บทที่ 44 สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง ณ เมืองหลวงบทที่ 44 สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง ณ เมืองหลวงบทที่ 44 สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง ณ เมืองหลวง

บทที่ 44 สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง ณ เมืองหลวง

"ท่านนายพัน พวกเราควรจะ..."

เจ้าหนูทหารรับใช้ที่หลบอยู่มุมหนึ่ง กระซิบถามที่ข้างหูหนานเหวินเย่ว์ พลางมองไปทางกลุ่มคนที่ถูกห้อมล้อมอยู่ไม่ไกล

หนานเหวินเย่ว์ยกมือขึ้นห้ามไม่ให้พูดต่อ "พอแล้ว เจ้าพูดให้น้อยหน่อย พวกเราแค่มาอาศัยสมทบกับกองทัพของแม่ทัพหลี่ชั่วคราว เขาจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา"

"เร็ว! รีบขยับตัว! ท่านแม่ทัพฉินนำทัพใหญ่สี่หมื่นนายมาถึงแล้ว! ทุกคนประจำตำแหน่งด่วน!"

ม้าเร็วตัวหนึ่งพุ่งผ่านประตูเมืองเข้ามาดุจลูกธนูหลุดจากแหล่ง ผู้ขี่ตะโกนแจ้งข่าวเสียงดังสนั่นก้องไปในยามราตรี

เพียงไม่นาน ประตูซีจื๋อที่เพิ่งจะสงบลงก็กลับมาเดือดพล่านอีกครั้ง

"ไอ้หนู ไป! ข้าจะพาเจ้าไปพบท่านแม่ทัพฉินของข้า!"

หลี่ต้าเป่าฉีกยิ้มกว้าง ฝ่ามือใหญ่ราวกับใบลานคว้าคอเสื้อด้านหลังของเฉิงม่อ หิ้วขึ้นมาเหมือนหิ้วลูกไก่ "ไปเปิดหูเปิดตาดูบารมีท่านแม่ทัพของข้าเสียหน่อย!"

พูดจบ เขาก็ลากเฉิงม่อเดินอาดๆ ตรงไปรอรับเสด็จที่หน้าประตูเมืองโดยไม่ฟังคำทักท้วง

กองทัพใหญ่เคลื่อนมาหยุดห่างจากประตูซีจื๋อเพียงไม่กี่ร้อยเมตร แล้วหยุดนิ่งไม่รุกคืบ

ฉินฮ่าวเพ่งสายตามองไป เห็นประตูเมืองเปิดอ้า ที่ใต้กำแพงเมืองมีกองทหารหลายร้อยนายยืนเข้าแถวรอรับอย่างเป็นระเบียบ ธงรบอักษร 'ฉิน' ขนาดใหญ่โบกสะบัดเด่นเป็นสง่า

"หลี่ขุย!"

ฉินฮ่าวตะโกนสั่งเสียงขรึม "นำกองกำลังของเจ้าเข้าไปลาดตระเวนเส้นทางก่อน!"

นายทหารผู้หนึ่งที่อยู่ด้านข้างรับคำสั่ง ชักม้าหันหัวกลับพุ่งตรงไปยังกองทหารของตนทันที

พริบตาเดียว กองกำลังส่วนหน้าก็แปรขบวนเป็นกระแสธารเหล็กไหล พุ่งทะยานเข้าสู่ประตูซีจื๋อเป็นชุดแรก

เมื่อรอจนแน่ใจว่ากองหน้าเข้าเมืองและยืนยันความปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว

ฉินฮ่าวจึงโบกมือ นำทัพใหญ่เคลื่อนเข้าสู่ประตูเมืองซีจื๋อที่เปิดรอรับอยู่

เมื่อฉินฮ่าวมาถึง ฉินอวี่ก็กระโดดลงจากหลังม้า "ท่านแม่ทัพ เราควบคุมประตูเมืองไว้ได้แล้วขอรับ! ทหารรักษาการณ์ส่วนใหญ่แตกพ่ายหนีไป เหลือเพียงทิศทางของวังหลวงเท่านั้นที่ยังเห็นการเคลื่อนไหวของธงรบอยู่"

ฉินฮ่าวพยักหน้า หันไปถามเฉินผิงที่อยู่ข้างกาย "กุนซือมองเรื่องนี้อย่างไร?"

เฉินผิงมองไปยังตัวเมืองที่ทอดตัวอยู่ไม่ไกล เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "หลิวจื่อหรานต้องซ่อนตัวอยู่ในวังหลวงแน่นอน ข้าเห็นว่าควรส่งคนไปปลอบขวัญชาวบ้านและขุนนางในเมืองให้สงบลงก่อน จากนั้นค่อยใช้กำลังทหารเข้าปิดล้อมวังหลวงด้วยสายฟ้าแลบ ตัดทางหนีทีไล่ของมัน"

"อนุมัติ"

ฉินฮ่าวหันไปสั่งฉินอวี่ "รอให้เข้าเมืองแล้ว เจ้าคุมทหารม้าเบาสามพันนายออกลาดตระเวนตามถนน ถ่ายทอดคำสั่งข้า: ผู้ใดบังอาจแตะต้องทรัพย์สินของชาวบ้านแม้แต่ชิ้นเดียว ประหาร!"

"ข้าน้อยรับคำสั่ง!"

จากนั้นขบวนทัพก็ค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่เมืองหลวง

เวลานี้ที่หน้าประตูซีจื๋อ เมื่อรวมกับทัพใหญ่สี่หมื่นนายที่นำมา กำลังพลรวมกันเกือบเจ็ดหมื่นนายแออัดกันอยู่อย่างหนาแน่น

เมื่อเกือกม้าศึกของฉินฮ่าวย่ำผ่านอุโมงค์ประตูเมืองซีจื๋อ กลิ่นผสมปนเประหว่างควันไฟและกลิ่นเน่าเหม็นของซากศพก็โชยปะทะใบหน้า

ภาพเบื้องหน้าเปิดกว้างขึ้นทันตา

แม้จะเป็นเวลาดึกสงัด แต่อาศัยแสงไฟอันริบหรี่และแสงจันทร์นวลผ่อง โครงร่างของเมืองหลวงชั้นนอกก็ค่อยๆ ปรากฏชัดแก่สายตาของฉินฮ่าว

ถนนกว้างขวางขนาดม้าสิบตัววิ่งเรียงหน้ากระดานได้ทอดตัวยาวเหยียดไปไกลลิบ บ้านเรือนและอาคารร้านรวงที่ปลูกสร้างเบียดเสียดกันหนาแน่น ตัดเส้นขอบฟ้าในยามราตรีดูยิ่งใหญ่อลังการกว่าเมืองชายแดนเป็นสิบเท่าร้อยเท่า

ไกลออกไปมองเห็นโครงร่างที่สูงตระหง่านยิ่งกว่า นั่นคือกำแพงเมืองชั้นใน ที่คอยปกป้องหัวใจของจักรวรรดิแห่งนี้

ความรู้สึกสะท้านใจอย่างบอกไม่ถูกถาโถมขึ้นมาในอก

นี่คือเมืองหลวง!

นี่คือสถานที่ที่ผู้มีความทะเยอทะยานนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันถึง สถานที่ที่ขุนศึกนับหมื่นแสนยอมแลกเลือดเนื้อเพื่อได้มายืนอยู่ตรงนี้!

นี่คือศูนย์กลางความรุ่งเรืองและอำนาจของราชวงศ์ต้าเฉียนตลอดสองร้อยกว่าปี!

มันยิ่งใหญ่ หนักแน่น รุ่งโรจน์ แต่ก็แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของความเสื่อมโทรมและหนักอึ้งที่ยากจะบรรยาย

"ช่าง... รุ่งเรืองงดงามจริงๆ..."

ฉินฮ่าวพึมพำเสียงเบา น้ำเสียงเจือความเหม่อลอยที่ยากจะสังเกตเห็น

นี่เป็นเพียงเมืองชั้นนอก เป็นแค่ "ขอบชายแดน" ของเมืองหลวงเท่านั้น

เขาเคยลากเส้นวาดภาพเมืองนี้บนแผนที่นับครั้งไม่ถ้วน เคยจินตนาการถึงมันในฝันนับพันครั้ง

"ท่านแม่ทัพ!"

เสียงตะโกนดังลั่นของหลี่ต้าเป่าดึงสติของฉินฮ่าวกลับมา

เขาคุมตัวเฉิงม่อที่หน้าซีดเผือด เบียดเสียดผ่านเหล่าองครักษ์ เข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าม้าของฉินฮ่าว

"หือ?"

ฉินฮ่าวละสายตาจากโครงร่างเมืองชั้นใน หันมามองชายหนุ่มสภาพดูไม่ได้ที่อยู่ข้างหลี่ต้าเป่า

อีกฝ่ายสายตาหลุกหลิก ริมฝีปากสั่นระริก ไม่เหลือคราบความถือตัวของลูกหลานขุนนางแม้แต่น้อย

"เฮอะๆ ท่านแม่ทัพ"

หลี่ต้าเป่าทำหน้าภูมิใจนำเสนอผลงาน ฝ่ามือใหญ่ตบปุบลงบนไหล่เฉิงม่ออย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถลา "เจ้านี่เป็นของดีนะขอรับ! พ่อมมันคือเจียงเฉิงโหว 'เฉิงรุ่ย' แม่มันคือองค์หญิงใหญ่ชิงเหอ! เป็นเชื้อพระวงศ์ตัวจริงเสียงจริง แถมเป็นลูกล้างผลาญระดับท็อป! กระดูกอ่อนมาก เมื่อกี้ยังร้องห่มร้องไห้ขอยอมสวามิภักดิ์กับเราอยู่เลย!"

เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำลงด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์แบบพ่อค้า "ท่านแม่ทัพลองตรองดู ใช้เจ้านี่เป็นตัวอย่าง ให้พวกขุนนางในเมืองที่กำลังกลัวจนฉี่ราดกางเกงได้เห็นว่า การยอมจำนนไม่ใช่แค่รอดตาย แต่อาจจะมีผลพลอยได้ติดไม้ติดมือ? รับรองว่าพวกมันจะรีบยอมแพ้ไวยิ่งกว่ากระต่าย! ประหยัดแรงดาบแรงทวนของพวกเราไปได้โข!"

สายตาของฉินฮ่าวหยุดอยู่ที่ใบหน้าประจบสอพลอของเฉิงม่อครู่หนึ่ง ก่อนจะกวาดมองสีหน้า 'รีบชมข้าสิว่าข้าฉลาด' ของหลี่ต้าเป่า มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแทบมองไม่เห็น

"เจ้านี่นะ..."

เขาเปรยออกมาคำหนึ่ง น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าชมเชยหรือระอา

ไม่ได้ตอบรับพฤติกรรมกึ่งลักพาตัวเชลยมาโชว์ของหลี่ต้าเป่า แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธคุณค่าที่จะใช้ประโยชน์จากมัน

เขากระตุกบังเหียนม้า สายตาทอดกลับเข้าไปในส่วนลึกของเมืองหลวง เอ่ยช้าๆ ว่า

"เข้าเมือง"

เฉินผิงควบม้าตามหลังฉินฮ่าวอยู่ครึ่งช่วงตัว สายตาอำมหิตกวาดมองเมืองยักษ์ที่กำลังหลับใหลเช่นกัน ลึกลงไปในแววตานั้น เต็มไปด้วยแผนการนับร้อยพัน

หลี่ต้าเป่าได้รับคำสั่ง "เข้าเมือง" ก็ถือว่าเจ้านายอนุญาตแล้ว จึงฉีกยิ้มกว้าง กระชากแขนเฉิงม่ออย่างแรง

"ได้ยินไหม? ตามมา! วาสนาของเจ้ามาถึงแล้ว!"

เฉิงม่อถูกกระชากจนแทบหัวทิ่ม แต่ก็ยังฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ รีบวิ่งเหยาะๆ ตามหลังม้าของฉินฮ่าวไปอย่างทุลักทุเล

"หนานเหวินเย่ว์ เจ้าทำได้ดีมาก ได้ยินว่าเจ้าเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติและสั่งบุกโจมตีทันทีโดยไม่ลังเล ข้าจะจดบันทึกความชอบครั้งใหญ่ให้เจ้า!"

หนานเหวินเย่ว์ที่ยืนอยู่รอบนอกมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ รีบก้าวเข้ามาเบื้องหน้าฉินฮ่าว ตะโกนก้อง

"ขอบพระคุณท่านแม่ทัพ!"

ฉินฮ่าวพยักหน้า จากนั้นหันไปมองขุนพลข้างกาย "หลี่ต้าเป่า, เฉิงม่อ สั่งให้พวกเจ้าสองคนนำทหารห้าพันนาย ไปเกลี้ยกล่อมทหารรักษาการณ์ที่ประตูเมืองอื่นๆ อีกแปดประตูให้ยอมจำนน มีปัญหาหรือไม่?"

หลี่ต้าเป่าได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบคว้าตัวเฉิงม่อที่ยังยืนเอ๋ออยู่ ตะโกนตอบรับ

"ข้าน้อยรับประกันว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จขอรับ!"

ฉินฮ่าวพยักหน้า แล้วหันไปมองฉินอวี่กับฉินเหว่ย "พวกเจ้าสองคนนำทหารม้าเบาสามพันนายออกลาดตระเวนตามถนน จำไว้ ห้ามทำการสังหารหมู่หรือปล้นชิงเด็ดขาด!"

สุดท้ายเขามองไปที่หนานเหวินเย่ว์และหลี่ขุย "พวกเจ้าสองคนคุมทหารสองหมื่นนาย ปักหลักรักษาการณ์อยู่ที่นี่ รอคอยกองทัพใหญ่ส่วนที่เหลือเดินทางมาถึง!"

ทั้งสองสบตากัน แววตาฉายประกายความฮึกเหิม

ได้คุมทัพใหญ่อย่างอิสระ!

แม้จะเป็นแค่การเฝ้ารักษาการณ์ด้วยกำลังพลสองหมื่นนาย แต่นี่คือโอกาสสั่งสมประสบการณ์ในการบัญชาการกองทัพขนาดใหญ่

"ข้าน้อยรับประกันภารกิจสำเร็จ ยินดีทำทัณฑ์บนทางทหาร!"

ฉินฮ่าวพยักหน้า จากนั้นหันไปมองเหล่าขุนพลที่เหลือ "ทุกท่าน ตามข้าบุกเข้าวังหลวง... กำจัดทรราชข้างกายฮ่องเต้!"

"ขอรับ!"

เหล่าขุนพลตะโกนรับพร้อมเพรียง ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้

วังหลวง!!!

สำหรับพวกเขาที่เป็นกบฏ หากบุกเข้าวังหลวงได้สำเร็จ... แผ่นดินนี้ ก็ย่อมเปลี่ยนเจ้าของแล้ว!