บทที่ 20 เรียนภาษาต่างประเทศ , อวี่สุ่ยหิวเนื้อ !

บทที่ 20 เรียนภาษาต่างประเทศ , อวี่สุ่ยหิวเนื้อ !

ห้องสมุดที่นี่เงียบสงบมาก มีแค่เสียงกระดาษพลิกไปมาเบา ๆ ทุกคนก็พยายามรักษามารยาท ไม่เหมือนในยุคหลังๆ ที่ห้องสมุดกลายเป็นเหมือนตลาดสด มีเสียงวุ่นวาย เด็กวิ่งเล่นกันเสียงดังไม่หยุด ผู้ปกครองหลายคนก็ไม่สนใจลูก ปล่อยให้เด็ก ๆ วิ่งเล่นและส่งเสียงดังตามใจชอบ

ในยุคนี้ คนส่วนใหญ่กลับมีสมาธิกับการอ่านหนังสือมากกว่า เหออวี่จู้จัดการให้อวี่สุ่ยนั่งอยู่ในที่สบาย ส่วนเขาก็เปิดหนังสือคู่มือท่าไม้ตายปิกวกออกมาอ่านทันที

พอพลิกหน้าไปเรื่อยๆ เสียงจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างต่อเนื่อง

【ติ๊ง! ปลดล็อกทักษะใหม่ “ปิกวก”】

【ปิกวก +1 คะแนนประสบการณ์】

【ปิกวก +1 คะแนนประสบการณ์】

【ปิกวก +1 คะแนนประสบการณ์】

...

เหออวี่จู้อ่านอย่างตั้งใจ ไม่รีบเปลี่ยนไปอ่านเล่มอื่น ตั้งใจว่าจะเพิ่มเลเวลทักษะนี้ให้ถึงระดับ 2 ก่อน

แสงแดดลอดผ่านหน้าต่าง สาดส่องบนโต๊ะอ่านหนังสือ ตกกระทบอยู่บนหน้ากระดาษ เสียงพลิกหนังสือเบา ๆ กลายเป็นเสียงแห่งประสบการณ์ในหูเขา

ในหัวของเขา ความเข้าใจในทักษะปิกวกค่อย ๆ ลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

หลายคนในยุคหลังมักพูดว่า “กังฟูจีนล้มหายตายจากไปแล้ว” แต่แท้จริงแล้ว กังฟูไม่เคยสูญสลาย สิ่งที่เผยแพร่ออกมาข้างนอก มักเป็นแค่ท่าทางแสดงให้ดูสวยงาม คนที่ฝึกจริงจังไม่เคยเปิดเผยของจริงออกมา

เพราะกังฟูที่แท้จริงไม่ใช่แค่ท่าทางสวยงาม แต่เป็นทักษะการ “ฆ่าคน” ที่แท้จริง ผู้ฝึกจึงไม่ใช้มันในเรื่องไร้สาระ ถ้าใช้เมื่อไหร่ ก็หมายถึงชีวิตและความเป็นตายจริงจัง

แต่ในสังคมที่มีกฎหมายเข้มงวด ไม่มีใครอยากเจ็บตัวหรือโดนฆ่าเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ดังนั้นวิชากังฟูแท้จริงจึงเก็บเป็นความลับสุดยอด อาจจะเป็นคุณตาคุณยายที่ถือหอบหิ้วตะกร้าผักในตลาด หรือเป็นสาวสวยที่เต้นอยู่บนเวที แต่พอลงจากเวทีแล้ว อาจเป็นนักสู้ผู้แข็งแกร่งที่สามารถใช้สองขาฆ่าคนได้

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหออวี่จู้จดจ่ออยู่กับภาพประกอบท่าปิกวกจนจบเล่ม ถึงจะลุกขึ้นตรงหลัง พร้อมถอนหายใจยาว

แล้วก็เปิดหน้าจอระบบดู พบว่าเลเวลทักษะปิกวกเพิ่มขึ้นเป็นระดับ 2 แล้ว

【เจ้าของระบบ: เหออวี่จู้】

【อายุ: 16 ปี】

【อาชีพ: พ่อครัว】

【ทักษะ: ทำอาหาร 5 (821/3000), งานบ้าน 2 (10/300), ปิกวก 2 (2/300)】

【พื้นที่เก็บของ: 5 ลูกบาศก์เมตร】

“ดีมาก ๆ !”

“มีทักษะใหม่เพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง พอกลับบ้านแล้ว ก็จะฝึกท่าต่อสู้เช้าเย็น เพื่อเก็บเลเวลเพิ่ม”

“ถ้าได้เลเวล 5 เมื่อไหร่ พื้นที่เก็บของในระบบก็จะขยายออกไปอีก”

“คราวนั้นก็จะเก็บของได้เยอะขึ้นอีกเยอะเลย”

เวลาภายในระบบจะหยุดนิ่งตลอด แม้จะเก็บของมีชีวิตไม่ได้ แต่ของที่ไม่อยากให้คนอื่นเห็น อย่างของเก่าโบราณหรือทองคำ ก็สามารถเก็บไว้ในนั้นได้สบาย ๆ

ถ้าอนาคตมีโอกาส เขาก็อยากสะสมของพวกนี้ไว้ แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะทุ่มเวลาให้กับเรื่องสะสมของเก่าเหล่านี้มากนัก ถ้ามีก็ดี ถ้าไม่มี ก็ไม่เป็นไร

เพราะเขาเชื่อว่าด้วยระบบนี้ ชีวิตของเขาจะไม่ลำบากอย่างที่เคยเป็นอีกแล้ว

“อืม ?”

เหออวี่จู้เหลือบไปเห็นอวี่สุ่ย  เด็กน้อยนั้นกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ หลับสนิทไปแล้ว

ชัดเจนเลยว่า อวี่สุ่ยนี่เป็นคนที่แค่เห็นหนังสือก็หลับได้ง่าย ๆ แต่ตอนนี้ยังเด็กอยู่ พอขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 จริง ๆ เขาจะเริ่มจับตามองความก้าวหน้าในเรื่องการเรียนของเธออย่างจริงจัง ห้ามปล่อยให้เธอหย่อนยาน ชาตินี้ เขาไม่ได้แค่เปลี่ยนชะตาชีวิตตัวเองเท่านั้น แต่จะทำให้อวี่สุ่ยมีชะตาชีวิตเปลี่ยนตามไปด้วย อย่างน้อยก็ต้องสอบติดมหาวิทยาลัยสักแห่งแม้จะไม่ถึงขั้นมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่าง มหาวิทยาลัยซือหมู่หรือเป่ยต้า แต่ก็ต้องเป็นมหาวิทยาลัยระดับแนวหน้าแน่นอน

เหออวี่จู้ขยับร่างกายให้คล่องตัวขึ้น แล้วก็เปิดหนังสือคู่มือการฝึกฝนปาจี้ออกมาอ่านอย่างตั้งใจอีกครั้ง

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในหน้าจอระบบก็มีสัญลักษณ์เด้งขึ้น ปลดล็อกทักษะใหม่อีกอัน ซึ่งเลเวลก็ทะลุไปถึงระดับ 2 แล้วเหมือนกัน

เขามองเวลาที่นาฬิกาบนผนังห้องสมุด ตอนนี้แค่สิบโมงเท่านั้น

ในยุคนี้ ไม่มีใครถือโทรศัพท์มือถือในมือ นาฬิกาข้อมือยังถือเป็นของหรูราคาแพง ดังนั้น ในสถานที่สาธารณะต่าง ๆ จึงมักจะติดตั้งนาฬิกาไว้ให้คนดูเวลาได้สะดวก

“อ้อ ต้องหาโอกาสไปซื้อซักเรือนแล้วล่ะ”

“ไม่มีมือถือ ทำให้ดูเวลาได้ไม่สะดวกเลยจริง ๆ”

“แต่นาฬิกาข้อมือก็ราคาแพงเหมือนกันนะ”

“เงินเก็บที่มีก็แค่ห้าร้อย ยังต้องวางแผนใช้ให้รอบคอบ”

ตอนแรกเขาคิดว่าเงินเก็บห้าร้อยกว่านี้คงพอใช้ไปได้พักใหญ่ แต่พอมองจริง ๆ แล้ว ดูเหมือนจะไม่พอซะแล้ว

เรื่องตกปลา น่าจะต้องนำมาเป็นหนึ่งในแผนชีวิตแล้วล่ะ คนอื่นตกปลาเพื่อลดค่าใช้จ่ายเรื่องอาหาร แต่เขาไม่เหมือนใคร เพราะมีระบบช่วยเหลือ ตกปลาเมื่อไหร่ ต้องได้ผลตอบแทนที่ดีกว่านั้นแน่นอน

