บทที่ 7 - แถลงข่าวเปลี่ยนโลก ท่านประธานหวัง ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว!

บทที่ 7 - แถลงข่าวเปลี่ยนโลก ท่านประธานหวัง ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว!

เวลา 14.30 น. หน้าอาคารสำนักงานใหญ่เทียนอวี่กรุ๊ป

สื่อมวลชนที่มีชื่อเสียงในเมืองเจียงเฉิงและเมืองรอบข้าง แทบจะแห่กันมาจนมืดฟ้ามัวดิน กล้องถ่ายรูป ไมโครโฟน รถทำข่าวสารพัดชนิด จอดอัดแน่นจนหน้าตึกแทบไม่มีทางเดิน

"ได้ยินรึยัง? ประธานคนใหม่ของเทียนอวี่กรุ๊ป เด็กเมื่อวานซืนอายุยี่สิบกว่าๆ จะเปิดแถลงข่าว!"

"ได้ยินแล้ว เห็นคุยโวว่าจะเปิดตัวเทคโนโลยีเปลี่ยนยุคสมัย ตลกชะมัด เขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เทพเจ้าแห่งเทคโนโลยีลงมาจุติรึไง?"

"ฉันว่าแค่ราคาคุยมากกว่า ตอนนี้เทียนอวี่โดนกลุ่มหวังโจมตีรอบด้าน เงินหมุนเวียนแทบขาด นี่คงเป็นการดิ้นรนเฮือกสุดท้าย สร้างกระแสหาเงินทุนแหงๆ"

"นั่นสิ วันนี้พวกเราก็มาดูความขายหน้าของเขาไงล่ะ!"

นักข่าววิจารณ์กันให้แซ่ด คำพูดเต็มไปด้วยความดูถูกและเย้ยหยัน ในสายตาพวกเขา นี่ก็แค่ปาหี่เรียกร้องความสนใจ

ในขณะเดียวกัน สายตาของเหล่าผู้มีอิทธิพลในเจียงเฉิงต่างจับจ้องมาที่นี่

ณ สำนักงานใหญ่กลุ่มบริษัทหวัง ห้องประธานกรรมการ

หวังเทียนหลงจิบชาต้าหงเผาชั้นดีอย่างสบายใจ มองดูภาพถ่ายทอดสดหน้าตึกเทียนอวี่บนหน้าจอ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มหยันเหมือนแมวหยอกหนู

"พ่อ ไอ้หลินฟานมันโดนจนเพี้ยนไปแล้วเหรอ? จัดฉากแบบนี้ คิดว่าจะขู่ใครได้?" หวังฮ่าวนั่งรถเข็น พูดจาทับถมอย่างสะใจ

หวังเทียนหลงหัวเราะเย็น จิบชาแล้วเอ่ย "ไอ้ตัวตลกจนตรอกน่ะสิ คิดว่าประกาศเทคโนโลยีที่ไม่มีจริง แล้วจะดึงนักลงทุนมาแก้ปัญหาได้? ไร้เดียงสา! ฉันสั่งธนาคารและบริษัทลงทุนทุกแห่งในเจียงเฉิงไว้หมดแล้ว ใครกล้าให้เงินมันแม้แต่แดงเดียว คือศัตรูของตระกูลหวัง!"

เขาวางถ้วยชา แววตาอำมหิต "ฉันจะให้มันมองดูอาณาจักรแสนล้านของมัน ค่อยๆ พังทลายลงในความสิ้นหวัง! ให้มันรู้ว่าในเจียงเฉิง ฉัน หวังเทียนหลง คือฟ้า!"

...

บ่ายสามโมงตรง เทียนอวี่กรุ๊ป ห้องแถลงข่าวชั้นบนสุด

ห้องแถลงข่าวขนาดใหญ่เต็มทุกที่นั่ง นักข่าวนับร้อยและนักธุรกิจที่ได้รับเชิญต่างซุบซิบกันเสียงดัง บรรยากาศจอแจวุ่นวาย

ทันใดนั้น ไฟทั้งห้องดับลง

สปอตไลต์สาดส่องไปที่กลางเวที

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ หลินฟานในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเดินขึ้นเวทีอย่างช้าๆ เขาไม่มีอาการตื่นเต้นแม้แต่น้อย ฝีเท้าหนักแน่น สายตาสงบนิ่งลึกซึ้ง ราวกับไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับการแถลงข่าวชี้ชะตาบริษัท แต่กำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน

ด้านหลังเขามีเพียงจางจิ้งซวนที่ถือปึกเอกสาร วันนี้เธอเปลี่ยนมาใส่ชุดทำงานสีขาวที่ดูทะมัดทะแมงขึ้น สีหน้าเคร่งขรึม แต่แววตาที่มองหลินฟานเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างบ้าคลั่ง

"สวัสดีสื่อมวลชนและแขกผู้มีเกียรติทุกท่านครับ"

หลินฟานเดินไปหลังโพเดียม ไม่มีการเกริ่นนำเยิ่นเย้อ เสียงผ่านไมโครโฟนดังชัดเจนไปทั่วห้อง

"ผมรู้ วันนี้หลายคนมาที่นี่เพื่อดูเรื่องตลก ไม่เป็นไรครับ เพราะอีกไม่นาน พวกคุณจะได้รับเกียรติเป็นสักขีพยานการเปิดตัวของยุคสมัยใหม่"

สิ้นเสียงเขา เสียงหัวเราะเยาะก็ดังขึ้นจากด้านล่างอย่างกลั้นไม่อยู่

"ขี้โม้ชะมัด!"

"ยุคสมัยใหม่? โรคเพ้อเจ้อยังไม่หายรึไง?"

แถวหน้า นักข่าวอาวุโสจาก "หนังสือพิมพ์เจียงเฉิงไฟแนนซ์" ลุกขึ้นยืน ถามอย่างเผ็ดร้อน "ท่านประธานหลิน มีข่าวลือว่าเทียนอวี่กรุ๊ปกำลังถูกโจมตีทางธุรกิจอย่างหนัก สภาพคล่องใกล้จะขาด ไม่ทราบว่าการแถลงข่าวครั้งนี้ เป็นการโฆษณาเกินจริงเพื่อดึงดูดเงินลงทุนใช่หรือไม่ครับ?"

คำถามนี้ แทงใจดำสุดๆ

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หลินฟาน รอดูว่าเขาจะแก้ต่างคำถามเสียดแทงนี้ยังไง

แต่หลินฟานกลับยิ้ม

"โฆษณาเกินจริง?" เขาส่ายหน้า "ไม่ครับ ตรงกันข้าม ผมกลัวว่าผมจะพูดถ่อมตัวเกินไป จนจำกัดจินตนาการของพวกคุณซะมากกว่า"

เขาดีดนิ้ว

"ผู้ช่วยจาง"

"ค่ะ ท่านประธาน"

จางจิ้งซวนแจกเอกสารให้สื่อหลักแถวหน้าทันที

"เอกสารชุดนี้ คือหนังสือแสดงเจตจำนงความร่วมมือเชิงกลยุทธ์ ที่บริษัทลูกแห่งใหม่ของเทียนอวี่กรุ๊ป 'ฟิวเจอร์เอเนอร์จี' เพิ่งลงนามกับผู้ผลิตรถยนต์ไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอย่าง 'เฟิงฉือกรุ๊ป' และผู้ผลิตสมาร์ตโฟนชั้นนำอย่าง 'หัวซิงเทคโนโลยี'"

บึ้ม!

ข่าวนี้เหมือนระเบิดลงกลางวงนักข่าว!

เฟิงฉือกรุ๊ป! หัวซิงเทคโนโลยี!

นี่มันยักษ์ใหญ่ระดับแสนล้านที่มีชื่อเสียงระดับประเทศและระดับโลก! พวกเขาจะมาร่วมมือกับเทียนอวี่กรุ๊ปที่กำลังจะเจ๊งได้ยังไง?

นักข่าวสายการเงินคนนั้นรีบเปิดเอกสาร พอเห็นตราประทับสีแดงสดและตัวเลขยอดสั่งซื้อที่มหาศาลราวกับดาราศาสตร์ เขาก็ถึงกับเอ๋อ มือเริ่มสั่น

นี่... นี่มันของจริง?!

"แน่นอน ผมรู้ว่าแค่เอกสารไม่กี่ใบ คงไม่พอจะโน้มน้าวทุกคน"

มุมปากของหลินฟานยกยิ้มลึกลับ

"ลำดับต่อไป เชิญชมวิดีโอการทดลองสั้นๆ ครับ"

จอ LED ยักษ์ด้านหลังสว่างขึ้น ปรากฏภาพห้องทดลองที่ดูเรียบง่าย

กลางจอ มีแบตเตอรี่สีดำขนาดเท่าฝ่ามือ บางเฉียบเหมือนกระดาษวางอยู่

ข้างๆ คือมือถือจอพับรุ่นล่าสุดของหัวซิงที่แบตหมดเกลี้ยง

นักวิจัยคนหนึ่งเชื่อมต่อแบตเตอรี่สีดำเข้ากับมือถือ

[เริ่มชาร์จ พลังงานปัจจุบัน 0%]

ตัวเลขจับเวลาบนหน้าจอเริ่มเดิน

ทุกคนกลั้นหายใจ จ้องมองหน้าจอตาไม่กระพริบ

1 วินาที... 2 วินาที...

