ใช่แค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ

พออวี่สุ่ยสอบติดมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเขาก็น่าจะตั้งเนื้อตั้งตัวได้แล้ว มีธุรกิจของตัวเอง จะให้น้องเลือกเดินทางไหน จะทำงานหรือช่วยเขา ก็ให้เธอตัดสินใจอย่างอิสระ ไม่เหมือนชาติก่อนที่ต้องไปเป็นพนักงานขายในร้านค้าสหกรณ์ ทำงานหนัก เงินเดือนน้อย พอแต่งงานก็ถูกครอบครัวสามีรังเกียจ แค่เพราะชื่อเสียงของเขาไม่ดี ทำให้น้องสาวต้องรับกรรมตามไปด้วย

แต่ครั้งนี้...เขาไม่มีวันปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด !

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน เหออวี่จู้จอดจักรยานอย่างคล่องแคล่ว แล้วอุ้มอวี่สุ่ยลงจากเบาะหน้า พาเธอเข้าไปในห้องเล็ก จัดแจงให้หลับสบาย แล้วค่อยปิดประตูเบา ๆ จากนั้นเขาก็เดินกลับเข้าบ้าน เปิดไฟ ดื่มน้ำอึกใหญ่ ยังไม่รีบล้างหน้าแปรงฟัน แต่เริ่มขยับแขนขา ฝึกปาจี้และปิกวกสักรอบ

ค่าประสบการณ์ใกล้จะอัปเลเวลแล้ว เขายิ้มอย่างพึงใจ จากนั้นก็เก็บท่าทางฝึกไว้ หยิบผ้าขนหนูกับกะละมัง แล้วเดินไปอ่างน้ำข้างนอก ถอดเสื้อเปลือยอก ล้างหน้าอย่างสบายอารมณ์

แต่พอเพิ่งล้างได้ครึ่งเดียว จู่ ๆ ประตูบ้านฝั่งตรงข้ามของบ้านตระกูลเจี่ยก็เปิดออก เสียงเปิดประตูดังขึ้น เหออวี่จู้เงยหน้ามอง

ปรากฏว่าเป็น “ฉินหวยหรู”

คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง แสงจันทร์สาดลงมาอย่างอบอุ่น ฉินหวยหรูในเสื้อกล้ามบาง ๆ เดินออกมาจากบ้าน รูปร่างที่อยู่ใต้เนื้อผ้าพอจะมองเห็นราง ๆ ต้องยอมรับว่า... ถ้าพูดถึงรูปร่างหน้าตาของหญิงสาวในชุมชนซื่อเหอหยวนนี้ ไม่มีใครเทียบเธอได้เลยสักคน

ไม่อย่างนั้น ชาติก่อนเขาก็คงไม่ยอมตกหลุมผู้หญิงคนนี้ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอแอบทำลายเขาลับหลัง แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าเขาไม่ยินยอมแต่แรก อีกฝ่ายก็คงไม่มีทางทำอะไรได้สำเร็จ

พูดตามตรง  เหออวี่จู้ยอมรับว่าชาติก่อนตัวเองก็โง่ นอกจากโดนล้างสมองโดยอี้จงไห่ ยังปล่อยให้ความงามของผู้หญิงมีอิทธิพล เรื่องแบบนั้นสำหรับผู้ชาย มันก็ธรรมดา ใครจะเลี่ยงได้ทุกครั้ง ?

แต่สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บใจคือ ฉินหวยหรูไม่เคยคิดจะหยุดดูดเลือดเขาเลย เขาเสียทุกอย่างให้เธอ โดยที่ไม่ได้อะไรกลับคืนมาแม้แต่นิด เรื่องใส่ห่วงคุมกำเนิด เธอก็ไม่เคยบอก ถ้าหลัวเสี่ยวเอ๋อไม่ได้คลอดลูกที่ฮ่องกง ตระกูลเหอคงสิ้นซากไปแล้วจริง ๆ

ถึงแม้สุดท้าย เขาจะเล่นไพ่ในมือตัวเองพังหมด แต่ยังดีที่... ตระกูลไม่สูญพันธุ์ !