เมื่อได้ปลา ก็สามารถนำไปขายในตลาด แลกเป็นเงินเพิ่มอีกทางหนึ่งได้

อวี่สุ่ยยังหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ ยังพอมีเวลาอีกหน่อย เหออวี่จู้จึงไม่ได้ปลุกเธอ เขาเอาหนังสือสองเล่มที่อ่านจบแล้วกลับไปวางไว้ที่เดิม จากนั้นก็หยิบหนังสือเรียนภาษาต่างประเทศมาอีกสองเล่ม เล่มหนึ่งเป็นภาษาอังกฤษระดับเบื้องต้น อีกเล่มเป็นภาษารัสเซียระดับเบื้องต้น

ไม่ว่าอนาคตจะทำอะไร สองภาษานี้ล้วนมีประโยชน์มาก ที่ร้านเฟิงเจ๋อหยวนเองก็มีคนรัสเซียและชาวต่างชาติเข้าออกอยู่เป็นประจำ บางทีอาจจะได้ใช้จริงเมื่อไหร่ก็ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้ารัสเซียแตกแยกในอนาคต เขาอาจจะได้รับประโยชน์โดยไม่คาดคิดก็ได้

สรุปแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไร การเรียนรู้ไว้ก่อน ย่อมไม่มีทางเสียหายแน่

ยิ่งทักษะเยอะยิ่งดี อย่างน้อยก็ได้ขยายพื้นที่เก็บของในระบบไปในตัวด้วย

เขานั่งกลับไปที่เดิม เห็นอวี่สุ่ยยังนอนหลับอยู่ก็ยิ้มเบา ๆ  ไม่คิดจะรบกวนเธอ เขาอยู่เงียบ ๆ ต่อไป

เวลาผ่านไปรวดเร็วราวสายน้ำ หนังสือเรียนภาษาทั้งสองเล่ม หนาและยาวกว่าหนังสือปิกวกและปาจี้หลายเท่า  แต่เขาก็ไม่ได้อ่านจนจบเล่ม แต่อ่านแค่เพิ่มเลเวลทักษะขึ้นมาก่อน พออ่านทักษะภาษาอังกฤษเสร็จ ก็หยิบหนังสือภาษารัสเซียมาอ่านต่อ

จนเวลาล่วงเลยมาถึงสิบเอ็ดโมงครึ่ง อวี่สุ่ยก็ลืมตาตื่นขึ้น เธอขยี้ตาเบา ๆ ด้วยความงัวเงีย เงยหน้าขึ้นมองเหออวี่จู้ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา ๆ ว่า “พี่ชาย ยังอ่านไม่จบอีกเหรอ ?”

“เมื่อไหร่เราจะไปกินข้าวข้างนอก ? ฉันหิวแล้วนะ !”

ตอนนี้อวี่สุ่ยกลายเป็นเจ้าหมูน้อยขี้เกียจอย่างแท้จริง กินนอน นอนกินไม่หยุดเลย

เหออวี่จู้จึงกันไปมองนาฬิกา ก็เห็นว่าเวลาใกล้เที่ยงพอดี จึงวางหนังสือลงทันที คว้าหนังสือสองเล่ม แล้วพาอวี่สุ่ยลุกขึ้น เดินออกไปที่ทางออก

ที่หน้าประตู เมื่อเขาทำเรื่องยืมหนังสือเสร็จสรรพ ก็พาอวี่สุ่ยออกจากห้องสมุดไป

“อวี่สุ่ยอยากกินอะไรอร่อย ๆ ดีล่ะ ?” เหออวี่จู้วางอวี่สุ่ยไว้บนแฮนด์หน้าของจักรยาน แล้วก้มถาม

เด็กน้อยเอียงคอคิดอยู่พักใหญ่ แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าจะกินอะไรดี แต่อย่างเดียวที่รู้แน่ ๆ คือ อยากกินของอร่อย  ๆ

อะไรอร่อยที่สุดล่ะ? แน่นอนว่าต้องเป็นเนื้อ !

เธอจึงพูดออกมาว่า “พี่ชาย ฉันอยากกินเนื้อ ๆ !”

ได้ยินแบบนี้ เหออวี่จู้ก็รู้ทันที สมแล้วที่เป็นเจ้าหมูจอมตะกละของเขา

“ดี ! ไปกันเลย พี่จะพาไปกินเนื้อกัน !”

พูดจบ เขาก็ถีบจักรยานขึ้นขี่อย่างรวดเร็ว พาอวี่สุ่ยนั่งอยู่ข้างหน้า ตรงไปที่ตลาดตงอัน เพื่อกินหม้อไฟร้อน ๆ อย่างจุใจ !