บทที่ 23 กลิ่นหอมตลบอบอวลทั้งลาน, อาจารย์กับศิษย์คืนดีกัน !
บทที่ 23 กลิ่นหอมตลบอบอวลทั้งลาน, อาจารย์กับศิษย์คืนดีกัน !
บทที่ 23 กลิ่นหอมตลบอบอวลทั้งลาน, อาจารย์กับศิษย์คืนดีกัน !
เมื่อเหยียบย่างเข้าสู่ห้องครัว สิ่งแรกที่เห็นคือวัตถุดิบที่เหอต้าชิงซื้อมาไว้ เล่นเอาเหออวี่จู้ถึงกับตะลึง !
“โอ้โห ! นี่ลงทุนหมดตัวเลยหรือไงเนี่ย ! จัดเต็มขนาดนี้เชียว ! ของเพียบขนาดนี้เชียวหรือ !”
ขาหมูหนึ่งชิ้น ! หมูสามชั่งกว่า ! ไก่ครึ่งตัว ! แถมยังมีผักนานาชนิด แครอท พริกหยวกแดงเขียว เรียกได้ว่าของครบสูตรอาหารเสฉวน !
แม้เหอต้าชิงจะไม่ใช่พ่อครัวอาหารเสฉวนโดยตรง แต่เขาคือผู้เชี่ยวชาญอาหารสำนักถันเจีย ทว่าก็ยังรู้ลึกรู้จริงในส่วนผสมของอาหารแต่ละสำนัก แค่มองจากของที่เขาซื้อมา เหออวี่จู้ก็รู้ทันทีว่า...ตาแก่นี่มันจงใจทดสอบฝีมือเขานี่หว่า !
คนเคยลิ้มรสเกี๊ยวไส้ผักฉุนที่เขาห่อเมื่อวาน ก็พอจะประเมินระดับฝีมือเขาได้คร่าว ๆ เพราะอย่างนั้นวันนี้ถึงได้ซื้อของมาซะเยอะ ไม่มีสั่งเมนู แต่ของดันครบถ้วน !
“เฮอะ ! ในเมื่อพ่อขี้เหนียวคนนี้อยากทดสอบ ก็จัดให้สมใจละกัน”
“ยังไง ๆ วันนี้ก็น่าจะเป็นมื้อสุดท้ายที่เขาได้กินอาหารที่ฉันทำให้แล้ว !”
พูดไปอย่างนั้น แต่ถ้าไปพูดต่อหน้าเหอต้าชิงเข้า มีหวังโดนรองเท้าเขวี้ยงใส่หน้าทันที !
“อันดับแรกต้องทำขาหมูพะโล้ หมูผัดกระทะก็ต้องมี เพิ่มอีกจานเป็นหมูผัดพริกเปรี้ยวหวาน”
“เนื้อไก่ก็เอาไปทำไก่ผัดถั่วลิสงแบบกงเป่า !”
“เต้าหู้ก็มี งั้นทำเต้าหู้ผัดพริกหม่าล่าไปเลย”
“พอแค่นี้ล่ะ เดี๋ยวทำเยอะแล้วกินไม่หมด ไม่มีตู้เย็นด้วย อากาศแบบนี้ของจะเสียเอาเปล่า ๆ !”
“ลงมือเลย !”
เมื่อคิดในหัวจนเป็นรูปเป็นร่าง เขาก็เริ่มจัดการที่ขาหมูก่อน เพราะเป็นเมนูที่ใช้เวลานาน ยังดีที่เพิ่งจะห้าโมงเย็น ระยะห่างจากเวลาอาหารเย็นยังพอมีเหลือ บวกกับมื้อกลางวันเขากับอวี่สุ่ยกินหม้อไฟไปเต็มที่ ยังไม่หิวในตอนนี้ จึงไม่จำเป็นต้องรีบ
ทางด้านเหอต้าชิง หลังจากนั่งจิบชาเงียบ ๆ คนเดียวในห้อง ทันใดนั้นกลิ่นเนื้อย่างจากในครัวก็ลอยมาแตะจมูกเขารีบวางถ้วยชา เดินทอดน่องมาที่หน้าประตูห้องครัว พิงขอบประตู มองการเคลื่อนไหวของเหออวี่จู้ที่กำลังง่วนกับการเตรียมอาหาร
ยิ่งมอง ก็ยิ่งรู้สึกพึงใจ
การเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ทุกขั้นตอนจัดวางได้เป๊ะ ไม่มีท่าทีของมือใหม่เลยแม้แต่น้อย
จึงแอบเกิดความพึ่งพอใจในใจอย่างเงียบงัน “หลี่เว่ยกั๋วไม่เลวเลย ดูท่าแล้วไม่ได้ปิดบังเคล็ดวิชา”
“ฝีมือถ่ายทอดให้เสี่ยวจู้ได้หมดเปลือกจริง ๆ”
“ขอแค่มีฝีมือครึ่งหนึ่งของหลี่เว่ยกั๋วก็พอแล้ว แค่นี้ก็แทนที่ฉันในโรงอาหารของโรงงานเหล็กได้แน่นอน”
“พรุ่งนี้ต้องบอกผู้อำนวยการโหลว ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องปูทางไว้ให้เสี่ยวจู้ก่อนไปให้ได้”
แม้ว่าเงินเดือนร้านเฟิงเจ๋อหยวนจะสูงลิ่ว แต่เหอต้าชิงก็ยังรู้สึกไม่มั่นคง วันไหนโดนตีตราว่าเป็นพวกทุนนิยมก็โดนปิดร้านได้ง่าย ๆ เหมือนกัน แต่ทำงานในโรงงานเหล็กนั้นมั่นคงกว่าเยอะ
แต่ถ้าหากเหออวี่จู้รู้ว่าเขาคิดแบบนี้ คงอยากจะหัวเราะน้ำตาไหล
เพราะร้านเฟิงเจ๋อหยวนนั้น...ไม่เพียงไม่ถูกปิด กลับกลายเป็นร้านที่ดำเนินกิจการยืนยาว ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นร้านแรกที่รัฐเข้าร่วมทุนแบบ “รัฐและเอกชนร่วมมือกัน”
แม้รายได้พนักงานจะลดลง แต่กลับไม่มีใครโดนไล่ออก ในทางตรงกันข้าม ด้วยสถานะร้านต้นแบบ พนักงานของร้านกลับได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นพนักงานรัฐคนแรก ๆ โดยไม่ต้องมีวุฒิ ไม่ต้องมีคะแนนสูง แค่เป็นพนักงานที่นั่น ก็มั่นคงไปตลอดชีวิตแล้ว !
แค่นี้ก็เรียกได้ว่าเป็นสวัสดิการลับ ๆ อย่างหนึ่งเชียวล่ะ !
แต่แน่นอนว่า... เหอต้าชิงไม่รู้อะไรเลยสักนิด ในหัวยังคงวางแผนจะไปขอร้องหลัวต้งให้ช่วยแนะนำลูกชายเข้าทำงาน นี่ก็ถือว่าเป็นสิ่งสุดท้ายในฐานะ “พ่อคนหนึ่ง” ที่เขายังพอทำได้แล้ว
ในชาติก่อนก็เพราะการแนะนำของเขานั่นแหละ เหออวี่จู้ถึงได้เข้าไปทำงานในโรงเหล็ก ได้กินเงินเดือนประจำ ช่วยให้ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดไปได้
ไม่อย่างนั้น ถ้าจะต้องพึ่งแค่เงินค่าฝึกงานที่ได้นิดเดียว ถึงจะไม่อดตายทั้งเขากับอวี่สุ่ย แต่ชีวิตก็ไม่มีทางดีขึ้นแน่ ๆ
เวลาไหลผ่านไปช้า ๆ เหออวี่จู้กำลังง่วนกับการเตรียมวัตถุดิบ ไม่ได้ใส่ใจเหอต้าชิง แต่ฝ่ายเหอต้าชิงเองก็ไม่ได้จากไปไหน แค่ยืนพิงประตู จุดบุหรี่สูบอยู่เงียบ ๆ เฝ้ามองลูกชายง่วนอยู่ในครัว ไม่มีบทสนทนาใด ๆ ระหว่างสองพ่อลูก มีเพียงเสียงกระทะจานช้อนกระทบกันเบา ๆ เท่านั้นที่แว่วมาเป็นพัก ๆ
แต่พอขาหมูพะโล้ถูกเคี่ยวจนได้ที่ ไฟอ่อน ๆ ลากกลิ่นหอมกรุ่นให้ฟุ้งลอยออกมา ไหลผ่านอากาศไปทั่วทั้งลานกลาง บ้านแต่ละหลังจมอยู่ในกลิ่นหอมละมุนที่แทรกเข้ารูจมูกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ไอ้หย่า นี่มันกลิ่นอะไรเนี่ย ทำไมมันหอมแบบนี้ ?”