[ติ๊ง! ชาร์จเต็ม 100%!]

เวลาหยุดอยู่ที่ 2.8 วินาที!

"ฮือฮา——!!!"

ทั้งห้องแถลงข่าวจมอยู่ใต้เสียงอุทานที่ดังกระหึ่มเหมือนสึนามิ!

"เชี่ย! ฉันเห็นอะไรวะเนี่ย? ไม่ถึงสามวิฯ ชาร์จมือถือเต็ม?!"

"ของปลอมแน่! ตัดต่อชัดๆ!"

"ล้อเล่นน่า! เทคโนโลยีชาร์จเร็วตอนนี้ อย่างเร็วสุดก็ต้องสิบกว่านาทีไม่ใช่เหรอ?!"

"เป็นไปไม่ได้! นี่มันขัดหลักฟิสิกส์!"

เสียงกังขา เสียงตื่นตะลึง ดังระงม

ในห้องทำงานกลุ่มบริษัทหวัง หวังเทียนหลงพ่นน้ำชา "พรวด" ออกมาจากปาก เลอะเต็มหน้าจอ

"ตัดต่อ! นี่แม่งตัดต่อชัวร์!" เขาตะโกนอย่างเสียจริต แต่ในแววตาเริ่มมีความตื่นตระหนกผุดขึ้นมา

กลับมาที่งานแถลงข่าว

หลินฟานไม่แปลกใจกับปฏิกิริยา เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไปกดอากาศลงเบาๆ

"ผมรู้ว่าทุกคนไม่เชื่อ วิดีโออาจปลอมแปลงได้ แต่ความจริง... โกหกไม่ได้"

เขาหยิบมือถือจอพับหัวซิงรุ่นเดียวกันออกมาจากกระเป๋า เปิดโชว์ให้เห็นว่าแบตหมดจนเครื่องดับไปแล้วต่อหน้าทุกคน

จากนั้น เขาหยิบแบตเตอรี่แผ่นบางสีดำที่เหมือนในวิดีโอเปี๊ยบ กับตัวเชื่อมต่อขนาดเล็กขึ้นมาจากโพเดียม

"นี่คือผลิตภัณฑ์รุ่นแรกของ 'ฟิวเจอร์เอเนอร์จี' ของเรา — แบตเตอรี่กราฟีนรุ่น 'เทียนฉี่' (วิวรณ์)"

"ตอนนี้ ขอเชิญทุกคนนับถอยหลังสามวิฯ พร้อมกัน"

เขาเสียบแบตเตอรี่เข้ากับมือถือ

นักข่าวทั้งห้องเหมือนถูกสะกดจิต พร้อมใจกันนับถอยหลัง

"สาม!"

"สอง!"

"หนึ่ง!"

"ติ๊ง!"

เสียงแจ้งเตือนใสกังวานดังขึ้น

ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่และการถ่ายทอดสด หน้าจอมือถือสว่างวาบทันที ไอคอนแบตเตอรี่มุมขวาบน แสดงสถานะสีเขียวเต็มเปี่ยม — 100%!

ทั้งห้อง เงียบกริบ

เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก

ทุกคนเหมือนเป็ดโดนบีบคอ อ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงรอดออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความช็อกและเหม่อลอยเหมือนโลกทัศน์พังทลาย

ผ่านไปสิบกว่าวินาที ถึงมีคนได้สติ

"พระเจ้า... ของจริง... นี่มันของจริง!!!"

นักข่าวคนหนึ่งตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง ทำลายความเงียบ

วินาทีถัดมา ทั้งห้องแถลงข่าวเดือดพล่านถึงขีดสุด!

"แชะ แชะ แชะ!"

แสงแฟลชรัวกระหน่ำเหมือนไม่ต้องเสียค่าไฟ เปลี่ยนห้องประชุมให้กลายเป็นกลางวัน!

"ท่านประธานหลิน! เทคโนโลยีนี้จะผลิตจริงได้เมื่อไหร่ครับ?!"

"ท่านประธานหลิน! นี่จะส่งผลกระทบต่ออุตสาหกรรมแบตเตอรี่ปัจจุบันยังไงครับ?!"

"หุ้นเทียนอวี่กรุ๊ปต้องพุ่งทะลุเพดานแน่!"