“เสี่ยวจู้เพิ่งกลับเหรอ ?” เสียงหวานของฉินหวายหรูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เธอมองร่างเปลือยอกของเขาภายใต้แสงจันทร์ กล้ามเนื้อแน่น ๆ เป็นลอนชัดเจน ดูแล้วไม่ต่างจากซาลาเปาแน่นไส้ที่แม่ค้าขายอยู่หน้าตลาด !

เธอไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่ดูเงียบขรึมอย่างเหออวี่จู้ จะมีรูปร่างล่ำขนาดนี้ ! อาจเพราะไฟในใจที่ถูกเจี่ยตงซวีปลุกไว้ยังไม่ดับดี ตอนนี้พอได้เห็นเรือนร่างของเหออวี่จู้ จินตนาการในหัวของเธอก็แล่นปรู๊ดไปไกล แม้จะพยายามหยุดคิด แต่ใจมันก็ไม่ฟังคำสั่งแล้ว...

แม้ฉินหวยหรูจะฝืนเบือนหน้าหนี แต่สายตาก็ยังแอบกลับมามองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหออวี่จู้เองก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เพราะเขาก็เคยเห็น เคยสัมผัสร่างนี้มาก่อนแล้ว ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรสำหรับเขา แค่ตอนนี้ร่างนั้นดูอ่อนเยาว์กว่าชาติก่อนนิดหน่อย แต่เสน่ห์ก็คนละแบบ แอปเปิ้ลเขียวก็มีคนรัก แอปเปิ้ลแดงก็มีคนหลง !

“อืม” เขาตอบสั้น ๆ เช็ดตัวต่อไม่ใส่ใจสายตาเธอ หลังจากทำงานในครัวมาทั้งวัน ไม่เช็ดตัวให้สะอาดก็คงนอนไม่หลับ โดยเฉพาะหน้าร้อนแบบนี้ ทางเหนือยิ่งร้อนอบอ้าวเข้าไปใหญ่

ฉินหวยหรูยังไม่ถอย เดินลงบันไดมาหยุดที่ข้างอ่างน้ำ ยิ้มหวานให้เขา ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ไม่คิดเลยนะ เสี่ยวจู้ อายุยังน้อยแต่ร่างกายแข็งแรงดีจริง ๆ”

เหออวี่จู้ยิ้มน้อย ๆ “ก็พอใช้ได้...” ตอบพร้อมเสียงน้ำที่ยังหยดแหมะ ๆ ลงอ่าง แววตาเขานิ่ง แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเริ่มร้อนขึ้นอีกระดับ

เห็นท่าทีของอีกฝ่าย เหออวี่จู้ก็เริ่มสงสัยขึ้นมา หรือว่าเจี่ยตงซวี “ใช้งานไม่ได้” พอเห็นหุ่นเขาเลยของขึ้น ?

“ยังจะถ่อมตัวอีกนะเรา”

“ไม่พูดกับนายแล้ว ! พี่สะใภ้จะไปเข้าห้องน้ำ !”

“อย่าเผลอเดินตามมานะ !”

พูดจบ เธอก็หันมายิ้มอย่างมีเลศนัย ยิ้มแบบนี้...ใครไม่เคยพลาดท่าก็คงต้องระวัง ! แต่เหออวี่จู้ที่ผ่านประสบการณ์มาแล้ว รู้จักนิสัยของฉินหวยหรูดี เขาแค่ยิ้มมุมปาก ในใจคิดว่า “ถ้าเดินตามไปตอนนี้ รับรองได้ ‘บรรลุธรรม’ แน่ ๆ !”

แต่เขาไม่ลืมอดีตที่หญิงคนนี้เคยทิ่มแทงเขา สำหรับเหออวี่จู้ ฉินหวยหรูไม่ใช่ดอกไม้ แต่เป็นงูพิษ !

ผู้หญิงสวยในโลกมีถมไป จะย้อนกลับไปเหยียบหลุมเก่าทำไมกันเล่า !

“จริงสิ เสี่ยวจู้ พ่อนายไปอยู่ที่อื่นแล้ว เหลือแค่นายกับน้องสาว ต้องดูแลน้องคนเดียวคงเหนื่อยน่าดู”

“ถ้ามีอะไรซักล้างไม่ไหว บอกพี่สะใภ้ได้นะ พี่ช่วยได้”

คำพูดหวานฉ่ำเหมือนจะใจดี แต่สายตานั้นน่ะ...มันบอกว่า “ซักล้างเสื้อผ้า...หรือใจเธอล่ะจ๊ะ ?”

น่าเสียดาย ตอนนี้เหออวี่จู้มีสกิล “งานบ้านระดับสาม” บ้านสะอาดเอี่ยมอ่องยันมุมห้องน้ำ ไม่มีความจำเป็นต้องพึ่ง “นางมารใจร้อน” คนนี้อีกแล้ว !

“ขอบคุณครับ ไม่เป็นไร ผมจัดการเองได้”

“พี่ไปพักเถอะ ผมก็จะเข้านอนแล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปทำงานครับ”

เขาเช็ดตัวต่อ ล้างผ้า บิดผ้า เทน้ำทิ้ง ไม่แม้แต่จะชายตามองอีก หมุนตัวเดินเข้าบ้าน ปิดประตูดัง แกร๊ก !

ปล่อยให้ฉินหวยหรูยืนเหวออยู่คนเดียว ถึงขั้นยกมือแตะแก้มตัวเอง งุนงงไม่หาย

“เด็กคนนี้เป็นอะไรไป ? ขนาดฉันเล่นไม้เด็ดขนาดนี้ ยังทำเฉย ?”

“อย่าบอกนะ...ว่าเป็นแค่ ‘เสือกระดาษ’ ?”

“แต่ดูหุ่นแล้ว...น่าจะเป็น ‘เสือหนุ่มกล้ามแน่น’ มากกว่านะ ?”

เธอพยายามหาข้ออ้างให้ตัวเองสบายใจ “หรือว่า...เขาไม่เข้าใจเรื่องแบบนี้ ?”

“ใช่แล้ว ! อยู่บ้านไม่มีผู้หญิง แม่ตาย พ่อก็ไม่สอนเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ คงยังไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้แน่ !”

พอคิดได้แบบนั้น ใจที่เคยแอบหงุดหงิดก็เบาบางลง แม้จะเสียดายโอกาสทอง แต่ก็ต้องถอย ฉินหวยหรูรีบเดินกระฟัดกระเฟียดเข้าห้องน้ำ หายไปครึ่งชั่วโมง... กลับออกมาด้วยแก้มแดงระเรื่อ มองซ้ายมองขวา แล้วเดินเข้าบ้านพร้อมรอยยิ้ม...ที่แปลได้ว่า “คืนนี้...ก็พอทดแทนได้อยู่”

เช้าวันใหม่มาเยือน เหออวี่จู้ตื่นแต่เช้า ออกกำลังด้วยปาจี้และปิกวกตามเคย เหงื่อซึมแต่ใจชื่น ค่าสกิลใกล้เลื่อนระดับเต็มที !

【เจ้าของระบบ: เหออวี่จู้】

【อายุ: 16 ปี】

【อาชีพ: พ่อครัว】

【ทักษะ: ทำอาหาร Lv.6 (2321/5000), งานบ้าน Lv.3 (120/500), ปิกวก Lv.2 (298/300), ปาจี้ Lv.2 (298/300), ภาษาอังกฤษ Lv.3 (421/500), ภาษารัสเซีย Lv.3 (100/500)】

【คลังเก็บของ: 6 ลูกบาศก์เมตร】

เขายิ้มกริ่ม “ใกล้เต็มแล้วแบบนี้ อย่าหยุดเลย ฝึกอีกรอบ !”

หลังจากเคลื่อนไหวจนครบสูตร สองวิชาก็เลื่อนระดับเป็นเลเวล 3 สำเร็จ !

ร่างกายรู้สึกร้อนวูบวาบ พลังบางอย่างแผ่ไหลไปทั่ว ความรู้สึกเหมือนกำลังจะ “แปลงร่าง”

พอสิ้นสุด เหออวี่จู้ก็กำมือแน่นรู้เลยว่ากำลังมหาศาลขึ้นกว่าเดิมอีกขั้น ! “ถ้าขึ้นถึงเลเวลห้า จะยังเรียกว่ามนุษย์อยู่ไหมเนี่ย ?”

“หรือจะกลายเป็น...มนุษย์กล้ามเหล็กไปเลย !”

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินไปแปรงฟัน ล้างหน้า เตรียมอาหารเช้า ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จึงไปปลุกน้องสาว

“อือ...พี่ วันนี้นอนสบายจังเลย ไม่ได้หลับสนิทแบบนี้มานานแล้ว !”

แน่นอน สบายสิ ! วันนี้ตื่นสายกว่าปกติตั้งครึ่งชั่วโมงแน่ะ ! รีบล้างหน้าแต่งตัวเร็ว พี่นึ่งไข่ตุ๋นที่เธอชอบไว้ให้แล้ว”

ทันทีที่ได้ยินคำว่า “ไข่ตุ๋น” อวี่สุ่ยก็กระเด้งตัวลงจากเตียงเหมือนลูกสปริง รีบจัดการตัวเอง แล้วมานั่งหน้าตั้งที่โต๊ะ

ไข่ตุ๋นหอมนุ่มในถ้วย ราดหน้าด้วยต้นหอมซอย หยดน้ำมันงาหอมกรุ่น หมูสับน้อย ๆ กระจายทั่วหน้า ภาพนี้ทำให้ดวงตาของอวี่สุ่ยเป็นประกาย

“ว้าว มีหมูด้วย ! ! พี่ดีจัง ฉันชอบมากเลย !”

อวี่สุ่ยตาเป็นประกายทันทีที่เห็นหมูสับในถ้วยไข่ตุ๋น เธอเงยหน้าขึ้นมาบอกด้วยรอยยิ้มสดใส “งั้นก็กินเลย แต่ระวังร้อนนะ กินช้า ๆ เดี๋ยวลวกปาก”

เหออวี่จู้พูดพลางยื่นช้อนเซรามิกให้ พร้อมย้ำเตือนเสียงอ่อนโยน

สองพี่น้องนั่งลงกินอาหารเช้าด้วยกันอย่างอบอุ่น เมื่อท้องอิ่มแล้ว เหออวี่จู้ก็จัดการเก็บล้างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพาน้องสาวไปส่งที่อนุบาลเฟิงเจ๋อหยวน

เขาปั่นจักรยานคันใหม่ที่เพิ่งซื้อมาได้ไม่นาน เส้นทางในยามเช้าแม้จะเงียบสงบ แต่สายตารอบข้างกลับไม่เงียบตาม หนุ่มสาวบางคนหันมามองอย่างอิจฉา จักรยานใหม่เอี่ยมเงาวับคันนี้ ช่างดึงดูดใจไม่แพ้รถยนต์คันหรู

สำหรับหนุ่มโสด มันคือพาหนะพาสาว แถมเวลาเจอลูกเนินหรือลูกระนาด ยังมีโอกาส “ใกล้ชิดโดยบังเอิญ” ขนาดชายวัยกลางคนที่ทำงานมาครึ่งชีวิตยังซื้อไม่ได้ ก็ได้แต่ถอนใจเบา ๆ

ผ่านไปยี่สิบนาที ทั้งสองก็มาถึงหน้าโรงเรียนอนุบาลอย่างปลอดภัย เหออวี่จู้ส่งอวี่สุ่ยให้หรานชิวเย่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ตอนเย็นไม่มีงาน

“ครูหราน ตอนเย็นคุณว่างไหมครับ ?”

“ผมอยากเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ ตอบแทนที่ช่วยดูแลอวี่สุ่ย หวังว่าจะให้เกียรตินะครับ”

คำชวนนั้นไม่ต่างอะไรกับลูกบอลที่กลิ้งเข้ากลางใจ หรานชิวเย่หน้าแดงเล็กน้อย ในใจเธอไม่ได้รู้สึกติดลบกับเหออวี่จู้เลย ตรงกันข้าม...รู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้ดูดีขึ้นทุกวัน

ยังไม่ทันตอบ อวี่สุ่ยก็แทรกขึ้นมาด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว “พี่ ! ฉันอยากกินหม้อไฟเนื้อแกะที่ตงไหลชุน ไปกินด้วยกันนะ”

“ครูหราน หม้อไฟอร่อยมากเลยค่ะ ไปด้วยกันเถอะนะ !”

เสียงออดอ้อนพร้อมดวงตาปริบ ๆ ของเด็กน้อย ทำให้หรานชิวเย่หัวเราะเบา ๆ จะปฏิเสธยังไงไหว ?

“ตกลงค่ะ ตอนเย็นฉันว่าง”

“งั้นผมจะมารับนะครับ” เหออวี่จู้ยิ้มละไม หันไปกำชับน้องสาวอีกหน

“อวี่สุ่ย ต้องเชื่อฟังครูหรานนะ ถ้าดื้อ พี่ไม่พาไปกินของอร่อยอีก !”

“รู้แล้วค่า ฉันจะเป็นเด็กดี !”

เมื่อโบกมือลาสองสาวเสร็จ เหออวี่จู้ก็ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังโรงงานเหล็ก

ที่นั่น...เคยเป็นทั้งสนามชีวิตและสนามรบ สถานที่ที่เขาเคยทำงานมาทั้งชีวิต โดยเฉพาะผู้อำนวยการหยางอ้ายกั๋ว ผู้เคยยื่นมือช่วยเหลือยามลำบาก หากวันนั้นไม่มีคำแนะนำจากท่าน เขาคงไม่รอดจากความสิ้นหวัง คงฆ่าตัวตายไปแล้ว

เขายังจำได้ดี ตอนที่ผู้อำนวยการหยางถูกสั่งลงโทษให้ไปกวาดถนน เขาเองแอบเอาอาหารไปให้ พร้อมถ่ายทอดถ้อยคำของผู้นำใหญ่ ทำให้ผู้อำนวยการหยางฮึดสู้จนได้กลับมาเป็นผู้นำอีกครั้ง

และเขา...ก็ได้รับรางวัลเป็นตำแหน่ง “รองหัวหน้าโรงอาหาร” ก้าวกระโดดจากพนักงานธรรมดา สู่วิถีข้าราชการ

แต่ช่วงเวลานั้นก็ไม่ยืนนาน โรงงานรัฐเริ่มเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนผ่าน ทุกคนต่างหาทางหนีเอาตัวรอด เหออวี่จู้เองก็เช่นกัน

ระหว่างที่คิดถึงอดีต เขาก็ปั่นมาถึงหน้าโรงงาน บอกวัตถุประสงค์กับยามที่หน้าประตู ฝ่ายนั้นโทรเข้าไปยังสำนักงาน

ไม่กี่นาทีต่อมา ชายคนหนึ่งก็รีบวิ่งออกมาจากอาคารอย่างเร็ว เมื่อสายตาเขาเจอกับเหออวี่จู้ทั้งคู่ก็หยุดชะงัก

"...ไม่คิดเลยว่าจะเป็นนาย ! "