“เอ๊ะ ฉันได้กลิ่นคล้ายขาหมูพะโล้เลยนะ !”
“เป็นไปได้เรอะ ? หรือแกจะหิวจนเพ้อไปเองแล้ว ที่ไหนจะมีใครทำขาหมูตอนนี้ล่ะ ไม่ใช่เทศกาลนะ !”
“ไม่ได้เพ้อแน่ ! ฉันมั่นใจว่ากลิ่นนี้คือกลิ่นของขาหมูพะโล้ ! !”
“จริงเหรอ ?”
“ของจริงแน่นอน ! เดี๋ยวฉันออกไปดู !”
ไม่นานนัก บทสนทนาแบบเดียวกันนี้ก็ผุดขึ้นในบ้านแต่ละหลัง สุดท้ายกลิ่นหอมนั่นแหละที่ลากทุกคนให้ออกมาจากบ้าน เดินตามกลิ่นมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ไม่นาน ผู้คนก็รวมกลุ่มกัน แล้วสายตาทั้งหมดก็พุ่งตรงไปยังบ้านของตระกูลเหอ !
“แกรู้สึกเหมือนฉันไหม ?”
“รู้สิ ! กลิ่นหอมจนฉันสะดุ้งตื่นจากความฝันเลยล่ะ !”
“นั่นดิ ! กลิ่นขาหมูแน่ ๆ ต้องมาจากบ้านตระกูลเหอแน่นอน !”
“วันนี้วันอะไรของพวกเขา อยู่ดี ๆ ทำไมถึงทำขาหมูกินกันได้ ?”
“ใครจะไปรู้... แต่บ้านเหอก็มีคนทำงานถึงสองคนนี่น่า จะมีเงินกินขาหมูก็ไม่แปลกอะไร”
“ไอ้หยา ถ้าฉันได้กัดขาหมูสักคำนะ คงจะฟินจนตายได้เลย ! !”
“ฝันไปเถอะ ! ไม่ใช่แค่เสี่ยวจู้ที่อารมณ์ร้าย ๆ แต่เหอต้าชิงก็ใช่ว่าจะเป็นคนยอมใคร ใครจะกล้าเข้าไปทักล่ะ ?”
“เงียบ ๆ หน่อยเหอะ ! ลืมเรื่องคราวก่อนที่พวกเจี่ยตงซวีกับอาจารย์อี้โดนไปแล้วเหรอ ?”
“โอ๊ย อยู่ไกลขนาดนี้ เขาจะได้ยินได้ไง นอกจากจะมีหูทิพย์ !”
กลุ่มคนในลานนั้น มีทั้งคู่แม่ลูกเจี่ยจางซื่อกับเจี่ยตงซวียืนอยู่ท้ายสุด ทั้งคู่สบตากัน แววตาเต็มไปด้วยโกรธเคืองและสิ้นหวัง
โกรธ... เพราะถูกเหออวี่จู้เล่นงานจนกลายเป็นตัวตลกประจำลาน แต่ก็สิ้นหวัง... เพราะตอนนี้พวกเขาเริ่มยอมรับแล้วว่า ไม่มีทางเอาคืนครอบครัวเหอได้เลย ต้องคอยดูคนบ้านนั้นใช้ชีวิตดีวันดีคืน ในขณะที่ตัวเองจะกินเนื้อสักมื้อยังต้องคิดแล้วคิดอีก เงินเดือนเดือนหนึ่งก็แทบไม่พอใช้ ยังต้องไปอ้อนอาจารย์อย่างอี้จงไห่ให้ช่วยเหลืออยู่บ่อย ๆ
“ไอ้หมอนั่น ! ไอ้อวี่จู้สารเลว เหอต้าชิง ก็เหมือนกัน แก่มาแบบไม่มีประโยชน์เลยจริง ๆ !”
“ไม่ใช่เทศกาลอะไร จะทำอาหารดี ๆ แบบนี้ทำซากอะไรให้มันมากมาย !”
“ขอให้พวกมันกินจนติดคอตายกันทั้งบ้านไปเลย ! !”
“กลับบ้านกัน ไปเถอะ ! !”
เจี่ยจางซื่อบ่นอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะดึงเจี่ยตงซวีให้หันกลับไป แต่เจี่ยตงซวีเงยหน้าขึ้นมาพอดี ก็เห็นว่าอาจารย์อี้จงไห่ยืนอยู่ตรงหน้าบ้าน กำลังมองมาทางนี้เช่นกัน
“แม่... แม่กลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมไปคุยกับอาจารย์ก่อน”
“เรื่องเมื่อวาน แม่ลากผมกลับบ้านแบบนั้น อาจารย์ต้องโกรธแน่ ๆ”
“ผมอยากไปขอโทษ ไม่งั้นถ้าอาจารย์ไม่สนใจผมแล้ว ฝีมือผมในโรงเหล็กก็ไม่มีทางพัฒนาอีกต่อไป”
เจี่ยจางซื่อฟังแล้วก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายพยักหน้า ให้อีกฝ่ายไปได้
เจี่ยตงซวีเดินเข้าไปหาอี้จงไห่อย่างเก้ ๆ กัง ๆ พอมาถึงหน้าบ้าน ก็ก้มหัวขอโทษทันที
“อาจารย์ครับ ผมมาขอโทษ”
“เมื่อวานแม่ผมดึงดันจะให้ผมกลับบ้าน คุณก็รู้ว่าเธอเป็นคนยังไง”
“ผมห้ามยังไงก็ไม่ฟังจริง ๆ ...”
“วันนี้ผมมาแทนแม่กล่าวขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ”
“อาจารย์ช่วยเราอย่างจริงใจ แต่เรากลับทำให้คุณลำบากใจ และเสียหน้าด้วยซ้ำ”
อี้จงไห่ฟังแล้ว เดิมทีมีความน้อยใจอยู่บ้าง แต่พอได้ยินคำขอโทษจากศิษย์ น้ำแข็งในใจก็ละลายไปทันที
“เอาล่ะ ๆ เราเป็นอาจารย์กับลูกศิษย์ จะไปซีเรียสอะไรนักหนา”
“นิสัยของแม่นาย ฉันเองก็รู้ดีอยู่แล้ว อีกอย่าง ถ้านายไม่ใช่ลูกกตัญญู ฉันก็คงไม่รับนายเป็นลูกศิษย์หรอก”
ได้ยินอาจารย์พูดแบบนี้ เจี่ยตงซวีก็ถอนหายใจโล่งอก แต่แล้วสีหน้ากลับจริงจังขึ้นมาทันใด
“อาจารย์ครับ เรื่องที่อวี่จู้มันตบผมกับแม่ แล้วก็ยังกล้าทำร้ายอาจารย์อีก...”
“เรื่องนี้ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาดนะครับ !”
“เราต้องหาทางเอาคืน ไม่งั้นทั้งอาจารย์กับผม จะกลายเป็นตัวตลกของทั้งลาน !”
“……”