นักข่าวคลั่งกันไปแล้ว พวกเขาเหมือนฉลามได้กลิ่นเลือด เบียดเสียดกันเข้ามาเพื่อขอข้อมูลวงใน พวกเขารู้ดีว่าตัวเองกำลังเป็นสักขีพยานประวัติศาสตร์!

นี่ไม่ใช่ข่าวธุรกิจแล้ว นี่คือการปฏิวัติเทคโนโลยีที่จะขึ้นหน้าหนึ่งสื่อทั่วโลก!

หลินฟานยิ้มมองดูทุกอย่าง เขาต้องการผลลัพธ์แบบนี้แหละ

แต่นี่ยังไม่พอ

เขาดีดนิ้วอีกครั้ง

ภาพบนหน้าจอเปลี่ยนไป ปรากฏรถสปอร์ตไฟฟ้า 'เฟิงฉือ' รูปลักษณ์ล้ำสมัย

"สามวินาทีชาร์จมือถือเต็ม แค่ออเดิร์ฟครับ"

เสียงของหลินฟานมีมนต์ขลัง ทำให้ความวุ่นวายสงบลงในพริบตา

"แบตเตอรี่ 'เทียนฉี่' ของเรา ถูกนำไปใช้ในวงการรถยนต์ไฟฟ้าเช่นกัน"

หน้าจอเริ่มแสดงข้อมูลการทดสอบ

[เวลาชาร์จ: 5 นาที (จาก 0% ถึง 100%)]

[ระยะทางวิ่งต่อการชาร์จ: 2,500 กิโลเมตร]

ถ้าข้อมูลเมื่อกี้คือระเบิด ข้อมูลตอนนี้ก็คือระเบิดนิวเคลียร์ล้างบาง!

ชาร์จห้านาทีเต็ม! วิ่งได้สองพันห้าร้อยกิโล!

นี่หมายความว่าไง?

หมายความว่าความกังวลเรื่องระยะทางและการชาร์จที่หลอกหลอนวงการ EV มาหลายสิบปี จบสิ้นลงแล้ว!

หมายความว่ารถน้ำมันทุกคัน จะกลายเป็นขยะอุตสาหกรรมล้าหลังเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน!

ตลาดมูลค่าล้านล้าน กำลังจะถูกพลิกโฉมโดยสิ้นเชิง!

"บ้าไปแล้ว... โลกนี้บ้าไปแล้ว..." นักข่าวการเงินคนนั้นพึมพำ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ สายตาว่างเปล่า

และในขณะนี้ หวังเทียนหลงแห่งกลุ่มบริษัทหวัง ก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ประธานบุหนังแท้เช่นกัน

เขาจ้องเขม็งไปที่ตัวเลขบนหน้าจอ ใบหน้าซีดเป็นสีขี้เถ้า ริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกสักคำ

จบกัน

จบสิ้นแล้ว

เส้นสายที่เขาภูมิใจ แผนล้อมปราบทางธุรกิจที่เขาวางไว้ ต่อหน้าเทคโนโลยีแห่งอนาคตที่เปลี่ยนโลกได้ขนาดนี้ มันช่างเล็กจ้อยเหมือนฝุ่นผง น่าขำเหมือนเรื่องตลก

ตัดวัตถุดิบเหรอ? แบงก์ระงับสินเชื่อเหรอ?

ตอนนี้ ซัพพลายเออร์ทั่วโลกคงร้องไห้กราบกรานขอให้เทียนอวี่รับของ! ธนาคารทั่วโลกคงเอาเงินมากองขอให้หลินฟานกู้!

เขาคิดจะใช้กฎกติกาเล่นงานหลินฟาน แต่หลินฟานพลิกกระดานทิ้งทั้งกระดาน!

นี่มันการต่อสู้คนละมิติกันเลย!

"พ่อ... พ่อครับ..." หวังฮ่าวมองพ่อที่หน้าซีดเผือด ตัวสั่นด้วยความกลัว

ทันใดนั้น โทรศัพท์ส่วนตัวของหวังเทียนหลงก็ดังขึ้น

เขามือสั่นรับสาย เสียงที่คุ้นเคยดังลอดออกมา

หลินฟาน

เสียงของหลินฟานผ่านโทรศัพท์ ชัดเจน ราบเรียบ แต่เย็นชาดุจคำพิพากษา

"ท่านประธานหวัง ดูแถลงข่าวสนุกมั้ยครับ?"

"มีประโยคนึง ผมอยากมอบให้ท่าน"

"ท่านครับ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว"