บทที่ 26 แลกเปลี่ยน

บทที่ 26 แลกเปลี่ยน

เหล่าเจ้าของที่ดินต่างให้ความสนใจกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก ต่างคนต่างแจ้งรายการเมล็ดพันธุ์ข้าวและผักที่ตัวเองได้รับ

แล้วก็พบว่าทุกคนได้เมล็ดพันธุ์ปริมาณหกชั่งเหมือนกันหมด ซึ่งได้แก่ ข้าวสาลี ถั่วเขียว ฝ้าย และมันฝรั่ง ส่วนเมล็ดผักมีคนละสี่ซองเล็ก ที่ทุกคนได้เหมือนกันคือฟักทอง แตงกวา และมะเขือยาว ส่วนผักชนิดสุดท้ายนั้นได้ไม่เหมือนกัน

ที่ดินหมายเลข 2 และ 6 ได้มะเขือเทศเหมือนเซี่ยชิง ที่ดินหมายเลข 4 และ 5 ได้ถั่วฝักยาว ส่วนที่ดินหมายเลข 7 ได้พริก

ทั้งถั่วฝักยาวและพริกเป็นสิ่งที่เซี่ยชิงอยากได้ เธอจึงกดปุ่มวิทยุสื่อสารแล้วเอ่ยขึ้น "ที่ดินหมายเลข 3 เซี่ยชิงค่ะ มีเมล็ดมะเขือเทศ แต่ลงดินไปแล้ว รอให้งอกเป็นต้นกล้าแล้วขอแลกกับถั่วฝักยาวและพริก อัตราแลกเปลี่ยนต้นต่อต้นค่ะ"

"เชี่ย!" ควนชิ่งเวยได้ยินเสียงผู้หญิงกะทันหัน ถึงกับหลุดอุทานคำหยาบ ก่อนจะรีบขอโทษ "ขอโทษทีน้องสาว ปากมันพาไป ตอนอยู่ที่โถงภารกิจของที่ดิน พี่ต่อคิวอยู่หลังจ้าวเจ๋อ น้องจำพี่ได้ไหม? เพราะพี่ได้คิวที่สี่ เลยพลาดรับเสบียงสองเท่าไปคิวเดียวเอง"

เซี่ยชิง...

"จำไม่ได้ค่ะ"

ทังหวายที่เพราะเซี่ยชิงได้เสบียงเบิ้ล จนตัวเองโดนคุณหนูใหญ่ตระกูลทังด่าระบายอารมณ์ รีบพูดแทรกขึ้นมา "ฉันว่าข้อเสนอของเซี่ยชิงเข้าท่า แลกเมล็ดสู้แลกต้นกล้าที่แข็งแรงแล้วไม่ได้"

ฉีฟู่จากที่ดินหมายเลข 5 แสดงจุดยืน "เห็นด้วย"

จ้าวเจ๋อจากที่ดินหมายเลข 4 ตามมาติดๆ "เห็นด้วย"

ควนชิ่งเวยจากที่ดินหมายเลข 6 รีบสำทับ "เห็นด้วย แบบนี้ยุติธรรมกว่า"

จางซานจากที่ดินหมายเลข 7 พูดเนิบๆ ตามมา "เห็นด้วย ถ้าคนของฉันเพาะไม่ขึ้นสักต้น ฉันขอใช้แต้มซื้อ หรือไม่ก็เอายาแลกก็ได้"

ทังหวายรีบถาม "พี่จางมียาอะไรบ้าง?"

จางซานตอบเนิบๆ "ยารักษาแผลภายนอก ยาถอนพิษ มีทุกเกรด"

ทังหวายตอบตกลงทันที "ได้ ฉันแลก คิดราคายังไง?"

หลังจากตกลงราคากลางกันได้ว่าต้นกล้าทุกชนิดราคา 100 แต้มต่อต้น เซี่ยชิงก็ถามขึ้น "ในที่ดินของทุกคนมีใครเจอพืชกินได้บ้างไหมคะ เอามาแลกกันได้นะ ฉันมีโหระพาวิวัฒนาการ ไม่มีธาตุกัมมันตรังสี ปริมาณธาตุเชียง 1.3 ต่อพันส่วน"

สิ้นเสียงเซี่ยชิง จางซานที่เมื่อครู่ยังดูเอื่อยเฉื่อยก็คึกคักขึ้นมาทันที "ฉันแลก! ฉันเอา! ฉันเอายาแลก ราคาเธอว่ามาเลย พรุ่งนี้เช้าเจ็ดโมงครึ่งได้ไหม? ที่ป้ายบอกทางที่ดินหมายเลข 3?"

ปริมาณธาตุเชียงต่ำกว่า 5 ต่อพันส่วนถือเป็นอาหารปลอดภัย ยิ่งต่ำยิ่งดีต่อร่างกาย ปริมาณแค่ 1 กว่าๆ แบบนี้ใครจะปฏิเสธลง?

ควนชิ่งเวยรีบเสนอตัว "น้องเซี่ยชิง พี่มีต้นเอล์มไฟเขียว รออีกไม่กี่วันผลเอล์มออก ขอแลกผลเอล์มสามชั่งต่อโหระพาหนึ่งชั่งได้ไหม?"

บอกแค่ไฟเขียวไม่บอกปริมาณธาตุเชียง แสดงว่าใช้เครื่องตรวจระดับต้นวัด อาจเป็นอาหารปลอดภัยหรืออาหารทางเลือกก็ได้ สามชั่งแลกหนึ่งชั่งถือว่าสมเหตุสมผล

ฉีฟู่ก็เอ่ยปาก "น้องเซี่ย พี่ฉีจากทีมก่อสร้างที่สามนะ พี่มีกล้ากุยช่ายไฟเขียว สิบต้นแลกกล้าโหระพาพร้อมรากสิบต้น น้องว่าไง?"

ทังหวายตามมาติดๆ "เห็ดโคน ปริมาณธาตุเชียง 2 ต่อพันส่วน เห็ดหนึ่งชั่งแลกโหระพาหนึ่งชั่ง"

ยังไม่ทันที่เซี่ยชิงจะตอบ จางซานก็พูดแทรก "ของพวกนายฉันเอาหมด ให้เลือกเลยจะเอาแต้มหรือยา!!!"

จ้าวเจ๋อเสริม "ผมขอแลกกล้ากุยช่ายกับกล้าโหระพา ด้วยแก่นตะวันไฟเขียวที่งอกแล้วครับ"

ช่องสัญญาณเริ่มวุ่นวายเหมือนตลาดสด ควนชิ่งเวยต้องเข้ามาไกล่เกลี่ย "ใจเย็นๆ ทีละคน ให้น้องเซี่ยชิงเลือกก่อนว่าจะแลกกับใคร ยังไง?"

เซี่ยชิงตอบ "ฉันแลกกับทุกคนยกเว้นเห็ด แต่ไม่รับแลกเปลี่ยนแบบเจอตัวค่ะ ฝากทีมตรวจสอบส่งของให้ได้ไหม ตกลงจำนวนของที่จะแลกกันล่วงหน้าตอนกลางคืน แล้วเช้าวันรุ่งขึ้นตอนทีมตรวจสอบเดินผ่านรอบแรกค่อยฝากไป"

ทีมผู้กองถานรับผิดชอบความปลอดภัยที่ดินหมายเลข 1 ถึง 10 เดินตรวจตราไปกลับเช้าเย็น ฝากพวกเขาส่งของทั้งสะดวกและปลอดภัย

เห็ดโคนซึ่งเป็นอาหารปลอดภัยชั้นเลิศกลับโดนเมิน ทังหวายรีบเปลี่ยนข้อเสนอ "เนื้อแกะปริมาณธาตุเชียง 8 ต่อพันส่วน สามขีด แลกโหระพาหนึ่งชั่ง"

เนื้อแกะแค่สามขีดจะมาแลกโหระพาเธอตั้งชั่งนึง? สมกับเป็นคนตระกูลทังจริงๆ

เนื้อสัตว์อาหารทางเลือกปริมาณธาตุเชียง 8 ต่อพันส่วน ในเขตปลอดภัยขายกันที่ห้าสิบแต้มต่อชั่ง

ผักปลอดภัยก็ราคาเริ่มต้นห้าสิบแต้มต่อชั่ง แต่โหระพาของเธอธาตุเชียงต่ำกว่า 2 ต่อพันส่วน ราคาอย่างต่ำต้องร้อยแต้มต่อชั่ง

เซี่ยชิงลูบหัวแกะ ปฏิเสธทันควัน "ไม่กินเนื้อแกะค่ะ มีอย่างอื่นไหม?"

ทังหวายขมวดคิ้วหันไปมองลูกน้อง เห็นแต่ละคนเกาหัวแกรกๆ เขาจึงกัดฟันกดปุ่มวิทยุอีกครั้ง "ชุดป้องกันภัยระดับหนึ่งของใหม่เอี่ยม ราคาในเขตปลอดภัยหนึ่งพันห้าร้อยแต้ม แลกโหระพาสิบห้าชั่ง"

ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย เซี่ยชิงกดปุ่มตอบ "สิบสองชั่ง ส่งให้ทีละชั่ง มากสุดสัปดาห์ละครั้ง มากกว่านี้โตไม่ทัน นายส่งชุดป้องกันมาก่อน"

ชุดป้องกันต้องเป็นของที่ทังหวายหยิบมาจากตระกูลทังแน่ๆ ไม่ใช่สมบัติส่วนตัว เอาชุดหนึ่งชุดมาแลกผัก แล้วค่อยไปแจ้งยอดสูญหายเพิ่มอีกชุดก็ได้ เซี่ยชิงเลยมั่นใจว่าเขาจะไม่ปฏิเสธ

เหตุผลที่ส่งให้ทีละชั่ง เพราะเซี่ยชิงต้องการให้พวกเขาเข้าใจว่าในที่ดินของเธอมีโหระพาไม่เยอะ จะได้ไม่โดนเพ่งเล็ง

ทังหวายตกลงตามคาด "ตกลง พรุ่งนี้เช้าฉันจะฝากชุดป้องกันไปกับทีมตรวจสอบ เธอฝากโหระพามาให้ฉันหนึ่งชั่งก่อน ที่เหลือค่อยว่ากัน"

ทังหวายพูดจบ จางซานก็รีบเสริม "เนื้อกับเห็ดโคนฉันเอาหมด เอายาแลก"

จางซานกับลูกพี่แกะนี่เหมือนพี่น้องคลานตามกันมา ตะกละพอกัน เซี่ยชิงนัดแนะเวลาและจำนวนกับพวกเขาเสร็จ ก็ปิดวิทยุสื่อสาร หมอบลงบนโต๊ะจดรายการของที่จะแลกมาได้: ชุดป้องกันหนึ่งชุด, ยาถอนพิษหนึ่งหลอด, กุยช่าย, แก่นตะวัน และในอนาคตก็จะได้ผลเอล์ม, กล้าถั่วฝักยาว, กล้าพริก

ยิ่งจด เซี่ยชิงก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ พอเขียนจบเธอก็ยิ้มแก้มปริเหมือนคนบ้า ผักในสวนเธอเพิ่มขึ้นมาตั้งห้าชนิดในพริบตา

ที่เซี่ยชิงไม่เสนอแลกยอดเซียงชุน เพราะปริมาณธาตุเชียงในยอดเซียงชุนต่ำจนน่าตกใจ ถ้าหลุดไปถึงเขตปลอดภัยต้องเป็นเรื่องฮือฮาแน่ ถึงตอนนั้นความลับเรื่องตาน้ำพุในที่ดินหมายเลข 3 คงปิดไม่มิด

ถ้าเรื่องแดงขึ้นมา ด้วยกำลังของเธอในตอนนี้คงปกป้องต้นเซียงชุน ตาน้ำพุ และลูกพี่แกะไว้ไม่ได้

ตาน้ำพุยังพอแถได้ แต่ต้นเซียงชุนที่ยืนต้นเด่นเป็นสง่าอยู่บนเนินเขา แถมเธอยังเคยบอกถานจวินเจี๋ยไปแล้ว ปิดยังไงก็ไม่มิด ถ้าถานจวินเจี๋ยอยากแลกก็ได้ แต่ต้องช่วยเธอเก็บความลับ

ยังมีอีกคนที่พอจะแลกด้วยได้ คือคนที่ส่งข้อความแจ้งข่าวเกี่ยวกับที่ดินให้เธอรู้ แต่ต้องรอให้รู้ตัวตนและจุดประสงค์ของคนคนนั้นให้แน่ชัดเสียก่อน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เซี่ยชิงขุดกล้าโหระพาติดรากสิบห้าต้น แล้วเลือกตัดต้นใหญ่ๆ ที่ลูกพี่แกะยังไม่ได้กัดมาอีกหนึ่งชั่ง โหระพาห้าต้นแลกแก่นตะวันงอกหนึ่งหัวจากที่ดินหมายเลข 4, สิบต้นแลกกล้ากุยช่ายสิบต้นจากที่ดินหมายเลข 5, ครึ่งชั่งแลกยาถอนพิษหนึ่งหลอด, อีกครึ่งชั่งแลกชุดป้องกัน

ดูจากวิธีการแลกเปลี่ยน จะเห็นว่าที่ดินหมายเลข 4 และ 5 ตั้งใจทำมาหากินเหมือนเธอ คือเอาต้นกล้าแลกต้นกล้า ที่ดินหมายเลข 6 แม้จะดูเจ้าเล่ห์แต่ก็มีความคิดจะลงหลักปักฐาน ส่วนที่ดินหมายเลข 2 และ 7 เป็นพวกเศรษฐี ไม่ขาดแคลนสิ่งของ

ที่ดินหมายเลข 2 เป็นของตระกูลทัง แต่จางซานแห่งที่ดินหมายเลข 7 นี่สิ เป็นใครมาจากไหน?

ได้ยินเสียงฝีเท้าทีมตรวจสอบมาแต่ไกล เซี่ยชิงบอกลูกพี่แกะคำหนึ่ง แล้วหิ้วโหระพาเดินไปทางแนวกันไฟใหม่ทางทิศเหนือ

"พี่ชิง!" ซูหมิงโบกมือทักทายเซี่ยชิงอย่างกระตือรือร้นมาแต่ไกล

เซี่ยชิงเพิ่งจะยกมือตอบ ลูกพี่แกะก็วิ่งตึงตังมายืนขวางหน้าเธอวางมาดเข้มประหนึ่งวีรบุรุษผู้พิทักษ์

เซี่ยชิงยิ้มพลางขยี้หัวมัน กระซิบคำหวานกรอกหู "ลูกพี่แกะเก่งที่สุดเลย ได้ยินเสียงปุ๊บ ข้าวปลาก็ไม่กินรีบวิ่งออกมาปกป้องฉัน ฉันซึ้งใจจริงๆ ลูกพี่แกะดีที่สุด!"

"พี่เฉา พี่ชิงก้มหน้าคุยอะไรกับแกะน่ะ?" เซี่ยชิงได้ยินซูหมิงกระซิบถามเฉาเสียนอวิ๋น

"ไม่ได้ยินว่ะ" เฉาเสียนอวิ๋นกระซิบตอบ

"เงียบ" ถานจวินเจี๋ยกดเสียงต่ำ "เลิกพล่าม"

เซี่ยชิงที่ก้มหน้าอยู่เลิกคิ้วขึ้น มั่นใจแล้วว่าระดับวิวัฒนาการทางหูของเฉาเสียนอวิ๋นยังต่ำกว่าเธอ ซึ่งตรงกับที่เธอคาดการณ์ไว้ การได้ยินของเธอไม่น่าจะต่ำกว่าระดับสี่