บทที่ 40 - วิชาดาบ

บทที่ 40 - วิชาดาบ

◉◉◉◉◉

“เป็นข้าน้อยเองขอรับ”

จี้หยวนยิ้มพลางประสานมือคารวะ ไม่นึกว่าผู้อาวุโสท่านนี้จะยังจำเขาได้

“อย่างไรเล่า ‘ดัชนีหยาดน้ำ’ นี่เจ้าฝึกสำเร็จแล้วจริงๆ หรือ” นักบวชผมขาวมองดูเด็กหนุ่มรูปงามตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

จี้หยวนยังคงมีรอยยิ้มเช่นเดิม “โชคดีขอรับ โชคดี”

“มา ลองใช้ให้ดูหน่อยสิ”

นักบวชผมขาวก็เริ่มสนใจขึ้นมา

การฝึก ‘ดัชนีหยาดน้ำ’ นี้ไม่ยาก แต่การจะใช้มันออกมาได้อย่างราบรื่นนั้น กลับค่อนข้างยาก

จี้หยวนมองซ้ายมองขวา ในหอร้อยสมบัตินี้ จะใช้ได้อย่างไร

ชายชราผมขาวหน้าตาซีดเซียวผู้นี้ยิ่งกว่านั้นอีก เขาใช้นิ้วมือข้างเดียวสร้างโล่น้ำสองชั้นขึ้นมา จากนั้นก็ตบหน้าอกพูดว่า “มาเลย โจมตีข้า”

“นี่... คงจะไม่ดีกระมังขอรับ”

จี้หยวนไม่ค่อยกล้า แต่ก็โชคดีที่ห้องวิชาอาคมนี้แยกเป็นสัดส่วน มิเช่นนั้นด้วยเสียงดังขนาดนี้ เกรงว่าคงจะดึงดูดผู้คนมามุงดูกันมากมายแล้ว

“ให้เจ้าโจมตีก็โจมตี พูดมากอยู่ได้!”

ชายชราเบิกตากว้าง ปล่อยกลิ่นอายของระดับลมปราณขั้นปลายออกมา ก็สร้างแรงกดดันให้จี้หยวนอยู่บ้าง

“เช่นนั้นผู้อาวุโสโปรดระวังด้วยขอรับ”

เมื่อพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว จี้หยวนก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกไปชี้ติดต่อกันหลายครั้ง ประกายแสงวิญญาณหลายสายก็พุ่งออกไป ทำลายโล่น้ำสองชั้นติดต่อกัน

เมื่อเห็นว่ายังมีดัชนีหยาดน้ำอีกหนึ่งสายกำลังจะโจมตีเข้าที่หน้าอกของชายชราผู้นี้ ร่างกายของเขาก็มีแสงสีแดงปรากฏขึ้นมา ชั่วพริบตาก็สลายดัชนีหยาดน้ำนี้ไป

พลังของเสื้อคลุมวิเศษ แข็งแกร่งอย่างยิ่ง

“ผู้อาวุโส ท่านไม่เป็นอะไรนะขอรับ”

จี้หยวนเห็นดัชนีหยาดน้ำหนึ่งสายโจมตีเข้าใส่ร่างกายของเขาอย่างจังๆ ดังนั้นจึงรีบถามต่อ

“ไม่เป็นไร จะมีอะไรเล่า”

มือที่ไขว้หลังของชายชราสั่นเล็กน้อย

ก็ไม่ใช่เพราะบาดเจ็บ แต่เป็นเพราะตกใจ อยู่ในหอร้อยสมบัติแห่งนี้มาสิบกว่าปีแล้ว ก็ลืมไปแล้วว่าการต่อสู้เสี่ยงชีวิตเป็นอย่างไร

ดังนั้นเมื่อครู่ที่วิชาอาคมนั้นเข้ามาใกล้ตัว ก็ทำให้เขาตกใจอย่างยิ่ง

เขาเดิมทีคิดว่าจี้หยวนอย่างมากก็คงจะใช้ดัชนีหยาดน้ำได้เพียงสายเดียว ไม่นึกว่ากลับสามารถใช้ติดต่อกันได้มากมายขนาดนี้

นักบวชที่ทำหน้าที่อยู่ข้างนอกสังเกตเห็นว่าในห้องนี้มีคลื่นพลังวิญญาณ ก็พากันมาสอบถาม มีบางคนถึงกับมองจี้หยวนด้วยสายตาที่ระแวดระวังแล้ว

ชายชราอธิบายอยู่นาน จึงได้ส่งพวกเขาไป สุดท้ายสายตาก็กวาดกลับมาที่จี้หยวน

“เจ้าหนู เจ้าไม่พูดไม่จา เกรงว่าคงจะฝึกกายจนถึงระดับที่สูงส่งมากแล้วสินะ”

“เรื่องนี้ข้าน้อยก็ไม่ทราบ ก็แค่ฝึกเล่นๆ ขอรับ” จี้หยวนไม่รู้จริงๆ ว่าระดับการฝึกกายแบ่งอย่างไร

“ลองใช้หมัดมวยให้ข้าดูหน่อยสิ” ชายชรากล่าว

มีโอกาสได้พบกับผู้อาวุโสที่เต็มใจจะชี้แนะอยู่บ้าง จี้หยวนย่อมไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้ไป รีบทำตาม ในห้องก็ชกมวยชุดหนึ่งอย่างสบายๆ

ชายชราลูบเครา หลังจากดูจบก็พยักหน้าไม่หยุด

“ไม่เลว การฝึกกายถือว่าสำเร็จขั้นต้นแล้ว”

“สำเร็จขั้นต้นหรือขอรับ”

“อืม การฝึกกายไม่ได้แบ่งละเอียดขนาดนั้น เริ่มต้น สำเร็จขั้นต้น สำเร็จขั้นสูง หลังจากนั้นก็คือกายดุจเพชรแล้ว รอให้เจ้าฝึกจนถึงกายดุจเพชรแล้ว แม้แต่ร่างกายเพียงอย่างเดียวก็สามารถต้านทานวิชาอาคมของระดับสร้างรากฐานได้แล้ว หากอยู่ในโลกมนุษย์ ก็สามารถเรียกได้ว่าไร้เทียมทานแล้ว”

ชายชราพูดจบ จี้หยวนจึงได้เข้าใจ

“ไม่เลว ดูจากที่เจ้ามีพรสวรรค์ในวิถีแห่งการฝึกกาย อนาคตหากเจ้าสามารถเข้าร่วมสำนักมังกรวารีได้ ข้าจะแนะนำผู้อาวุโสท่านหนึ่งให้เจ้า... ผู้ยิ่งใหญ่ระดับสร้างรากฐานที่ฝึกทั้งลมปราณและกายภาพพร้อมกัน วิถีของเขาน่าจะเหมาะกับเจ้า”

ชายชราดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ถอนหายใจยาว สายตาก็ดูเศร้าสร้อยอยู่บ้าง “แต่เจ้าต้องรีบหน่อยนะ เพราะข้ารอได้ไม่นานแล้ว”

ไม่ถึงระดับสร้างรากฐาน อายุขัยก็ไม่เกินร้อยกว่าปี จะมีชีวิตอยู่ได้นานสักเท่าไร

จี้หยวนรู้สึกเคร่งขรึม คารวะเขาอย่างสุดซึ้ง

“ขอบคุณผู้อาวุโสขอรับ”

“นี่คือ ‘ดัชนีหยาดน้ำ’ ระดับที่สองและสาม รวมทั้งหมดคิดเจ้า 35 ก้อนหินวิญญาณ เอาไปเถอะ”

จี้หยวนจ่ายหินวิญญาณก่อน จากนั้นจึงวางมือลงบนแผ่นหยก ขณะที่การสืบทอดหลั่งไหลเข้ามา จี้หยวนก็เข้าใจผลของดัชนีหยาดน้ำระดับที่สองและสาม

ระดับที่สองชื่อว่า “ทะลวงศิลา”

ปลายนิ้วรวมตัวกันเป็นประกายแสงวิญญาณสีฟ้าเข้มสามสายที่บางราวกับเส้นผม พันกันเป็นเกลียว เมื่อโจมตีเป้าหมายแล้ว ประกายแสงวิญญาณจะทะลวงผ่านตำแหน่งเดียวกันอย่างต่อเนื่องด้วยท่าทีของ “น้ำหยดหินกร่อน” ภายใต้ความเสียหายที่ทับซ้อนกัน ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์วิเศษหรือวิชาป้องกันตัวของอีกฝ่าย ก็จะถูกทำลายได้ง่ายอย่างยิ่ง

ระดับที่สองของ ‘ดัชนีหยาดน้ำ’ นี้ เรียกได้ว่าเป็นอาวุธทำลายเกราะชั้นดี

ส่วนระดับที่สามนั้น ต้องอยู่ในระดับลมปราณขั้นปลายถึงจะสามารถใช้ได้

ชื่อของมันคือ “ระเบิดสะสม”

หลังจากที่จี้หยวนเข้าใจแล้ว ก็รู้สึกว่ามันก็เหมือนกับทุ่นระเบิดน้ำ สกัดพลังวิญญาณของตนเอง อัดแน่นเป็นหยดน้ำสีดำเข้มหนึ่งหยด ยิงออกไปแล้วก็ระเบิด จากนั้นก็กลายเป็นใบมีดน้ำร้อยสายตัดเฉือนไปทั่วในรัศมีสิบจั้งโดยไม่เลือกหน้า

พลังโจมตีแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ยังเป็นการโจมตีแบบวงกว้างที่หาได้ยาก

แต่เมื่อเทียบกับสองระดับแรกแล้ว การสิ้นเปลืองของระดับที่สามนี้ก็มากขึ้นไปมาก

ไม่เป็นไร กลับไปฝึกระดับที่สองนี้ให้สำเร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน

ระดับที่สามคาดว่าคงจะต้องรอถึงระดับลมปราณขั้นปลายถึงจะสามารถเรียนรู้ได้

ขณะที่ชายชราผมขาวผู้นี้เตรียมจะนอนพักผ่อน จี้หยวนก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง “ผู้อาวุโส มีวิชาอาคมที่เหมาะสำหรับกระบี่เหินหรือไม่ขอรับ”

“กระบี่เหินหรือ”

จี้หยวนยกมือขึ้นเรียกกระบี่เหินวารีขาวออกมา

“ธาตุน้ำ คุณภาพก็พอใช้ได้” ชายชราหลับตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า “ด้านการโจมตีเจ้ามี ‘ดัชนีหยาดน้ำ’ แล้ว หากจะแสวงหาการโจมตีที่รุนแรงที่สุดอีก ก็ไม่มีความหมายอะไรมากนัก เจ้าลองดูวิชากระบี่ชุดนี้เป็นอย่างไร”

พูดจบ เขาก็หยิบแผ่นหยกออกมาอีกแผ่นหนึ่ง

จี้หยวนยื่นมือไปกด ครั้งนี้ก็ไม่ใช่เนื้อหาทั้งหมดแล้ว เป็นเพียงแค่บทสรุปง่ายๆ เท่านั้น

จี้หยวนอ่านดูคร่าวๆ ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกาย

ชายชราหัวเราะ “‘เคล็ดกระบี่คลื่นวารี’ ระดับที่หนึ่ง ‘คลื่นพันธนาการ’ กักขังศัตรู สามารถทับซ้อนกับผลของระดับที่สองของ ‘ดัชนีหยาดน้ำ’ ของเจ้าได้”

“ระดับที่สอง ‘เงาสะท้อน’ สามารถรบกวนศัตรูได้ ไม่ว่าจะใช้สำหรับหลบหลีกหรือหนีเอาชีวิตรอด ผลก็ไม่เลว”

“ระดับที่สาม ‘เก้าคลื่นซ้อน’ คือการโจมตีที่รุนแรงที่สุด ตามประสบการณ์ของข้าแล้ว วิชากระบี่ชุดนี้น่าจะเหมาะกับเจ้าที่สุด”

จี้หยวนก็มีความเห็นเช่นเดียวกัน ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าอย่างแรง

“เอาชุดนี้แหละขอรับ กี่ก้อนหินวิญญาณ”

วิชาอาคมเช่นนี้ ยังซื้อติดต่อกันสามระดับอีก จี้หยวนเตรียมใจที่จะเสียเงินก้อนโตแล้ว

แต่ไม่นึกว่า ในที่สุดชายชราผู้นี้กลับส่ายหน้า

“ไม่ต้องใช้หินวิญญาณ”

“อืม”

จี้หยวนเงยหน้าขึ้น คิดในใจว่าตนเองคงจะฟังผิดไป

ไม่นึกว่าชายชราจะยิ้ม “วิชากระบี่ชุดนี้เป็นของที่ข้าได้มาจากมือของโจรปล้นชิงคนหนึ่งในวัยหนุ่ม แล้วก็เก็บรวบรวมไว้ในหอคัมภีร์ของสำนัก ดังนั้นข้าจึงมีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจว่าจะเก็บค่าธรรมเนียมหรือไม่”

“ผู้อาวุโส นี่...”

ไม่รอให้จี้หยวนพูดจบ ชายชราก็ยกมือขึ้นลูบผ่านแผ่นหยก ประกายแสงสีฟ้าก็วาบผ่าน ในหัวของจี้หยวนก็พลันมีความทรงจำเพิ่มขึ้นมา

ได้มาฟรีๆ จริงๆ หรือ?!!

จี้หยวนเก็บมือกลับมา แล้วก็คารวะนักบวชผมขาวผู้นี้อย่างจริงจัง “ข้าน้อยจี้หยวน ขอบคุณผู้อาวุโสสำหรับพระคุณอันยิ่งใหญ่”

“ไม่มีอะไรต้องขอบคุณ กลับไปฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งก็พอแล้ว หากมีอะไรที่ไม่เข้าใจ ก็มาถามข้าที่นี่ได้เสมอ”

จี้หยวนลุกขึ้นยืน มองดูผู้อาวุโสที่คอยดูแลตนเองอยู่ตรงหน้า พูดเสียงเบาว่า “ขอเรียนถามนามของผู้อาวุโส”

“ไม่มีนามอะไรยิ่งใหญ่ สวีฟู่กุ้ย เจ้าเรียกข้าว่าท่านผู้เฒ่าสวีก็พอแล้ว” ชายชราพูดอย่างเป็นกันเอง

“ขอบคุณท่านปู่สวี”

จี้หยวนเปลี่ยนคำเรียกที่เหมาะสมกว่าเล็กน้อย

สวีฟู่กุ้ยโบกมือ ให้เขาจากไป

เพียงแต่เมื่อเห็นเขาจากไปแล้ว สายตาของสวีฟู่กุ้ยก็ดูเลื่อนลอยอยู่บ้าง ทันใดนั้นก็หันไปมองทางทิศเหนือ พูดในใจว่า

“อาจารย์ ศิษย์โง่เขลา ทำได้เพียงแค่พยายามหาน้องชายศิษย์กลับมาเท่านั้น”

ผู้อาวุโสที่สวีฟู่กุ้ยพูดถึงเมื่อครู่นี้ที่ฝึกทั้งลมปราณและกายภาพพร้อมกัน ก็คืออาจารย์ของเขานั่นเอง

น่าเสียดายที่ เขาไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกกาย ยากที่จะก้าวเข้าสู่ระดับสูง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสืบทอดวิชาแล้ว

ตอนนี้มีโอกาสได้พบกับจี้หยวนผู้เยาว์ที่มีพรสวรรค์ในวิถีแห่งการฝึกกายเช่นนี้ เขาย่อมเต็มใจที่จะช่วยเหลืออยู่บ้าง

หากสำเร็จก็ดีที่สุด หากไม่สำเร็จ... เขาก็ไม่ได้เสียอะไร

หลังจากที่จี้หยวนออกจากประตูไปแล้ว ก็ครุ่นคิดอยู่นาน ว่าท่านผู้เฒ่าสวีผู้นี้ทำไมถึงดีกับตนเองเช่นนี้

คิดไปคิดมาก็คิดไม่ออก ทำได้เพียงแค่คิดว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายเป็นคนดี

วิถีแห่งการบำเพ็ญเซียน ทรัพย์ วิชา คู่ครอง สถานที่ เกรงว่าท่านผู้เฒ่าสวีผู้นี้ก็คือผู้มีพระคุณในหนทางแห่งการมีชีวิตยืนยาว

ในที่สุดจี้หยวนก็ไปซื้อยันต์ระดับสูงที่ใช้สำหรับช่วยชีวิตมาอีกสองสามแผ่น ทันใดนั้นก็เดินอยู่บนทางกลับบ้าน เขาจึงได้เริ่มครุ่นคิดอย่างเงียบๆ

‘ดัชนีหยาดน้ำ’ ต้องเรียน

‘เคล็ดกระบี่คลื่นวารี’ ต้องเรียน

ยังมีค่ายกลอสูรโลกันตร์ที่ต้องลองแก้ไข

สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องอาศัย... พรสวรรค์ของตนเอง เช่นนั้นข้าจะสามารถใช้วิธีสร้าง [ห้องยันต์] สร้าง [ห้องรู้แจ้ง] ให้กับตนเองได้หรือไม่

◉◉◉◉◉